II SA/Kr 1252/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.F. na postanowienie Wojewody z dnia 24 lipca 2013 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia Starosty T. postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., sygn. II SA/Kr 1252/13. Postanowieniem z dnia 10 października 2013 r. Sąd odrzucił skargę A.F. wniesioną w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, że na postanowienie o odmowie wyłączenia organu administracji nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Pismem z dnia 25 października 2013 r. skarżący, powołując się na art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o wykładnię tego postanowienia poprzez udzielenie odpowiedzi na dwa pytania: w jaki sposób możliwa jest kontrola rozstrzygnięcia organu w przedmiocie odmowy wyłączenia organu od załatwienia sprawy oraz czy w razie wydania decyzji przez organ, który powinien być wyłączony od załatwienia sprawy decyzja ta jest wzruszalna z tego powodu, a w szczególności czy jest dotknięta wadą nieważności. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwana dalej "p.p.s.a." - sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 166 p.p.s.a. przepis ten odnosi się również do postanowień. Co do zasady jest więc możliwe dokonanie wykładni postanowienia sądu administracyjnego. Jednakże w orzecznictwie zwraca się uwagę na cele i funkcje wykładni orzeczeń sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. I GSK 148/10 (LEX nr 1239309) wskazał, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. Z kolei w postanowieniu z 21 listopada 2012 r., sygn. I GSK 111/12 (LEX nr 1243869) NSA wskazał, że uwzględnienie wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Pytanie dotyczące skutków procesowych wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje bez związku z treścią podjętego rozstrzygnięcia (podobnie w postanowieniu NSA z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. II OZ 473/12, LEX nr 1230577). W niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie zachodzą wątpliwości co do treści postanowienia z dnia 10 października 2013 r. W szczególności jasne jest rozstrzygnięcie (odrzucenie skargi), jego przyczyny (brak kognicji sądu) oraz podana podstawa prawna (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Pytania skarżącego zawarte we wniosku o wykładnię w istocie dotyczą udzielenia skarżącemu porady prawnej co do dalszych kroków, jakie powinien podjąć w postępowaniu administracyjnym - tak, aby zakwestionować skutecznie wydane w tym postępowaniu rozstrzygnięcie. Udzielanie tego rodzaju porad nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a w szczególności nie może zostać uznane za wykładnię orzeczenia dokonaną na podstawie art. 158 p.p.s.a. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 158 p.p.s.a.