II SA/Kr 128/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 października 2018 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 15.09.2017 r., na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w związku z art. 147 i art. 148 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia 25.02.2015 r. znak: [...] dla zamierzenia inwestycyjnego pn.:"Budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego, z lokalami usługowymi, garażami: podziemnymi i nadziemnymi, wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjnymi, w tym odcinkami poza budynkiem i zbiornikiem retencyjnym, elektrycznymi, centralnego ogrzewania, klimatyzacji, wentylacji mechanicznej i oddymiania, zjazdami z dróg publicznych i przebudową słupa oświetleniowego kolidującego z wjazdem od ul. [...], oraz przyłączami: wodociągowymi, kanalizacji opadowej i kanalizacji sanitarnej, a także, rozbudowa sieci energetycznej Sn\Nn wraz z budową stacji transformatorowej, dojazdem i zjazdem technicznym z ul. [...] oraz rozbiórka kolidujących elementów zagospodarowania tj. istniejących odcinków nieczynnych instalacji wewnętrznych: wodociągowych ze studzienkami i hydrantami wewnętrznymi, kanalizacyjnych ze studzienkami pośrednimi i wodościekowymi, gazowych i energetycznych, odcinka przyłącza wodociągowego oraz nawierzchni betonowych i asfaltowych, fragmentów stałych ogrodzeń oraz trzech istn. zjazdów z ulicy [...] na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] obr. [...] w K.". W uzasadnieniu organ podał, że wnioskodawczyni uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wyjaśnił, że w dniu 14.03.2016 r. wpłynął wniosek D. M. o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K.. Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawczyni podniosła, że wydana decyzja jest dla niej krzywdząca. Teren inwestycji bezpośrednio graniczy z działką nr [...], której jest właścicielką w związku z tym inwestycja będzie oddziaływała bezpośrednio na nieruchomość, szczególnie w zakresie podniesienia się poziomu wód gruntowych skutkiem czego jest m.in. zawilgocenie budynku. Po rozpoznaniu tego wniosku organ wydał w dniu 8.04.2016 r. postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w sprawie, z uwagi na wniesienie wniosku z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. Wojewoda postanowieniem z dnia 16.07.2016.r utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 8.04.2016 r. Na postanowienie Wojewody D. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W dniu 17.02.2017 r. D. M. złożyła kolejny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] z dnia 22.05.2015 r. oparty na tej samej podstawie wznowieniowej. Organ ustalił, że w aktach sprawy znak: [...] znajduje się odwołanie od decyzji Nr [...] złożone przez D. M.. W piśmie tym informuje, że w dniu 2.04.2015 r. dowiedziała się o ww. decyzji. Z kolei o tym, że ww. decyzja nr [...] z dnia 25.02.2015 r. stała się ostateczna dowiedziała się z postanowienia wydanego przez Wojewodę z dnia 20.04.2015 r. znak [...] w którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania wniesionego przez wnioskodawczynię. Wobec powyższego organ uznał, że wnioskodawczyni wiedziała o wydanej decyzji co najmniej od dnia 2.04.2015 r., wobec czego aby uznać, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie przewidzianym przez art. 148 k.p.a. musiałby on wpłynąć do organu najpóźniej dnia 2.05.2015 r. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony natomiast dnia 17.02.2017 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu. Zażalenie na ww. postanowienie złożyła D. M., podnosząc, że winna być stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia 25.02.2015 r. znak: [...] Wojewoda postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 149 § 3 K.p.a. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Prezydent Miasta K. decyzją z 25.02.2015 r. orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. S.A. wyżej opisanego pozwolenia na budowę. W dniu 8.04.2015 r. ww. decyzja stała się ostateczna. Rozpatrując odwołanie D. M. od ww. decyzji złożone w dniu 14.04.2015 r., Wojewoda postanowieniem z 30.04.2015 r. znak: [...] orzekł o niedopuszczalności odwołania z powodu braku posiadania przez skarżącą przymiotu strony oraz uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wnioskiem z 14.03.2016 r. D. M. wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. z 25.02.2015 r. wskazując, jako przesłankę, przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ I instancji postanowieniem z 8.04.2016 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie z uwagi na uchybienie terminu określonego w art. 148 K.p.a. Wojewoda postanowieniem z 1.07.2016 r. znak: [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Postanowienie to zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. W dniu 17.02.2017 r. do organu I instancji wpłynął kolejny wniosek D. M. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. z dnia 25.02.2015 r. W uzasadnieniu ponownie złożonego wniosku o wznowienie wnioskodawczyni zarzuciła, że nie uczestniczyła w postępowaniu pomimo, że działka, której jest właścicielką (nr [...] obr[...]) bezpośrednio sąsiaduje z terenem inwestycji tj. działką nr [...] dbr. [...]. We wniosku wnioskodawczyni wskazała, że dowiedziała się o decyzji 6.02.2017r. to jest w dacie otrzymania odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ II instancji podzielił ustalenia organu I instancji o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ wskazał, że w dniu 14.03.2016 r. D. M. złożyła wniosek o wznowienie postępowania. Jako dzień, w którym skarżąca dowiedziała się o decyzji, przyjęto dzień napisania przez nią odwołania od decyzji, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania tj. 13.04.2015 r. Obecnie procedowany wniosek został złożony w dniu 17.02.2017 r., tj. po okresie 22 miesięcy od daty przyjętej jako dzień, w którym skarżąca dowiedziała się o decyzji i po 11 miesiącach od dnia złożenia wcześniejszego wniosku o wznowienie postępowania. Należy więc uznać, że został przekroczony termin jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z okoliczności, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. D. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody. Odwołała się do wcześniejszego postanowienia organu z 30.04.2015 r. (w którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania), kwestionując stanowisko organu odnośnie braku po jej stronie interesu prawnego i wskazując, że w istocie to organ I instancji zadecydował o braku jej udziału w postępowaniu. Ponadto podała, że w wyroku z dnia 26.09.2017 r., sygn. II OSK 110/16 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że przysługuje jej status strony w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2014.1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U.2018.1302) - dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 i 2 P.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga została oddalona, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Rozważania należy poprzedzić uwagami natury ogólnej. Postępowanie organu, po wpłynięciu podania o wznowienie postępowania, jest podzielone na dwa etapy. W pierwszym etapie organ bada, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. oraz 145a K.p.a., a także czy został on wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. oraz czy osoba wnosząca podanie jest stroną tego postępowania. Drugi etap obejmuje kontrolę merytoryczną tj. postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. W niniejszej sprawie organ odmówił wznowienia postępowania wskazując, że wniosek został złożony z przekroczeniem terminu wynikającego z art. 148 K.p.a. Zasadniczą okolicznością mającą znaczenie w sprawie było zatem ustalenie kiedy skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji i czy wniosek został złożony w zachowaniem miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 2 K.p.a. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl § 2 tego przepisu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. To na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia zachowania powyższego terminu, a organ administracji publicznej swobodnie ocenia przedstawiony materiał dowodowy. W kontrolowanej przez Sąd sprawie, powołaną przez wnioskodawczynię przesłanką wznowienia był art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu", a zatem zastosowanie znajdował art. 148 § 2 K.p.a. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że "dowiedzenie się o decyzji" w rozumieniu art. 148 § 2 K.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu, więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (wyrok NSA z dnia 18.09.2014 r., sygn. II OSK 674/13, publikowany w internetowej bazie cbois). Organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (wyrok NSA z dnia 28.01.2014 r., sygn. II OSK 2043/12). Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego wniosek D. M. z dnia 17.02.2017 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia 25.02.2015 r. jest ponownym wnioskiem w sprawie. Postanowieniem z dnia 1.07.2016 r. Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w którym, po rozpoznaniu wniosku z dnia 14.03.2016 r., odmówiono wznowienia postępowania. Postanowienie to zostało poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który w prawomocnym wyroku z dnia 30.11.2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1042/16 oddalił skargę D. M.. Sąd podał, że w aktach sprawy znak [...] znajduje się odwołanie skarżącej z dnia 13.04.2015 r. od decyzji nr [...] z dnia 25.02.2015 r. W piśmie tym skarżąca informowała, że dowiedziała się o decyzji w dniu 2.04.2015 r. Z kolei o tym, że powyższa decyzja stała się ostateczna dowiedziała się z postanowienia wydanego przez Wojewodę z dnia 20.04.2015 r., znak [...] W konsekwencji sąd stwierdził, że nawet gdyby przyjąć najbardziej korzystną wersję dla skarżącej, że dowiedziała się o decyzji w dniu 13.04.2015 r., to i tak wniosek o wznowienie złożony w dniu 14.03.2016 r. został złożony po upływie 11 miesięcy od daty, w której skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji. W kontekście powyższego nie ulega wątpliwości, że wniesienie kolejnego wniosku w dniu 17.02.2017 r. opartego na tej samej podstawie wznowieniowej również nastąpiło z uchybieniem terminu. Ze względu na uchybienie terminu do złożenia wniosku, okoliczność, czy skarżącej przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 25.02.2015 r. nie mógł być przedmiotem ustaleń organów orzekających w sprawie. W powołanym przez skarżącą wyroku z dnia 26.09.2017 r., sygn. akt II OSK 110/16 Naczelny Sąd Administracyjny faktycznie uznał, że skarżąca winna być stroną postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na działkach nr [...] i [...] obr[...] w K., jednakże należy wyjaśnić, że krąg stron postępowania w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ustala się według odmiennych zasad. Wobec powyższego, skargę należało uznać za bezzasadną, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2018 r., poz. 1302) do oddalenia skargi.