II SA/Kr 1256/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.A. na decyzję Wojewody [....] z dnia 15 czerwca 2009 r., nr: [....] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: odrzucić sprzeciw uczestników: E.P. , J.Z. , B.M., B.W. , A.W. , I.W. od postanowienia Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2009 r. Postanowieniem z 15 września 2009 r. Referendarz Sądowy WSA w Krakowie zwolnił skarżącego A.A. od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W dniu [....] lutego 2010 r. uczestnicy postępowania E.P. , J.Z. , B.M. , B.W. , A.W. i I.W. wnieśli sprzeciw na ww. opisane postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprzeciw podlega odrzuceniu. Na wstępie należy zauważyć, iż postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest postępowaniem incydentalnym i autonomicznym, wszczynanym na wniosek strony. Zgodnie z art. 243 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z powołanego przepisu wynika, że złożenie wniosku, a następnie przyznanie prawa pomocy może nastąpić przed wszczęciem postępowania sądowo-administracyjnego, a więc w momencie, gdy nie są jeszcze określone strony postępowania głównego. W myśl przepisu art. 50 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi, jak również wniosku jest każdy kto ma w tym interes prawny. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniach z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 640/08, z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt II OZ 62/07 oraz z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II OZ 68/07, niepubl., zgodnie z którym z analizy zawartych w Oddziale 2 Rozdziału 3 Działu V p.p.s.a., a dotyczących prawa pomocy uregulowań wynika, że ustawodawca mówiąc o stronie postępowania dotyczącego przyznania prawa pomocy utożsamia pojęcie strony z pojęciem podmiotu występującego z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy np. w art. 255 P.p.s.a. W przypadku uregulowania zawartego w art. 247 P.p.s.a. ustawodawca uściślił jeszcze pozycję procesową wnioskodawcy stanowiąc, iż przepis ten odnosi się tylko do strony występującej z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy i będącej jednocześnie stroną skarżącą. Przedstawione wyżej przepisy regulujące postępowanie dotyczące prawa pomocy uprawniają do stwierdzenia, że stroną postępowania w sprawie o przyznanie prawa pomocy jest tylko strona, która z wnioskiem o przyznanie tego prawa wystąpiła. W świetle powyższego należy stwierdzić, że stroną postępowania w sprawie udzielenia prawa pomocy jest wyłącznie osoba wnioskująca o jego udzielenie, a nie strony postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, w związku z czym brak jest podstaw do żądania odpisów pism (w tym środków zaskarżenia) składanych w tym postępowaniu, celem doręczenia ich innym stronom postępowania, a wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na formularzu w jednym egzemplarzu. Postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy jako postępowanie incydentalne różni się od postępowania prowadzonego w sprawie, inny jest jego cel i zakres. Istotą postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy jest zapewnienie stronie prawa do sądu, gwarantowanego w art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które to prawo mogłoby doznać ograniczeń z uwagi na sytuację ekonomiczną strony. Nadto za przedstawioną interpretacją pojęcia strony przemawiają również argumenty związane z koniecznością zapewnienia sprawności i szybkości postępowania sądowoadministracyjnego, którego celem jest kontrola działalności administracji publicznej, jak również potrzeba ochrony prywatności osoby wnoszącej o udzielenie jej pomocy prawnej. Informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy dotyczą bowiem sytuacji majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej strony i nie ma potrzeby dodatkowego upowszechniania tych danych poprzez doręczanie pism w postępowaniu w przedmiocie udzielenia prawa pomocy wszystkim uczestnikom postępowania. Na koniec warto zauważyć, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi obawa naruszenia praw innych podmiotów, gdyż przyznanie prawa pomocy może zostać cofnięte przez Sąd w każdej chwili stosownie do przepisu art. 249 p.p.s.a. Wobec powyższego sprzeciw złożony przez uczestników postępowania od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy A.A. , podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu sprzeciwu.