II SA/Kr 1250/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie NSA Izabela Dobosz WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości skargę oddala Decyzją z dnia 9 października 2006 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 66 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 80 ust. 2, pkt. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r.) oraz art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (teks jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm, zwanej dalej w skrócie - kpa), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał L. W. i W. S., usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego budynku przy ul. [...] w W., zaleconych w "Ocenie technicznej przydatności do użytkowania oraz Ekspertyzie stanu technicznego" i w " Projekcie konstrukcyjnym wykonania zabezpieczających prac budowlanych w budynku nr "1" przy ul. [...] w W.", nadając jednocześnie decyzji rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 kpa ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. w uzasadnieniu decyzji wskazał, że przedmiotem postępowania administracyjnego w tej sprawie był zły stan techniczny budynku przy ul. [...] w W., którego współwłaścicielami są L. W. i W. S.. Organ l instancji podkreślił, że 3 lutego 2006 r. przeprowadził kontrolę w/w budynku, w wyniku której stwierdził, że brak jest książki obiektu i protokołów, stwierdził również liczne pęknięcia ścian i nadproży łukowych. Decyzją z 4 lutego 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał zatem współwłaścicielom - L. W. i W. S. przeprowadzenie kontroli stanu technicznego budynku, wewnętrznej instalacji elektrycznej oraz przewodów kominowych w budynku przy ul. [...] w W. W wykonaniu obowiązku nałożonego powyższą decyzją została przedłożona ekspertyza techniczna wykonana przez M. O. Organ l instancji stwierdził, że nieodpowiedni stan techniczny budynku i jego wygląd stanowi zagrożenie bezpieczeństwa życia i zdrowia. Dlatego też na podstawie art. 66 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazał usuniecie nieprawidłowości stwierdzonych w innej opinii, a mianowicie ekspertyzie wykonanej przez R. S. i A. A.. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł L. W.. Podniósł w nim, że decyzja organu l instancji została wydana na podstawie "Oceny technicznej przydatności do użytkowania" oraz "Ekspertyzy stanu technicznego" wykonanych przez R. S. i A. A., która zawierają szereg nieścisłości. Cześć zaleceń została wykonana przed wydaniem decyzji, pozostałe prace zostaną natomiast wykonane w najbliższym terminie. Odwołujący podał, że budynek jest pod stałym nadzorem Sanepidu, a wykonanie decyzji doprowadziłoby do konieczności zwolnienia osób zatrudnionych w prowadzonych w budynku delikatesach. Decyzją z dnia 9 października 2007 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego z 1994 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., w wyniku rozpoznania odwołania L. W. uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi l instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że postępowanie administracyjne dotyczące stanu technicznego budynku przy ul. [...] w W. zostało przeprowadzone przez organ l instancji z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, gdyż stan faktyczny sprawy nie został dokładnie ustalony. W ocenie organu II instancji zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 kpa, określającym podstawowe elementy składowe decyzji administracyjnej. Organ II instancji wskazał, że wątpliwości budzi treść rozstrzygnięcia kwestionowanej odwołaniem decyzji. Rozstrzygnięcie stanowi bowiem o nałożeniu określonego obowiązku na współwłaścicieli obiektu budowlanego. Jednakże obowiązek ten nie został określony w sposób dokładny. Z rozstrzygnięcia decyzji nie wynika, jakie roboty należy wykonać, aby w przedmiotowym budynku zostały usunięte nieprawidłowości a obiekt nadawał się do bezpiecznego użytkowania. Rozstrzygnięcie decyzji powinno zostać sformułowane w taki sposób, aby możliwe było następnie wykonanie decyzji administracyjnej dobrowolnie lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej. Organ odwoławczy powołał się w tym zakresie na wyrok WSA w Warszawie z 7 grudnia 2004 r. sygn. akt IV SA 2590/03 (publ. LEX nr 17534), w którym sąd administracyjny wskazał, że "Celem przepisu art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) jest utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym, dlatego decyzja wydana w celu korygowania stwierdzonych nieprawidłowości powinna dokładnie określać czynności, które właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany wykonać". Organ II instancji zwrócił również uwagę na mylnie powołany w podstawie prawnej art. 66 ust 3 Prawa budowlanego z 1994 r. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie został w sposób wnikliwy i dokładnie przeanalizowany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W aktach postępowania organu l instancji znajdują się: Ekspertyza techniczna stanu technicznego budynku usługowo - handlowego, sporządzona przez inż. M. O. (k-41 do 48 akt l inst.) na zlecenie L. W., oraz ocena techniczna przydatności do użytkowania oraz ekspertyza stanu technicznego, sporządzona przez mgr inż. arch. R. S. i inż. A. A. (k-109 do 134 akt l inst.) na zlecenie W. S.. Autor ekspertyzy technicznej stanu technicznego budynku usługowo -handlowego, mgr inż. M. O., wewnątrz budynku stwierdził kilka zarysowań powierzchniowych w ścianach oraz w rejonie podpór łukowych stropu nad salami sprzedaży. Stwierdzone również zostało zarysowanie na sklepieniu odcinkowym, pękniecie nad nadprożem oraz pękniecie tynku nadproża na zewnątrz, na elewacji wschodniej. Zauważone zostało również pęknięcie tynku na dylatacji z dobudową (budynkiem zaplecza). We wnioskach i zaleceniach, zawartych w w/w ekspertyzie, mgr inż. M. O. nie stwierdził, aby wyżej wskazane uszkodzenia stanowiły bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa, zalecając wykonanie plomb gipsowych celem obserwacji powstałych zarysowań oraz wskazał sposób usunięcia pęknięć tynku nadproża. Ocena stanu konstrukcji elementów budynku, zawarta w ocenie technicznej przydatności do użytkowania oraz ekspertyzie stanu technicznego, sporządzona przez mgr inż. arch. R. S. oraz inż. A. A., wskazuje m. in. na: fragmentaryczne uszkodzenia więźby dachowej, zniszczone i nieszczelne orynnowanie i rury spustowe, na ścianach wewnętrznych i na podporach łukowych w części kondygnacji parteru ze stropem drewnianym stwierdzono drobne powierzchniowe zarysowania. Zauważone zostały również, jako najpoważniejsze, strukturalne pęknięcia na całości frontowej części budynku - podcienia łukowego stanowiącego przejście dla pieszych, widoczne na słupach wsporczych, podporach łukowych stropie nad podcieniem oraz na ścianie wewnętrznej podcienia. W opinii tej uznano, że pęknięcia strukturalne na całości frontowej części budynku - podcienia łukowego stanowiącego przejście dla pieszych oraz uszkodzenia gzymsu wieńczącego elewację frontową, miejscowo odparzony i spękany tynk, grożący odpadnięciem stanowią zagrożenie bezpieczeństwa życia, zdrowia i mienia. Zalecone zostało w w/w ocenie niezwłoczne wykonanie prac zabezpieczających we frontowej części budynku, polegające na wykonaniu skotwienia podcienia z pozostałą częścią budynku. Organ II instancji analizując treść wniosków i zaleceń znajdujących się w w/w opiniach, stwierdził, iż opinie te nie są ze sobą spójne, zarówno w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, jak również zaleceń, mających na celu wykonanie prac zabezpieczających. Kwestia ta nie została również wyjaśniona przez organ l instancji w trakcie prowadzonego postępowania. Organ l instancji zaskarżoną decyzję wydał w oparciu o ocenę i opinię sporządzoną przez mgr inż. arch. R. S. i inż. A. A., nakazując na jej podstawie wykonać czynności zabezpieczające przedmiotowy budynek. Jednakże w w/w decyzji organ l instancji nie uzasadnił przyjętego stanowiska, jak również nie dokonał oceny znajdującej się w aktach postępowania opinii sporządzonej przez inż. M. O.. Brak wyjaśnienia rozbieżności zawartych w/w opiniach powoduje, że uzasadnione stają się wątpliwości, iż zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie został poddany prawidłowej ocenie. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że treść uzasadnienia skarżonej decyzji nie ma odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Organ l instancji wskazując na dokonane ustalenia stanu faktycznego powołuje się na protokół sporządzony w dniu 30 czerwca 2006 r. cyt: "Nieodpowiedni wygląd i stan techniczny obiektu potwierdzone zostały protokołem oględzin z dnia 30.06.2006 r. sporządzonym przez pracownika Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W.. " Jednakże, w materiale dowodowym, zgromadzonym w niniejszej sprawie brak jest takiego protokołu, jak również zawiadomienia lub innego dokumentu wskazującego, iż takie oględziny mogły zostać lub zostały przeprowadzone. Organ II instancji wskazał, że współwłaściciel przedmiotowego budynku W. S. uzgodnił z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Krakowie Projekt konstrukcyjny wykonania zabezpieczających prac budowlanych w budynku nr "1" przy ul. [...] w W. Opinia konserwatorska z 4 września 2006 r. znak: [...] w/w opracowania, została uzgodniona z uwagami, cyt.: "Zarówno kotwy podłużne, jak i poprzeczne powinny być rozmieszczone w ścisłym nawiązaniu do podziałów architektonicznych budynku, w miejscach jak najmniej widocznych (załomy murów, styk ścian z sufitem). Należy rozważyć możliwość umieszczenia projektowanych kotew poprzecznych dokładnie na osiach filarów i lizen podcienia, a nie obok nich." Powyższe potwierdza, że projekt konstrukcyjny wykonania robót zabezpieczających przedmiotowego obiektu wymaga uzupełnienia i doprecyzowania w w/w zakresie. Niedopełnienie warunku określonego w opinii konserwatorskiej wyklucza możliwość wydania decyzji nakazowej w stosunku do obiektu zabytkowego. Zatem nakaz usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego na podstawie tylko zaleceń w przedstawionych opracowaniach bez ich uzupełnienia jest nieprawidłowy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, iż decyzje nakazowe, w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane mają na celu precyzyjne określenie obowiązków, jakie wynikają z przepisu art. 61 w/w ustawy. Zatem spór miedzy właścicielami przedmiotowego budynku, co do zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych wynikający z różnych stanowisk opiniodawców, nie może stanowić przeszkody do wydania decyzji. Na organach administracji publicznej ciąży bowiem obowiązek bezstronnej oceny stanu faktycznego sprawy, w celu ustalenia praw i obowiązków określanych decyzją administracyjną. W sprawie uwag zawartych w odwołaniu od decyzji oraz pismach składanych w trakcie postępowania odwoławczego, organ odwoławczy nadmienił, iż ponowne przeprowadzenie w l instancji postępowania umożliwi, zgodnie z art. 10 kpa, stronom postępowania czynny udział w tym stadium oraz zapewni prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Skargę od powyższej decyzji z 9 października 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł W. S.. Skarżący w skardze domagał się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z 9 października 2006 r., zarzucając decyzji organu II instancji: obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię względnie niewłaściwe zastosowanie: art. 66 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez uznanie, iż budynek nie jest w złym stanie technicznym i nie wymaga usunięcia nieprawidłowości w trybie natychmiastowym; art. 81 ust. 1 pkt c Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez oparcie swoich twierdzeń na opinii osoby nieuprawnionej; art. 81 ust. 1 pkt d Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez nieuznanie zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z zasadami wiedzy technicznej; art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. poprzez błędne zakwalifikowanie robót prowadzonych na nieruchomości jako niezbędnych i natychmiastowych; art. 81 c Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez błędną interpretację i analizę lub nieuwzględnienie w większości wniosków wynikających z dokumentów dostarczonych przez stronę skarżącą i pominięcie faktu sporządzenia opinii przez osobę uprawnioną tj. inż. A. A.; art. 81 c Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez oparcie swoich twierdzeń na prywatnej opinii zleconej przez jednego z uczestników postępowania, a sporządzonej przez osobę, która nie wykazała się niezbędnymi uprawnieniami. Skarżący stwierdził również, że organ II instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego, a to: art. 7 kpa, art. 77 kpa, poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący i zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zarzucił również zaniechanie zajęcia stanowiska co do opinii specjalistów z zakresu Prawa budowlanego, a dotyczących obecnego stanu technicznego budynku, zważywszy na fakt, iż postępowanie administracyjne trwa od lutego 2006 r. Nadto zauważył, że w uzasadnieniu decyzji nie wskazano faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Zdaniem skarżącego nie wyjaśniono przesłanek, na podstawie których przyjęto, że obiekt wymaga natychmiastowej interwencji budowlanej. Naruszony został także art. 10 § 1 kpa poprzez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz przez brak możliwości wypowiedzenia się, przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań. Przekroczona także została zasada swobodnej oceny dowodów, określona w art. 80 kpa. W szczególności organ administracji dokonał błędnej oceny faktów w zakresie stanu technicznego nieruchomości bez przeprowadzenia oględzin i błędnie ocenił dokumenty dostarczone przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p,p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli była decyzja kasacyjna organu odwoławczego, tj. uchylająca decyzję pierwszoinstancyjną i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania organowi l instancji. Dokonując zatem kontroli tego aktu administracyjnego według wyżej wskazanych kryteriów rzeczą Sądu było ustalenie, czy w tym przypadku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszył art. 138 § 2 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że art. 138 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od zasady merytorycznego orzekania. Przy interpretacji art. 138 § 2 k.p.a. nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Wobec wyjątków należy bowiem stosować wykładnię ścieśniającą- exceptio est strictissimae interpretationis (Z. Janowicz, glosa do uchwały 7 sędziów z dnia 13 stycznia 1983 r., III AZP 7/82, PiP 1984 z. 2, s. 142; por. także wyr. NSA z dnia 25 listopada 2003 r., IV SA 1496/02, niepubl.; wyr. NSA z dnia 6 września 2001 r., II SA/Gd 2235/99, niepubl.; wyr. NSA z dnia 6 sierpnia 1999 r., IV SA 2776/98, niepubl.; wyr. NSA z dnia 13 maja 1999 r., IV SA 723/97, niepubl.; wyr. NSA z dnia 6 stycznia 1999 r., IV SA 2246/97, niepubl.). Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji nie może być więc podjęta w sytuacjach innych niż te, które wyznaczone zostały treścią art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może podjąć decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego w całości lub co najmniej w znacznej części. Podkreślić przy tym należy, że organ odwoławczy musi wykazać, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach określonych art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 5 lutego 2009 r.; VII SA/Wa 936/08, publik, w Lex nr 478524). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji organu odwoławczego stwierdzić należy, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie przekroczył przy jej wydawaniu kompetencji przyznanych mu art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu kasacyjnej decyzji organ II instancji podkreślił, że w poczet materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wchodzą dokumentacje w postaci: ekspertyzy technicznej stanu technicznego budynku usługowo - handlowego, sporządzonej przez inż. M. O., oceny technicznej przydatności do użytkowania oraz ekspertyzy stanu technicznego sporządzonych przez mgr inż. Arch. R. S. i inż. A. A.. Wskazał, że treść wniosków i zaleceń wynikających z tych opracowań nie jest spójna i to zarówno w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego ale i zaleceń mających ten stan zlikwidować. Nadto oprócz wskazania, że wspomniane dokumentacje nie zostały należycie przez organ l instancji przeanalizowane i ocenione, wskazał na konsekwencje z tego wynikające. Organ odwoławczy podniósł, że budzi jego wątpliwości treść rozstrzygnięcia organu l instancji. Obowiązek określony w decyzji i nałożony na współwłaścicieli budynku przy ul. [...] w W. nr "1" nie został, w ocenie organu odwoławczego, określony w sposób dokładny. Nie wiadomo jakie roboty należy wykonać w przedmiotowym budynku, aby stwierdzone nieprawidłowości stanu technicznego tego obiektu zostały usunięte, a obiekt ten nadawał się do bezpiecznego użytkowania. Skutkiem tego, zdaniem organu II instancji, jest niemożność wykonania decyzji, której rozstrzygnięcie zostało w taki sposób określone. Zdaniem Sądu stanowisko to jest słuszne, nie chodzi przy tym tylko o wadliwą ocenę materiału dowodowego przeprowadzoną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., czy też jego uzupełnienie, lecz o jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy, czego organ l instancji nie uczynił zgodnie z postanowieniami art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a konsekwencją tego było wadliwe orzeczenie zawarte w wydanej merytorycznej decyzji, które nie wskazywało czynności zmierzających do usunięcia złego stanu technicznego budynku. Skoro, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, wnioski i zalecenie wynikające ze znajdujących się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy opracowań były niespójne i rozbieżne, to zachodziła konieczność rozważenia przeprowadzenia dalszych dowodów, w tym ewentualnie także z ocen technicznych czy ekspertyz sporządzonych przez biegłego odpowiedniej specjalności. Dowody te winny zmierzać do wyjaśnienia istniejących dotychczas rozbieżności czy sprzeczności dotyczących stanu technicznego spornego budynku. Wszystkie zebrane dowody powinny zostać poddane ocenie w sposób określony w art. 80 kpa. Dopiero jednoznacznie ustalony stan faktyczny sprawy, którego poszczególne fakty oparte byłyby na konkretnych dowodach mógłby stanowić podstawę rozstrzygnięcia o obowiązkach stron. Powyższe oznacza w istocie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części, a więc niemożność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z art. 136 k.p.a., co jest wystarczającą podstawą do wydania przez organ odwoławczy decyzji w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Zgodzić się więc należy z poglądem, że rzeczą organu nadzoru budowlanego jest określenie w sposób dokładny w decyzji z art. 66 Prawa budowlanego z 1994 r. czynności, które właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany wykonać (tak WSA w Warszawie w wyroku z 7 grudnia 2004 r.; IV SA 2590/03, publik, w Lex nr 17534) skoro celem przepisu art. 66 Prawa budowlanego z 1994 r. jest zapewnienie wykonania obowiązku utrzymania obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym. Dokonać tego można jedynie na podstawie rzetelnie przeprowadzonych koniecznych dowodów. Oczywistym jest, że rodzaj nałożonych obowiązków będzie każdorazowo zależał od skali i rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości, przy czym granicę będzie wyznaczać wykładania celowościowa art. 66 Prawa budowlanego z 1994 r. (por. wyrok z dnia 14 lutego 2006 r.; II SA/Bk 856/05, publik, w Lex nr 308209). Nie bez znaczenia jest również w tym konkretnym przypadku rozważenie konieczności uzupełnienia, jak przyjmuje organ odwoławczy, projektu konstrukcyjnego prac budowlanych w przedmiotowym budynku. W opinii konserwatorskiej z dnia [...] września 2006 r., znak: [...] w uwagach wskazano wyraźnie, że: "Zarówno kotwy podłużne, jak i poprzeczne powinny być rozmieszczone w ścisłym nawiązaniu do podziałów architektonicznych budynku, w miejscach jak najmniej widocznych (załomy murów, styk ścian z sufitem). Należy rozważyć możliwość umieszczenia projektowanych kotew poprzecznych dokładnie na osiach filarów i lizen podcienia, a nie obok nich." Wydanie więc decyzji nakazowej z art. 66 Prawa budowlanego z 1994 r. bez wypełnienia warunków wynikających z w/w opinii konserwatorskiej w stosunku do obiektu zabytkowego, jak prawidłowo wskazał organ II instancji, jest wadliwe Nadto materiał dowodowy wymaga także uzupełnienia o protokół oględzin z dnia [...] czerwca 2006 r., na który powołał się organ l instancji, a którego brak w aktach sprawy. W sytuacji zatem, gdy określenie tych czynności, do których wykonania zobowiązani byliby współwłaściciele przedmiotowego budynku w celu usunięcia stwierdzonego nieodpowiedniego stanu technicznego tego obiektu budowlanego, a które to czynności nie zostały dotychczas wskazane w decyzji organu l instancji, miałoby nastąpić na etapie postępowania odwoławczego naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Za decyzją kasacyjną przemawia również fakt, podkreślany przez organ odwoławczy, a dotyczący konieczności zapewnienia stronom czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, poprzez zapewnienie możliwości zapoznania się przed wydaniem merytorycznej decyzji z całością materiału dowodowego, możliwością wypowiedzenia się co do poszczególnych dowodów i złożenia żądań, co gwarantuje stronom art. 10 § 1 k.p.a. Tego rodzaju wady nie mogą być sanowane w postępowaniu odwoławczym. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego kontrolowana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. jest aktem administracyjnym odpowiadającym prawu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.