II SA/Kr 1268/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Mirosław Bator Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 lipca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zmiany decyzji o ustaleniu opłaty rocznej z tytułu wyłączenia na cele nierolnicze gruntu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego J. J. kwotę 200 ( dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia 17 marca 2010 roku, znak [...], na podstawie art. 5 pkt 1, art. 11 pkt 1, 1a i 1b, pkt 4, art. 12 pkt 2, 3, 4, 6, 7, 13 i 14 ppkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004r Nr 121 poz. 1266 – trze zm.), w związku z wnioskiem J. J. o wyłączenie 620 m2 gruntu rolnego pod budowę budynku zakładu uboju trzody chlewnej z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...], [...] o łącznej powierzchni ogólnej 0,5944 ha położonych na terenie wsi M. gmina [...]: - w punkcie 1 zezwolił na wyłączenie gruntów mineralnych z produkcji rolnej gruntu stanowiącego użytki rolne o powierzchni 620 m2 w klasie R lll a wchodzące w skład nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], [...] stanowiącego własność J. J., a przeznaczonego pod budowę budynku zakładu uboju trzody chlewnej z infrastrukturą towarzyszącą; - w punkcie 2 nałożył na wnioskodawcę obowiązek uiszczenia jednorazowej opłaty z tytułu wyłączenia z produkcji rolnej gruntu określonego w pkt 1 w wysokości 1252,40 zł; - w punkcie 3 ustalił wnioskodawcy opłatę roczną z tytułu wyłączenia na cele nierolnicze gruntu określonego w pkt 1 decyzji, stanowiącą 10% należności, płatną przez okres 10 lat począwszy od 2010 roku do 30 czerwca każdego roku. Jednocześnie podano, że ustalenie opłaty rocznej, podanie terminu jej uiszczenia oraz nazwy i numeru konta na które należy ją wpłacać nastąpi w drodze odrębnego pisma. Starosta postanowieniem z dnia 25 czerwca 2010 roku sprostował ww. decyzję w zakresie punktu 3, w ten sposób, że "ustalił wnioskodawcy opłatę roczną z tytułu wyłączenia na cele nierolnicze gruntu określonego w pkt 1 decyzji stanowiąca 10% należności w wysokości 1987,72 zł płatną do 30 czerwca każdego roku przez okres 10 lat począwszy od 2010 roku do roku 2019". Starosta Powiatowy w M. decyzją z dnia 4 maja 2015 roku, na podstawie art. 4 pkt 4, 11, 12 i 13 , art. 5, art. 11 ust. 1 i 1a, art. 12 ust. 1-4, 6, 7, 13 i 14 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku - o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1205 ze zm. ) oraz art. 155 ust. 1 i 2 kpa, zmienił za zgodą stron punkt 3 ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia 17 marca 2010 r., znak [...], w ten sposób, że ustalił wnioskodawcy opłatę roczną z tytułu wyłączenia na cele nierolnicze gruntu określonego w pkt 1 decyzji, stanowiącą 10% należności w wysokości: 1987,72 zł płatną do 30 czerwca każdego roku przez okres 10 lat począwszy od 2012 roku do 2021 roku. W uzasadnieniu organ podał, że decyzja Starosty [...] z dnia 17 marca 2010 roku stała się ostateczna z dniem jej wydania, natomiast prostujące ją postanowienie stało się prawomocne w dniu 6 lipca 2010 roku. W dniu 8 lipca 2013 roku J. J. wystąpił o zmianę ww. decyzji w części dotyczącej faktycznego okresu wyłączenia. Do wniosku dołączył kserokopię dziennika budowy nr [...] z dnia 28 maja 2012 roku zawierającą wpis geodety o wyznaczeniu fundamentów projektowanego budynku zakładu uboju trzody chlewnej z dnia 12 czerwca 2012 roku. Organ wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania wielokrotnie informował wnioskodawcę o sposobie obliczania wysokości opłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej, wskazując, że opłatę tę ustala się jako 10% obliczonej na podstawie obowiązujących przepisów wartości nieruchomości, a nie 10% opłaty jednorazowej. W związku z tym zapis ostatecznego postanowienia Starosty z dnia 25 czerwca 2010 roku należy rozumieć jako uzupełnienie zapisu w pkt 3 ostatecznej decyzji Starosty z dnia 17 marca 2010 r., nie zaś jego zmianę. J. J. w dniu 30 marca 2015 roku złożył oświadczenie w sprawie zgody na zmianę pkt 3 w/w decyzji w zakresie okresu, przez który mają być uiszczane opłaty roczne. Organ uznał, że powyższe oświadczenie może stanowić podstawę zmiany ostatecznej decyzji Starosty z dnia 17 marca 2010 roku w zakresie okresu wpłacania opłat rocznych i ustalenie, że okres ten to lata 2012-2021 za zgodą stron na podstawie art. 155 kpa. Zawarte w oświadczeniu stwierdzenie, że J. J. nie wyraża zgody na zmianę w/w decyzji w pozostałym zakresie w tym zwłaszcza jej punktu 2 określającego wysokość opłaty jednorazowej nie wnosi nic nowego do sprawy, ponieważ ustalenie wysokości opłaty jednorazowej ani wysokości opłaty rocznej nie jest przedmiotem prowadzonego postępowania. Opłaty te zostały już ustalone decyzją z dnia 17 marca 2010 roku i prostującym ją postanowieniem i wynoszą: opłata jednorazowa 1252,40 zł (na podstawie operatu szacunkowego), opłata roczna 1987,72 zł (obliczona na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Odwołanie od decyzji złożył J. J.. Wskazał, że w punkcie 2 decyzji z dnia 17 marca 2010 roku zawarty jest zapis o nałożeniu na niego obowiązku uiszczenia jednorazowej opłaty z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej w wysokości 1252,40 zł, zaś w punkcie 3 ustalono opłatę roczną stanowiącą 10% należności z punktu 2 decyzji. Skoro obowiązuje go jednorazowa opłata z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej w wysokości 1252,40 zł to opłata roczna powinna wynosić 125,24 zł, co jednoznacznie wynika z art. 4 pkt. 13 w zw. z art. 4 pkt 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Podkreślił, że organ nigdy nie kwestionował prawidłowości punktu 2 decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 28 lipca 2015 roku, znak: [...], na podstawie art. 155 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o zmianie punktu 3 decyzji Starosty [...] z dnia 17 marca 2010 r., znak [...], któremu nadało brzmienie: "Ustalić wnioskodawcy opłatę roczną z tytułu wyłączenia na cele nierolnicze gruntu określonego w pkt 1 niniejszej decyzji, płatną przez okres 10 lat począwszy od 2012 roku do 2021 roku." W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z brzmienia art. 155 k.p.a. wynika, że dla zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, niezbędne jest spełnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, tj.: (1) za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, (2) zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji, (3) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji. Ustalenie obowiązków związanych z wyłączeniem gruntów z produkcji rolnej zostało uregulowane w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W decyzji z dnia 17 marca 2010 roku, znak [...] ustalono J. J. opłatę roczną płatną przez okres 10 lat począwszy od 2010 roku. Z uwagi na to, że faktyczne wyłączenie gruntu z produkcji rolnej nastąpiło w 2012 roku, J. J. złożył wniosek o zmianę w/w decyzji. Organ odwoławczy uznał, że działając w oparciu o art. 155 k.p.a., należy zmienić punkt 3 decyzji z dnia 17 marca 2010 roku, ustalając opłatę roczną z tytułu wyłączenia na cele nierolnicze gruntu określonego w pkt 1 decyzji, płatną przez okres 10 lat począwszy od 2012 r. do 2021 r. Taka zmiana jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z ustaleniami faktyczne wyłączenie gruntu z produkcji rolnej nastąpiło w 2012 roku, a zatem opłatę roczną należy uiszczać od 2012 roku. W tym zakresie za zmianą decyzji przemawia słuszny interes strony. J. J. wyraził zgodę na zmianę tej treści. Ponadto organ I instancji, poza ustaleniem, że opłata roczna płatna jest przez 10 lat począwszy od 2012 roku do 2021 roku, wskazał także wysokość tej opłaty, tj. 1987,72 zł. Kolegium zwróciło uwagę, że przepisy ustawy nie przewidują, aby w decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej ustalać wysokość opłaty rocznej. W decyzji określa się obowiązki związane z wyłączeniem. Jednym z takich obowiązków jest - stosownie do art. 12 ust. 1 powołanej ustawy - obowiązek uiszczenia należności i opłat rocznych. Obowiązek taki powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. Sposób ustalenia oraz termin i sposób uiszczenia opłaty rocznej wynika wprost z przepisów prawa. Art. 4 pkt 13 ustawy definiuje bowiem pojęcie opłaty rocznej, zaś art. 12 ust. 7 i 14 tej ustawy określają szczegółowy sposób ustalenia jej wysokości. Przy czym w myśl art. 12 ust. 14 powołanej ustawy opłatę roczną uiszcza się w terminie do dnia 30 czerwca tego roku. Żaden z powołanych przepisów nie wskazuje jednak, że wysokość opłaty rocznej jest ustalana w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sytuacji, gdy obowiązek uiszczania opłaty wynika wprost z ustawy, dokonanie jej obliczenia nie powinno następować w drodze decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności materialno-technicznej typu wykonawczego, w trybie pozaprocesowym lub w drodze samo obliczenia. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło o zmianie punktu 3 decyzji z dnia 17 marca 2010 roku, znak [...]. Brak było podstaw do określania w decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej terminu jej uiszczania jako wynikającego z przepisów prawa oraz wysokości opłaty rocznej. J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzja nr [...] z dnia 17 marca 2010 roku jest zaopatrzona w klauzulę prawomocności, z której wynika, że stała się ona prawomocna z dniem 17 maja 2010 roku i podlega wykonaniu. W decyzji w punkcie 2 zawarty jest zapis o nałożeniu obowiązku uiszczenia jednorazowej opłaty z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej w wysokości 1252,40 zł, zaś w punkcie 3 ustalono opłatę roczną stanowiącą 10% należności z punktu 2. Ponadto poinformowano, że ustalenie kwoty opłaty rocznej, podanie terminu jej uiszczenia oraz nazwy i numeru konta, na które należy je wpłacać nastąpi w drodze odrębnego pisma. Następnie, w oparciu o tą decyzję, do skarżącego były kierowane pisma, w których został zobowiązany do uiszczenia opłaty rocznej w wysokości 125,24 zł (pisma z dnia 26 maja 2010 roku oraz z dnia 27 kwietnia 2011 roku). Zdaniem skarżącego, skoro obowiązuje go jednorazowa opłata z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej w wysokości 1252,40 zł, to opłata roczna powinna wynosić 125,24 zł, co jednoznacznie wynika z art. 4 pkt. 13 w zw. z art. 4 pkt 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z tymi przepisami opłata roczna stanowi 10% należności, czyli jednorazowej opłaty z tytułu trwałego wyłączenia gruntów z produkcji. W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego Starosta podejmował próby prostowania (czy też zmiany) pkt. 3 ww. decyzji z dnia 17 marca 2010 roku w zakresie wysokości opłaty rocznej (ustalenia jej na poziomie 1987,72 zł), na co jednak skarżący nigdy nie wyrażał zgody. Zmodyfikował jedynie swoje stanowisko odnośnie wskazania faktycznego terminu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej (przyjmując ostatecznie, że nastąpiło ono w dniu 12 czerwca 2012 roku). Skarżący podkreślił, że organ I instancji nigdy nie kwestionował prawidłowości punktu 2 decyzji z dnia 17 marca 2010 roku, co więcej początkowo także prawidłowo określał wysokość opłaty rocznej ustalając ją na poziomie 125,24 zł. Zdaniem skarżącego nie można się zgodzić, aby podstawą ustalenia opłaty rocznej na poziomie 1987,72 zł było postanowienie Starosty z dnia 25 czerwca 2010 roku, jako stojące w jawnej sprzeczności z treścią tej decyzji. Zresztą organ I instancji już po wydaniu tego postanowienia w piśmie z dnia 27 kwietnia 2011 roku wezwał skarżącego do zapłaty opłaty rocznej w wysokości 125,24 zł. Niezależnie od powyższego, skarżący wyraził wątpliwość, czy inwestycja w postaci budowy budynku zakładu uboju trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą powinna skutkować wyłączaniem gruntów z produkcji rolnej. Odwołując się do treści art. 4 pkt 11 i 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 wskazał, że prowadząc zakład uboju trzody chlewnej na nieruchomości oznaczonej jako działki [...], [...], [...], w dalszym ciągu będzie użytkować te grunty rolniczo (szeroko pojęta produkcja rolna -przetwórstwo rolno - spożywcze). W konsekwencji ww. grunty (mimo zmiany ich przeznaczenia w ramach cyklu produkcji rolniczej) nadal pozostaną gruntami rolnymi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 155 kpa. Stanowi on, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Decyzje zapadające w trybie art. 155 k.p.a. mogą zmieniać lub uchylać decyzje wadliwe, jak i niewadliwe. Przepis ten ma jednak zastosowanie w przypadku, gdy nie jest możliwe wzruszenie decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności lub w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego. W orzecznictwie dominuje pogląd, że tryb wzruszenia decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych lub do decyzji, przy wydaniu których organ ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 1996 r., III SA 362/95, M.Pod. 1996, nr 3 , s. 78, wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011 r., I OSK 607/10, Lex nr 784233). Samo wzruszenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. również pozostaje w sferze uznania organu administracji. Przepis art. 155 k.p.a. tworzy więc dla organów administracji dość szeroką możliwość korygowania decyzji administracyjnych ze względów słusznościowych, w zależności od zmiany okoliczności faktycznych i prawnych i ich wpływu na interes społeczny lub słuszny interes strony. Wszczęte postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, zmierzającym do ustalenia zaistnienia przesłanek wymienionych tym przepisem. Możliwość uchylenia lub zmiany decyzji administracyjnej na podstawie art. 155 k.p.a. uzależniona jest od zgody strony oraz uznania przez organ rozstrzygający sprawę w tym trybie, że za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Pojęcie "nabycia prawa" zawarte w tym przepisie należy rozumieć szeroko w sensie wpływu na sytuację prawną jednostki, a więc także wówczas, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie, decyzja nakłada na stronę określony obowiązek. Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, zauważyć należy, że jak wynika z oświadczeń skarżącego z dnia 8.07.2013 r. (k.47 akt administracyjnych), 27.01.2014 r. (k.77 a.a.), 3.02.2015 r. (k.119 a.a.) oraz z dnia 27.01.2015 r. (k.125 a.a.) zgoda strony, o jakiej mowa w art.155 kpa dotyczyła jedynie okresu uiszczania opłaty rocznej. Tymczasem decyzja organu II instancji wyeliminowała z punktu 2 ostatecznej decyzji z dnia 17 marca 2010 r. brzmienie nadane jej prawomocnym postanowieniem o sprostowaniu decyzji z dnia 25 czerwca 2010 r., które stało się ostateczne. Nie mogąc wypowiadać się co do prawidłowości tego postanowienia, gdyż wiązałoby się to z przekroczeniem granic sprawy administracyjnej kontrolowanej przez Sąd w niniejszym postępowaniu, stwierdzić jedynie należy, że pozostaje ono w obrocie prawnym, a co za tym idzie, ostateczna decyzja z dnia 17 marca 2010 r. ma brzmienie uwzględniające treść sprostowania. Dlatego też decyzję wydaną w trybie art.155 kpa organ winien wydać mając na uwadze, że punkt 3 decyzji zmienianej miał treść: "3. Ustalić wnioskodawcy opłatę roczną z tytułu wyłączenia na cele nierolnicze gruntu określonego w pkt 1 niniejszej decyzji, stanowiąca 10% należności w wysokości 1987,72 zł płatną do 30 czerwca każdego roku przez okres 10 lat począwszy od 2010 roku do roku 2019". Tak więc, skoro w zaskarżonej decyzji SKO w [...] z dnia 28 lipca 2015 roku zmieniono brzmienie pkt 3 decyzji z dnia 17 marca 2010 r. przez nadanie mu treści: "Ustalić wnioskodawcy opłatę roczną z tytułu wyłączenia na cele nierolnicze gruntu określonego w pkt 1 niniejszej decyzji, płatną przez okres 10 lat począwszy od 2012 roku do 2021 roku" , oznacza to, że organ odwoławczy - bez zgody strony – usunął z treści pierwotnej decyzji fragment: "stanowiąca 10% należności w wysokości 1987,72 zł płatną do 30 czerwca każdego roku". Zmiana decyzji mogła mieć zatem miejsce jedynie w odniesieniu do okresu uiszczania opłaty rocznej i prawidłowe było wyrzeczenie organu I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że wykraczają one poza granice rozpoznania sprawy, albowiem dotyczą decyzji z dnia 17 marca 2010 r. Zauważyć jednakże należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego w decyzji z dnia 17 marca 2010 r. nie ma w punkcie 3 odniesienia do punktu 2. Na marginesie można tylko zauważyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że obowiązek uiszczania opłaty wynika wprost z ustawy, dokonywanie jej obliczenia nie powinno następować w drodze decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności materialnotechnicznej typu wykonawczego, w trybie pozaprocesowym lub w drodze samoobliczenia (zob. wyrok NSA z dnia 19 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 771/83, publ. ONSA 1983 r., z. 2 poz. 61; uchwała NSA z dnia 23 czerwca 1997 r., sygn. akt OPK 1/97, publ. ONSA 1997 z. 4 poz. 149). Ustalenie opłaty rocznej za wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej ma charakter czynności materialno-technicznej (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 366/08, publ. Lex nr 518843). Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych osoba, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji jest obowiązana uiścić należność i opłaty roczne, w dalszych ustępach tego artykułu uregulowane zostały szczegółowe zasady obliczania i ponoszenia tych obciążeń. W myśl art. 12 ust. 14 pkt 1 opłatę roczną za dany rok uiszcza się w terminie do dnia 30 czerwca tego roku, przyjmując w odniesieniu do gruntów rolnych kwoty określone na podstawie ust. 7. W przepisie, do którego odesłano w ust. 14 pkt 1 wskazano zaś wysokość należności za wyłączenie z produkcji 1 ha gruntów rolnych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy, w zależności od przeznaczenia gruntów, ich klasy itd., podając w tabeli precyzyjnie określone kwoty. Regulacja ta jest czytelna, nie rodzi wątpliwości co do sposobu obliczania opłaty rocznej. W przepisie art.4 pkt 13) ustawy zawarto ustawową definicję opłaty rocznej. Przez opłatę roczną rozumie się "opłatę roczną z tytułu użytkowania na cele nierolnicze lub nieleśne gruntów wyłączonych z produkcji, w wysokości 10 % należności, uiszczaną: w razie trwałego wyłączenia - przez lat 10, a w przypadku nietrwałego wyłączenia - przez okres tego wyłączenia, nie dłużej jednak niż przez 20 lat od chwili wyłączenia tych gruntów z produkcji". Te 10% liczy się od należności wynikającej z tabel, bez pomniejszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 6 u.o.g.r.l (por. Wojciech Radecki. Komentarz. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Opublikowano: LexisNexis 2012). Wobec powyższego, uznając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art.155 kpa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.