II SA/Kr 1247/10

Kraków dnia 29 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 maja 2010 r., Nr: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części m.in. zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W myśl § 5 cyt. przepisu postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowym wypadku skarżący w dniu 20 lipca 2010 roku złożył wniosek o wstrzymanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 maja 2010 r., Nr: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 października 2009 r., Nr: [...], o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 grudnia 1998 r. (sygn. [...]) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n.: "budowa pensjonatu z apartamentami mieszkalnymi wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr "1" obr. [...] przy ul. [...], os. [...], w K.". W uzasadnieniu wniosku m.in. wskazał, że stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji ostatecznej, która od wielu lat znajduje się w obrocie prawnym. Ze względu na zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 KPA, której konsekwencją jest konieczność zachowania dużej ostrożności przy usuwaniu z obrotu decyzji ostatecznych, w przypadku wszczęcia kontroli sądowo-administracyjnej zasadne jest wstrzymanie wykonania decyzji o stwierdzeniu nieważności do momentu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwa wskazał, że w analizowanej sprawie za wstrzymaniem wykonania decyzji o stwierdzeniu nieważności przemawia wzgląd na prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo powstania takich skutków jest w szczególności aktualne przy decyzjach stwierdzających nieważność innych decyzji, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 lipca 2005 r. (sygn. II OZ 656/05): "z uwagi na daleko idące skutki stwierdzenia nieważności decyzji (ex tunc) stwierdzić należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji może stanowić trudne do odwrócenia skutki, co stanowi przesłankę do wstrzymania jej wykonania". Ponadto oceniając zasadność wstrzymania wykonania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 grudnia 2007 r. (sygn. II OZ 1242/07) słusznie ocenił, że "Decydujące znaczenie dla oceny rozmiarów szkody, czy oceny trudności w odwróceniu skutków spowodowanych takimi działaniami ma możliwość przywrócenia stanu poprzedniego, z uwzględnieniem kosztów, jakie się z tym mogą wiązać. Jeśli więc przywrócenie do stanu poprzedniego, np. sprzed wstrzymania prac budowlanych, wymaga dodatkowych, istotnych środków finansowych, czy też dużego nakładu pracy, to o skutkach wykonania takiej decyzji można mówić, że są co najmniej trudne do odwrócenia. W szczególności dotyczyć to może sytuacji, w których inwestor zmuszony został do wstrzymania prac budowlanych, a ich konsekwencją jest niewykonanie zaplanowanej inwestycji w terminie i konieczność ewentualnego poniesienia kosztów z tym związanych -odszkodowań za nieterminowe wykonanie inwestycji, podwyższonych kosztów materiałów służących do wykonania prac, czy strata spodziewanych zysków". Biorąc pod uwagę powyższe skarżący uznał, że zasadne będzie wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wskazanej w komparycji wniosku do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając zasadność wniosku, przede wszystkim podkreślić należy, że zarówno z uzasadnienia skargi jak i wniosku, a także z akt administracyjnych nie wynika aby brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mógł spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak natomiast wynika z cytowanego powyżej przepisu, wyłącznymi przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowym wypadku niebezpieczeństwo takie nie zachodzi. Na tej płaszczyźnie rozważań zaznaczyć należy, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z uwagi na przedmiot decyzji, tylko istnienie szczególnych okoliczności mogłoby prowadzić do wniosku, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Jak już wcześniej wspomniano okoliczności takie nie wynikają tak z akt administracyjnych, jak i wniosku o wstrzymanie. Co się natomiast tyczy samego wniosku, to jest on niezwykle ogólnikowy, w zasadzie ogranicza się do wymienienia przesłanek uzasadniających możliwość wstrzymania decyzji oraz ogólnikowego i czysto teoretycznego rozwinięcia ich wykładni. W najmniejszym stopniu nie wskazuje natomiast konkretnych okoliczności, które w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłyby uzasadniać przedmiotowy wniosek złożony w niniejszym postępowaniu. W tym stanie rzeczy, z uwagi na brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie wyżej przywołanych przepisów.