II SA/Kr 1247/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2016 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 lipca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala II SA/Kr 1247/15 Uzasadnienie Decyzją nr [....] z dnia 20 lipca 2015 r. znak [....] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. 2013 r., 1409 z późn. zm., dalej: "u.p.b.") po rozpatrzeniu odwołania D.K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] w K. nr [....] z dnia 3 października 2013 r. znak: [....] nakazującej M.K. i J.K. , jako współwłaścicielom dz. nr [....] w miejscowości W. oraz D.K. , jako inwestorowi, wykonania rozbiórki obiektu budowlanego o wymiarach 7, O m x 9,5 O m na działce nr [....] w miejscowości W. , gmina S. , wybudowanego bez uzyskania wymaganej prawem decyzji udzielającej pozwolenia na budową - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stan faktyczny w niniejszej sprawie przedstawia się następująco. W dniu 8 lipca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) przeprowadził kontrolę obiektu zrealizowanego przy budynku nr [....] na działce nr ewid. [....] w miejscowości W. Podczas czynności ustalono położenie, wymiary, konstrukcję, funkcję, datę powstania oraz dane inwestora przedmiotowego obiektu. Z oświadczenia skarżącego złożonego do protokołu wynikało, że nie legitymuje się on pozwoleniem na budowę obiektu. Zawiadomieniem z dnia 9 września 2010 r. PINB poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, w sprawie dobudowy obiektu budowlanego do budynku mieszkalnego nr [....] na przedmiotowej działce. Postanowieniem nr [....] z dnia 23 września 2010r. znak: [....] , organ I instancji działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b. nakazał M.K. i J.K. działającym przez pełnomocnika w osobie skarżącego, wstrzymanie robót budowlanych przy obiekcie oraz zobowiązał w/w osoby do przedłożenia wymienionych w postanowieniu dokumentów w terminie do dnia 31 stycznia 2011 r. Decyzją z dnia 21 lutego 2011 r. nr [....] r. znak: [....] , PINB na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b., nakazał inwestorom obiektu M.K. i J.K. reprezentowanym przez pełnomocnika w osobie skarżącego wykonanie rozbiórki przedmiotowego obiektu usługowego dobudowanego do budynku mieszkalnego na ww działce. Odwołanie od w/w decyzji złożyli M.K. i J.K. MWINB działając w oparciu o art. 138§2 k.p.a., decyzją z dnia 31 maja 2011 r. znak: [....] , uchylił w całości w/w decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji postanowieniem nr [....] z dnia 23 marca 2013 r. znak: [....] , nakazał M.K. i J.K. oraz skarżącemu wstrzymanie robót budowlanych przy przedmiotowym obiekcie oraz zobowiązał strony do przedłożenia wymienionych w nim dokumentów w terminie do dnia 31 lipca 2013 r. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji stanowiły ponadto m.in.: wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [....] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr XI/86/2007 z dnia 7 sierpnia 2007 r., wypis skrócony z rejestru gruntów, protokół z oględzin przeprowadzonych przez PINB w dniu 22 listopada 2012 r. wraz z załączoną dokumentacją fotograficzną. W dniu 30 października 2013 r. organ I instancji wydał, na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 u.p.b. decyzję znak: [....] . Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący. Organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji MWINB wskazał, że podziela ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji w kwestii położenia przedmiotowego obiektu na działce nr ewid. [....] w miejscowości W. , jego konstrukcji, wymiarów, funkcji, usytuowania względem budynku mieszkalnego oznaczonego nr [....] (tj. jako dobudowy do budynku mieszkalnego).Wątpliwości MWINB nie budziło również określenie daty realizacji obiektu tj. wiosna 2010 roku oraz jego inwestor w osobie skarżącego. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015 r., poz. 443, dalej: ustawa zmieniająca), do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie powołanej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. W myśl art. 3 pkt 6 u.p.b. przez budowę należy rozumieć "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 u.p.b. w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy zmieniającej: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31". W art. 29 u.p.b. zawarty został katalog robót budowlanych, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania powyżej powołana zasada. Art. 30 w/w ustawy wskazuje zaś na sytuacje, w których wymagane jest dokonanie zgłoszenia budowy lub robót budowlanych. Oba katalogi mają charakter zamknięty tj. obejmują wyliczenia dokonane w sposób enumeratywny. Organ odwoławczy wskazał, że w świetle powołanych przepisów stwierdzić należy, iż budowa obiektu budowlanego o powierzchni zabudowy ok. 66,5 m2, pełniącego funkcję magazynu opon, miejsca sprzedaży i wymiany opon, nie została zwolniona przez ustawodawcę z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący zaś nie legitymował się stosownym pozwoleniem na budowę. W tym stanie rzeczy MWINB stwierdził, że organ I instancji prawidłowo przyjął za podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji przepis art. 48 u.p.b. na samowolę budowlaną (tak: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 302/08). Organ odwoławczy wskazał przy tym, że postanowieniem nr [....] z dnia 23 marca 2013 r. znak: [....] , organ I instancji działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b. nakazał M.K. i J.K. oraz D.K. wstrzymanie robót budowlanych przy przedmiotowym obiekcie oraz zobowiązał w/w osoby do przedłożenia wymienionych w nim dokumentów w terminie do dnia 31 lipca 2013 r. (k: 51,52 akt PINB znak: jw.). W ocenie MWINB termin wyznaczony przez organ I instancji do przedłożenia wymaganych dokumentów dawał obiektywną możliwość jego dochowania. M.K. i J.K. oraz D.K. nie uczynili zadość nałożonemu obowiązkowi, co w konsekwencji obligowało organ nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki obiektu w oparciu o art. 48 ust 1 w zw. z art. 48 ust. 4 u.p.b. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że PINB zgromadził wystarczający materiał dowodowy do orzekania w niniejszej sprawie, a jego rozstrzygnięcie odpowiada prawu, wobec czego MWINB kierując się zasadą prawdy obiektywnej, w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. był zobligowany do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy. Od powyższej decyzji skargę wniósł D.K. , zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez nienależyte zebranie materiału dowodowego i uznanie, że budowla posadowiona na działce [....] jest trwale związana z gruntem oraz że ma ona charakter trwały, podczas gdy z prawidłowo zebranego materiału dowodowego wynika, że jest to budowla tymczasowa, niezwiązana trwale z gruntem, powstała na potrzeby budowy budynku na sąsiedniej działce. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (por. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." Kontrolując zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia powyższych zasad Sąd doszedł do przekonania, że skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Postępowanie administracyjne było prowadzone prawidłowo, z zachowaniem ogólnych jego zasad, w szczególności zasady prawdy materialnej. Jego przedmiotem była ocena zasadności nałożenia na strony obowiązku wykonania rozbiórki obiektu budowlanego o wymiarach 7,0 m x 9,50 m zrealizowanego na działce nr ewid. [....] w miejscowości W. , gmina [....] - wybudowanego bez uzyskania wymaganej prawem decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Zarzut błędnego przyjęcia, że obiekt ma charakter trwały i jest związany z gruntem jest bezzasadny. Przedmiot postępowania został określony w sposób jednoznaczny, co nie pozostawia wątpliwości w kwestii zakresu nakazanej rozbiórki, a jednocześnie przeprowadzone na miejscu oględziny, udokumentowane protokołem oraz załączonymi do akt postępowania fotografiami, nie pozostawiają wątpliwości, że przedmiotowy obiekt jest posadowiony na podmurówce, a co za tym idzie, pozostaje trwale związany z gruntem i ma charakter trwały. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, istotne jest bowiem to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu. Trwałość połączenia budynku z gruntem musi być oceniana jako kwestia faktu. Decyduje o tym konstrukcja techniczna budynku, a połączenie z gruntem musi być w sensie fizycznym na tyle trwałe, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce, nadto konstrukcja musi pozwalać na bezpieczne korzystanie z obiektu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2012r. sygn. akt II OSK 323/11, LEX nr 1223296). Należy również stwierdzić, że nie jest możliwe przeniesienie garażu w inne miejsce bez naruszenia jego konstrukcji. Nie można w związku z tym podzielić stanowiska skarżącego, że garaż stanowi rzecz ruchomą i nie jest trwale związany z gruntem. Inwestorem budowy był skarżący – co stwierdził osobiście w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 8 lipca 2010 r. Dokonana rozbudowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, jednak decyzja o pozwoleniu na budowę nie została wydana. Wobec stwierdzonej samowoli budowlanej prawidłowo wszczęto postępowanie legalizacyjne. W dniu 22 marca 2013 r. wydano postanowienie zobowiązujące zarówno właścicieli działki nr [....] , jak i inwestora przedmiotowego obiektu budowlanego do przedłożenia w terminie do 31 lipca 2013 r. w siedzibie PINB koniecznych dokumentów. Termin upłynął bezskutecznie. Inwestor nie skorzystał z możliwości legalizacji, a tym samym decyzja rozbiórkowa wydana 3 października 2013 r. jest trafna i zgodna z przepisami prawa budowlanego. PINB przeprowadził postępowanie w sposób pełny i wyczerpujący, ustalając wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. W szczególności ustalono zakres robót budowlanych wykonanych bez pozwolenia na budowę, ustalono kto jest ich inwestorem, nałożono obowiązki zmierzające do zalegalizowania samowoli, a po bezskutecznym upływie zakreślonego stronie terminu nakazano rozbiórkę. MWINB stwierdzając prawidłowość ustaleń faktycznych uznał, że brak podstaw do prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, skoro wszystkie okoliczności zostały ustalone przez PINB w sposób nie budzący wątpliwości. Zgromadzony materiał dowodowy był zupełny, działania organu w ramach wszczętej procedury legalizacyjnej i brak wykonania przez inwestora nałożonych obowiązków oraz bezskuteczny upływ terminu przemawiały jednoznacznie za wydaniem decyzji rozbiórkowej. Biorąc powyższe pod uwagę należało skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.