II SA/Kr 1228/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2020 r., znak : [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją Nr [...] znak: [...] z 17.03.2020 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla inwestora Firma B pozwolenia na budowę obejmującą: rozbudowę i przebudowę budynku handlowo - usługowego oraz przebudowę fragmentu wewnętrznej kanalizacji deszczowej na działkach nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] jedn. ewid. [...] Jordanów, obręb: [...] Jordanów. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez W. Ł. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 9 września 2020 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U.2020.256 ze zmianami) - zwanej dalej k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2020.1333 t.j.) - zwanej dalej Pb. W uzasadnieniu zaskarżonej Wojewoda wskazał, że pismem z 18.05.2020 r. W. Ł. ubiegał się przed organem I instancji o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika w sprawie [...] zakończonej decyzją z 17.03.2020 r., a także o doręczenie mu odpisu wydanej w tym zakresie decyzji o rozbudowie z podaniem czy jest ona prawomocna czy też nie. Organ odwoławczy po dokonaniu formalnoprawnej analizy akt sprawy stwierdził, że W. Ł. nie był stroną przedmiotowego postępowania przed organem pierwszej instancji. Dalej wskazano, że ostatnie doręczenie decyzji stronie postępowania nastąpiło 14.04.2020 r. Od tej daty, licząc otwarty, czternastodniowy termin na wniesienie odwołania, termin ten upływał 28.04.2020 r. W związku ze stanem zagrożenia epidemicznego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązującym od 14.03.2020 r. (Dz.U.2020.433), w tej dacie bieg terminów uległ zawieszeniu. Na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z 14.05.2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (wejście w życie - 16.05.2020 r.) ustanie przyczyny powodującej zawieszenie biegu terminów nastąpiło 23.05.2020 r. Tak więc otwarty termin na wniesienie odwołania w przedmiotowej sprawie upływał 8.06.2020 r. Jak wynika z akt sprawy, skarżący złożył swój wniosek (za pośrednictwem operatora pocztowego) 3.06.2020 r., t.j. w terminie otwartym na wniesienie odwołania. Organ odwoławczy dokonał także analizy, czy wnoszącemu przysługiwał status strony postępowania zakończonego przedmiotową decyzją. Z niejasnej treści odwołania wynika, że skarżący wywodzi swoje prawa, jako strony postępowania zakończonego przedmiotową decyzją, z prawa własności sąsiadujących z terenem inwestycji działek ewidencyjnych [...], [...] oraz [...], przy czym działka [...] nie jest objęta mapą do celów projektowych (data wpisania operatu technicznego do ewidencji materiałów zasobu Starostwa Suskiego - 09.12.2019 r.), na której opracowano projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji (patrz - karta 18 proj. bud.). Jak wynika z akt sprawy, planowana inwestycja dotyczy rozbudowy i przebudowy istniejącego budynku handlowo - usługowego oraz przebudowę fragmentu wewnętrznej kanalizacji deszczowej na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], jedn. ewid. [...] Jordanów, obręb: [...] Jordanów. Na projekcie zagospodarowania terenu przedstawiono, że wszystkie prace w zakresie rozbudowy istniejącego budynku oraz przebudowy fragmentu wewnętrznej kanalizacji deszczowej są zlokalizowane na działkach ewid. nr [...] i [...], w odległości ok. 30 m od granicy z działką ew. nr [...] i w odległości jeszcze większej do działki ew. nr [...]. Pozostała część terenu inwestycji nie ulega zmianie, co wynika również z mapy - PLANU IDENTYFIKACYJNEGO z 17.03.2017 r. (k. 38 akt I instancji). Dalej przywołano treść art. 28 ust. 2 i art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane wskazując, że z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, aby w zakresie inwestycji objętej przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę, objęte były prace powodujące oddziaływanie na działki skarżącego, co powodowałoby, że skarżący byłby stroną przedmiotowego postępowania, o której mowa w art. 28 ust. 2 Pb w związku z art. 28 k.p.a. Organ odwoławczy nie stwierdził, aby w związku z inwestycją objętą przedmiotową decyzją, istniał przepis prawa materialnego, którego nieuwzględnienie przez organ I instancji powodowałoby, iż skarżący na tej podstawie pozbawiony udziału w postępowaniu miałby naruszony indywidualny interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Pb. Dalsza analiza wykazała, że dz. ew. nr [...], [...],[...] (powstałe wskutek podziału dz. ew. nr [...]) objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę z dn. 29.01.2020 r., zgodnie z zapisami KW dla tych działek, są obciążone na rzecz każdoczesnego właściciela dz. ew. nr [...] (własność skarżącego) nieodpłatną i nieograniczoną w czasie służebnością drogi polegającą na prawie przechodu i przegonu pasem drożnym o szerokości 6 metrów i długości około czterdziestu metrów biegnącym od północnej granicy nieruchomości obciążonej (u. [...] wschodnią częścią działki numer [...] (po podziale [...], [...], [...]) wzdłuż granicy z działką numer [...] (patrz - karta 11, 18 akt I instancji). Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, na ww. działkach nie planuje się żadnych prac objętych inwestycją, ale ponieważ są one objęte terenem inwestycji, właścicielowi dz. ew. nr [...] przysługuje przymiot strony przedmiotowego postępowania, wynikający bezpośrednio z art. 28 k.p.a. z uwagi na posiadanie służebności. Z tych powodów organ II instancji przeprowadził postępowanie odwoławcze uwzględniając skarżącego, jako stronę przedmiotowego postępowania. Wojewoda stwierdził, że sprawa nie wymaga merytorycznie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, ponieważ nie ma dodatkowego, koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy przed organem I instancji, mającego wpływ na jej rozstrzygnięcie. Brak jest podstaw do zlecenia przeprowadzenia postępowania przez organ I instancji w trybie art. 136 § 1 k.p.a. Materiał zgromadzony w sprawie jest na tyle kompletny, że pozwala na jego ocenę oraz podjęcie rozstrzygnięcia. Oceniając sprawę pod kątem kryteriów wynikających z art. 35 ustawy Prawo budowlane wskazano, że projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z wiążącymi organ administracji budowlanej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania dla miejscowości Jordanów, zatwierdzonego Uchwałą Nr XXXVI/245/2006 Rady Miasta Jordanów z 26 czerwca 2006 r. określonymi dla terenu inwestycji. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie, w szczególności z przepisem zawartym w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, regulującym odległości sytuowania obiektu względem granic działki. Inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839). Ponadto, projektowana inwestycja nie oddziałuje na obszar Natura 2000 w myśl przepisów art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2020.283 t.j.). W okolicznościach przedmiotowej sprawy, uchylenie decyzji Starosty Suskiego Nr [...] z 17 marca 2020 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, naruszałoby art. 138 § 2 k.p.a. oraz naruszałoby zasadę postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a. Opisaną decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. Ł.. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. Naruszenie art. 28, 29 w związku z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w sposób powodujący nie ważność zaskarżonej decyzji a co polega na tym że mimo ustalenia przez organ drugiej instancji Wojewody Małopolskiego w Krakowie że skarżący W. Ł. był osobą uprawnioną do udziału w sprawie w charakterze strony, nie brał udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji - Starostą Powiatowym w Suchej Beskidzkiej. 2. Naruszenie art. 7 k.p.a. przez brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przez niezbadanie czy inwestor spełnił w przedmiotowej sprawie warunki określone w artykule 35 ustęp 1 prawa budowlanego w postaci udowodnienia, że istnieje: a) Zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania tereny w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, a w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. b) Zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. c) Kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. Ib a także zaświadczenia o którym mowa w art. 12 ust.7 d) Wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzania projektu, o którym mowa w art. 20 ust.2, także sprawdzenie projektu- przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenie zaświadczeniem o którym mowa w art. 12 ust.7. 3. Naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, a co polega na tym, że: a) Zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania tereny w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, a w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust.l ustawy z dnia 3 października 2008 r, o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. b) Zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. c) Kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. Ib a także zaświadczenia o którym mowa w art. 12 ust.7 d) Wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzania projektu, o którym mowa w art.20 ust.2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenie zaświadczeniem o którym mowa w art. 12 ust. 7. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zarzuty skargi zostały rozwinięte w późniejszych pismach procesowych skarżącego: z dnia 1 i 12 lutego 2021 r. i z dnia 18 marca 2021 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 marca 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na istniejące zagrożenie epidemiczne nie uwzględniono wniosku skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów należało dojść do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Przedmiotem postępowania jest kwestia prawidłowości decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 9 września 2020 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującą: rozbudowę i przebudowę budynku handlowo - usługowego w Jordanowie. Zarzuty skarżącego obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych. Sytuacja w niniejszej sprawie jest o tyle nietypowa, że W. Ł. nie został przez organ I instancji uznany za stronę postępowania i nie brał udziału w postępowaniu przed tym organem. Dopiero po wniesieniu odwołania jego legitymacja została oceniona przez Wojewodę Małopolskiego, który doszedł do wniosku, że skarżący winien brać udział w postępowaniu i rozpoznał wniesione przez skarżącego odwołanie, skutkiem czego było utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że podziela stanowisko organu odwoławczego, co do legitymacji W. Ł. do udziału w postępowaniu. Skarżący, jako właściciel dz. ew. nr [...] jest uprawniony do korzystania ze służebności drogowej po działkach nr [...], [...],[...], a na tych nieruchomościach planowana jest objęta postępowaniem inwestycja. Dlatego też przysługiwał mu przymiot strony w kontrolowanym postępowaniu. Można mieć w tej sprawie wątpliwość, czy w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań – a jeżeli tak, to czy tego rodzaju uchybienie powinno było skutkować wydaniem decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Nie budzi wątpliwości, że skarżącemu nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji. W ocenie Sądu naruszono art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie skarżącego w postępowaniu przed organem I instancji, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy – a tylko takie uchybienia skutkują uwzględnieniem skargi przez sąd administracyjny. Z orzecznictwa wynika, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. II OSK 1767/18, LEX nr 3105806, wyrok NSA z dnia 17 września 2020 r., sygn. II OSK 53/19, LEX nr 3062967). Wojewoda Małopolski rozpoznał wniesione odwołanie i przeprowadził ponownie postępowanie, jako organ II instancji w pełnym zakresie. Nie sposób dopatrzeć się wpływu omawianego uchybienia na wynik sprawy. Na marginesie Sąd wskazuje, że pełnomocnik skarżącego z urzędu w piśmie z dnia 18 marca 2021 r. (k. 62) podnosi argumenty, które są wewnętrznie sprzeczne. Z jednej bowiem strony twierdzi, że Wojewoda Małopolski winien był wydać decyzję kasatoryjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. – a zatem merytorycznie rozpoznać wniesione przez skarżącego odwołanie, z drugiej strony podnosi, że termin do wniesienia odwołania w ogóle nie rozpoczął biegu, a wreszcie zarzuca "uniemożliwienie złożenia przez skarżącego merytorycznego odwołania, co do wydanej decyzji". Tymczasem w niniejszej sprawie organ II instancji kierował się utrwalonymi poglądami doktryny i orzecznictwa, że osoby, które nie brały udziału w postępowaniu przed organem I instancji jako strony tego postępowania mogą składać odwołania w terminie do wniesienia odwołania liczonym od dnia najpóźniejszego doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie, która udział brała (np. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1670/19, LEX nr 3025676). Nie jest więc prawdą, że termin do wniesienia odwołania dla skarżącego w ogóle się nie otworzył. Wojewoda prawidłowo ocenił tę kwestię, również w kontekście przepisów dotyczących zawieszenia terminów procesowych w związku ze stanem epidemii Covid-19. Sąd dokonaną przez organ ocenę całkowicie podziela. Trzeba stwierdzić, że skarżący skutecznie wniósł odwołanie od decyzji Starosty Suskiego z 17.03.2020 r. i prawidłowe było działanie Wojewody, który odwołanie to rozpoznał merytorycznie. Sam zaś fakt pominięcia skarżącego w postępowaniu przed Starostą nie stanowił w okolicznościach tej sprawy podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej. Zaskarżona decyzja nie narusza również przepisów prawa materialnego. Wojewoda słusznie zwrócił uwagę, że zakres postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę determinowany jest przepisem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z kolei w myśl art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W zaskarżonej decyzji przeprowadzono analizę powyższych elementów i prawidłowo przyjęto, że zachodzą podstawy do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Na ocenę taką nie ma wpływu postępowanie przed organami nadzoru budowlanego dotyczące "samowoli budowlanej" na działkach [...] i [...] w Jordanowie, objęte postanowieniem Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 21 stycznia 2021 r. (k. 27), którym uchylono postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania. To samo dotyczy podnoszonych przez skarżącego kwestii "wybudowania skarpy" oraz postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w Suchej Beskidzkiej (k. 35). Zgodnie z art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Aktualnie nie istnieje w obrocie prawnym decyzja nakazująca rozbiórkę, odnosząca się do terenu inwestycji, zatem przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Z kolei wskazywane przez skarżącego naruszenie stosunków wodnych ma wynikać z budowy skarpy, a nie wiązać się z realizacją planowanej inwestycji, dlatego też pozostawało poza zakresem badania w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a tym samym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.