II SA/Kr 1264/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2019 r., znak [...] Prezydent Miasta K. zawiesił postępowanie prowadzone na wniosek S. K. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Zmiana sposobu użytkowania dachu istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na taras użytkowy, budowa schodów zewnętrznych z ostatniej kondygnacji mieszkalnej budynku na taras użytkowy, budowa urządzeń rekreacyjnych (pergoli) na tarasie użytkowym istniejącego budynku na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.", do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2018 r. poz. 1945 ze zmian.; dalej: u.p.z.p.), art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (obecnie Dz.U. 2019 r., poz. 1580; dalej: p.l.), art. 101, art. 103 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2018 r., poz. 2096 ze zmian.; dalej: k.p.a.). W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest w granicach Planu Generalnego dla Lotniska [...] zatwierdzonego przez Ministra Infrastruktury. Zgodnie zaś z art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zgodnego z planem generalnym – jest obowiązkowe. Zgodnie z art. 62 ust. 2 u.p.z.p., jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek obligatoryjnego sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji Prezydent Miasta K. uznał, że dla terenu objętego wnioskiem istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze względu na to, że teren inwestycji znajduje się w granicach Planu Generalnego Lotniska i z tej przyczyny postępowanie podlega zawieszeniu. Zażalenie na to postanowienie wniósł S. K., zarzucając mu naruszenie w szczególności art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 55 ust. 9 p.l. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2019 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Kolegium podzieliło zasadniczo ustalenia organu I instancji, przyjmując, że teren inwestycji jest objęty Planem Generalnym Lotniska K. na lata 2016-2036, który został zaopiniowany przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego i uzgodniony z Ministrem Inwestycji i Rozwoju oraz Ministrem Obrony Narodowej, a następnie zatwierdzony został przez Ministra Infrastruktury w dniu 26 listopada 2018 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że na skutek wystąpienia Kolegium Minister Infrastruktury w piśmie z dnia 27 maja 2019 r., znak [...] potwierdził fakt zatwierdzenia Planu oraz wskazał, iż powierzchnie ograniczające dla nowej drogi startowej stanowią jednocześnie granice obszaru Planu. Ponadto Kolegium pozyskało od Międzynarodowego Portu Lotniczego im. [...] sp. z o.o. potwierdzoną za zgodność z oryginałem mapę (dostępną w siedzibie SKO w K.) z przebiegiem powierzchni ograniczających dla nowej drogi startowej, która to mapa zgodnie z informacją Ministerstwa Infrastruktury została opublikowana w na stronie internetowej pod podanym w decyzji adresem. Spółka wyjaśniła, że mapa jest jedynym elementem Planu Generalnego obrazującym obszar, dla którego sporządzenie miejscowych planów jest obligatoryjne. Część tekstowa nie podlega ujawnieniu z uwagi na ochronę informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Kolegium wskazało, że dane dotyczące powierzchni ograniczających dla nowej drogi startowej lotniska [...] zostały opublikowane na stronie portalu Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej na podstawie danych pozyskanych od Spółki. Powierzchnie ograniczające dla nowej drogi startowej stanowiące maksymalne granice planu, oznaczone są na Planie, zgodnie z legendą przedmiotowego Planu, liniami niebieskimi. Sporządzona mapa dostępna jest pod adresem internetowym wskazanym w decyzji. W konkluzji organ II instancji uznał, że bezsprzecznie teren inwestycji, tj. działka nr [...] obr. [...] znajduje się w obrębie Planu Generalnego, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Organ wyjaśnił również, że ze względu na treść art. 62 ust. 2 u.p.z.p. nie ma znaczenia niewielka skala zamierzenia, jak też niewielka zmiana parametrów obiektu objętego wnioskiem. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. K., zarzucając postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 55 ust. 9 p.l. poprzez jego błędną interpretację polegającą na mylnym przyjęciu, że w odniesieniu do terenu, nad którym rozciągają się granice powierzchni ograniczających zabudowę, istnieje obowiązek uchwalenia planu miejscowego; art. 55 ust. 5 i 5 p.l. poprzez ich błędną interpretację polegająca na uznaniu, że granica planu generalnego jest tożsama z zewnętrznymi granicami zasięgu poziomego powierzchni ograniczających zabudowę wokół lotniska. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na wydaniu przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu l instancji, pomimo, iż istniały przesłanki do jej uchylenia i wydania postanowienia o podjęciu postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy; - art. 7 k.p.a. przez brak uwzględnienia słusznego interesu strony; - art. 7a §1 k.p.a. w zw. z art.61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie niekorzystnej dla strony wykładni przepisu art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego i rozstrzygnięcie pojawiających się w sprawie wątpliwości natury prawnej na niekorzyść strony, - art. 7 i 77 k.p.a., poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie, - art. 81a §1 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości na niekorzyść skarżącej, - art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, - art. 11 k.p.a., poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi strona kierowała się przy wydaniu decyzji. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Kolegium z dnia 12 sierpnia 2019 r. oraz postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 4 kwietnia 2019 r., a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem pierwszej instancji wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi zakwestionowano założenie leżące u podstaw zaskarżonego postanowienia, zgodnie z którym w odniesieniu do terenu objętego wnioskiem zaistniał obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego, wbrew twierdzeniom organów, obowiązujące przepisy nie pozwalają na przyjęcie, że uwidocznione na załączniku graficznym do Planu Generalnego linie powierzchni ograniczających stanowią jednocześnie granice Planu Generalnego i wszystkie tereny zlokalizowane w obrębie powierzchni ograniczających wymagają uchwalenia miejscowego planu (nawet jeżeli nie przewiduje się na tym terenie realizacji jakiejkolwiek infrastruktury związanej z funkcjonowaniem lotniska). Żaden przepis Prawa lotniczego tego nie wskazuje, a gdyby taki był zamiar ustawodawcy, to ustawa jednoznacznie wskazywałaby, że zewnętrzna granica zasięgu poziomego powierzchni ograniczających stanowi granicę planu generalnego lotniska, a takiego zapisu w ustawie brakuje. Przepisy Prawa lotniczego nie określają wprost, jak wyznaczyć granice planu generalnego i w jakich granicach przestrzennych powinien się zawierać obszar objęty planem generalnym. Za przyjęciem, że powierzchnie ograniczające nie są tożsame z granicami planu generalnego lotniska w rozumieniu art. 55 ust. 9 p.l. przemawia, w ocenie skarżącego, szereg argumentów. Powierzchnie te wyznaczają jedynie pewną przestrzeń, w której będą się poruszać samoloty, w większości przebiegającej kilkadziesiąt lub nawet kilkaset metrów nad poziomem terenu. Przestrzeń ta podlega ścisłej ochronie realizowanej przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. skarżący wywiódł, że ograniczenia prawa własności muszą wynikać jednoznacznie z przepisów prawa i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Zarzucił też, że obowiązek sporządzenia planu został oparty o treść załącznika graficznego do Planu Generalnego, który w istocie granic tego planu nie opisuje i nie definiuje. W tym kontekście skarżący podniósł konieczność uwzględniania art. 7a §1 oraz art. 81a §1 k.p.a., z których wynika jednoznacznie, że w sytuacji wystąpienia wątpliwości natury prawnej lub faktycznej, powinny być one rozstrzygane na korzyść strony. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący przywołał orzeczenia sądów i stanowisko wyrażone w piśmiennictwie. Skarżący podkreślił, że planowana inwestycja dotyczy jedynie zmiany sposobu użytkowania dachu już istniejącego budynku na taras użytkowy. Tego rodzaju zmiana nawet czysto teoretycznie nie mogłaby ingerować w wyznaczone powierzchnie ograniczające; nie wpłynie na wysokość budynku, nie stanowi jego nadbudowy. Teren inwestycji jest bowiem usytuowany na wysokości ok. 207,3-208,5m n.p.m. (wysokość elewacji, dach płaski), natomiast powierzchnia ograniczająca na tym terenie zaczyna się od wysokości 360 m n.p.m., zgodnie z mapą, na którą powołuje się Kolegium. Biorąc zatem pod uwagę charakter planowanej zabudowy, jak i odległość Lotniska [...] od działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (ok. 4,80 km), brak jest możliwości ingerencji w przedmiotową strefę, co całkowicie podważa zasadność wyłączania możliwości realizacji na tym terenie zabudowy na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślono dodatkowo, że w ramach inwestycji nie ulegną zmianie żadne parametry wielkościowe budynku, nie zmieni się obszar oddziaływania obiektu, funkcja jaką pełni, a zmiany mają jedynie charakter "kosmetyczny". Nie ma zatem – w ocenie skarżącego – żadnego ryzyka kolizji planowanej zmiany budynku z celami uchwalonego Planu Generalnego. Skarżący podniósł, że powierzchnie ograniczające są już kompleksowo chronione przed skutkami realizacji inwestycji budowlanych poprzez obowiązek określony w art. 86 ust. 7 p.l., tj. uzgadniania m.in. projektów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także w art. 877 p.l., który stanowi, że w zakresie swojej właściwości Prezes Urzędu, Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych, w celu ochrony lotnisk przez działaniami i zdarzeniami, które mogą powodować niedopuszczalne zagrożenia dla ruchu statków powietrznych korzystających z lotniska uzgadnia projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla terenów, na których wyznaczono powierzchnie ograniczające przeszkody. Zwrócono również uwagę na art. 55 ust. 12 pkt 2 p.l., zgodnie z którym Prezes Urzędu uwzględnia zapisy zatwierdzonego planu generalnego w szczególności przy uzgadnianiu projektów planów, projektów decyzji, opiniowaniu projektów studiów oraz wydawaniu opinii, o których mowa w art. 877. Skoro Prawo lotnicze wprowadza szereg mechanizmów zabezpieczających powierzchnie ograniczające przed naruszeniem, na skutek realizacji inwestycji w oparciu o decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, to nie sposób za zasadne i celowe uznawać, że ochrona tych powierzchni wymaga uchwalenia planu miejscowego. Swoje rozważania skarżący poparł orzeczeniami Trybunału Konstytucyjnego odnoszącymi się do ochrony prawa własności, w tym wymogów niezbędności, przydatności, proporcjonalności i adekwatności ograniczeń. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W związku z tym, że przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, sprawa niniejsza, zgodnie z art. 119 pkt 3 i 120 p.p.s.a, podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 62 ust. 2 u.p.z.p., jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Norma wynikająca z przywołanego przepisu określa zatem przesłankę obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W kontrolowanej sprawie obowiązek sporządzenia miejscowego planu wywiedziony został z art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego, który stanowi, że: "Dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym - jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych. Jeżeli teren zamknięty objęty planem generalnym utraci status terenu zamkniętego, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym dla tego terenu jest obowiązkowe." Stosownie do art. 55 ust. 5 p.l. zakładający lotnisko użytku publicznego lub, w przypadku istniejących lotnisk użytku publicznego, zarządzający tym lotniskiem opracowuje plan generalny lotniska użytku publicznego stanowiący plan rozwoju tego lotniska, sporządzony na okres nie krótszy niż 20 lat, zwany dalej "planem generalnym". Według art. 55 ust. 6 p.l. plan generalny określa: 1) obszar objęty planem, z określeniem dopuszczalnych gabarytów obiektów budowlanych i naturalnych; 2) informację dotyczącą planowanego rozwoju ruchu lotniczego (w podziale w szczególności na operacje regularne, czarterowe i lotnictwo ogólne, przewozy pasażerów i towarów); 3) koncepcję zapewniania służb żeglugi powietrznej; 4) koncepcję rozwoju przestrzennego wraz z zagospodarowaniem stref wokół lotniska; 5) informację dotyczącą przepustowości, z uwzględnieniem jej obecnych - w przypadku istniejących lotnisk - i przyszłych parametrów (w podziale na parametry dotyczące w szczególności dróg startowych, dróg kołowania, płyt postojowych, terminali, przestrzeni powietrznej, dróg dojazdowych do lotniska), w odniesieniu do zakładanego rozwoju ruchu i planowanych modernizacji lotniska; 6) informacje ekonomiczno-finansowe dotyczące w szczególności obecnej i planowanej struktury własnościowej, przewidywanych źródeł finansowania inwestycji, obecnej i przewidywanej rentowności i płynności podmiotu, planowanej wysokości opłat lotniskowych i przychodów z ich tytułu, z odniesieniem do całości planowanych przychodów podmiotu; 7) inne sprawy wybrane przez podmiot, o którym mowa w ust. 5. Plan generalny podlega konsultacjom z gminami, których tereny zostały objęte planem generalnym w zakresie i trybie określonym w art. 55 ust. 7 p.l. Natomiast zgodnie z art. 55 ust. 8 p.l. plan generalny, po zaopiniowaniu przez Prezesa Urzędu w zakresie, o którym mowa w ust. 6 pkt 1-6, oraz po uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego, podlega zatwierdzeniu przez ministra właściwego do spraw transportu w zakresie zgodności z polityką transportową kraju. Z powyższego wynika, że plan generalny stanowi plan rozwoju lotniska sporządzony przez podmiot zakładający lotnisko albo podmiot zarządzający lotniskiem, którego moc wiążąca powstaje z momentem wydania przez właściwego ministra aktu zatwierdzającego. Zatwierdzony plan generalny nie ma charakteru źródła prawa powszechnie obowiązującego. Nie mieści się bowiem w katalogu źródeł prawa określonym w art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Nie stanowi w szczególności aktu prawa miejscowego. Zatwierdzony plan generalny nie jest również typową decyzją administracyjną. Ma on raczej cechy aktu generalnego, tj. aktu o charakterze pośrednim pomiędzy aktem normatywnym, aktem stanowienia prawa, mocą którego ustanawiane są normy generalne i abstrakcyjne, a indywidualnym aktem administracyjnym, zawierającym normy indywidualno-konkretne, stanowiącym akt stosowania prawa (por. E. Szewczyk, M. Szewczyk, "Generalny akt administracyjny", Warszawa 2014, s. 91). Zatwierdzony plan generalny, co jasno wynika chociażby z okoliczności sprawy podlegającej kontroli Sądu, wykracza poza określenie praw i obowiązków podmiotu zarządzającego lotniskiem. Obowiązkowym elementem planu generalnego lotniska jest określenie obszaru objętego planem, z określeniem dopuszczalnych gabarytów obiektów budowlanych i naturalnych (art. 55 ust. 6 pkt 1 p.l.). Obszar wyznacza się zwykle granicami, niemniej jednak pojęcie granic planu generalnego w przywołanych przepisach nie zostało sformułowane. Okoliczność ta nie uzasadnia jednak pominięcia planu generalnego w takim kształcie, w jakim został zatwierdzony, w tym pominięcia załącznika graficznego określającego obszar objęty planem. Na mapie zatwierdzonego Planu Generalnego Lotniska – [...] uwidoczniono m.in.: obszar nowego pasa startowego i powierzchnie ograniczające dla nowej drogi startowej wyznaczone liniowo. Linie te zostały opisane w legendzie planu. W ocenie Sądu zewnętrzne linie powierzchni ograniczających dla nowej drogi startowej należy traktować jako granice obszaru objętego planem. W nich bowiem zamykają się obiekty uwidocznione na mapie. W konsekwencji Sąd stwierdził, że prawidłowe jest ustalenie, zgodnie z którym działka nr [...] obr. [...], stanowiąca teren inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, położona jest na terenie objętym Planem Generalnym Lotniska [...] na lata 2016-2036, zatwierdzonym przez Ministra Infrastruktury w dniu 26 listopada 2018 r. Prawidłowe jest również ustalenie, że w odniesieniu do tego obszaru istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, a co za tym idzie, istnieje obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Obowiązek ten został prawidłowo przez organy obu instancji zrealizowany poprzez wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania i utrzymanie tego postanowienia w mocy przez organ II instancji. Wobec jasnego brzmienia art. 55 ust. 9 p.l. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, zgodnie z którym uzgodnienia z art. 86 ust. 7 oraz art. 877 pkt 1 p.l. czynią ochronę powierzchni ograniczających, poprzez sporządzenie miejscowego planu, niezasadną i bezcelową. Nie znosi obowiązku uchwalenia miejscowego planu również art. 55 ust. 12 pkt 2 p.l. nakazujący Prezesowi Urzędu uwzględniać zapisy zatwierdzonego planu generalnego w szczególności przy uzgadnianiu projektów planów, projektów decyzji, opiniowaniu projektów studiów oraz wydawaniu opinii, o których mowa w art. 877. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 62 ust. 2 u.p.z.p. należy wskazać, że określa on procesową regulację, która zobowiązuje organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy do zawieszenia postępowania, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru (podkreśl. Sądu), w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Jednoznacznie zatem obowiązek zawieszenia postępowania powiązany został z obszarem, na którym planowana jest inwestycja, nie zaś z rodzajem inwestycji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1456/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazuje się w piśmiennictwie, "organ nie działa tu w granicach uznania administracyjnego, stąd w przypadku stwierdzenia, że wniosek inwestora dotyczy obszaru objętego obowiązkiem sporządzenia planu miejscowego, nie ma innej możliwości niż zawieszenie postępowania. Niedopełnienie tego obowiązku i wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla takiego obszaru stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 KPA). (...) Ustawodawca wyszedł z założenia, że inwestowanie na terenach wymagających sporządzenia planu może nastąpić tylko na podstawie planu miejscowego, nawet kosztem znacznego przesunięcia w czasie procesu inwestycyjnego" (Art. 62, w: Z. Niewiadomski (red.), "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", 2019, Legalis). Nie doszło również do naruszenia zasad wyrażonych w art. 6, 7, 8, 10, 11 k.p.a. Organy obu instancji przeprowadziły właściwie postepowanie wyjaśniające. Nie stwierdzono, by działały w sprawie w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej, jak też zasadę proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Nie zachodzą w sprawie wątpliwości, które wymagałyby rozstrzygnięcia na zasadach określonych w art. 7a §1 oraz art. 81a §1 k.p.a. Wreszcie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie uchybia art. 107 §3 k.p.a. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżone postanowienie było dotknięte innymi wadami, które mogłyby uzasadnić jego uchylenie bądź stwierdzenie nieważności. Wobec tego skargę Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.