II SA/Kr 1255/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 24 czerwca 2024 r., znak: WS-VI.7536.1.23.2024.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Decyzją Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 9 stycznia 2024 r. znak WGN.RGE.6852.30.142.2023.APa ograniczono I. P. sposób korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w T. w obr[...] oznaczonej jako działka nr [...] poprzez udzielenie Polskiej Spółce Gazownictwa Sp. z o. o. w T. zezwolenia na umieszczenie sieci gazowej niskiego ciśnienia o średnicy PE dn 280 mm na długości 37,5 m. W decyzji wskazano, że wzdłuż gazociągu zostanie wyznaczona strefa kontrolowana o szerokości 1 m (po 0,5 m od osi gazociągu), na której nie wolno będzie wznosić obiektów budowlanych, urządzać trwałych składów, sadzić drzew i podejmować działań mogących spowodować uszkodzenie gazociągu. Wskazano, że powierzchnia tej strefy na przedmiotowej nieruchomości łącznie będzie wynosić ok. 37,5 m2. Wyznaczony pas budowlano-montażowy na czas wykonywania robót zajmować będzie powierzchnię ok. 73,8 m2. Zakres tego obszaru oraz strefę ograniczonego sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości na czas trwały przedstawiono na mapie stanowiącej integralną część decyzji. Wskazano, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polega w szczególności na uprawnieniu Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o. o. do wstępu na nieruchomości w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano-montażowych związanych z budową podziemnego gazociągu oraz wykonywania czynności związanych z eksploatacją, konserwacją, modernizacją i usuwaniem awarii przedmiotowego gazociągu. I. P. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając w szczególności nieprzeprowadzenie rzeczywistych rokowań oraz nieprecyzyjne oznaczenie położenia projektowanego gazociągu. Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 24 czerwca 2024 r. znak: WS-1.7536.1.23.2024.PB utrzymano w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Wojewoda ocenił, że zostały spełnione wszystkie przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r., poz. 344 ze zm., zwanej dalej u.g.n.). W szczególności organ nie miał zastrzeżeń do przeprowadzonych rokowań, a zarzut w tym zakresie uznał za bezpodstawny. W piśmie z dnia 25 sierpnia 2023 r. spółka wystąpiła do skarżącej z wnioskiem o wyrażenie zgody na posadowienie ww. inwestycji i zaproponował wynagrodzenie, co świadczy o tym że dążono do pozyskania zgody właścicielki. Ta jednak nie przedstawiła własnych oczekiwań finansowych, jednocześnie nie wyrażając zgody na projektowany przebieg nowego gazociągu. Tym samym rokowania uznane zostały za prawidłowe. Nie znalazł aprobaty zarzut nieprecyzyjnego oznaczenia położenia projektowanego gazociągu. Zdaniem organu przebieg planowanego przewodu został stosownie oznaczony na załączniku graficznym do zaskarżonej decyzji i jest czytelny z uwagi na umiejscowienie wzdłuż ciągu komunikacyjnego, zaś strefa ograniczenia nowego gazociągu (1m) ulegnie zmniejszeniu w stosunku do poprzedniej strefy (3m) i pokrywa się z już wyznaczoną strefą istniejącego gazociągu. Opis inwestycji wraz z mapą pozwalają jednoznacznie ustalić przebieg projektowanej sieci, określają parametry strefy kontrolowanej oraz pasa budowlano-montażowego, jak również wskazują na czym będzie polegało ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości. Wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z korespondencji e-mail nie miał w tym miejscu znaczenia dla ustalenia przebiegu trasy nowego gazociągu. Organ podkreślił, że obecnie projektowany gazociąg przebiega po trasie obecnie znajdującego się na przedmiotowej działce starego gazociągu, odległość nowego gazociągu od starego przewodu nie wpływa na szerokość strefy kontrolowanej wynoszącej 1 metr, a zatem planowana przebudowa sieci gazowej, uwzględnia jak najmniejszą uciążliwość dla właściciela przedmiotowej nieruchomości, bowiem nowa strefa ograniczenia ulegnie zmniejszeniu. Następnie organ wyjaśnił, że inwestycja spełnia warunek zgodności z planem miejscowym. Zgodnie z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Tarnowa, zatwierdzonego uchwałą Nr X/149/2007 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 28 czerwca 2007 r. dla terenu położonego w Tarnowie w rejonie ulicy Orkana, Wolańskiej i Marii Dąbrowskiej, zmienionego Uchwałą Nr VII/70/2015 Rady Miejskiej w Tarnowie z 5 marca 2015 r., zmienionego Uchwałą Nr LXV/643/2022 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 14 czerwca 2022 r. działka skarżącej – w części przeznaczonej pod budowę sieci gazowej niskiego ciśnienia – położona jest w części planu miejscowego oznaczonej symbolem 1.KDZ.1 tereny dróg publicznych klasy Z - zbiorczych. Powyższy obszar dopuszcza natomiast realizację sieci uzbrojenia technicznego, w tym budowę gazociągu. Z kolei w § 17 ust. 1 powyższego planu miejscowego wskazano, że tereny oznaczone symbolem 1.KDZ.1 przeznaczone są pod drogę publiczną klasy Z (zbiorczej) wraz z urządzeniami towarzyszącymi i sieci infrastruktury technicznej. W opinii organu nie budzi wątpliwości, że przedmiotowe zamierzenie mieści się w pojęciu inwestycji celu publicznego w znaczeniu lokalnym. Spółka wyjaśniła, że przebudowa istniejącego gazociągu jest konieczna w celu zapewnienia zasilania w gaz ziemny większej liczbie mieszkańców, co wymaga zwiększonej przepustowości sieci gazowej. I. P. wniosła skargę od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie: 1. art. 7 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 136 kpa, których naruszenie polegało na tym, że organ drugiej instancji zignorował kluczową dla sprawy inicjatywę dowodową skarżącej, wyrażoną w odwołaniu tj. dowód z korespondencji e-mail z dnia 9, 14 i 16 września 2022 roku oraz z dnia 3 października 2022 r., mający na celu doprowadzić do wykazania przez skarżącą braku zgodności przebiegu projektowanego gazociągu z etapu rokowań z przebiegiem projektowanego gazociągu wskazanym w decyzji organu pierwszej instancji, a w konsekwencji brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego; 2. art. 80 kpa, którego naruszenie polegało na przyjęciu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że w sprawie zostały przeprowadzone negocjacje w sposób prawidłowy, podczas gdy zostały one przeprowadzone w sposób nieprawidłowy, bowiem pełnomocnik inwestora w sposób świadomy wprowadzał w błąd skarżącą wskazując, że przebieg projektowanego gazociągu pokrywa się z trasą istniejącej sieci, podczas gdy we wniosku o wszczęcie postępowania jak i w decyzji organu pierwszej instancji mowa jest o innym przebiegu - projektowana sieć przebiegać będzie wzdłuż istniejącego gazociągu w niewielkiej odległości mniejszej niż 1 m; 3. art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. poprzez brak spełnienia przesłanki uzasadniającej ograniczenie praw właścicielskich w związku z brakiem przeprowadzenia rokowań inwestora z właścicielem nieruchomości, albowiem na tym etapie pełnomocnik inwestora wskazywał, że przebieg projektowanego gazociągu pokrywa się z trasą istniejącej sieci podczas, gdy we wniosku o wszczęcie postępowania jak i w decyzji organu pierwszej instancji mowa jest o innym przebiegu - projektowana sieć przebiegać będzie wzdłuż istniejącego gazociągu w niewielkiej odległości mniejszej niż 1 m. W świetle powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 344 ze zmianami, dalej u.g.n.), w szczególności art. 124 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio. Z powołanych przepisów wynika, że ocena zgodności z prawem decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości powinna obejmować trzy aspekty: istnienie celu publicznego, prawidłowość rokowań i zgodność z m.p.z.p. Definicja celu publicznego znajduje się w art. 6 u.g.n. Nie każda realizacja celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. jest inwestycją celu publicznego. Wynika to z łącznego odczytywania powyższej przesłanki razem z tą, która ocenia, czy dane przedsięwzięcie jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Jednakże należy mieć na uwadze, iż doprowadzenie np. sieci gazowej do jednej nieruchomości nie stanowi inwestycji celu publicznego – w każdym przypadku należy badać, czy aktualnie zaspokojenie jednostki nie przyczynia się/nie stanowi realizacji szerokiego planu rozbudowy sieci, skutkującego poprawą funkcjonowania szerszej grupy odbiorców. Na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponad lokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji. Łączne spełnienie tych przesłanek przesądza, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi pozwalające na zaliczenie do inwestycji celu publicznego (tak wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 466/22). W orzecznictwie wypracowano stanowisko, zgodnie z którym zaliczenie inwestycji do celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., nie pozwala jeszcze na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Konieczne jest również określenie, czy inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub krajowym. Przy tym obejmowanie przez inwestycję jedynie wycinka terytorium gminy, a nie całego terytorium wspólnoty, nie dyskwalifikuje jej jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n (tak WSA w Lublinie w wyroku o sygn. akt II SA/Lu 33/23). Odnośnie do kwestii rokowań w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że ustawodawca nie wskazał konkretnie, w jaki sposób mają wyglądać rokowania, o których mowa w art. 124 u.g.n. Ponadto, sąd nie jest uprawniony do badania np. kwot wskazanych w rokowaniach. Jednakże istotne jest, iż możliwe jest dokonanie badania pozorności rokowań, a to ze względu na konieczność przedłożenia razem z wnioskiem dokumentów wskazujących na przeprowadzone rokowania. Wskazać należy na możliwość naruszenia art. 124 u.g.n. a to poprzez nadużywanie tego prawa i składanie drugiej stronie propozycji, która z oczywistych względów nie zostanie przyjęta (np. brak wskazania kwoty odszkodowania). Rokowania nie obejmujące wszystkich elementów przyszłej umowy należy uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 124.) Aby rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo, powinny obejmować wszystkie elementy przyszłej umowy. Inaczej rokowania można uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji – nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Wykazanie zaistnienia przesłanek z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. powinno nastąpić zgodnie z zasadami ogólnymi prowadzenia postępowania administracyjnego określonymi w art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Poczynione ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy Sąd podzielił stanowisko organów, że spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 124 ust. 1 u.g.n., warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że planowane zamierzenie inwestycyjne, polegające na rozbudowie gazociągu, umożliwiającej przyłączenie sąsiednich nieruchomości, w świetle brzmienia przepisów prawa i ugruntowanego stanowiska judykatury, stanowi inwestycję celu publicznego. Również analiza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Tarnowa, zatwierdzonego uchwałą Nr X/149/2007 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 28 czerwca 2007 r. dla terenu położonego w Tarnowie w rejonie ulicy Orkana, Wolańskiej i Marii Dąbrowskiej, zmienionego Uchwałą Nr VII/70/2015 Rady Miejskiej w Tarnowie z 5 marca 2015 r., zmienionego Uchwałą Nr LXV/643/2022 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 14 czerwca 2022 r. działka skarżącej – w części przeznaczonej pod budowę sieci gazowej niskiego ciśnienia – położona jest w części planu miejscowego oznaczonej symbolem 1.KDZ.1 tereny dróg publicznych klasy Z - zbiorczych. Powyższy obszar dopuszcza natomiast realizację sieci uzbrojenia technicznego, w tym budowę gazociągu. W opinii Sądu precyzyjne ustalenie przebiegu sieci gazociągowej nie jest wymagane, a ogólne dopuszczenie lokalizacji, czy przebudowy sieci gazowej na wszystkich terenach danej zabudowy, oznacza, że późniejsza rozbudowa sieci na tym obszarze, jest zgodna z miejscowym planem. W tej kwestii Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, o znaczeniu lokalnym, przebiegającą pod powierzchnią ziemi. Samo sformułowanie "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" (art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.), nakazuje przyjąć, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo ogólną (zob. wyrok z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1683/17). Na tym gruncie Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że nie zawsze w planach miejscowych wprost wskazuje się na umiejscowienie konkretnych inwestycji liniowych, a jedynie wspomina się o inwestycjach o charakterze publicznym w zakresie infrastruktury przesyłowej, a im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt I OSK 537/13). Zdaniem Sądu spełniony również został warunek wcześniejszych rokowań, a analiza dokumentów zawartych w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że rokowania te nie miały – jak zarzucała skarżąca – charakteru pozornego. Art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron (zob. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. I OSK 3371/18). Nie podlega jednak już jego kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia. Kwestie takie jak dobra albo zła wiara inwestora, czy też ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. I OSK 358/21). W przedmiotowej sprawie inwestor zwrócił się do skarżącej z prośbą o udostępnienie nieruchomości na potrzeby planowanej inwestycji i wyjaśnił szczegóły inwestycji (pisma z dnia 6 sierpnia 2021 r., 20 kwietnia 2022 r., 5 lipca 2022 r. i 26 sierpnia 2022 r.), a także – co istotne – zaproponował wynagrodzenie w wysokości 1480 zł. (k.39). Powyższe propozycje dotarły do skarżącej, nie zostały jednak przez nią zaakceptowane, o czym świadczy jednoznaczny brak zgody na budowę sieci gazowej, wyrażony w mailu z dnia 25 sierpnia 2021 r. (k.28). Skarżąca oświadczyła w nim, że "na proponowany przebieg gazociągu nie wyraża zgody" i zaproponowała alternatywny jego przebieg. Również w piśmie z dnia 5 sierpnia 2022 r. skarżąca naciskała na przeprowadzenie gazociągu po innej działce i poprosiła o wyjaśnienie wytycznych, na podstawie których ustalone zostało wynagrodzenie. Dalsza korespondencja pomiędzy stronami nie doprowadziła finalnie do konsensusu. W świetle powyższego przeprowadzone rokowania okazały się nieskuteczne, nie można im jednak zarzucić pozorności. Inwestor przedstawił bowiem skarżącej warunki inwestycji i zaoferował należne jego zdaniem wynagrodzenie. Propozycja ta była jednak przez skarżącą kilkakrotnie odrzucana. Sąd nie dostrzegł w przebiegu powyższych rokowań żadnego elementu, który świadczyłby o ich pozorności. W skardze starano się dowieść, że skarżąca została wprowadzona w błąd co do przebiegu gazociągu poprzez zapewnienia, że przebieg trasy projektowanego gazociągu pokrywa się z trasą istniejącej sieci, podczas gdy w istocie projektowana sieć przebiegać ma w odległości mniejszej niż 1 m od istniejącej sieci. Powyższy zarzut nie mógł rzutować na ocenę zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że choć zaplanowany nowy gazociąg nie ma biec dokładnie w miejscu starego przewodu, to odległość ta jest w zasadzie marginalna – jak wskazano powyżej wynosi poniżej 1 metra. Co więcej, zmniejszeniu ma ulec strefa ochronna nowego gazociągu. W tej sytuacji twierdzenia skarżącej, że została wprowadzona w błąd co do przebiegu planowanej inwestycji, nie mogą znaleźć zrozumienia w oczach Sądu. Fakt, czy nowy przewód będzie biegł dokładnie w miejscu starego, czy też w niewielkiej odległości od niego, przy jednoczesnym zawężeniu strefy ochronnej, zdaniem Sądu nie wpływał na proces decyzyjny skarżącej, która – co jasno wynika z jej pism i maili – dążyła do wyprowadzenia gazociągu z terenu swojej działki, a nie do poprowadzenia go metr dalej niż planował to inwestor. Skarżąca zarzucała też, że organ nie zweryfikował zasadności przyjętych przez inwestora rozwiązań w zakresie miejsca i sposobu realizacji inwestycji. O bezzasadności powyższego zarzutu świadczy zdaniem Sądu przede wszystkim fakt, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z budową nowej sieci gazowej (która nota bene też mogłaby powstać), ale z przebudową istniejącej infrastruktury. Chodzi zatem wyłącznie o modyfikację sieci, która już w chwili obecnej istnieje i funkcjonuje. Jak wyjaśnił inwestor, a nie ma podstaw, aby podważać wiarygodność jego twierdzeń, przebieg projektowanej sieci jest podyktowany aspektami technicznymi, obowiązującymi przepisami i minimalizacją uciążliwości. Organ wyjaśnił też, że poprowadzenie gazociągu po sąsiedniej działce nie jest fizycznie możliwe z uwagi na fakt, że stanowi ona rów przydrożny, a zarządca drogi wyraźnie sprzeciwił się umiejscowieniu gazociągu na działkach drogowych. Obowiązek dokonania analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości nie oznacza, że właściciel ten ma prawo zablokowania planowanej inwestycji, która wykracza poza jego partykularny interes, mając służyć szerszemu celowi publicznemu. Nie oznacza on także obowiązku uwzględnienia uwag co do lokalizacji danej inwestycji, z akt sprawy wynika natomiast, że zostały one przez inwestora rozważone. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.