II SA/Kr 1236/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel NSA Anna Szkodzińska (spr.) Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją z dnia 28 października 2016 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane Starosta [...] odmówił [...] Spółce Akcyjnej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]" wraz z instalacją elektryczną na działce nr [...] położonej w miejscowości R. wskazując, że inwestor nie doprowadził projektu do stanu zgodnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia 11 stycznia 2017 r. Wojewoda uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że żądanie doprowadzenia rozwiązań projektowych, w zakresie lokalizacji planowanej inwestycji, do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (pkt V lit. b i c postanowienia) było niewykonalne, a decyzja organu I instancji nie została poprzedzona pełną i wnikliwą analizą wszystkich przepisów obowiązującej Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia 31 maja 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy A. w zakresie parceli położonych w miejscowości R. (Dz.Urz.[...] w szczególności przepisu §7 ust. 1 lit. b ustaleń planu. Decyzją z dnia 3 marca 2017 r. ([...]) Starosta [...] na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., po. 290 ze zm.) oraz na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1537 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]" wraz z instalacją elektryczną na działce nr [...] położonej w miejscowości R. w skład której wchodzą: wieża antenowa o wysokości 50,00 m, zespół anten (3 anteny sektorowe gsm typu ADU4517R0V0101 na azymutach 160ş, 250ş i 340ş oraz 1 antena radioliniowa - azymut 316ş), infrastruktura techniczna w postaci szaf telekomunikacyjnych. Organ I instancji podał, co następuje: W trakcie postępowania ustalono, że w miejscowości R. nie ma stacji bazowej telefonii komórkowej, a najbliższa zlokalizowana jest w przysiółku P.. Ze względu na pagórkowate ukształtowanie terenu oraz zadrzewienie propagacja sygnału emitowanego przez tą stację nie dociera do miejscowości R.. Ustalono również, że może zostać zastosowana ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1537 ze zm.) w szczególności jej art. 46 ust. 2. Na terenie objętym pozwoleniem na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części Gminy A. w zakresie parceli położonych w miejscowości R., zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia 31 sierpnia 2006 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...] z dnia 9 listopada 2006 r. oraz zmieniony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia 26 sierpnia 2010 r. opublikowaną w Dz. Urz. [...] z 16 września 2010 r. oraz Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia 31 maja 2012 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 26 czerwca 2012 r. poz. 2965. Inwestycja zlokalizowana jest w jednostce oznaczonej symbolem "[...] - tereny rolne". Ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych dopuszcza lokalizację stacji bazowych w terenach rolnych, a jak wynika z wyjaśnień Inwestora na terenie R. brak jest łączności publicznej. W tej sytuacji opierając się, przede wszystkim, na art. 46 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i nowych wyjaśnieniach i informacjach Inwestora jak również orzecznictwie sądowym uznano, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zostaną naruszone (por. II OSK 1020/14, II OSK 44/14). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza wprawdzie lokalizację nowych stacji bazowych telefonii komórkowych, ale na działkach i obiektach, na których w dniu wejścia w życie planu urządzenia takie już się znajdowały. Najbliższa instalacja sieci [...] S.A. zlokalizowana jest w przysiółku P.. Ze względu na ukształtowanie terenu oraz zadrzewienie propagacja sygnału nie dociera do miejscowości R.. Budowa stacji w przysiółku P. nie poprawiłaby więc sytuacji. Faktycznie nie byłby możliwy rozwój sieci i usług telekomunikacyjnych w miejscowości R.. Ponieważ zgodnie z art. 46 ust. 2 powołanej ustawy przeznaczenie terenu na cele rolnicze nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i lokalizacja ta nie narusza ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń uznano, że inwestycja może być realizowana zgodnie z wnioskiem Inwestora. Do pierwotnie prowadzonego postępowania uwagi i zastrzeżenia wniosły, strony postępowania A. M. właścicielka działki nr [...], wedle której wartość tej działki o powierzchni 0,408 ha z chwilą sprzedaży zacznie spadać, ze względu na szkodliwe oddziaływanie inwestycji na 70% działki rekreacyjne, oraz A. S., właścicielka działki nr [...] wskazując na szkodliwość inwestycji. Jeśli chodzi o szkodliwość oddziaływania inwestycji wskazać należy, że urządzenia nadawcze, ze względu na emisję do otoczenia elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, mogą zostać zaliczone do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.). Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) - kwalifikacja przedsięwzięć zostaje przeprowadzona na podstawie charakterystyki instalowanych anten sektorowych - w oparciu o dwa kryteria tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) oraz na podstawie wyznaczanej dla poszczególnych anten odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Projekt budowlany zawiera tabelaryczne zestawienie wyników obliczeń zasięgów pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnych poziomach oddziaływań anten sektorowych, zestawienie projektowanych anten i ich parametry oraz analizy rysunkowe i obliczeniowe dla projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej; dla 3 anten panelowych pracujących w paśmie częstotliwości 900 MHz, zainstalowanych na wysokości 49,00 m.n.p.t. umieszczonych w azymutach: 160o, 250o i 3400 przy maksymalnym pochyleniu 80. Anteny posiadają równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP): 6000 W, zatem zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f) powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., miejsca dostępne dla ludności powinny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Opracowanie p.t "Kwalifikacja przedsięwzięcia" stwierdza, że wymagane odległości miejsc dostępnych dla ludności są zachowane. Na podstawie danych z tych opracowań wynika, że dla przedmiotowej konfiguracji anten sektorowych zgodnie z ww. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie stwierdza się, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne określonych dla miejsc dostępnych dla ludności nie wystąpią w tych miejscach. W oparciu o konfrontację wniosków z opracowania kwalifikacyjnego z wymogami przepisów prawa ochrony środowiska należy stwierdzić, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej spełnia standardy jakości środowiska, a przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Obszar o wartościach natężenia pola elektromagnetycznego, wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludności, przekraczających 0,1 w/m2 występuje na wysokości nie mniejszej niż 26.6 m.n.p.t w obszarze oddziaływania obiektu, który to obszar obejmuje między innymi część działek nr [...], [...] będących własnością wnoszących sprzeciw. Nie utrudni także ewentualnej zabudowy tych działek na zasadach określonych miejscowym planem zagospodarowania. Spełnienie wymagań określonych art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane skutkuje wydaniem pozwolenia na budowę, co wynika wprost z zapisów art. 35 ust. 4. Inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedłożony projekt budowlany wykonany i sprawdzony został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu; posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane informację o obszarze oddziaływania obiektu, obejmującym działki nr: [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...],[...] położone w miejscowości R.. Projektant i sprawdzający dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, ponieważ nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i znajduje się poza wyznaczonymi obszarami Natura 2000. Przedmiotowa inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 [...] gdzie chronione jest 14 typów siedlisk przyrodniczych z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG oraz 2 gatunki mchów z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Odwołanie od ww. decyzji złożyła A. S. podnosząc, że organ nie uwzględnił jej interesu prywatnego, a decyzja narusza jej prawa, jako właściciela sąsiedniej działki, gdyż inwestycja wpłynie znacząco na możliwość zabudowy tej działki. Podniosła, że w okolicy znajduje się teren, na którym mogłoby zostać zrealizowane przedsięwzięcie, bez negatywnego wpływu na interesy prawne i faktyczne stron. Pismem z dnia 5 maja 2017 r. ([...]) Wojewoda zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów ww. sprawie, wskazując ich zakres. Postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r. Starosta [...] nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia w terminie do dnia 1 czerwca 2017 r. wskazanych nieprawidłowości poprzez: 1. uzupełnienie projektu o pełną nazwę inwestycji obejmującą liczbę, nazwę, typy, parametry i wysokości zawieszenia wszystkich projektowanych anten, 2. uzupełnienie projektu o część telekomunikacyjną, zwierającą kwalifikacje przedsięwzięcia sporządzoną zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010.213.1397 ze zm.) i analizę rozkładu pól elektromagnetycznych wokół projektowanej stacji bazowej, z uwzględnieniem kumulacji oddziaływań, sporządzoną w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U.2003.192.1883), wraz z ewentualną korektą rysunku projektu zagospodarowania terenu, 3.uzupełnienie informacji projektanta o obszarze oddziaływania obiektu o zestawienie numerów działek, jakie obejmuje ten obszar oraz o wyjaśnienie, na jakich wysokościach i nad jakimi działkami i budynkami występuje ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne oraz jakie jest przeznaczenie tych działek wynikające z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4.wyjaśnienie, w jaki sposób zabezpieczono poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich; w szczególności chodzi o wskazanie, na jakiej wysokości wystąpi ponadnormatywne promieniowanie i czy są to wysokości dostępne dla ludzi, 5. uzupełnienie projektu budowlanego o mapę z oznaczeniem granic obszarów stref OP-1 strefa ochrony Obszaru Parku Krajobrazowego [...] strefa ochrony obszaru Otuliny Parku Krajobrazowego [...] oraz najbliższego obszaru Natura 2000 [...], i oznaczeniem miejsca lokalizacji planowanej inwestycji. 6.uzupełnienie mapy, na której sporządzono rysunek projektu zagospodarowania terenu o podpis i pieczęć Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. 7.doprowadzenie projektu do zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z dnia 27 kwietnia 2012 r. poz. 462 z późn. zm.) skoro np. brak spisu, 8. poświadczenie kserokopii Decyzją z dnia 4 sierpnia 2017 r. ([...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja nie narusza przepisów obowiązującej Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia 31 maja 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy A. w zakresie parceli położonych w miejscowości R. (Dz.Urz.Woj.[...]). Z treści § 7 ust. 1 lit. b ustaleń planu wynika bowiem, że na terenie oznaczonym w planie symbolem: R - tereny rolne, nie jest zakazana, z uwagi na ochronę środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, lokalizacja nowych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w tym związanych z infrastrukturą inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Organ uwzględnił przy tym przepis art. 46 ust. 2 Ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2015.880.j.t.). Nadto organ odnotował, że planowana inwestycja, z uwagi na jej lokalizację na terenie Parku Krajobrazowego [...] została pozytywnie uzgodniona przez Zespół Parków Krajobrazowych Województwa pismem z 5 stycznia 2016 r. znak: [...] Organ odwoławczy wyjaśnił również, że analizowana stacja bazowa jak i zasięg jej oddziaływania nie znajdują się w obszarze Natura 2000, ani nie będzie oddziaływać na te obszary, z których najbliższy to: [...] rezerwat, w odległości ok. 2,5 km. Planowana inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika z Kwalifikacji przedsięwzięcia. Organ dodał, że z analizy rozkładu pół elektromagnetycznych wokół projektowanej stacji, zawartej w Analizie środowiskowej wynika, że pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych nie wystąpi w miejscach dostępnych dla ludności. W analizie tej uwzględniono kumulację pół elektromagnetycznych wytwarzanych przez projektowaną stację bazową telefonii komórkowej. Z projektu budowlanego wynika, że ponadnormatywne pole elektromagnetyczne, o gęstości mocy równej lub wyższej niż 0,1 W/m2, wystąpi w przestrzeni nad działką nr [...] należącą do skarżącej, na wysokości 26,6 m n.p.t., a więc w miejscu niedostępnym dla ludności, ponieważ zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na terenach rolnych (R) nie dopuszcza się zabudowy o takiej wysokości (§ 30 ustaleń planu). W pozostałym zakresie, organ odwoławczy w całości podtrzymał stanowisko organu I instancji. Na powyższą decyzję A. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu: brak konsekwencji w wydawanych decyzjach Starosty [...] z dnia 28 października 2016 r. i 3 marca 2017 r.; błędne określenie granic odległości obszaru Natura 2000 w decyzji Wojewody, gdzie stwierdzono, że odległość od obszaru Natura 2000 wynosi ok. 2,5 km, a w rzeczywistości ingeruje w całości obszaru Natura 2000; brak w decyzji Wojewody w K. informacji dotyczącej analizy pola magnetycznego uwzględniającej ukształtowanie terenu działki nr [...]; brak informacji w wydanej decyzji Wojewody czy na terenie miejscowości R. istnieje korzystniejsza lokalizacja dotycząca wyższego terenu pod ww. inwestycję; oddziaływanie na szkodę strony skarżącej, której skutki są dalekosiężne i kłócą się z zasadami współżycia społecznego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. 2016/1066) oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. 2017/1369). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W wyniku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej według wyżej opisanych reguł, stwierdzić należało brak podstaw do uwzględnienia skargi. Decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ma charakter związany. Oznacza to, że wniosek inwestora nie może być nieuwzględniony z powodów innych, niż wyraźnie wskazanych w przepisach. Organ administracji nie dokonuje oceny wniosku w granicach własnego uznania, lecz tylko w granicach określonych konkretnymi normami. Zasada ta została sformułowana w art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stosownie do którego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeśli zostały spełnione następujące wymagania: - projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,; - projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; - projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienie, pozwolenia i sprawdzenia itp.; - dokonano sprawdzenia projektu w przypadku istnienia takiego obowiązku; - inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ponownym postępowaniu organ I instancji odstąpił od wcześniej prezentowanego poglądu co do niemożności lokalizacji zamierzonej inwestycji we wskazanym terenie (rolnym). Nie zmieniając zdania na temat znaczenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tej mierze, organ doszedł do przekonania, że nie jest możliwe wydanie decyzji odmownej ze względu na treść przepisu szczególnego tj. art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (DZ.U.2017/2062), zgodnie z którym "jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu". Organ odwoławczy słusznie stanowisko o dopuszczalności inwestycji w terenie rolnym (1.1/56R) zaakceptował i ten pogląd Sąd podziela. Podkreślić bowiem należy, że omawiany plan nie formułuje zakazu lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych (z wyłączeniem mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - § 7 ust. 1 pkt 1a) planu) w terenach rolnych, a wręcz przeciwnie: wskazuje tereny rolne jako wolne od zakazu lokalizacji inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymienia infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu jako wyłączoną z zakazu lokalizacji w ogóle (- § 7 ust. 1 pkt 1b) planu). Choć przy przyjętej dopuszczalności lokalizacji przedmiotowej inwestycji jest to kwestia drugorzędna, to warto wskazać, że zaprezentowana w pierwszej decyzji organu I instancji wykładnia przepisu § 48 ust. 11 pkt 1 planu nie jest trafna. Z zasady sformułowanej w słowach: " dopuszczenie lokalizacji nowych stacji bazowych telefonii komórkowych na działkach i obiektach, na których w dniu wejścia w życie planu urządzenia takie się już znajdowały" wcale przecież nie wynika zakaz lokalizacji stacji bazowych na wszystkich innych obiektach i działkach. W zapisie tym chodzi o dopuszczenie lokalizowania stacji w określonych miejscach, a nie wskazanie tych miejsc jako jedynych, w których stacje te lokalizowane być mogą. W ocenie Sądu prawidłowa wykładnia przepisów omawianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nawet bez konieczności odwoływania się do ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, prowadzi do wniosku o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z tymi zapisami. W tym zakresie zatem zaskarżoną decyzję ocenić należy jako zgodną z prawem. W kontekście zarzutu skargi o "braku konsekwencji" organu I instancji wskazać trzeba, że wydanie decyzji o odmiennej treści po ponownym rozpoznaniu sprawy jest następstwem rozważenia uwag organu odwoławczego w kontekście aktualnego stanu prawnego i faktycznego. Rozważenie to ma doprowadzić do wydania decyzji zgodnej z prawem, niezależnie od tego, czy będzie ona taka sama, czy też diametralnie różna od tej, która została poprzednio uchylona. Tak rozumiany "brak konsekwencji" organu stanowi naturalną konsekwencję zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Co do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że Starosta [...], wykonując polecenie organu odwoławczego, w dniu 11 maja 2017 r, wydał postanowienie, w którym szczegółowo określił zakres konicznych uzupełnień przedłożonego projektu budowlanego i zakreślił inwestorowi termin do ich dokonania. Inwestor w dniu 1 czerwca przedłożył 4 egzemplarze uzupełnionego projektu. Uzupełnienia obejmowały miedzy innymi: włączenie do projektu opracowania Kwalifikacja przedsięwzięcia i analizy rozkładu pól elektromagnetycznych (.k. 156 i nast. projektu), dołączenie mapy z oznaczeniem granic obszarów stref [...] mapy obszaru Otuliny Parku Krajobrazowego [...] oraz najbliższego obszaru Natura 2000 z oznaczonym miejscem lokalizacji stacji (k. 90 projektu). Dołączone dokumenty potwierdzają ustalenia przyjęte przez organ odwoławczy co do charakteru inwestycji jako niekwalifikującej się do poddania procedurze ocenie środowiskowej i co do odległości inwestycji od granic obszarów chronionych. W kontekście tych dokumentów zarzuty skargi dotyczące wadliwego określenia granic obszarów chronionych uznać należy za nietrafne. Wbrew też zarzutowi skargi w projekcie uwzględniono ukształtowanie terenu wokół zamierzonej inwestycji: na rysunkach k. 178 – 181 projektu przedstawiono sumaryczne zasięgi ponadnormatywnego oddziaływania PEM we wszystkich azymutach z oznaczeniem poziomu terenu. Ostatecznie należy stwierdzić, że organ poddał kontroli przedłożony projekt budowlany w takim zakresie, w jakim nakazuje mu to przepis art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3 Prawa budowlanego. W wyniku tej kontroli prawidłowo ustalił, że warunki do zatwierdzenia projektu zostały spełnione, nie mógł więc wydać decyzji negatywnej. Decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany: na jej treść nie mogą mieć wpływu przesłanki przez ustawę niewymienione, w tym np. wskazanie przez organ innej, "lepszej" lokalizacji dla inwestycji, czy też zasady współżycia społecznego. Mając powyższe na względzie, skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić.