II SA/Kr 1240/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2024 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 lipca 2024 r. znak: WI-I.7840.5.19.2024.MS w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 9 lutego 2024 r. nr 110/6740.1/2024, działając na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682) oraz art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta K. odmówił D. Sp. z o.o. z siedzibą w K. zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi wraz z instalacjami wewnętrznymi na zewnątrz budynku: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, elektrycznej, kanalizacji deszczowej, dwoma zbiornikami na wody opadowe, oraz utwardzeniem terenu, dojściem i dojazdem, miejscami postojowymi na działce nr [...], obr. [...], [...], przy ul. [...] w K." w związku z upływem terminu określonego w postanowieniu z dnia 23 stycznia 2024 r. nakładającym na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych w tym postanowieniu nieprawidłowości. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wnioskiem z dnia 4 grudnia 2023 r., uzupełnionym dnia 10 stycznia 2024 r., D. Sp. z o.o. zwróciła się do organu o zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2024 r. nałożono na inwestora obowiązek usunięcia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia nieprawidłowości w projekcie zagospodarowania terenu oraz projekcie architektoniczno-budowlanym oraz uzupełnienia dokumentacji projektowej m.in. w zakresie opisanym następująco: "1. W związku z art. 6 ustawy Pr. bud. oraz faktem, że teren objęty przedmiotowym wnioskiem znajdował się uprzednio w liniach rozgraniczających inwestycję zatwierdzoną decyzją pozwolenia na budowę nr 695/6740.1/2021 z dnia 7 czerwca 2021 r., znak: AU-01-5.6740.1.425.2021.DPA, gdzie jak wynika z projektu zagospodarowania terenu stanowił on powierzchnię biologicznie czynną, należy wyjaśnić, czy stopień zagospodarowania tego samego terenu biologicznie czynnego związanego z kolejnym obiektem budowlanym umożliwia zachowanie procentu powierzchni działki urządzonej jako powierzchni terenu biologicznie czynnego inwestycji zatwierdzonej decyzją nr 695/6740.1/2021 z dnia 7 czerwca 2021 r., znak: AU-01-5.6740.1.425.2021.DPA, wynikającego z ustaleń obowiązującego MPZP [...]; 2. Opis projektu zagospodarowania terenu należy uzupełnić o: (...)- bilans powierzchni biologicznie czynnej dla całego terenu zatwierdzonego decyzją nr 695/6740.1/2021 z dnia 7 czerwca 2021 r., znak: AU-01-5.6740.1.425.2021.DPA, po wprowadzeniu planowanej zabudowy należy wykazać (...)". W ww. postanowieniu zawarto pouczenie, zgodnie z którym uzupełnienie wskazanych nieprawidłowości jest niezbędne do rozpoznania sprawy, a brak uzupełnienia spowoduje wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 5 pkt 1 k.p.a. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania postanowienia, o którym mowa w ust. 3. W niniejszej sprawie inwestor w dniu 1 lutego 2024 r. uzupełnił tylko część braków wskazanych w postanowieniu z dnia 23 stycznia 2024 r. Ad. pkt 1 postanowienia inwestor wyjaśnił, że: "Wg projektu zatwierdzonego decyzją z 2021 r. zapewniono w obrębie terenu działki nr [...] znajdującego się w strefie MN 71% zieleni. Realizacja objętej wnioskiem inwestycji doprowadzi do stanu, iż dla obecnych działek nr [...], [...], [...], [...] wskaźnik ten będzie przekroczony - (niespełniony), jednak tylko bilansując ten wskaźnik wyłącznie dla terenów MN. Rozliczając ten wskaźnik do, jak literalnie wskazuje uchwała MPZP powierzchni całej działki wskaźnik ten nadal będzie zachowany (wynosi ponad 70%). Nie ma to jednak znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż inwestor nigdy nie planował budowy bieżącej inwestycji jako kontynuacji inwestycji realizowanej w latach 2021- 2024. Wiążąca dla organu administracji wydającego pozwolenie na budowę powinna być analiza przedmiotowego projektu w kontekście samej działki nr [...], dla której spełniono wymóg wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej wynoszącego ponad 70% przy rozliczeniu wyłącznie w zakresie terenów MN znajdujących się na przedmiotowej działce". W nawiązaniu do powyższego organ I instancji wskazał, że przedmiotowy wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy terenu, dla którego uprzednio wydana została decyzja pozwolenia na budowę nr 695/6740.1/2021 z dnia 7 czerwca 2021 r., znak: AU-01-5.6740.1.425.2021.DPA dla inwestycji pn.: Budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących (nr 1, nr 2, nr 3) z dwoma lokalami mieszkalnymi, każdy wraz wewnętrznymi instalacjami, z odcinkami zewnętrznymi, dojściami i dojazdami - na działce nr [...], obr. [...], [...], przy ul. [...] w K. Ww. decyzja wydana została dla tego samego inwestora, a zrealizowana w oparciu o nią inwestycja, podobnie jak inwestycja objęta przedmiotowym wnioskiem, przeznaczona jest na sprzedaż. W dniu 4 kwietnia 2023 r. na wniosek inwestora D. Sp. z o.o., teren inwestycji objęty ww. decyzją pozwolenia na budowę z dnia 7 czerwca 2021 r., a to działka nr [...] obr. [...], uległ podziałowi, w wyniku którego powstały działki nr [...], [...], [...], [...], obr. [...] (decyzja nr 214/2023). Z kolei w dniu 16 listopada 2023 r. wydane zostało zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki o niewniesieniu sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania trzech budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, dwulokalowych, zrealizowanych w oparciu o decyzję z dnia 7 czerwca 2021 r. Organ dodał, że decyzja z dnia 7 czerwca 2021 r. została wydana w oparciu o zapisy MPZP [...] dla terenów oznaczonych symbolem 18MN, dla których wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej został ustalony na poziomie min. 70%. Analiza zatwierdzonego projektu budowlanego wykazała, że zakłada on zachowanie minimalnego, dopuszczalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej ok. 70% w liniach rozgraniczających terenu inwestycji, który stanowił działkę nr [...], obr. [...] (po podziale działki nr [...], [...], [...], [...], obr. [...]). Zdaniem organu realizacja inwestycji objętej przedmiotowym wnioskiem uniemożliwiałaby zapewnienie utrzymania zagospodarowania zatwierdzonego uprzednio decyzją z dnia 7 czerwca 2021 r. we właściwym stanie techniczno-użytkowym przez okres istnienia obiektów budowlanych, o czym stanowi art. 6 Pr. bud. Na terenie zatwierdzonej powierzchni biologicznie czynnej zrealizowany zostałby bowiem kolejny budynek mieszkalny, jednorodzinny. W świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, w związku z art. 6 Pr. bud. należało wydać decyzję odmowną. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła D. sp. z o.o. z siedzibą w K. Decyzją z dnia 15 lipca 2024 r. znak: WI-I.7840.5.19.2024.MS Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w zakresie przewidzianym w art. 35 ust. 1 Pr. bud. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie istotne jest wykazanie sposobu zainwestowania terenu objętego przedmiotowym postępowaniem, jak i terenu bezpośrednio graniczącego z tym terenem. Organ ustalił, że teren przedmiotowej inwestycji, t.j. działka nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w K., powstał z terenu innej inwestycji inwestora, realizowanej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. z 7 czerwca 2021 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pod nazwą: "Budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących (nr 1, nr 2, nr 3) z dwoma lokalami mieszkalnymi każdy wraz wewnętrznymi instalacjami: wodociągowymi wraz z zewnętrznymi do studni wodomierzowych, kanalizacji sanitarnej wraz z odcinkami zewnętrznymi do studni Sl, centralnego ogrzewania, gazowymi, kanalizacji deszczowej wraz z sześcioma zbiornikami podziemnymi na wody opadowe, elektrycznymi i niskoprądowymi wraz z odcinkami zewnętrznymi, dojściami i dojazdami - na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K. W trakcie trwania realizacji inwestycji dotyczącej budowy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących (nr 1, nr 2 i nr 3) działka inwestycyjna o nr ewid. [...] została podzielona geodezyjnie na mniejsze działki, tak że pod każdym z 3 budynków jednorodzinnych dwulokalowych wydzielono działki. Organ odwoławczy sprawdził aktualne wypisy z rejestru gruntów: - dz. nr [...] (KW nr KR1P/00175935/5) - stanowiąca własność D. Sp. z o.o.; - dz. nr [...] (KW nr KR1P/00682826/5) - stanowiąca własność J. C. (lok. nr 1) i K. i M. B. (lok. nr 2); - dz. nr [...] (KW nr KR1P/00683369/0) - stanowiąca własność B. i E. S. (lok. nr 1) i U. C. i E. K. C.(lok. nr 2); - dz. nr [...] (KW nr KR1P/00683120/3) - stanowiąca własność l. R. (lok. nr 1) oraz I. i J. S. (lok. nr 2). Ponadto we wszystkich Księgach Wieczystej dla ww. działek w Dziale III - widnieją zapisy dotyczącej bezpłatnej i nieograniczonej w czasie służebności gruntowej ustanowionej na kolejnych działkach, polegających na prawie przechodu i przejazdu dla działki nr [...] (i kolejno dla działki [...], [...]) pasem o szerokości 4,5 metra wzdłuż całej wschodniej granicy tych działek na rzecz każdoczesnych właścicieli działek oznaczonych numerami [...], [...], [...], wszystkich położonych w jedn. ewid. [...], obr. [...] w K. Wojewoda stwierdził, że ww. osoby powinny stać się stronami postępowania prowadzonego przed organem I instancji. Z akt sprawy wynika, że osoby te nie brały udziału w postępowaniu przed organem I instancji, stronami postępowania byli tylko właściciele działek nr [...] i [...]. Dlatego w ramach postępowania odwoławczego zasadnym było dołączenie ww. osób do kręgu stron postępowania. Obszar oddziaływania inwestycji, realizowanej na działce nr [...] powinien obejmować wszystkie działki nr ewid. [...], [...], [...], a właściciele tych działek winni zostać uznani za strony postępowania. Wojewoda ustalił nadto, że na terenie objętym przedmiotowa inwestycją obowiązują ustalenia uchwały Nr CXIII/1159/06 Rady Miasta K. z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (Dz. U. Woj. Małop. nr 433, poz. 2733 z 2006 r.). Projektowana inwestycja znajduje się w terenie określonym symbolem 18MN- zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i bliźniacza. W terenie tym dopuszczona jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca z określonymi parametrami, które muszą być przestrzegane dla każdej projektowanej inwestycji w granicach jej opracowania. Wojewoda ustalił, że wskazany przez Inwestora teren inwestycji był już wcześniej wykorzystany, zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę i inwestycja ta została przyjęta do użytkowania (por. zaświadczenie z 16 listopada 2023 r., o braku sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego). Nadto ze znajdującej się w projekcie budowlanym kopii rysunku projektu zagospodarowania zatwierdzonego decyzją z dnia 7 czerwca 2021 r. wynika, że przekazana do użytkowania inwestycja swoim zakresem obejmowała teren przedmiotowej inwestycji, gdzie uprzednio zaprojektowany był teren zielony, uwzględniony w bilansie terenu jako powierzchnia biologicznie czynna, niezbędna do wykazania parametru określonego w MPZP. Ponadto przez działkę nr [...] przechodzi służebność dojścia i dojazdu dla pozostałych trzech działek. W ocenie organu odwoławczego Prezydent Miasta K. zasadnie orzekł o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, wskazując przy tym niezgodność inwestycji z zapisami MPZP w zakresie powierzchni zabudowanej i powierzchni biologicznie czynnej oraz podnosząc kwestię niedopuszczalnego objęcia fragmentów tych samych działek dwoma różnymi projektami zagospodarowania terenu, a także wykazanie spełnienia bilansu terenu tylko dla kolejnej inwestycji, a co za tym idzie ponownego bilansowania terenu, który został zagospodarowany w ramach postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 7 czerwca 2021 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, okoliczność wydania wcześniejszej decyzji o pozwoleniu na budowę dla terenu objętego przedmiotowa inwestycją i oddania do użytkowania budynków, jest o tyle istota, gdyż stan zgodności z prawem w rozumieniu art. 5 Pr. bud. oznacza nie tylko zgodność z przepisami prawa materialnego z zakresu Prawa budowlanego i aktów wykonawczych do tej ustawy, ale również zgodność z przepisami określającymi ład przestrzenny na danym terenie, tj. regulacjami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego niedopuszczalne jest, aby projekt zagospodarowania terenu (lub jego część, tak jak w niniejszej sprawie) podlegał kilkukrotnemu rozstrzygnięciu administracyjnemu, w sposób naruszający prawo miejscowe. Powyższe stanowiłoby bowiem przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji w części, która dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną w myśl art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Ponadto, wykorzystanie tych samych części działek, skutkować będzie oczywistym zaburzeniem stosunku powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, w zatwierdzonym ww. decyzją Prezydenta Miasta K. 7 czerwca 2021 r. projekcie zagospodarowania terenu. Nie do zaakceptowania jest zaś sytuacja objęcia fragmentów tych samych działek dwoma różnymi projektami zagospodarowania terenu w celu wykazania spełnienia bilansu terenu tylko dla późniejszej z tych inwestycji. Tym samym niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego jest wliczanie tego samego fragmentu (części) działki, jako terenu biologicznie czynnego dla dwóch różnych inwestycji - jeśli narusza to ustalenia planu miejscowego. Bez pokrywającego się fragmentu działek, de facto żadna z ww. inwestycji nie spełniałaby wymogu z uchwały Nr CXIII/1159/06 Rady Miasta K. z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w zakresie wymaganej powierzchni biologicznie czynnej. Jak podał organ, zdaje sobie sprawę z luki prawnej w przepisach geodezyjnych, która prowadzi do tego, że po oddaniu obiektu do użytkowania może nastąpić podział terenu inwestycji (zazwyczaj nowa działka tworzona jest na terenie biologicznie czynnym poprzedniej inwestycji), a następnie zbycie wydzielonej nieruchomości na rzecz innego Inwestora oraz wystąpienie z wnioskiem o pozwolenie na budowę kolejnego budynku. Jednak należy zwrócić uwagę na bezsprzeczny brak możliwości ponownego wykorzystania terenu jednej inwestycji przed oddaniem jej do użytkowania - czyli na etapie, gdy organ nadzoru budowlanego sprawdza, czy inwestycja została wykonana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Nie można ograniczać konieczności zapewnienia zgodności inwestycji ze wskaźnikami urbanistycznymi określonym w planie, wyłącznie do etapu formalnego oddania do użytkowania - etap ten nie kończy prawidłowego funkcjonowania inwestycji. W przeciwnym wypadku należałoby przyjąć, że badanie przez nadzór budowlany zgodności zagospodarowania terenu z zatwierdzonym projektem służy wyłącznie celom formalnego zakończenia inwestycji i sprzedaży nieruchomości, a sama inwestycja w zamierzonym kształcie ma nie tyle trwale funkcjonować w przestrzeni, co wyłącznie spełniać parametry określone w decyzji o pozwoleniu na budowę - i to tylko w chwili oddawania jej do użytkowania (czyli na linii czasu, w momencie oddania do użytkowania budynku, tj. na początku jego funkcjonowania, a nie w okresie pomiędzy oddaniem obiektu do użytkowania a zakończeniem lub zmianą sposobu jego użytkowania). Organ nie podzielił zarzutu odwołania, że zakończenie inwestycji skutkuje stanem, gdzie dotychczasowemu inwestorowi na jej podstawie nie przysługują już żadne uprawnienia i obowiązki. Z przepisów prawa budowlanego wynika bowiem, że inwestor zobowiązany jest przez cały okres istnienia obiektu użytkować go zgodnie z przeznaczeniem określonym w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Obowiązek użytkowania obiektu zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, przechodzi również na następców prawnych inwestora. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji, wbrew zarzutom odwołania, zgromadził materiał dowodowy w sprawie, w sposób umożliwiający prawidłową ocenę kluczowych w sprawie zagadnień. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie prawne, które jest wyczerpujące i zgodne z przepisami prawa. Organ I instancji wykazał też, że z uwagi na niezgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (MPZP), brak jest podstaw do zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Z kolei przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie spełniał wymogów wynikających z art. 35 ust. 1 Pr. bud. Fakt ten uzasadniał nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w oznaczonym terminie, a ich niewykonanie skutkowała odmowa udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Na powyższą decyzję D. sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 35 ust. 5 pkt 1 Pr. bud. poprzez bezzasadne utrzymanie przez organ II instancji w mocy decyzji organu I instancji pomimo usunięcia przez stronę skarżącą wszystkich wskazanych przez organ nieprawidłowości; - art. 35 ust. 4 Pr. bud. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż w zaistniałym stanie faktycznym nie zachodziły podstawy do wydania decyzji odmownej, a strona skarżąca spełniła wszelkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pr. bud.; - art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, do czego doszło ze względu na zastosowanie nieprawidłowej podstawy prawnej przez organ I instancji, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji odmownej; - art. 7a k.p.a. oraz art. 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść strony skarżącej stwierdzonych przez organ wątpliwości, co do treści normy prawnej, pomimo tego, że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do zastosowania wykładni uwzględniającej interesy strony skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia konstytucyjnego prawa własności strony skarżącej; - art. 7 i art, 77 oraz 8 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niedokładne zbadanie materiału dowodowego oraz naruszenie zasady zaufania do organów Państwa; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętej decyzji, a także poprzez sporządzenie uzasadnienia, które powoduje wątpliwości co do rzeczywistych powodów wydania w sprawie decyzji negatywnej, a także nie odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że stan faktyczny sprawy wskazuje na podstawy do wydania decyzji uchylającej i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji objętej wnioskiem, ewentualnie uchylającej zaskarżoną decyzję i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że w decyzji z dnia 9 lutego 2024 r. organ I instancji bezpodstawnie wskazał, że inwestor uzupełnił tylko cześć ze wskazanych w postanowieniu z dnia 23 stycznia 2024 r. braków projektowych. Organ nie odwołał się bowiem do żadnych braków projektowych, a wskazał jedynie że nie podziela przestawionych przez Inwestora wyjaśnień odnoszących się do punktu 1 postanowienia z dnia 23 stycznia 2024 r. Skoro organ odniósł się wyłącznie do tego jednego aspektu, nie podważając i nie negując pozostałej części wyjaśnień i uzupełnień poczynionych przez spółkę D. sp. z o.o. w piśmie z dnia 31 stycznia 2024 r., to wszelkie braki zostały skutecznie uzupełnione. Zdaniem strony skarżącej obowiązek Inwestora do złożenia wyjaśnień w kwestii objęcia zakresem projektowanej inwestycji fragmentu terenu, który stanowi powierzchnię biologicznie czynną dla budynków zrealizowanych w sąsiedztwie został spełniony. Istotne jest również to, że w postanowieniu z dnia 21 stycznia 2024 r. organ wezwał Inwestora jedynie do złożenia dodatkowych wyjaśnień we wskazanej w postanowieniu kwestii, nie uzależniając przy tym możliwości wydania pozytywnej decyzji od tego czy przedmiotowe wyjaśnienia spełniały konkretne przesłanki i miały odpowiednią treść lub też, aby wraz z nimi inwestor dokonał kolejnych zmian projektowych. W związku z tym inwestor przedstawiając swoje wyjaśnienia był uprawniony do uznania, że wszelkie braki projektowe zostały skutecznie usunięte, a zatem, iż w sprawie zostanie wydana decyzja pozytywna. Nadto spółka podniosła, że składając wniosek o zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, nie jest związana zakresem decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej dla innego zamierzenia budowlanego, które zostało już w całości zrealizowane. Brak jest przy tym jakiegokolwiek przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który w omawianej sytuacji nakładałby na Inwestora taki obowiązek. Tym samym organ II instancji nie zauważył, iż Prezydent Miasta K. naruszył przepis art. 35 ust. 4 Pr. bud., zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor zaś spełnił wszystkie przesłanki, od zaistnienia których ustawodawca uzależnił możliwość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Spółka wskazała, że działka nr [...], obr. [...] przy ul. [...] w K., stanowi jej własność. Natomiast działki nr [...], [...] oraz [...] nie są własnością Spółki. Organ II instancji ograniczył więc jej prawo do dysponowania własnością. Zdaniem spółki przedmiotowa inwestycja spełnia wszelkie niezbędne wymogi, w tym odnoszące się do zapisów MPZP nakazujących, aby w ramach "terenu objętego projektem zagospodarowania działki lub gruntu objętego inwestycją" zapewnić min 70% powierzchni biologicznie czynnej. Wiążąca dla organu administracji wydającego pozwolenie na budowę powinna być analiza projektu w kontekście samej działki nr [...], dla której spełniono wymóg wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej wynoszącego ponad 70% przy rozliczeniu wyłącznie w zakresie terenów MN znajdujących się na przedmiotowej działce. Ocenie w przedmiotowym postępowaniu może podlegać wyłącznie przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany, natomiast brak jest podstaw do uwzględniania przy ocenie sprawy innych projektów, w tym w szczególności projektów dotyczących inwestycji już zrealizowanych i oddanych do użytkowania. Żadnego znaczenia nie ma przy tym okoliczność, że inwestycja częściowo pokrywa się z terenem objętym inną decyzją. Inwestycja ta została już w całości zrealizowana i oddana do użytkowania, a realizacja wnioskowanej inwestycji nie wpłynie negatywnie na możliwość funkcjonowania innych budynków. Nie ograniczy również możliwości korzystania z sąsiednich działek i nie ograniczy żadnych praw innych podmiotów trzecich. Podejmowane rozstrzygnięcie nie może wykraczać poza zakres wynikający z przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W tak zakreślonych ramach skarga okazała się bezzasadna. Przedmiot kontroli Sądu stanowi decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 15 lipca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr 11/6740.1/2024 z dnia 9 lutego 2024 r. o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi wraz z instalacjami, utwardzeniem terenu, dojściem i dojazdem, miejscami postojowymi na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K. Podstawę materialnoprawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę kształtują w pierwszej kolejności przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, dalej: P.b.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Zgodnie z art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei, zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem, w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że spełnione zostały wskazane wyżej wymagania, w tym inwestycja wydana została z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich (vide: art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.), organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W taki sposób może być zapewniona realizacja zasady wynikającej z art. 4 P.b., który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Niezależnie od przywołanych przepisów Prawa budowlanego organy administracji wiążą przepisy proceduralne, z których wynika min. obowiązek zebrania materiału dowodowego, który pozwoli ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.). Organ zobowiązany jest ocenić przy tym na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się wydając decyzję. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Jak wynika z powyższego do podstawowych obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie pozwolenia na budowę należy zweryfikowanie zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022 r. poz. 1225, dalej: r.w.t.). W przedmiotowej sprawie podstawę wydanej decyzji odmownej stanowiło ustalenie, że planowany obiekt nie jest zgodny z przepisami uchwały Nr CXIII/1159/06 Rady Miasta K. z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (Dz. U. Woj. Małop. nr 433, poz. 2733 z 2006 r.) w zakresie wymogu zachowania dla terenów oznaczonych symbolem 18MN, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie minimum 70%. Organy ustaliły, że wskaźnik ten nie jest zachowany, jeśli uwzględni się nie tylko powierzchnię działki [...], stanowiącej teren obecnie planowanej realizacji, ale również powierzchnie działek nr [...], [...] i [...] obr. [...], które wcześniej stanowiły z działką nr [...] działkę nr [...]. Działka nr [...] stanowiła teren inwestycji objętej uprzednio wydanym pozwoleniem na budowę, w ramach której obecna działka nr [...] stanowiła zasadniczo teren biologicznie czynny. Wskazać należy w tym miejscu, że bezsporne jest w sprawie, że na wniosek D. sp. z o.o Prezydent Miasta K. decyzją nr 695/6740.1/2021 z dnia 7 czerwca 2021 r., znak: AU-01-5.6740.1. 425.2021.DPA udzielił pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących (nr 1, nr 2, nr 3) z dwoma lokalami mieszkalnymi, każdy wraz wewnętrznymi instalacjami, z odcinkami zewnętrznymi, dojściami i dojazdami, na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K. Następnie decyzją nr 214/2023 Prezydent Miasta K. z 4 kwietnia 2023 r., na wniosek inwestora D. Sp. z o.o., działka nr [...] obr. [...] uległa podziałowi, w wyniku którego powstały działki nr [...], [...], [...], [...], obr. [...]. Następnie zaś Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki zaświadczył w dniu 16 listopada 2023 r., że nie wniósł sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania trzech budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, dwulokalowych, zrealizowanych w oparciu o decyzję z dnia 7 czerwca 2021 r. Sąd podziela stanowisko organów orzekających w przedmiotowej sprawie, zgodnie z którym ustalając zachowanie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej dla działki nr [...] nie należało poprzestać wyłącznie na tej działce, ale należało uwzględnić całość terenu wcześniej objętego pozwoleniem na budowę, tj. także działki nr [...], [...], [...] w zakresie stanowiącym teren 18MN. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, prawidłowo przyjęły organy orzekające, że nie jest dopuszczalne stanowisko, zgodnie z którym udzielenie pozwolenia na budowę mogłoby doprowadzić do kolizji tego pozwolenia z wydanym wcześniej pozwoleniem, uniemożliwiając utrzymanie określonej w uprzedniej decyzji powierzchni biologicznie czynnej. Prawidłowo też przyjęły organy orzekające w sprawie, że podstawę rozstrzygnięcia negatywnego dla inwestora stanowią normy wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 6 P.b. Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.a P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Literalne brzmienie tego przepisu naprowadza na rozumienie zgodne z oczekiwaniami strony skarżącej, tj. takie, które wymaga od organu architektoniczo-budowlanego oceny zgodności planem miejscowym tylko w zakresie zamierzenia budowlanego przedstawionego w projekcie budowlanym. To rozumienie nie jest jednak wystarczające i w prawidłowej wykładni tego przepisu należy odwołać się do wykładni systemowej i celowościowej. W tym kontekście należy uwzględnić w pierwszej kolejności treść art. 5 ust. 1 P.b., który wyraża uniwersalną zasadę prawa budowlanego odnoszącą się do obiektów budowlanych, stanowiąc ab initio, że "obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej". Znowu art. 5 ust. 2 P.b. formułuje zasadę użytkowania obiektu budowlanego w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Nie ulega wątpliwości, że treść przywołanych zasad odnosi się do obiektu budowlanego nie tylko na etapie jego projektowania, lecz także, a może przede wszystkim, na etapie jego użytkowania. Określone wymogi obiektów budowlanych służą przecież zasadniczo temu, co następuje po wybudowaniu obiektu budowlanego – prawidłowemu (zgodnemu z przeznaczeniem) i bezpiecznemu użytkowaniu. Jeśli zatem prawo budowlane zobowiązuje do zaprojektowania budynku w zgodzie z przepisami, w tym z planem miejscowym i przepisami techniczno-budowlanymi, to trzeba przyjąć, że wymóg ten rozciąga się zarówno na etap projektowania i budowania, ale także użytkowania obiektu budowlanego. Zauważyć wypada również, że w art. 5 ust. 1 P.b. wymieniono szczegółowe wymogi odnosząc się do obiektu budowlanego, w tym wymogi higieny, zdrowia i środowiska (pkt 1 lit. c), zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych (pkt 1 lit. g), odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej (pkt 8), jak i poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej (pkt 9). Spełnienie tych wymogów ma służyć nie tylko użytkownikom obiektu budowlanego, lecz również innym osobom oraz całym społecznościom, co niewątpliwie ma znaczenie z perspektywy interesu publicznego. Z tej samej perspektywy istotne jest przestrzeganie (stosowanie) planów miejscowych, będących instrumentami realizowania zasady ładu przestrzennego i zasady zrównoważonego rozwoju. W omawianym kontekście (wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b.) należało uwzględnić także normę wynikającą z art. 6 P.b., zgodnie z którym "Dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, należy zaprojektować odpowiednie zagospodarowanie, zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 1-2b, zrealizować je przed oddaniem tych obiektów (zespołów) do użytkowania oraz zapewnić utrzymanie tego zagospodarowania we właściwym stanie techniczno-użytkowym przez okres istnienia obiektów (zespołów) budowlanych." Również tu wyrażono zasadę zobowiązującą nie tylko do projektowania, ale także zrealizowania i utrzymania odpowiedniego zagospodarowania terenu. Nawiązanie w przywołanym przepisie do wymagań art. 5 ust. 1-2b P.b. naprowadza jednoznacznie, że właściwe zagospodarowanie terenu, to zaprojektowane zagospodarowanie uwzgledniające wartości wyrażone w przepisach objętych odesłaniem. Gdyby przyjąć, jak chce strona skarżąca, że teren uprzednio zaprojektowany jako część powierzchni biologicznie dla innych obiektów, może zostać zabudowany, norma wyrażona w art. 6 P.b. okazałaby się normą pustą, pozbawioną znaczenia prawnego. Tymczasem w piśmiennictwie zauważa się istotne znaczenie tego przepisu, wskazując, że "Celem art. 6 jest ochrona zarówno interesu indywidualnego, jak i publicznego wyrażającego się w możliwości korzystania z wybudowanych obiektów budowlanych dzięki właściwemu ich zagospodarowaniu oraz utrzymaniu. Obiektami tymi są m.in. chodniki, miejsca parkingowe, ogrodzenia, układ zieleni" (W. Piątek, komentarz do art. 6 [w:] "Prawo budowlane. Komentarz", WK 2016, red. A. Gliniecki). W ocenie Sądu ten cel obejmuje również odpowiednie, zgodne z planem miejscowym zagospodarowanie terenu, w tym poziom ukształtowania powierzchni biologicznie czynnej. Konsekwencją powiązania wymogu zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym, o którym stanowi art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. z zasadami wynikającymi z art. 5 i art. 6 P.b. jest stanowisko, zgodnie z którym oceniając zgodność projektu budowlanego z planem miejscowym, konieczne jest wzięcie pod uwagę wcześniej wydanych pozwoleń na budowę, celem ustalenia, czy zatwierdzenie projektu budowlanego dla nowej inwestycji nie spowoduje niedopuszczalnych konsekwencji dla obiektów już wcześniej wybudowanych ze względu na treść art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 6 P.b. Z taką natomiast sytuacją mielibyśmy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyby doszło jednak do zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego dla działki nr [...], która stanowi teren biologicznie czynny dla działek nr [...], [...] i [...] i to niezależnie od stanu własnościowego tych nieruchomości. Stanowisko zbieżne ze stanowiskiem zaprezentowanym powyżej zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2024 r., II OSK 135/24, przyjmując, że brak jest możliwości ponownego wydania pozwolenia na budowę w odniesieniu do fragmentu nieruchomości, co do której uprzednio zostało już wydane prawomocne pozwolenie na budowę. NSA stwierdził przy tym, że bez znaczenia jest, czy na zatwierdzonym fragmencie zaprojektowano teren zielony czy obiekt budowlany kubaturowy. W ocenie NSA pozwolenie na budowę udzielone przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, jest zgodą organu na wybudowanie na danym terenie określonego w tym pozwoleniu zamierzenia budowlanego. Pozwoleniem na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdza konkretne zagospodarowanie terenu co daje inwestorowi gwarancję, że na danym trenie będzie mógł zrealizować konkretną inwestycję. Jak wskazał NSA "(...) organ administracji architektoniczno-urbanistycznej nie może być zwolniony od obowiązku respektowania treści i wymogów wydanego wcześniej pozwolenia na budowę dla tego samego terenu, bez względu na rodzaj podmiotów ubiegających się o nową decyzję w sprawie. Jest to o tyle zrozumiałe, jeżeli zważyć, że pozwolenie na budowę stwarza dla adresata uprawnienie do rozpoczęcia i wykonywania określonych robót budowlanych. Uprawnienie to byłoby ograniczone czy unicestwione poprzez przyjęcie możliwości wydawania - niezależnie od osoby inwestora - dla tego samego terenu (objętego już decyzją o pozwoleniu na budowę) kolejnych decyzji o pozwoleniu na budowę. (...) niedopuszczalne jest aby projekt zagospodarowania terenu (lub jego część, jak w tym przypadku) podlegał kilkukrotnemu rozstrzygnięciu administracyjnemu. Powyższe stanowiłoby bowiem przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji w części, która dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną w myśl art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. (por. wyrok NSA z 1 października 2010 r., II OSK 1529/09, LEX nr 746613)." W świetle powyższych rozważań zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że podstawą wydania decyzji odmownej nie mogła być norma wynikająca z art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b., zgodnie z którą organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3, tj. w przypadku nieusunięcia wskazanych nieprawidłowości projektowych w terminie ich usunięcia. W przedmiotowej sprawie inwestor usunął braki w tym sensie, że w terminie ustosunkował się do wezwania organu. To jednak nie oznacza automatycznie obowiązku wydania decyzji pozytywnej. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 4 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, w tym w razie zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym. A contrario, brak takiej zgodności, istniejącej pomimo wykonania ww. wezwania, stanowi przesłankę do wydania decyzji odmownej, która zaistniała w kontrolowanej sprawie. Sąd zauważa przy tym, że wyrażone w art. 4 P.b. prawo zabudowy nieruchomości gruntowej powiązane zostało z wykazaniem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale również warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W przedmiotowej sprawie organy orzekające nie pozbawiły skarżącej tego prawa, skoro nie wykazano zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Nie doszło w szczególności do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady prawdy materialnej (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.), zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, z uwzględnieniem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji organu odwoławczego prawidłowe i wyczerpująco, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., wyjaśnia okoliczności faktyczne i prawne sprawy. W przedmiotowej sprawie nie znajdowała zastosowania zasada wyrażona w art. 7a k.p.a., zgodnie z którym jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przedmiotowe postępowanie nie dotyczyło nałożenia na skarżącą obowiązku, bądź ograniczenia lub odebrania jej uprawnienia. W sprawie nie zaistniały też wątpliwości co do treści normy, których nie dałoby się rozstrzygnąć w drodze pełnej wykładni przywołanych wyżej przepisów. Wobec powyższego zarzuty skargi okazały się niezasadne. Jak wskazano, Sąd nie dopatrzył się ani istotnych naruszeń przepisów postępowania, ani prawa materialnego, które uzasadniałyby co najmniej uchylenie zaskarżonej decyzji. Z tego względu Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.