II SA/Kr 1263/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia T.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2013r. sygn. akt II SA/Kr 1263/13 w przedmiocie podjęcia postępowania w sprawie ze skargi T.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 kwietnia 2013 r. nr [ ] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: I. zażalenie odrzucić; II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie wszczęte zostało na skutek skargi wniesionej przez T.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 kwietnia 2013 r. nr [.....] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1263/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pkt I zawiesił postępowanie sądowe w przedmiotowej sprawie, natomiast w pkt II postanowienia podjął postępowanie sądowe z udziałem B.B. oraz A.B. jako następców prawnych M.S. . Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1263/12 Sąd oddalił skargę T.K. wniesioną w przedmiotowej sprawie. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 27 lutego 2014 r. Pismem datowanym na 10 stycznia 2014 r. skarżący wniósł zażalenie na pkt II postanowienia Sądu z dnia 20 grudnia 2013 r., zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 128 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego zastosowanie bez należytego zbadania przesłanek z niego wynikających. Skarżący podniósł, że wskazanie następców prawnych związane jest z wykazaniem, że osoba taka wstąpiła w sposób prawem przewidziany w prawa i obowiązki swojego poprzednika. W przypadku osób fizycznych wymaga to ustalenia spadkobierców, którzy skutecznie nabędą spadek (w drodze postanowienia sądu lub w procedurze poświadczenia dziedziczenia). Tymczasem z postanowienia Sądu z dnia 20 grudnia 2013 r. nie wynika w ogóle na jakiej podstawie B.B. i A.B. spadek nabyli, a co za tym idzie czy faktycznie przysługuje im status następców prawnych zmarłej M.B. . Na poparcie powyższe stanowiska skarżący wskazał na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt. II FSK 806/2010. W ocenie skarżącego, na gruncie niniejszej sprawy nawet zachowanie powyższej procedury nie jest jednak wystarczające. Charakterystyczną cechą postępowania lokalizacyjnego jest nadanie przymiotu strony osobom, które są właścicielami nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim lub nieodległym sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja. W związku z tym obowiązkiem Sądu było w pierwszej kolejności ustalenie statusu właścicielskiego nieruchomości należącej poprzednio do zmarłej M.S. , a dopiero później możliwe było podjęcie postępowania. Czynności te winny zostać zrealizowane poprzez wezwanie skarżącego do przedłożenia odpisu księgi wieczystej, będącego jedynym prawnie skutecznym dokumentem potwierdzającym status nieruchomości. Zwykłe stwierdzenie nabycia spadku nie jest w takim przypadku wystarczające, bowiem następuje w dalszej kolejności czynności (podział spadku może mieć istotny wpływ na istnienie interesu prawnego). Z tego względu podjęcie postępowania przez Sąd, w ocenie skarżącego, było przedwczesne. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Sądu z dnia 20 grudnia 2013 r. w zakresie pkt II i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zażalenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Stosownie do art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje tylko na wymienione w nim postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, a także w innych przypadkach przewidzianych w ustawie. W pkt 3 powyższego przepisu mowa jest o prawie wniesienia zażalenia na postanowienie którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Skoro w katalogu postanowień wymienionych w art. 194 § 1 p.p.s.a. nie ma postanowienia, którego przedmiotem jest podjęcie zawieszonego postępowania, a jednocześnie prawa do zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia nie przewidział ustawodawca również w przepisach szczególnych, to należy przyjąć, że takie postanowienie jest niezaskarżalne w drodze zażalenia (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 1196/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 244/12). Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Przepis art. 178 p.p.s.a. nakazuje wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu odrzucić skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Ponieważ - jak już wyżej wskazano - wniesione zażalenie na postanowienie o podjęciu postępowania jest niedopuszczalne, zażalenie to podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.