II SA/Kr 1283/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie : WSA Piotr Głowacki AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Z. G. i M. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. odrzuca skargę skarżącej Z. G.; II. oddala skargę skarżącej M. M. Wojewoda, zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzją, umorzył postępowanie odwoławcze uruchomione w stosunku do decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] roku znak [...] wskazując, iż treść rozstrzygnięcia podyktowana jest uprzednim ustaleniem, iż odwołującym Z. G. i M. M. nie przysługuje przymiot strony w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ l instancji wydał [...] roku decyzję w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji: [...] wyciąg narciarski na działkach nr [...], [...], [...], [...], położonych w Z. wraz z przyłączem energetycznym dodatkowo na działkach nr: [...], [...], z miejscami postojowymi na nr [...], [...]. W toku postępowania wyjaśniającego, w trakcie ustalania zakresu kręgu stron, nie uznał Z. G. i M. M. za strony postępowania. Od decyzji tej Z. G. i M. M. wniosły odwołanie do Wojewody, podnosząc, że mają interes prawny w zaskarżeniu rozstrzygnięcia, albowiem według art. 28 ust. 2 Pr. Bud. posiadają przymiot strony tego postępowania. Z powołanego przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Pr. bud. wynika, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. Obszarem oddziaływania obiektu jest zaś teren wyznaczony wokół danego obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w jego zagospodarowaniu (art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane). W złożonym odwołaniu Z. G. i M. M. wskazały, iż są właścicielkami działek nr [...], [...] i [...] położonych w Z., które bezpośrednio sąsiadują z terenem inwestycji objętej zaskarżonym pozwoleniem na budowę. Odwołujące wywodzą swój indywidualny interes prawny z faktu, iż ich nieruchomości graniczą ze sporną inwestycją, a obszar oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego obejmuje teren znajdujący się także w jego Sygn. akt: II SA/Kr 1283/07 otoczeniu (oddziaływując ujemnie), co jest równoznaczne z naruszeniem ich interesu prawnego. Wskazują, iż odległość pomiędzy projektowaną trasą wyciągu narciarskiego i jego elementami konstrukcyjnymi (obejmującymi także umiejscowienie źródła napędu jako źródło znacznego hałasu), a granicą działek sąsiednich upoważnia do stwierdzenia, iż inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Niewątpliwie bowiem - wg odwołujących się - wskazana na minimum 7 metrów odległość posadowienia inwestycji od granicy działki, przy uwzględnieniu jej specyfiki, powoduje możliwość takiego jej oddziaływania oraz związaną z tym konieczność zapewnienia właściwej obsługi technicznej, przemieszczanie się narciarzy czy generowany hałas. Co więcej, zakres oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie wynika także z wymaganego przepisami prawa budowlanego odpowiedniego usytuowania miejsc postojowych (parking) na działkach nr [...], [...], [...] i [...], tj. przy uwzględnieniu minimalnych odległości wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej. Niezależnie od powyżej podniesionych okoliczności, wyznaczona trasa wyciągu godząc w chroniony prawnie interes skarżących, narusza ponadto obowiązujące przepisy prawa w zakresie zapewnienia standardów bezpieczeństwa związanych z budową i eksploatacją urządzeń służących uprawianiu w okresie zimowym sportów w górach. Przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania szczególnej inwestycji jaką jest wyciąg narciarski, nie można bowiem pominąć szczególnych obowiązków postawionych przed organem architektoniczne - budowlanym orzekającym w przedmiocie pozwolenia na budowę. Obowiązki te wyznaczone są m. in. treścią art. 54 ust. 1 ustawy z 18 stycznia 1996 roku o kulturze fizycznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 81, poz. 889, z późn. zm.) wraz z odnośnymi przepisami wykonawczymi w postaci rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 1997 roku w sprawie określenia warunków bezpieczeństwa osób przebywających w górach, pływających, kąpiących się i uprawiających sporty wodne (Dz. U. z 1997 r., Nr 57, poz. 358). W świetle powołanych przepisów prawa, a zwłaszcza treści § 4 pkt 1 Załącznika Nr 1 do powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 1997 roku, projektowana w takiej odległości od działek sąsiednich trasa wyciągu nie spełnia podstawowych wymagań bezpieczeństwa tam ustanowionych dla tego typu urządzeń. Urządzenie transportu górskiego, z którego korzystają narciarze może być eksploatowane w okresie zimowym, jeżeli jest z nim związana co najmniej jedna narciarska trasa zjazdowa o stopniu trudności [...] lub [...] o Sygn. akt: II SA/Kr 1283/07 minimalnej szerokości 30 m. Dokonując jedynie pobieżnie analizy parametrów projektowanego zamierzenia w aspekcie spełniania wymogów ustanowionych w treści powołanej regulacji należy od razu zwrócić uwagę, iż przy uwzględnieniu rozmieszczenia urządzeń wzdłuż trasy wyciągu, jak również średniej szerokości działek, powołane przez organy dane z dokumentacji technicznej inwestycji, a umieszczenie trasy wyciągu w odległości 7 i więcej metrów od granic działek należących do skarżących, uczyni niemożliwym spełnienie wymagań bezpieczeństwa w zakresie zachowania minimalnej szerokości trasy zjazdowej na poziomie 30 metrów - w sposób rażący odbiegać będzie od minimalnych standardów wyznaczonych powołanym rozporządzeniem dla zapewnienia bezpiecznego obciążenia trasy zjazdowej. W tej sytuacji, dla zapewnienia zgodności inwestycji z powołanymi przepisami prawa, istnieje nieuchronna konieczność przesunięcia trasy wyciągu bliżej granicy działki. Spowoduje to jednak, iż sposób oddziaływania inwestycji na sąsiednie działki ulegnie dalszemu spotęgowaniu, czyniąc zasadnym udział w charakterze stron właścicieli tych działek w postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wyciągu narciarskiego z uwagi na treść art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie odwoławcze, uznając, że odwołującym nie przysługuje przymiot strony w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że ustalenie obszaru oddziaływania budowanego obiektu przez Starostę, oparte na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału, w szczególności na projekcie budowlanym sporządzonym przez uprawnionego projektanta oraz na ustaleniach decyzji Wójta Gminy określających środowiskowe warunki dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, było jak najbardziej prawidłowe. Dodatkowo Wojewoda wskazał, iż wytknięte w piśmie z dnia [...] marca 2007 r. przez pełnomocnika odwołujących się, wady w projekcie dotyczące naruszenia przepisów szczególnych zawartych w rozporządzeniu RM z dnia 6 maja 1997 r. w sprawie określenia warunków bezpieczeństwa osób przebywających w górach (...), zostały postanowieniem Starosty z dnia [...] r. wskazane inwestorowi jako wymagające korekty, co zostało uczynione w dniu [...] czerwca 2007 r. poprzez m.in. ograniczenie maksymalnej przepustowości wyciągu do poziomu [...] osób/godzinę. Sygn. akt: II SA/Kr 1283/07 Na decyzję Wojewody umarzającą postępowanie w przedmiocie (...) skargę do WSA w Krakowie wniosły Z. G. i M. M., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli: •art. 7, art. 77 § 1 w zw. żart. 10 § 1, art. 145 § 1 pkt4 kpa w zw. żart. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, polegające na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w należytym zakresie dla ustalenia kręgu stron w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji, a w rezultacie powyższego uchybienie obowiązkowi zapewnienia udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji wszystkim jego stronom wobec bezzasadnego przyjęcia przez Wojewodę, iż skarżącym — aktualnym właścicielom działek nr ewid. [...], [...], [...], położonych w Z., tj. nieruchomości sąsiadujących z terenem objętym projektowaną inwestycją nie przysługuje przymiot strony; •art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez zaniechanie zawieszenia z urzędu przez organ odwoławczy prowadzonego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do czasu uprzedniego ostatecznego zakończenia wznowionego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. •art. 107 § 3 kpa, polegające na pominięciu przez organ odwoławczy obligatoryjnych elementów uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza zaniechanie wskazania, na jakich przesłankach natury faktycznej i prawnej organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie w zakresie odmowy dopuszczenia skarżących do udziału w sprawie w charakterze strony w odniesieniu do podnoszonych w odwołaniu argumentów przez strony, co w rezultacie uniemożliwiło merytoryczną kontrolę zapadłego rozstrzygnięcia. •oparcie decyzji na "fałszywych" dowodach, że działki skarżących są położone w P., pomimo, iż skarżące cały czas podnoszą, że działki skarżących graniczą z przedmiotową inwestycją w Z. Sygn. akt: II SA/Kr 1283/07 Skarżące twierdzą, że obowiązkiem Wojewody jako właściwego do rozpatrzenia odwołania, było rozważenie w tej sytuacji kwestii legitymacji do wniesienia odwołania na podstawie przepisów prawa materialnego (tj. art. 28 ust 2 prbud), a także stanu faktycznego wynikającego z dowodów zebranych przez organ l instancji. Ich zdaniem przymiot strony postępowania przysługiwał im niezależnie od tego, czy brały udział w postępowaniu przed organem l instancji. Skarżące wskazują, iż właściciel działki, który zgłasza swój udział w postępowaniu dotyczącym robót budowlanych prowadzonych na działce sąsiedniej, przedstawiając organowi swoje wnioski i zastrzeżenia związane z ochroną jego interesów prawnych winien stać się stroną tego postępowania. Przytaczają wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2007 roku, sygn. akt VII SA/Wa 188/2007 (publ. Rzeczpospolita 2007/91, str. C4), zgodnie z którym właściciel nieruchomości ma prawo uczestniczyć w wydawaniu pozwolenia na budowę nie tylko dla działki sąsiedniej, lecz może się sprzeciwić zabudowie położonej dalej, jeśli wznoszony obiekt miałby szkodliwy wpływ na jego własność. W aktach organów l i II instancji zalega wiele pism skarżących, w których wskazują one, iż ich nieruchomości znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, na których realizowana ma być sporna inwestycja. Ponadto skarżące twierdzą, że rozstrzygnięcie w kwestii środowiskowych uwarunkowań jako zagadnienie wstępne, stanowi jedną z zasadniczych przesłanek uprawniających do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Pomimo istnienia przesłanek (art. 97 § 1 pkt 4 kpa) organ nie zawiesił postępowania do czasu ostatecznego załatwienia sprawy. Stosownie bowiem do treści art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane. Skarżące kwestionują również stanowisko organu li instancji, iż działki nr [...], [...] i [...] skarżących położone są w P., wobec czego zarzucają mu nieprawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji na teren sąsiedni. Sygn. akt: II SA/Kr 1283/07 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Skarga Z. G. została odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. D Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Przepis ten stanowi, iż po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy wydaje decyzję w której umarza postępowanie odwoławcze. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, iż umorzenie postępowania odwoławczego następuje m.in. w przypadku bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego spowodowanej tym, iż odwołanie wniosła osoba nie będąca stroną postępowania. Badanie przez organ interesu prawnego osoby wnoszącej środek zaskarżenia następuje zatem w postępowaniu odwoławczym, po czym organ stwierdziwszy jego brak podejmuje decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. W niniejszej sprawie, związanej przedmiotowo z pozwoleniem na budowę przymiot strony winien być badany w kontekście art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Z przepisu tego wynika, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie są właściciele działek sąsiednich, ale właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Kluczowym jest tutaj właściwe określenie znaczenia "obszaru oddziaływania obiektu", którego definicja została określona przez ustawodawcę w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, gdzie za obszar oddziaływania obiektu uważa się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Jest to kwestia niezwykle istotna z tego względu, że- jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w jednym z ostatnich swych wyroków, mianowicie z 5 lutego 2008 r. (II OSK 1987/06)- "wraz ze Sygn. akt: II SA/Kr 1283/07 zmianą treści art. 5 wśród zasad Prawa budowlanego zamieszczonych w rozdziale normującym zagadnienia ogólne, zamieniono treść art. 4 kreującego zasadę swobody budowlanej i powiązano tę zasadę z unormowaniami art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, odnosząc się w tych przepisach do kwestii ujętych w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Znaczenia normy art. 5 ust 1 pkt 9 nie sposób zatem ograniczyć do wykładni językowej, trzeba natomiast odczytywać jej treść normatywną w powiązaniu z wymienionymi wyżej przepisami. Po pierwsze, uwzględniając umieszczenie tej normy w rozdziale zawierającym przepisy ogólne Prawa budowlanego przyjąć trzeba, że regulacja ta ma charakter zasady, wobec czego jej ogólny charakter jest precyzowany w dalszych przepisach Prawa budowlanego. Po drugie, uwzględnić trzeba zmianę treści tego przepisu w szczególności zastąpienie wcześniejszego sformułowania dotyczącego ochrony interesów osób trzecich na ich poszanowanie". Jak zaznaczył organ II instancji, wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu w omawianej sprawie nastąpiło na podstawie charakterystyki inwestycji podanej w projekcie budowlanym sporządzonym przez uprawnionego projektanta; brano też pod uwagę dane zawarte w tzw. decyzji środowiskowej wydanej przez właściwy organ. Odnosząc się do kwestii projektu budowlanego - oczywistym jest, że w art. 35 Pr. bud. ustawodawca określił zakres kontroli tego projektu, wykluczając możliwość ingerencji w jego zawartość merytoryczną (por. B. Bodziony, R. Dziwiński, P. Gniadzik, Nowe prawo budowlane z komentarzem, Jaktorów 1998 r. ; K. Małysa, Nowe regulacje procesu inwestycyjno- budowlanego, Zakamycze 2004). l tak art. 35 ust.1 stanowi, że właściwy organ administracji architektoniczne - budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z wymaganiami ochrony środowiska czy zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, organ jest zobligowany do nałożenia obowiązku ich usunięcia w wyznaczonym przez siebie terminie. Tego typu sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, tzn. Starosta postanowieniem wezwał inwestora do poczynienia niezbędnych poprawek, zgodnie z przepisami wspomnianego rozporządzenia RM z dnia 6 maja Sygn. akt: II SA/Kr 1283/07 1997 r. w sprawie (...), co zostało dokonane stosowna korektą projektu budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu odległości pomiędzy projektowaną trasą wyciągu narciarskiego i jego elementami konstrukcyjnymi, stacją dolną i górną, miejscami gromadzenia odpadów stałych oraz miejscami postojowymi, a granicą sąsiedniej działki nr [...] nie upoważnia do stwierdzenia, iż inwestycja będzie oddziaływać na tą nieruchomość w sposób ograniczający jej zgodne z prawem zagospodarowanie (działka rolna). Natomiast jeśli chodzi o kwestię decyzji określającej środowiskowe warunki dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, to - łącznie z raportem Oddziaływania na środowisko (zwanego dalej "Raportem")- stanowi ona również element, który powinien być brany pod uwagę przez organy l i II instancji przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w kontrolowanym postępowaniu. Mianowicie Raportów - opracowany zgodnie z obowiązującymi normami, w oparciu o przepisy ustawy Prawo Ochrony środowiska oraz przepisów wykonawczych w stosunku do niej - w sposób jednoznaczny określa, iż wpływ przedmiotowej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, przy zastosowaniu się do zaleceń w nim wskazanych, nie będzie przekraczał dopuszczalnych norm i tym samym nie można go będzie uznać za ingerujący w sferę uprawnień właścicieli nieruchomości sąsiednich. Podstawową kwestią jest tutaj zbadanie, czy hałas emitowany przez poszczególne elementy konstrukcyjne będzie oddziaływał na nieruchomości sąsiednie w stopniu pozwalającym na stwierdzenie, że jest to oddziaływanie na tyle ujemne, iż dające podstawę do uznania skarżących za strony postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, l tak, na stronie 22 Raportu stwierdzono, iż "hałas emitowany przez wyciąg, wyznaczony na podstawie opisanego [w Raporcie] modelu, osiąga najwyższy poziom na granicy działki inwestora w pobliżu podpory napędowej – [...]. Źródłem hałasu jest napęd wyciągu znajdujący się ok. 2m od granicy działki." Z tego względu zalecono przesunięcie owej podpory na odległość 8m, co pozwoli zmniejszyć emitowany hałas do poziomu poniżej granicy dopuszczalnego hałasu, określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841). Dodatkowo w Raporcie stwierdzono, że zakładane usytuowanie wyciągu pozwala na jego zgodne z prawem użytkowanie w ciągu dnia. Natomiast, gdyby inwestor zdecydował się na użytkowanie wyciągu w Sygn. akt: II SA/Kr 1283/07 godzinach nocnych, to w tym przypadku powinien zastosować dodatkowe zabezpieczenie przed hałasem. Co do zarzutu, iż przedmiotem analizy w Raporcie był obszar o przeszło dwukrotnie większej powierzchni (3,4950 ha), podczas gdy pozwolenie na budowę dotyczy pow. 1,4773 ha, podnieść należy, iż zarówno w Raporcie jak i decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla projektowanej inwestycji zaznaczono, iż "kształt terenu zajętego pod planowaną inwestycję zbliżony jest do prostokąta o wymiarach 30m x 400m", czyli ok.1,20 ha, tak jak powierzchnia działek w projekcie budowlanym. Zmniejszenie natomiast w projekcie budowlanym wskaźnika tzw. przepustowości nastąpiło prawie siedmiokrotnie (z 720do 107 os./h), co wpłynęło w sposób niewątpliwy na ustalenie tzw. bezpiecznego obciążenia trasy (§ 4 pkt 4 cyt. rozp. RM z 6.05.1997 r.) Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezachowania przez przedmiotową inwestycję zasad bezpieczeństwa korzystania z trasy zjazdowej i wyciągu, wynikających z w/w rozporządzenia Rady Ministrów, należy uznać go za niezasadny z tego względu, iż dokładna analiza projektu budowlanego, który - jak zaznaczono wyżej- został skorygowany zgodnie ze wskazaniami właściwego organu, jednoznacznie wykazuje zachowanie minimalnych parametrów dla tego typu inwestycji zapewniających bezpieczne z nich korzystanie. Mianowicie, szerokość trasy zjazdowej w najwęższym miejscu trasy zjazdowej wynosi wymagane prawem 30m, a powierzchnia trasy wyciągu wynosi [...] a (przy ogólnej pow. działek objętych inwestycją [...]), co oznacza, iż na jednego użytkownika, przy maksymalnej przepustowości wyciągu na godzinę (t.j. [...] osób/godz.) przypada wymagane 100 m2. Konkludując powyższe uwagi dotyczące określenia stron przedmiotowego postępowania, należy stwierdzić, iż - jak to określił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lutego 2008 r. (II OSK 2011/06)- "dla określenia kręgu stron postępowania o jakim mowa art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane istotne jest zdefiniowanie obszaru oddziaływania obiektu zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przy uwzględnieniu regulacji zawartych w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, przy czym ustalenia te winny odnosić się do treści projektu budowlanego podlegającego zatwierdzeniu w postępowaniu, którego przedmiotem jest udzielenie pozwolenia na budowę". Istotnym jest również uwzględnienie wszelkich dokumentów Sygn. akt: II SA/Kr 1283/07 i aktów administracyjnych wymaganych przepisami szczególnymi, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż tylko takie kompleksowe spojrzenie na tę kwestię daję podstawę do bezspornego określenia zakresu pojęcia obszaru oddziaływania obiektu oraz - co jest kwestią wtórną do tego procesu - do wskazania stron postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, a co za tym idzie, również właściwego określenia kręgu podmiotów uprawnionych do udziału w postępowaniu odwoławczym. Dlatego też, mając na uwadze powyższe argumenty, wykluczone jest uznanie skarżącej M. M. za stronę w przedmiotowym postępowaniu. Odnosząc się do kolejnej z kwestii wskazanych w skardze, mianowicie do zarzutu naruszenia przez Wojewodę art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska należy stwierdzić, że jest on niezasadny, a to z tego względu, iż wznowienie postępowania w przedmiocie wydania tzw. decyzji środowiskowej nie jest przesłanką do zawieszenia postępowania zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4. Prawdą jest, że wydanie pozwolenia na budowę powinno być w tym przypadku, zgodnie z art. 46 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy poprzedzone wydaniem ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji, jednakże zgodnie z przyjętym orzecznictwem (m.in. powołane wyżej orzeczenie NSA z dnia 5 lutego 2008 r., II OSK 1987/06) oraz z powszechnie aprobowanym poglądem w doktrynie, postępowanie wznowione jest postępowaniem szczególnym, toczącym się na skutek zaistnienia wady o charakterze proceduralnym, a decyzja ostateczna, która zapadła w postępowaniu zwykłym pozostaje - do czasu jej ewentualnego uchylenia czy zmiany - pod ochroną, zgodnie z zasadą trwałości (art. 16 K.p.a.) Toteż oczywistym jest w tym przypadku, że obowiązująca była decyzja środowiskowa z dnia [...] października 2006 r., zaopatrzona w klauzulę ostateczności. Natomiast zarzut, jakoby organ II instancji błędnie przyjął, że działki są położone w P. zamiast w Z., należy również uznać za nieuzasadniony, a to z tego względu, iż była to oczywista omyłka, którą organ na zasadzie art. 113 § 1, art. 123 i art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. - Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. sprostował. Sygn. akt: II SA/Kr 1283/07 Reasumując należy stwierdzić, iż organ II instancji w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjął, iż zebrany materiał dowodowy pozwala dokładnie określić zakres obszaru oddziaływania inwestycji w przedmiotowej sprawie i dokonał tego w sposób prawidłowy. Należy w tym miejscu przytoczyć ponownie fragment orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 5 lutego 2008 r. (II OSK 1987/06) stwierdził, iż "ograniczenia prawa własności nieruchomości podlegających zainwestowaniu wynikają z przepisów licznych ustaw, w tym z ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy - Prawo budowlane, i innych ustaw, a także aktów podstawowych wydanych na ich podstawie, jak też z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalanych przez gminy na podstawie ustawy. Dotyczy to w równej mierze tych nieruchomości, które podlegają zainwestowaniu, jak i nieruchomości, których dotykają skutki zainwestowania terenów. Ograniczenia prawa własności terenów budowlanych wynikające z aktów prawnych regulujących kwestie budowlane podlegają regulacjom należącym do sfery prawa publicznego i z mocy wymienionych ustaw ostateczne kształtowanie uprawnień i obowiązków podmiotów uczestniczących w procesach budowlanych odbywa się w drodze indywidualnych aktów administracyjnych. Z zasady wolności budowlanej ujętej w art. 4 Prawa budowlanego wynika, że każdy ma prawo do swobodnego zagospodarowania swojej nieruchomości, o ile wykaże, że jego zamiar inwestycyjny nie naruszy przepisów prawa. Jeśli zatem źródłem ewentualnego naruszenia praw osób trzecich jest konieczność ograniczenia wykorzystywania swojej nieruchomości z innych tytułów niż wskazanych w przepisach prawa budowlanego (np. zmniejszenie wartości nieruchomości czy obniżenie komfortu zamieszkiwania), które powstają bez naruszenia przepisów tego prawa, to osoby te nie mogą w postępowaniu budowlanym skutecznie powołać się na przepisy prawa związane ze sferą własności, jako uprawniające do kwestionowania realizacji zamierzonej inwestycji". W przedmiotowej sprawie skarżąca nawet nie podniosła w jaki sposób realizacja kwestionowanej inwestycji może, czy też powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżącej nr [...], przeznaczonej, zgodnie z ogólnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jako tereny rolne, jak również nie wskazała przepisu prawa, z którego takie ograniczenie wynika, godząc w jej konkretne uprawnienia do zagospodarowania tej nieruchomości. Do ograniczeń Sygn. akt: II SA/Kr 1283/07 tych nie można zaliczyć ewentualnego naruszania przez narciarzy własności działki, czy jej posiadania, są to bowiem kwestie cywilne, regulowane i chronione przepisami prawa cywilnego. Ponadto w decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla projektowanej inwestycji zaznaczono, iż w fazie realizacji inwestycji należy zabezpieczyć wyznaczone trasy zjazdowe przed niekontrolowaną penetracją przez narciarzy terenów sąsiednich. Również przepisy regulujące warunki bezpieczeństwa osób przebywających w [...] (istotne zarówno na etapie udzielania pozwolenia na budowę, jak również w fazie korzystania z wyciągu) nie wprowadzają ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącej. Ponadto sposób realizacji udzielonego pozwolenia na budowę leży poza kognicją tut. Sądu, który, jak już na wstępie rozważań podniesiono, bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji. Podkreślić tez należy, iż ponieważ przedmiotem kontroli Sądu była decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego, to projekt budowlany i postanowienia udzielonego pozwolenia na budowę Sad zbadał jedynie pod katem możliwości oddziaływania projektowanej inwestycji, a zatem jej rodzaju, przyjętych rozwiązań technicznych i ich odległości od działek sąsiadujących, szczególnie działki skarżącej. Podobnie analiza tzw. decyzji środowiskowej, jak również raportu oddziaływania na środowisko, nie pozwala - wobec ich zapisów - na przyjęcie takiego oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie, które ograniczałoby ich właścicieli w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Z tego też względu zarzut dotyczący kwestionowania przebiegu granicy między nieruchomościami również nie może zostać uwzględniony, tym bardziej, iż spór co do przebiegu granic nie mógł być przedmiotem badania i rozstrzygnięcia w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając na względzie powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) oddalił skargę jako niezasadną. Sygn. akt: II SA/Kr 1283/07 Uzasadnienie postanowienia o odrzuceniu skargi skarżącej Z. G. zawarte w wyroku z dnia 9 kwietnia 2008 r. W dniu 8 stycznia 2008 r. skarżąca Z. G. została wezwana do uiszczenia wpisu w kwocie 500,00 zł w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca w ww. ustawowym terminie uiściła jedynie 200,00 zł, natomiast pozostałą część wpisu wpłaciła dopiero w dniu 8 lutego 2008 r. Wobec usunięcia powyższego braku skargi po upływie ustawowego terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 13 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 z późn. zm.).