II SA/Kr 1253/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A.B. , G.B. A.M. i E.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia skargę oddala. W dniu 17 marca 2011 r. Burmistrz Gminy K. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie stacji paliw z obiektem handlowo-usługowym, infrastrukturą towarzyszącą oraz zjazdem publicznym" obejmującego działki nr 1, 2, 3, położone w K. obręb [...] (sygn. [...] . W uzasadnieniu decyzji wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec tego wystąpiono do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. o wydanie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ewentualnego określenia zakresu raportu. Oba organy wydały opinie, w których wskazały na konieczność przeprowadzenia oceny. Wskazano, że decydując o przeprowadzeniu oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko wzięto pod uwagę następujące uwarunkowania: skalę przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu, powiązanie z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na tym obszarze, wykorzystania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, z uwzględnieniem używanych substancji i stosowanych technologii, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczenia się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania pod kątem zasięgu oddziaływania, transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, wielkość i złożoność oddziaływania z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwo oddziaływania, czas trwania, częstotliwość i odwracalność oddziaływania. W dniu 3 grudnia 2010 r. wnioskodawca przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ l instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. o wydanie opinii przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Opinie w/w organów zostały przedłożone odpowiednio 11 stycznia 2011 r. oraz 28 stycznia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł także, że postępowanie administracyjne było prowadzone z udziałem i w konsultacji ze społeczeństwem, a organ ustosunkował się do uwag przedstawionych do raportu zgłoszonych pismem z dnia 23 grudnia 2010 r. przez mieszkańców ul. [...] oraz ul. [...] . Na podstawie przedłożonego przez inwestora raportu organ l instancji ustalił, że planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowić inwestycji szczególnie szkodliwej dla środowiska i zdrowia ludzi oraz nie pogorszy aktualnego stanu środowiska. Przy uwzględnieniu wytycznych zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowa inwestycja z uwagi na wszelkie komponenty spełni wymogi aktualnie obowiązujących przepisów prawa ochrony środowiska, a jej uciążliwe oddziaływanie środowiskowe przy wykonaniu przyjętych w raporcie zabezpieczeń środowiska ograniczy się do granic działki inwestora. Organ stwierdził także zgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli mieszkańcy ul. [...] , reprezentowani przez E.M.. Odwołujący się podnieśli przede wszystkim, że brak jest podstaw do stwierdzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ponieważ w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego obszaru zawarto zakaz lokalizacji inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska. Do tego typu inwestycji w poprzednim stanie prawnym zaliczano stacje paliw. Odwołujący się zakwestionowali także ustalenia raportu, które są oparte na wyliczeniach i danych opracowanych dla stacji paliw w W. , T. oraz w K. Poziom hałasu oraz emisji spalin, w ich ocenie, może zatem nie pokrywać się z ustaleniami raportu. Zarzucili niewykonanie badań hydrologiczno-geologicznych i zakwestionowali zapotrzebowanie powstanie w gminie kolejnego tego typu obiektu. Stwierdzili, że lokalizacja inwestycji z dwoma zjazdami publicznymi spowoduje zakorkowanie zatłoczonej obwodnicy miasta oraz pogorszy stan bezpieczeństwa ludzi. Zwrócono także uwagę na nieścisłości w określeniu pojemności zbiorników paliw płynnych, wskazując, że w charakterystyce przedsięwzięcia podano, że mają to być dwa pojemniki o łącznej pojemności 100 m3, każdy, tymczasem zgodnie ze wskazaniami wnioskodawcy mają to być dwa zbiorniki po 50 m3 każdy. Odwołujący się wyrazili zdecydowany sprzeciw wobec budowy stacji paliw . W ich ocenie, organ l instancji nie uwzględnił należycie interesu społecznego dając bez uzasadnionych powodów prymat interesowi prywatnemu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania działając na podstawie przepisów art. 59, art. 66, art. 71, art. 77, art. 80, art. 82, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008, Nr 199, póz. 1227 z późniejszymi zmianami), § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. 2004, Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010, nr 213, poz. 1397) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa (tekst jednolity Dz.U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) W uzasadnieniu decyzji stwierdziło, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana została zgodnie z prawem, a z treści raportu wynika, że planowana inwestycja nie będzie stanowić inwestycji szczególnie szkodliwej dla środowiska i zdrowia ludzi oraz nie pogorszy aktualnego stanu środowiska (s. 50 Raportu, szczegółowa analiza na s. 16-38), a zatem jest dopuszczalna w świetle § 2 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla obszaru ul. [...] . Ponadto uznało, że również charakter inwestycji (handlowo-usługowy) powoduje, że wpisuje się ona w zakres dopuszczalnych rodzajów inwestycji w danej jednostce funkcjonalnej 4UC tereny usług komercyjnych, głównie handlu, rzemiosła usługowego, gastronomii etc. SKO stwierdziło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględnia też ustalenia raportu oddziaływania na środowisko i określa, zgodnie z wymogami art. 82 ustawy: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji (lub użytkowania); stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 82 ust. 3 ustawy - charakterystyka przedsięwzięcia została zawarta w załączniku do zaskarżonej decyzji. Ponadto podniesiono, że decyzja uwzględnia w całości uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. Raport był oceniany przez organy uzgadniający i opiniujący. Organ l instancji ustosunkował się do danych zawartych w raporcie i nie stwierdził błędów w zakresie jego przygotowania. Kolegium także nie stwierdziło uchybień w tym zakresie. Przygotowany raport uznano za spójny i uwzględniający wymagane prawem aspekty oddziaływania inwestycji na środowisko. Zdaniem Kolegium, zakres raportu w rozważanej sprawie jest dostosowany do charakteru i wielkości oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko, raport sporządzony został ze szczegółowością odpowiadającą rozwiązaniom na etapie koncepcji, wyczerpująco i obiektywnie przedstawia możliwości wystąpienia uciążliwości dla środowiska związanych z funkcjonowaniem przedsięwzięcia wskazując, iż projektowane przedsięwzięcie przy zapewnieniu podczas jego realizacji rozwiązań zgodnych z założeniami nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych norm, a także, iż uciążliwość nie przekroczy granic lokalizacji inwestycji. W ocenie Kolegium, raport o oddziaływaniu na środowisko przedstawiony w niniejszej sprawie odpowiada wymaganiom jakie stawia ustawa tj. art. 66 i prawidłowo został przyjęty przez organy jako podstawa ustaleń faktycznych. Kolegium uznało zarzuty dotyczące braku rzetelności raportu wynikające z tego, że został sporządzony na zlecenie i koszt inwestora za nieuzasadnione, podnosząc, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa to inwestor jest zobowiązany do przedłożenia raportu. Prawidłowość raportu, w tym to, czy jest on obiektywny, jest oceniana przez organy administracji publicznej - w tym organ uzgadniający (Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który bez wątpienia ma największe kompetencje do merytorycznej oceny raportu) oraz organ wydający opinię (Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, dokonującego oceny pod kątem zapewnienia higieny i ochrony zdrowia ludzi). Na podstawie uwag zawartych w uzgodnieniach i opiniach, oceny dokonał także organ l instancji. Prawidłowość tych ustaleń podlega weryfikacji przez organ odwoławczy, który nie stwierdził w tym zakresie uchybień mających istotny wpływ na wynik sprawy. W kwestii danych, na których opierano się w raporcie co do wyliczenia poziomu emisji spalin oraz hałasu stwierdzono, że w istocie opierają się one także na danych opracowanych dla stacji paliw w W. , T. i K. , ale uwzględniono, w ocenie Kolegium, drogi o porównywalnym natężeniu ruchu, w tym na terenie miasta W. jest to właśnie droga krajowa nr [...] , przy której ma być lokalizowana inwestycja. Ustaleń tych nie kwestionował także Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, uznając, że inwestycja nie będzie źródłem emisji hałasu w stopniu przekraczającym dopuszczalne normy za prawidłową. Organ ten wskazał, że oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicach działek należących do inwestora. Podkreślić przy tym należy, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że analiza przedłożonego mu wniosku oraz raportu prowadzi do wniosku, że przy spełnieniu warunków zawartych w raporcie oraz nałożonych przez ten organ, przedsięwzięcie to nie będzie oddziaływać na środowisko oraz ludzi w stopniu przekraczającym dopuszczalne normy. Podniesiono, że wjazd i wyjazd ze stacji paliw ma się odbywać od strony istniejącego układu komunikacyjnego w oddaleniu od terenów mieszkalnych. Ruch na stacji benzynowej nie będzie się kumulował z ruchem na drodze krajowej, lecz będzie "wyłapywał" cześć ruchu (w tym emisji hałasu) z drogi krajowej nr [...] (samochody będą zjeżdżały na stację, tak czy inaczej będą źródłem emisji hałasu, tylko w innym ruchu). Z poczynionych w raporcie obliczeń wynika, że poziomy emisji nie będą oddziaływały niekorzystnie na działki sąsiednie (w sposób przystępny ilustrują to załączniki graficzne załączone do raportu). W takiej sytuacji, w ocenie Kolegium brak jest podstaw do odmowy raportowi wiarygodności i mocy dowodowej. SKO wskazało, iż organ l instancji uwzględnił wyniki przeprowadzonego postępowania (m.in. uzgodnienie RDOŚ w K. oraz opinie Powiatowego Inspektora Sanitarnego) i uzyskał wyczerpujące dane na temat inwestycji pozwalające ocenić jej oddziaływanie. Wyniki tego postępowania nie wskazują na ponadnormatywny wpływ przedsięwzięcia na środowisko, a przedsięwzięcie nie należy do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Odnośnie braku wykonania badań hydrologiczno-geologicznych Kolegium stwierdziło, że należy, że cechy hydrologiczno-geologiczne terenu inwestycji były przedmiotem analizy w raporcie (s. [...]). Odnośnie charakterystyki przedsięwzięcia, w ocenie Kolegium, na podstawie dokumentów, nie ulega wątpliwości, że planowane zamierzenie inwestycyjne polegać będzie na budowie 2 zbiorników paliw o pojemności 50 m3 każdy (każdy zbiornik ma dwie komory o pojemności 25 m3) , a łączna pojemność zbiorników nie może przekraczać 100 m3 ([...] . Co do niewyważenia interesu publicznego i prywatnego w przedmiotowej sprawie stwierdzono, że organ l instancji w toku postępowania brał pod uwagę interes publiczny. Umożliwił członkom lokalnej społeczności wyrażenie swoich uwag, ustosunkował się do nich, uznając je za nieuzasadnione. Ponadto w raporcie, zgodnie z wymogami art. 66 ustawy dokonano analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Wskazano, że obawy mieszkańców w związku z oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na ich zdrowie i środowisko są nieuzasadnione, bowiem ze względu na odległość emitorów technologicznych od terenów mieszkaniowych oraz poziom i zasięg emisji planowane przedsięwzięcie nie spowoduje istotnego zagrożenia i ponadnormatywnego oddziaływania. W ocenie Kolegium istotnym argumentem w związku z lokalizacją planowanego zamierzenia inwestycyjnego jest argument związany ze wzrostem natężenia ruchu i bezpieczeństwem komunikacyjnym z uwagi na to, że w pobliżu terenu inwestycji znajdują się zjazdy i wyjazdy z dworca oraz z supermarketu, odcinek jest między dwoma skrzyżowaniami oraz na łuku drogi. Jednak jak słusznie wskazał organ l instancji, raport nie rozstrzyga o dopuszczalności rozwiązań komunikacyjnych. Natomiast będzie to istotna kwestia w ramach wydawania pozwolenia na budowę, w szczególności budowę wyjazdu i wyjazdu z przedmiotowej stacji paliw. SKO stwierdziło zatem, że przeprowadzone postępowanie wykazało dopuszczalność ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięć i brak było podstaw do odmowy ich ustalenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E.M. , A.M. , G.B. oraz A.B. podnieśli, że przeciwko budowie w tym rejonie miasta stacji benzynowej, mieszkańcy ulic [.. .] ,[...] , protestowali, pisali pisma i zgłaszali interpelacje już od 1998 r. tj. w fazie przygotowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy K. Zarzucili, że SKO nie dość wnikliwe przeanalizowało argumenty zgłoszone przez mieszkańców ulic [...] oraz w odwołaniu z dnia 31.03.2011 r. Stwierdzili, że brak jest uzasadnionych przesłanek do stwierdzenia, że zgodność planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego została już rozstrzygnięta sądownie, ponieważ Sąd wskazał jedynie konieczność wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia. Zdaniem skarżących, skoro do inwestycji których zakaz w § 2 ust.1 pkt 1 planu dotyczył, zaliczano wówczas stację paliw, trudno przyjąć, że z uwagi na utratę mocy przez obowiązujące w tamtym czasie przepisy zakaz ten stracił normatywne znaczenie. Intencją tego zapisu był zakaz lokalizacji stacji paliw na wymienionym obszarze i wynikał z wypracowanego wówczas społecznego porozumienia. Ponadto skarżący podtrzymali zarzuty dotyczące nierzetelności raportu, m.in. brak wykonania badań akustycznych w rejonie planowanej inwestycji, a jedynie posłużenie się porównaniami co do warunków na już istniejących stacjach paliw w W. , co w rzeczywistości może się nie pokrywać z ustaleniami raportu dla wymienionego obszaru. Zarzucono, że Kolegium nie odniosło się do zarzutu przedstawionego w odwołaniu, że organ I Instancji nie uwzględnił należycie interesu społecznego oraz interesu gminy, dając bez uzasadnionych powodów prymat interesowi prywatnemu oraz nie odniosło się także do argumentu braku zasadności wyrażenia zgody na powstanie 6 - tej stacji paliw położonych w obrębie 3 km od centrum miasta. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Podtrzymało zajęte stanowisko, w tym co do zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. Odnośnie wadliwości raportu - w ocenie Kolegium został on sporządzony prawidłowo. W kwestii danych, na których się oparto w raporcie co do wyliczenia poziomu emisji spalin oraz hałasu, Kolegium podało, że w istocie opierają się one na danych opracowanych dla stacji paliw w W. , T. i K. , ale uwzględniono w ocenie Kolegium drogi o podobnym natężeniu ruchu. Z poczynionych w raporcie obliczeń wynika, że poziomy spalin i hałasu nie będą oddziaływały niekorzystnie na działki sąsiednie a w takiej sytuacji, w ocenie Kolegium, nie było podstaw do odmowy przyznania raportowi wiarygodności i mocy dowodowej. Co do zarzutu wzrostu natężenia ruchu, Kolegium podtrzymało stanowisko, że budowa stacji paliw sama w sobie nie powoduje natężenia ruchu bowiem obsługuje ruch już istniejący. Wyjaśniło też, że organy administracji publicznej zobowiązane są do stosowania obowiązujących norm prawnych, jeśli w ustalonej sytuacji faktycznej brak przepisu, który pozwoliłby na odmowę wydania żądanego rozstrzygnięcia, organ nie może nie uwzględnić złożonego wniosku. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia, w którym inwestor określa zakres żądania i przedsięwzięcia, a zakres ten determinuje organ prowadzący postępowanie w sprawie oraz organy uzgadniające. Kolegium poinformowało, że także na etapie eksploatacji stacji paliw mieszkańcy nie będą pozbawieni możliwości ochrony ich praw, gdyby przedsięwzięcie zrealizowano czy eksploatowano z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. W piśmie procesowym skarżący A.B. , G.B. A.M. i E.M. , podnieśli, że uzupełniając skargę, zaskarżonej decyzji zarzucają naruszenie następujących postanowień: 1. art. 66 ust.1 pkt 1) lit c), pkt 5), pkt 6), pkt 7), pkt 8) lit c) w związku z art. 3 ust.1 pkt 8 lit a) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227 ze późn. zm.) zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku" i art. 7 i art. 80 k.p.a., a to w związku z § 2 ust.1 pkt 1) uchwały Rady Gminy w K. nr [...] z dnia 8 grudnia 2000 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy K. dla obszaru w obrębie ul. [...] w K. zwanej dalej "Planem zagospodarowania K. , a także z art. 3 pkt 23), pkt 24) i pkt 48) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2008 nr 25 poz. 150) - poprzez dokonanie wadliwych ustaleń, iż lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest dopuszczalna w świetle zapisów planu zagospodarowania K. gdyż "planowane zamierzenie inwestycyjne nie będzie stanowić inwestycji szczególnie szkodliwej dla środowiska i zdrowia ludzi oraz nie pogorszy aktualnego stanu środowiska", a to na skutek uznania, iż przedstawiony przez wnioskodawcę "Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" "odpowiada wymaganiom jakie stawia ustawa tj. art. 66 i prawidłowo został przyjęty przez organy jako podstawa ustaleń faktycznych", mimo iż: 1) dane stanowiące podstawę do sporządzenia Raportu oddziaływania przedsięwzięcia inwestycyjnego na środowisko są wadliwie ustalone (zaniżone) w szczególności w odniesieniu do: a) przewidywanej wielkości emisji zanieczyszczeń w postaci spalin przez planowaną stację paliw (k.[...]), które: - dotyczyły natężenia ruchu przy bliżej nieokreślonym węźle komunikacyjnym zlokalizowanym w . przy drodze [...], a zatem nie dotyczyły pomiarów natężenia ruchu w miejscu, w którym przewidywana jest inwestycja, nie uwzględnia więc wzmożonego natężenia ruchu związanego z położonymi w sąsiedztwie lokalizacji planowanej stacji: marketów, dworców: autobusowego, kolejowego oraz komunikacji miejskiej, a także związku z krzyżowaniem się w tym miejscu ruchu z drogi [..] z ruchem z drogi wojewódzkiej nr [...], - ustalone zostały wg pomiarów z roku 2007, a zatem nie mogą określać wielkości tej emisji w roku 2010 b) określenia ilości pojazdów (300 osobowych, 50 ciężarowych na dobę), mających korzystać z planowanego przedsięwzięcia, a stanowiącej podstawę wyliczeń wielkości emisji zanieczyszczeń i oddziaływania na środowisko, która nie tylko nie uwzględnia uwarunkowań dla lokalizacji tej inwestycji wymienionych pod lit a), ale nadto nie wynika z żadnych wyliczeń czy też porównań z innymi podobnymi obiektami o podobnej lokalizacji, przy drogach o podobnym natężeniu ruchu; w konsekwencji przyjęta ilość pojazdów oparta jest tylko na gołosłownych twierdzeniach inwestora, zainteresowanego w ich zaniżeniu, c) ustalenia wskazanej w Raporcie ilości przewidywanej sprzedaży paliwa przez planowaną stacje paliw, a stanowiącej podstawę wyliczenia wielkości emisji szkodliwych substancji i ich oddziaływania na środowisko, które to ustalenia nie są oparte na żadnych obliczeniach, nie uwzględniają ponadto uwarunkowań wskazanych pod lit a), nie odnoszą się także do porównywalnego obiektu co do usytuowania i natężenia ruchu; oparte są natomiast na gołosłownych twierdzeniach inwestora zainteresowanego w ich zaniżeniu; d) ustalenia przewidywanej w Raporcie wielkości emisji hałasu, przez planowaną stację paliw, które nie uwzględniają uwarunkowań lokalnych, nie dotyczą bowiem miejsca w którym planuje się to przedsięwzięcie, lecz lokalizacji inwestycji w miejscach nieporównywalnych i niemożliwych do zweryfikowania tj. w pobliżu nieokreślonego węzła komunikacyjnego w W. oraz wsi T. ; a w konsekwencji oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach Raportu, które zawierają wadliwy opis planowanego przedsięwzięcia w zakresie przewidywanego rodzaju emisji zanieczyszczeń oraz błędne wyliczenia wielkości tych emisji, co wyklucza dokonanie prawidłowej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a w szczególności ustalenie, czy przedsięwzięcie to będzie stanowić inwestycje szczególnie szkodliwą dla środowiska i zdrowia ludzi lub mogącą pogorszyć stan środowiska. 2) stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji "Raport oddziaływania przedsięwzięcia inwestycyjnego na środowisko": a) nie zawiera żadnego wariantu alternatywnego, ograniczając się tylko do oceny propozycji wnioskodawcy, b) nie określa przewidywanego oddziaływania na środowisko projektowanej stacji paliw w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, mimo iż planowane przedsięwzięcie będzie zakładem, w którym może dojść do poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu art. 3 pkt 23), pkt 24) i pkt 48) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2008 nr 25 poz. 150) tj. do emisji, pożaru lub eksplozji, powstałych w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu, w których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych substancji, prowadzącej do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego zagrożenia z opóźnieniem, 3) zawarte w Raporcie ustalenie, iż proponowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie inwestycyjne nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, w tym ludzi, rośliny, wodę, powietrze, powierzchnie ziemi zostało oparte o wadliwe ustalenia ilości zanieczyszczeń i emisji. II art. 61 ust.1 pkt 1) i ust.2 w związku z art. 3 ust.1 pkt 8) oraz art. 62 ust.1 pkt 1) lit a) i art. 66 ust.1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w związku z art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. - poprzez niedokonanie przez organ l i II instancji weryfikacji przedstawionego przez wnioskodawcę Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, mimo jego braków i błędów wskazanych w pkt l; III art. 80 ust.2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku w związku z § 2 ust.1 pkt 1) i pkt 2) uchwały Rady Gminy w K. nr [...] z dnia 8 grudnia 2000 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy K. dla obszaru w obrębie ul. [...] (Dz. . [...] w związku z art. 3 ust.1 pkt 8), art. 61 ust.1 pkt 1), 62 ust.1 i art. 66 ust.1 oraz art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji, mimo, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do ustalenia, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem brak było podstaw do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej inwestycji. IV § 2 ust.1 pkt 1) w związku z § 7 ust. 1 i ust.2 uchwały Rady Gminy w K. nr [...] z dnia 8 grudnia 2000 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy K. dla obszaru w obrębie ul. [...] (Dz. [...]) - poprzez błędną wykładnie pierwszego z ww. przepisów na skutek przyjęcia, iż budowa stacji paliw przy ul. [...] w K. nie jest inwestycją szczególnie szkodliwą dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogącą pogorszyć stan środowiska, a także poprzez niezastosowanie drugiego z ww. przepisów, który na przedmiotowym terenie ustala zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania zezwalając tylko na "obiekty piętrowe z możliwością podpiwniczenia i użytkowego wykorzystania poddasza", których to wymogów niewątpliwie nie spełnia stacja paliw. W związku z powyższymi zarzutami - stosownie do postanowień art. 54 ppsa ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 nr 153 póz. 1270 ze zm.) –skarżący wnieśli o: 1) uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 czerwca 2011 r, jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia 17 marca 2011 r. 2) o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według spisu kosztów przedstawionych na rozprawie, a w razie jego braku według norm przepisanych; W uzasadnieniu pisma skarżący podnieśli, że W świetle § 3 ust.1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257 póz. 2573 ze zm.) przedmiotowa inwestycja jako instalacja do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 59 ust.1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku -przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został - tak jak w tym przypadku -stwierdzony przez organ. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między ww. elementami, dostępność do złóż kopalin 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 3) wymagany zakres monitoringu (por. art. 62 ust.1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku). Z kolei w świetle art. 3 ust.1 pkt 8) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Zatem podstawowym obowiązkiem organów, które dokonują - jak w tym przypadku - oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest weryfikacja przedstawionego przez wnioskodawcę Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest sporządzany i przedstawiany przez osobę wnioskującą o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, co tym bardziej winno prowadzić do dokonania przez organ prowadzący postępowanie kontroli, sprawdzenia prawdziwości tego Raportu, chociażby poprzez weryfikację danych przyjętych do wyliczeń przez osobę sporządzającą Raport. Oczywistym bowiem jest, iż Raport musi odpowiadać konkretnemu przedsięwzięciu i jego uwarunkowaniom, gdyż na jego podstawie dokonuje się oceny wpływu tego konkretnego przedsięwzięcia na środowisko. Gdyby natomiast organ nie dysponował w tym zakresie odpowiednią wiedzą, powinien zlecić taką weryfikację Raportu, osobie posiadającej specjalistyczną wiedzę w tym zakresie. Organ nie może natomiast bezkrytycznie przyjmować ustaleń Raportu, bez sprawdzenia ich poprawności, a samo uzyskanie opinii czy też uzgodnień z innymi organami, nie wyłącza obowiązku dokonania weryfikacji przedstawionego Raportu. Tymczasem w niniejszej sprawie zarówno organ l instancji, jak i organ II instancji nie dokonały weryfikacji przedstawionego Raportu, przyjmując w istocie jego ustalenia jako własne. W konsekwencji w pełni uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 61 ust.1 pkt 1) i ust.2 w związku z art. 3 ust.1 pkt 8) oraz art. 62 ust.1 pkt 1) lit a) i art. 66 ust.1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w związku z art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, bez przeprowadzenia jakiejkolwiek weryfikacji przedstawionego przez wnioskodawcę Raportu oraz utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji wydanej w oparciu o treść tego Raportu bez jego uprzedniego sprawdzenia, kontroli. Gdyby organy administracji dokonały prawidłowego sprawdzenia Raportu, ustaliłyby, iż zawiera on szereg błędów i braków, które w istocie dyskwalifikują go jako dokument mogący stanowić podstawę do oceny oddziaływania tego konkretnego planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a co za tym idzie do dokonania oceny, czy to przedsięwzięcie jest zgodne z Planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w K. Skarżący nie zgadzają się z taką oceną przedstawionego Raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 66 ust.1 pkt 1) lit c) ww. ustawy Raport powinien zawierać opis planowanego przedsięwzięcia w szczególności przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. W istocie jest to jeden z kluczowych elementów każdego Raportu, gdyż ma wskazywać na przewidywane zagrożenie dla środowiska, dla zdrowia i warunków życia ludzi, a także na bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia m.in. na środowisko, na zdrowie i warunki życia ludzi. Nadto w niniejszej sprawie dane zawarte w tej części Raportu i dokonane na ich podstawie obliczenia - jak wynika z zaskarżonych decyzji - decydowały o uznaniu przez organy administracji, czy dana inwestycja - w świetle zapisów Planu - jest szczególnie szkodliwa dla środowiska i zdrowia ludzi oraz czy ewentualnie jest inwestycją mogącą pogarszać stan środowiska. Wyliczenia Raportu w zakresie emisji spalin nie opierają się "na danych opracowanych dla stacji paliw w W. T. i K. ", lecz jak wynika z treści Raportu (k. [...] Raportu) "Pomiary zanieczyszczenia powietrza przeprowadzone przez firmę [...] Sp. z o.o. w K. grudniu 2007 r. na terenie m. W. drodze krajowej nr natężenie ruchu w węźle komunikacyjnym ca.6000 poj. na dobę; prędkość ca.50km/h)". Z raportu nie wynika zatem, aby dane stanowiące podstawę zawartych w nim wyliczeń w zakresie emisji spalin dotyczyły natężenia ruchu przy stacjach benzynowych we wskazanych przez organy miejscowościach (zresztą w T. nie ma stacji benzynowej przy drodze przebiegającej przez tę miejscowość), ale dotyczyły natężenia ruchu przy bliżej nieokreślonym węźle komunikacyjnym zlokalizowanym w W. przy drodze [...]. Zatem jest oczywistym, iż w Raporcie, przy dokonywaniu obliczeń ilości emisji zanieczyszczeń zupełnie pominięte zostały lokalne uwarunkowania planowanej inwestycji, takie jak wzmożone natężenie ruchu związane z położonymi w sąsiedztwie przewidywanej inwestycji z marketami, dworcami autobusowym, kolejowym, komunikacji miejskiej. Raport nie uwzględnia także faktu, iż inwestycja ta ma być zlokalizowana w pobliżu centrum miasta (ok. 200m). Przede wszystkim pominięty jednak został fakt, iż w miejscu planowanego przedsięwzięcia skupia się ruch nie tylko z drogi [...], ale także z drogi wojewódzkiej nr [...] stanowiącej trasę przelotową łączącą [...]. Sporządzający Raport nie uwzględnił także faktu, iż ruch w centrum K. (przez Rynek) jest znacznie ograniczony i stopniowo od kilku lat jest wyprowadzany na drogę, przy której właśnie planowane jest przedsięwzięcie w postaci stacji benzynowej. Powyższe uwarunkowania mają oczywisty wpływ na wielkość natężenia ruchu w miejscu planowanej inwestycji (znacznie większy niż w W. ), a co za tym idzie na prawidłowy opis w zakresie ilości emitowanych zanieczyszczeń. Raport nie dotyczy pomiarów natężenia ruchu w miejscu, w którym przewidywana jest inwestycja tj. w K. (maksymalna prędkość 50km/h), a zatem nie pozwala na ocenę wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Nadto dane stanowiące podstawę wyliczeń Raportu pochodziły z roku 2007, a zatem jako dane archiwalne nie mogą być podstawą do ustalenia natężenia ruchu i emisji spalin w roku 2010, a poza tym dotyczyły miejsca, w którym samochody poruszają się nieporównywalnie szybciej (Raport wskazuje na ok 50 km/h) niż w miejscu planowanego przedsięwzięcia (teren zabudowany - maksymalna 50km/h, rzeczywista w ciągu dnia to ok.20-30 km/h), w którym emisja spalin jest niewątpliwie wyższa. Zatem podane w Raporcie dane (zaakceptowane przez organy) nie mogą stanowić wiarygodnej i rzetelnej podstawy do ustalenia intensywności przewidywanego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Z kolei wskazana w Raporcie ilość pojazdów, które rzekomo miałyby korzystać z planowanego przedsięwzięcia, a stanowiąca dalszą podstawę wyliczeń w zakresie emisji zanieczyszczeń i oddziaływania na środowisko, nie tylko nie uwzględnia uwarunkowań miejscowych dla lokalizacji tej inwestycji (o czym była mowa wyżej), ale nadto nie została poparta żadnymi wiarygodnymi danymi, czy też wyliczeniami, które pozwalałoby na ustalenie potencjalnej liczby pojazdów korzystających ze stacji benzynowej, a co za tym idzie na ustalenie przewidywanej ilości zanieczyszczeń. Dane przyjęte do wyliczeń w tym zakresie - jak wynika z Raportu (s. 20) - oparte są na gołosłownych twierdzeniach inwestora zainteresowanego - co oczywiste - w ich zaniżeniu. Również i ta kwestia nie została dostrzeżona przez organy administracji, mimo iż ma oczywisty wpływ na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ustalenie przewidywanej ilości zanieczyszczeń, wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Powyższe przekłada się także na wskazaną w Raporcie wielkość przewidywanego obrotu paliwem w związku z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia. Przyjęte w raporcie dane dotyczące obrotu paliwem stanowiły także podstawę wyliczeń w zakresie emisji i oddziaływania na środowisko. Tymczasem nie znajdują one żadnego oparcia w rzeczywistości, nie tylko nie uwzględniają uwarunkowań miejscowych wskazanych wyżej, ale są nieweryfikowalne. Oparto je bowiem na gołosłownych twierdzeniach inwestora (s.[...] raportu). Przewidywana wielkość obrotu nie została w żaden sposób odniesiona do tego rodzaju obiektu (porównywalnego co do usytuowania i natężenia ruchu). W konsekwencji nie sposób przyjąć, iż wynikające z Raportu (s. [...] obliczenia emisji mieszanin węglowodorów związanych z magazynowaniem i dystrybucją paliw płynnych odpowiada przewidywanej ilości zanieczyszczeń wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. W związku z brakiem wiarygodnych danych w zakresie natężenia ruchu, ilości pojazdów mogących korzystać ze stacji benzynowej, a także przewidywanego obrotu paliwem, brak również podstaw do przyjęcia za wiarygodne danych dotyczących wyliczeń w zakresie emisji zanieczyszczeń, w postaci ścieków bytowych i technologicznych, odpadów niebezpiecznych czy tez odpadów inne niż niebezpieczne (s. [...]). Kolegium stwierdziło, iż dane dotyczące wyliczenia poziomu hałasu "opierają się one także na danych opracowanych dla stacji paliw w W. , T., K. , ale uwzględniono w ocenie Kolegium drogi o porównywalnym natężeniu ruchu, w tym na terenie miasta W. jest to właśnie droga krajowa nr [...] przy której ma być lokalizowana inwestycja", gdy tymczasem faktycznie w Raporcie w zakresie oddziaływania akustycznego zostały przyjęte jako podstawa wyliczeń tylko dane w zakresie pomiaru hałasu dla bliżej nieokreślonego węzła komunikacyjnego na terenie m. W. przy drodze krajowej nr [...] oraz dane na terenie wsi (a nie miasta jak przyjęto w Raporcie) (s. [...]. Z Raportu nie wynika aby dane te dotyczyły jakiejkolwiek stacji benzynowej. Raport wskazuje, iż pomiar hałasu przeprowadzono przy prędkości ok. 50km/h, tymczasem na drogach w miejscu planowanej inwestycji maksymalna prędkość to 50 km/h. Jest zatem oczywistym, iż pomiary hałasu nie były dokonywane na stacji paliw, wbrew temu co twierdzą organy. Nadto pomiary przeprowadzono w W. przy natężeniu ruchu ok. 6000 pojazdów na dobę (dane z roku 2007) oraz w T. przy natężeniu 4000 pojazdów na dobę (dane z roku 2010), bez uwzględnienia uwarunkowań miejscowych lokalizowanego przedsięwzięcia, a przede wszystkim okoliczności wpływających na wzmożenie tego natężenia ruchu w K. (skrzyżowanie z drogą wojewódzka, sąsiedztwo marketów, dworców, centrum miasta). Podniesiono m.in., że sam fakt, że w W. pomiar hałasu dokonywany był przy tej samej drodze krajowej (nadto w roku 2007) nie oznacza jeszcze, że natężenie ruchu, a w ślad za nim emisja hałasu jest adekwatne dla miejsca planowanego przedsięwzięcia. W tych okolicznościach, brak było podstaw do przyjęcia, iż zawarte w Raporcie wyliczenia w zakresie emisji hałasu stanowią przewidywaną ilość tej emisji wynikającą z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia w rozumieniu art. 66 ust.1 pkt 1) lit c) ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. W konsekwencji uzasadniony jest zarzut, iż zaskarżona decyzja Kolegium, jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza K. zostały oparte o błędne ustalenia faktyczne dokonane na podstawie Raportu zawierającego nierzetelny i nieprawdziwy opis planowanego przedsięwzięcia w zakresie przewidywanego rodzaju i ilości emisji zanieczyszczeń, błędne wyliczenia wielkości tych emisji (spalin, hałasu, mieszanek węglowodorów, ścieków, odpadów), sporządzony na podstawie nieadekwatnych danych, nieodzwierciedlających uwarunkowań miejscowych planowanego przedsięwzięcia. Taki Raport nie mógł stanowić podstawy także do odpowiedzi na pytanie czy przedsięwzięcie to będzie stanowić inwestycje szczególnie szkodliwą dla środowiska i zdrowia ludzi lub mogącą pogorszyć stan środowiska, a zatem także do ustalenia, czy jest zgodne z miejscowym planem zabudowy przestrzennej. Ponadto Raport opisuje tylko propozycje przedstawioną przez wnioskodawcę, nie zawierając zatem racjonalnego wariantu alternatywnego. Tymczasem zgodnie z art. 66 ust.1 pkt 5) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, raport powinien zawierać tego rodzaju analizę. Również i ten brak formalny i merytoryczny nie został dostrzeżony przez organy administracji w toku prowadzonego postępowania. Raport nie zawiera także określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a planowane przedsięwzięcie będzie zakładem, w którym może dojść do poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu art. 3 pkt 23), pkt 24) i pkt 48) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2008 nr 25 poz. 150) tj. do emisji, pożaru lub eksplozji, powstałych w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu, w których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych substancji, prowadzącej do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego zagrożenia z opóźnieniem. W przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia może dojść do wycieku produktów ropopochodnych, pożaru, eksplozji, uwolnienia substancji niebezpiecznych w trakcie magazynowania, transportu, czy też na etapie odbioru lub wydawania produktów niebezpiecznych takich jak: benzyna, olej napędowy, gaz LPG, mogących spowodować poważne skutki wobec osób, szkody w środowisku oraz w mieniu. Produkty destylacji ropy naftowej stanowią substancje niebezpieczne w rozumieniu rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz.U. 2002 nr 58 poz. 535 ze zm.). Produkty te jako towary niebezpieczne podlegają także szczegółowej regulacji w zakresie ich przewozu (np. ustawa z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych Dz.U. 2002 nr 199 póz. 1671 zm.). Na ryzyko poważnej awarii przemysłowej stacji paliw wskazuje także doświadczenie życiowe. W świetle powyższego, jest oczywistym, iż zgodnie z art. 66 ust.1 pkt 6) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, raport oddziaływania na środowisko powinien zawierać także określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Jego brak - jak w tym przypadku - uzasadnia zarzut naruszenia przez organy postanowień art. 66 ust.1 pkt 6) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w związku z art. 3 pkt 23), pkt 24) i pkt 48) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2008 nr 25 póz. 150). Tymczasem, zarówno Kolegium, jak i organ l instancji nie dostrzegli tego braku Raportu, akceptując tezę o braku podstaw do ujęcia w Raporcie tego wymogu, dokonując tym samym wadliwej oceny Raportu pod kątem jego zupełności w rozumieniu art. 66 ust.1 ww. ustawy. Raport narusza także postanowienia art. 66 ust.1 pkt 7) w związku z art. 66 ust.1 pkt 1) lit c) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zaskarżona decyzja narusza postanowienia art. 66 ust.1 pkt 1) lit c), pkt 5), pkt 6), pkt 7), pkt 8) lit c) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w związku z art. 3 ust.1 pkt 8 lit a) tej ustawy i art. 7 i art. 80 k.p.a., a to w związku z § 2 ust.1 pkt 1) Planem zagospodarowania K. gdyż jej ustalenia oparte zostały na podstawie wadliwego, niepełnego Raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, nie spełniającego wymogów z art. 66 ust.1 ww. ustawy, a co za tym idzie niepozwalającego na dokonanie prawidłowej oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko i jej zgodności z Planem zagospodarowania K. . Zaskarżona decyzja została wydana także z rażącym naruszeniem postanowień § 2 ust.1 pkt 1) w związku z § 7 ust. 1 i ust.2 uchwały Rady Gminy w K. nr [...] z dnia 8 grudnia 2000 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy K. dla obszaru w obrębie ul. [...] w K. (Dz. [...] . W konsekwencji brak było podstaw prawnych do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych lokalizacji stacji paliw na tym terenie, a zapisy Planu dla innych obszarów gminy K. wyraźnie wskazują miejsca, gdzie dopuszcza się lokalizacje stacji benzynowych poprzez oznaczenie "KP" - "tereny obiektów i urządzeń obsługi komunikacji". Jak wynika bowiem z uchwały Rady Gminy w K. z dnia 29 czerwca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. obejmującego miasto K. oraz sołectwa: [...] z wyłączeniem terenów objętych zmianami planu uchwalonymi po 01.01.1995 r. (Dz.U.[...]) "Wyznacza się tereny usług i urządzeń obsługi komunikacji oznaczone na rysunku planu symbolem KP z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zespoły parkingów i garaży, stacji benzynowych i innych obiektów i urządzeń obsługi komunikacji" (§ 30 ust.1 tej uchwały). Zatem, zdaniem skarżących, winno być oczywistym, iż gdyby uchwałodawca przewidywał lokalizacje stacji benzynowej w miejscu gdzie wnioskodawca planuje swoje przedsięwzięcie, zapewne stosowne oznaczenia i zapisy znalazłyby się w Planie dla tego terenu. Mimo, że w obecnym stanie prawnym brak legalnej definicji pojęcia "inwestycji szczególnie szkodliwej dla środowiska i zdrowia ludzi", czy też "inwestycji mogącej pogarszać stan środowiska" i przy dokonywaniu analizy tych przepisów trzeba posłużyć się wykładnią funkcjonalną, aby móc dokonać ustalenia treści obowiązujących norm, to winno się wziąć pod uwagę przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. 1998 nr 93 póz. 589). W świetle bowiem § 2 pkt 8) lit ł) ww. rozporządzenia (obowiązującego w momencie uchwalania tej części Planu) stacje paliw płynnych zaliczano do inwestycji "mogących pogorszyć stan środowiska". Celem uchwałodawcy było niewątpliwie wykluczenie lokalizacji stacji paliw na przedmiotowym obszarze, na co wskazują także dalsze zapisy Planu zagospodarowania K. dotyczące zasad kształtowania zabudowy na tym terenie (§ 7 tego Planu), czy też fakt, iż obszary, na których dopuszcza się lokalizacje stacji benzynowych, zostały wyraźnie wskazane i oznaczone w tym Planie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ppsa Sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227), zwanej dalej "ustawą", decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane m.in. dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010, nr 213, poz. 1397), które weszło w życie 15 listopada 2010 r. stanowi, że do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy, wszczętych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. W przedmiotowej sprawie wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach został złożony w dniu 10 września 2010 r, a zatem postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte przed wejściem w życie ww. rozporządzenia. Tak więc organy prawidłowo przyjęły, że w rozważanej sprawie znajdują zastosowanie nadal przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Przedmiotowa inwestycja mieści się w pojęciu wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 35: instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienione w paragrafie 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny. Inwestycja objęta wnioskiem prawidłowo zatem została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tj. w drodze ostatecznego postanowienia Burmistrza Gminy K. z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. [...]. W takim wypadku konieczne było przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenie raportu . Zgodnie z wymogami art. 33 ustawy - wydano obwieszczenie, w którym organ podał do publicznej wiadomości m.in., iż zostało wszczęte przedmiotowe postępowanie i istnieje możliwość składania uwag i wniosków. W toku postępowania złożone zostały uwagi przez mieszkańców ul. [...], do których organ odniósł się w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art.85 ustawy. Zgodnie z art. 77 ustawy w przypadku, gdy jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska; 2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 10-19. W przedmiotowej sprawie organ l instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. o zajęcie stanowiska. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. - postanowieniem z dnia 28 stycznia 2011 r. (karta nr [...]) uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ww. przedsięwzięcie i określił warunki jego realizacji, stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, stwierdził brak konieczności przeprowadzania analizy porealizacyjnej, stwierdził brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. 11 stycznia 2011 r. (karta nr [...] wydał opinię, w której zaopiniował pozytywnie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia m.in. formułując warunek uwzględnienia uwag i wniosków zawartych w opracowanym raporcie. Zgodnie z art. 80 ust.1 jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust.2 ustawy). W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wziął pod uwagę okoliczności, o których mowa w art. 80 ust. 1 oraz prawidłowo stwierdził, że lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla obszaru ul. [...] zawartymi w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 8 grudnia 2000 r. (Dz. Urz. [...] ). Zgodnie z § 2 ust.1 pkt 1) i pkt 2) uchwały Rady Gminy w K. nr [...] z dnia 8 grudnia 2000 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy K. dla obszaru w obrębie ul. [...] "W celu zachowania wymogów ochrony środowiska wprowadza się na całym obszarze objętym planem następujące ustalenia: 1) zakaz lokalizacji inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz inwestycji mogących pogarszać stan środowiska - określonych w przepisach szczególnych. 2) zakaz prowadzenia działalności gospodarczej i usługowej powodującej przekraczanie dopuszczalnych poziomów hałasu oraz norm emisji zanieczyszczeń powietrza ustalonych w przepisach szczególnych" Zatem w świetle ww. zapisu Planu zagospodarowania przestrzennego K. wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych uzależnione było od ustalenia, czy planowana inwestycja polegająca na budowie stacji benzynowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą stanowi inwestycję szczególnie szkodliwą dla środowiska i zdrowia ludzi lub inwestycję mogącą pogorszyć stan środowiska, a także czy istnienie stacji benzynowej spowoduje przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu oraz norm emisji zanieczyszczeń. Zdaniem Sądu, dokonując wykładni ww. zapisu planu i ustalając, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest z nim sprzeczne, w szczególności z zawartym w § 2 ust. 1 pkt 1) zakazem lokalizacji inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska określonych w przepisach szczególnych, organ prawidłowo wziął pod uwagę stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w wyroku z dnia 28 października 2004 r. II SA/Kra 435/08. WSA wskazał, że ocena czy zachodzą przesłanki określone w tym przepisie planu powinna być dokonywania "nie za pomocą dokonywanej generalnie wykładni przepisów prawa, lecz poprzez ustalenie, jaki wpływ na środowisko naturalne będzie miało konkretne przedsięwzięcie. Skoro bowiem w obecnym stanie prawnym brak jest definicji legalnej pojęcia użytego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to należy ustalać tę przesłankę dla każdej z planowanych inwestycji z osobna." W związku z tym organ prawidłowo przyjął, że istotne znaczenie dla dokonania tej oceny ma raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z którego będzie wynikać, czy przedsięwzięcie jest szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi oraz czy może pogorszyć stan środowiska. Co do zarzutu dotyczącego naruszenia § 7 ust.1 i 2 ww. planu, zgodnie z którymi "Teren wydzielony liniami rozgraniczającymi i oznaczony symbolem 4UC przeznacza się dla realizacji usług komercyjnych, głównie handlu, rzemiosła usługowego, gastronomii itp." (ust.1) i " Dla wyznaczonego terenu ustala się zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu" m.in. poprzez określenie, iż na tym terenie mogą powstawać "obiekty piętrowe z możliwością podpiwniczenia i użytkowego wykorzystania poddasza" (ust.2), Sąd uznał, że na obecnym etapie nie można stwierdzić, jak podnoszą skarżący, że lokalizacja inwestycji w postaci stacji benzynowej wraz z planowaną infrastrukturą towarzyszącą jest sprzeczna z ww. zapisami planu. W ramach realizacji przedsięwzięcia , oprócz stacji benzynowej, inwestor zamierza zbudować m.in. budynek handlowy z częścią magazynową i biurową, a brak projektu budowlanego na tym etapie nie pozwala ocenić zgodności rozwiązań projektowych całego przedsięwzięcia z ww. § 7 ust.1 i 2 ww. planu. Przechodząc do dokonanej przez organy oceny raportu, Sąd uznał, że nie jest ona dowolna, czy lakoniczna, a organ odwoławczy dokonując tej oceny szczegółowo i wyczerpująco ustosunkował się do wszystkich zarzutów zgłoszonych do raportu. Sąd nie podzielił zarzutu niedokonania przez organy administracji publicznej sprawdzenia raportu. Już tylko ww. przytoczone fragmenty uzasadnienia decyzji I i II-instancji świadczą o czymś zupełnie przeciwnym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wielokrotnie odniósł się, w sposób, zdaniem Sądu, przekonywujący do poszczególnych zarzutów dotyczących przede wszystkim rzetelności sporządzenia raportu. M.in. stwierdził, że "co do badań hałasu to aktualne badania na terenie przyszłej lokalizacji stacji nie umożliwią ustalenie możliwych zagrożeń, trzeba w tej sytuacji uznać, że przyjęte przez autora raportu hipotetyczne zagrożenia oparte o proporcjonalne do charakteru inwestycji i wynikającej z tej lokalizacji intensywności ruchu drogowego, są metodą miarodajną, chyba, że wskazane zostaną na podstawie innych opracowań specjalistycznych błędne ustalenia raportu". Sąd podziela przedstawione stanowisko, jak i dokonaną przez Kolegium ocenę raportu zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. To, że skarżący nie zgadzają się z oceną raportu nie oznacza, że nie został on poddany weryfikacji, lub została ona błędnie dokonana. Sąd podziela przede wszystko stanowisko, że budowa stacji paliw sama w sobie nie spowoduje natężenia ruchu bowiem będzie obsługiwać ruch już istniejący. Przecież planowana stacja paliw (o ile zostanie zrealizowana) będzie, jak poinformowali Sąd skarżący, szóstą stacją w obrębie miasta. U podstaw zarzutów stawianych przez skarżących, a dotyczących przyjęcia w raporcie nieprawdziwych danych, zaniżonych wskaźników, czy nieuwzględnienia warunków lokalnych, legło, zdaniem Sądu, błędne i niczym nie poparte założenie, że stacja paliw przyczyni się do wzmożenia ruchu, a w związku z tym do zwiększenia emisji spalin i hałasu, a przez to - do niekorzystnego oddziaływania na środowisko. Przy ocenie takiego oddziaływania istotne znaczenie ma natomiast nie wpływ istniejącego już dużego ruchu drogowego ale samo oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia, a w związku z tym zaproponowane rozwiązania związane z ochroną powietrza (przed emisjami związanymi nie z ruchem części pojazdów, które zjadą z drogi na stację, ale związanymi z magazynowaniem i dystrybucją paliw płynnych), ochroną akustyczną (ale związaną z zastosowaniem urządzeń, jak np. klimatyzatora, agregatu prądotwórczego, odkurzacza czy kompresora) i ochroną środowiska wodno-gruntowego. Wyniki przyjęte w raporcie, przy zastosowaniu zaproponowanych rozwiązań, nie potwierdzają zarzutu przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu oraz norm emisji zanieczyszczeń powietrza, czy in. emisji. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ich wiarygodności. Sąd zgodził się z oceną organów i uznał, że raport jest kompletny, spójny i uwzględnia wymagane prawem aspekty oddziaływania inwestycji na środowisko, spełniając wymagania, jakie stawia ustawa w art. 66, w tym ustosunkowanie się do wariantu alternatywnego (str. [...]) oraz oddziaływania na środowisko projektowanej stacji paliw w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (str. [...] raportu). Wobec powyższego, Sąd uznał, że organy dokonały zgodnej z prawem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w konsekwencji prawidłowo uznały, iż w świetle planu zagospodarowania przestrzennego jest ono dopuszczalne. Wobec spełnienia wszystkich ustawowych wymogów za prawidłowe należy uznać stanowisko, że brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Z urzędu Sąd zwraca uwagę na nieprawidłowe określenie, że odwołanie złożyli "mieszkańcy..." bez określenia ich imion i nazwisk, z wyjątkiem reprezentujących ich E.M. , będącą stroną postępowania. Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik postępowania, a tylko takie, zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 c) ppsa , skutkować mogłoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 ppsa.