II SA/Kr 1286/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska NSA Joanna Tuszyńska Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2020 r. sprawy ze skarg Wojewody Małopolskiego i B. B. na uchwałę Nr IV.35.2019 Rady Miejskiej w Krynicy - Zdroju z dnia 23 stycznia 2019 r. w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Krynica - Zdrój I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; II. zasądza od Gminy Krynica - Zdrój na rzecz Wojewody Małopolskiego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) zaś na rzecz skarżącego B. B. kwotę 800 zł (słownie: osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. W dniu 23.01.2019 r. Rada Miejska w Krynicy-Zdroju podjęła uchwałę nr IV.35.2019 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Krynica-Zdrój. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Wojewoda Małopolski oraz B.B. . Skarga Wojewody została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 1286/19, zaś B.B. pod sygnaturą II SA/Kr 1287/19. 2. Wojewoda Małopolski zarzucił naruszenie: - par. 9 pkt 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.04.2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, poprzez brak ponowienia czynności procedury planistycznej w związku z uwzględnieniem uwag, o których mowa w par. 9 pkt 13 tego rozporządzenia; - par. 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.04.2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy poprzez niezgodność zapisów tekstu uchwały w sprawie studium z częścią graficzną tej uchwały; - art. 10 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2020 r., poz. 293; dalej u.p.z.p.) poprzez brak określenia wskaźników urbanistycznych dla niektórych terenów. Organ nadzoru domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że Burmistrz Krynicy-Zdroju, w wyniku uwzględnienia uwag zgłoszonych do projektu studium wprowadził w tym projekcie zmiany. Mimo powyższego, nie zostały jednak dokonane powtórne uzgodnienia opracowywanego projektu studium oraz nie uzyskano opinii właściwych organów i instytucji w ramach ponowienia procedury. Nie dokonano także ponownego wyłożenia do publicznego wglądu projektu studium. Podkreślał Wojewoda Małopolski, że zmiany w projekcie zostały dokonane zarówno w części dotyczącej terenów objętych ochroną przyrody jak również w strefach objętych ochroną konserwatorską, w obszarze GZWP 438 oraz na obszarach i terenach górniczych. W ocenie Wojewody Małopolskiego, powyższe zmiany projektu nakazywały ponowić procedurę uchwalania studium. Wojewoda Małopolski zwrócił uwagę na niezgodność zapisów tekstu zaskarżonej uchwały z oznaczeniami zawartymi w części graficznej. Zgodnie z par. 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.04.2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przy sporządzaniu rysunku projektu studium należy używać oznaczeń umożliwiających jednoznaczne powiązanie części tekstowej z rysunkiem projektu uchwały. Wg organu nadzoru, w rozdziale 7.2 tekstu uchwały występuje zapis o planowanym przebiegu drogi krajowej nr 75. Z uwagi na brak przesądzenia przebiegu tej drogi wskazano w studium, że w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego należy zapewnić możliwość jej realizacji w postulowanym przebiegu, wskazanym na mapie "Kierunki i polityka przestrzenna" (załącznik nr 4 do studium), poprzez zapewnienie rezerw terenowych. Wojewoda podkreślał, że zgodnie z rozstrzygnięciem Burmistrza w sprawie uwag złożonych do projektu studium wyłożonego do publicznego wglądu, przebieg planowanej drogi krajowej nr 75 został usunięty z rysunku studium. W ocenie organu nadzoru, nie jest zatem możliwe spełnienie zapisów uchwały na dalszych etapach planistycznych. Jednocześnie droga nr 75 została wskazana jako jeden z obszarów, na którym są lub będą realizowane cele o znaczeniu ponadlokalnym (s. 43) – nie zostało jednak wskazane czy chodzi o obecny czy też planowany przebieg tej drogi. Wojewoda Małopolski zwrócił też uwagę na art. 95 ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisów tych wynika, że występowanie udokumentowanych złóż kopalin oraz wód podziemnych ujawnia się w studium. W tekście ocenianego studium, w części dotyczącej uwarunkowań, wprowadzono zapisy dotyczące występowania na terenie gminy udokumentowanych złóż kopalin (s. 146) a ich granice przedstawiono na rysunku 67. Jednakże granice złoża iłu bentonitowego Polany nie zostały wskazane na rysunku uwarunkowań czy też kierunków (załącznik nr 2 i 4 do uchwały). Podkreślał organ nadzoru, że część graficzna studium winna być zgodna z tekstową. W zakresie naruszenia art. 10 ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał Wojewoda Małopolski, że w studium określa się wskaźniki zagospodarowania terenów. Zauważył, że dla strefy miejskiej nr 4 nie podano wskaźników zabudowy dla mieszkalnictwa jednorodzinnego i w zabudowie zagrodowej, a także dla pozostałych usług i produkcji (w tym rolniczej), magazynów, składów. Zgodnie z załącznikiem nr 4 do uchwały, w strefie tej występują tereny WMN dla których przewidziano funkcję zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej z usługami, usługowej, w tym usług publicznych i dla terenów tych winny zostać określone konkretne wskaźniki urbanistyczne. 3. W odpowiedzi na skargę Wojewody Małopolskiego Gmina Krynica-Zdrój domagała się jej oddalenia. Wskazała, że żadne z dostrzeżonych przez Wojewodę rozbieżności nie są tego rodzaju aby nie można było ich usunąć poprzez racjonalną wykładnię. W tym zakresie w odpowiedzi na skargę odwołano się do stanowiska zajętego uprzednio w skierowanym do Wojewody piśmie z dnia 16.04.2019 r. Odnośnie do zarzutu dotyczącego braku ponowienia procedury planistycznej podano we wskazanym piśmie, że w odniesieniu do wielofunkcyjnych terenów mieszkaniowych, usługowych itp., dokonano nieznacznych korekt ich zasięgu, co nie wymagało ponowienia procedury. Wyjątek w zakresie przestrzennego zasięgu zmian stanowiło kilka uwag mieszkańców wsi Tylicz, którzy żądali przywrócenia terenów budowlanych wskazanych w studium z 1997 r. Zasięg terenów budowlanych względem dokumentu z 1997 r. został w rezultacie częściowo ograniczony. W ocenie Burmistrza Krynicy-Zdroju, wprowadzone zmiany były nieistotne z punktu widzenia ochrony wysoko cenionych w planowaniu przestrzennym wartości. Dlatego też odstąpiono od ponowienia uzgodnień i opinii. Akcentował Burmistrz, że u.p.z.p. nie przewiduje ponowienia procedury planistycznej po rozpatrzeniu uwag do studium. Skoro nie nastąpiło ograniczenie potencjału korzystania z nieruchomości przez ich właścicieli, po rozpatrzeniu uwag przez Burmistrza, odstąpiono od ponownego wyłożenia projektu dokumentu do publicznego wglądu. Zwrócono uwagę, że narastająca presja inwestycyjna wymusza podejmowanie zdecydowanych działań planistycznych, które nie są sprzeczne z przepisami. W ocenie Burmistrza Krynicy-Zdroju, brak wykreślenia w załączniku nr 3 przebiegu projektowanej drogi krajowej nr 75 nie stanowi istotnego naruszenia przepisów. W odniesieniu do złóż iłów bentonitowych wskazano, że złoża te zostały uwidocznione tylko na mapie poglądowej, co zyskało pozytywną opinię Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego. Odnośnie braku wskaźników urbanistycznych podano, że w strefie miejskiej nr 4 dopuszczono jedynie usługi sportu i turystyki, stąd też dla innych funkcji nie ustalono wskaźników. Tereny zabudowy mieszkaniowej w dolinie Czarnego Potoku wskazano "po obrysie". Wskaźniki dla rekreacji indywidualnej dotyczą terenów ogródków działkowych uwidocznionych na załączniku nr 4 do zaskarżonej uchwały. 4. Skarżący B.B. podał w skardze, że jest właścicielem działek nr [...] obr. Krynica Wieś, w rejonie ul. Źródlanej w Krynicy-Zdroju. Zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1. art. 10 ust. 1 pkt 1) u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie dotychczasowego przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomości skarżącego, w rezultacie czego umieszczono projektowaną linię wysokiego napięcia na działkach budowlanych skarżącego zamiast na terenach Gminy lub terenach nieprzeznaczonych pod zabudowę; 2. art. 10 ust. 1 pkt 8) u.p.z.p. poprzez umieszczenie projektowanej linii wysokiego napięcia wzdłuż całej nieruchomości skarżącego, pozbawiając możliwości zagospodarowania tej nieruchomości zgodnie z obowiązującym planem miejscowym; 3. art. 10 ust. 2 pkt 5) u.p.z.p. poprzez ustalenie przebiegu projektowanej linii energetycznej w sposób znacząco odbiegający od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając zarzuty skarżący podał, że przed sesją Rady Miejskiej na której planowano podjąć zaskarżoną uchwałę złożył wniosek o dokonanie korekty na rysunku studium "Kierunki i polityka przestrzenna" – poprzez usunięcie linii elektroenergetycznej 110 kV z terenu jego gruntów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Żądania tego jednak nie uwzględniono. Wskazał, że stanowiące jego własność działki, w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Krynicy Zdroju Obszar 6 Źródlana, położone są w jednostkach planistycznych oznaczonych symbolami 6.MN.4a, 6.MN.8a, 6.MN.10a z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Nieruchomość ta sąsiaduje z zabudową wielorodzinną i niezbudowanymi gruntami należącymi do Miasta Krynica-Zdrój (6.MN.4, 6.MN.8, 6.MN.10). Na sutek lokalizacji dróg dojazdowych 6.KDW.7 i 6.KDW.3 nieruchomość skarżącego została podzielona na 3 jednostki terenowe, co wyznaczyło możliwości zagospodarowania terenu. Na rysunku studium zaplanowano przebieg linii wysokiego napięcia 110 kV wzdłuż całej nieruchomości skarżącego w taki sposób, że przecina ona po przekątnej wszystkie jednostki terenowe 6.MN.4, 6.MN.8, 6.MN.10. Skutkuje to całkowitym wyłączeniem tych terenów z możliwości zabudowy, z uwagi na ograniczenia w zagospodarowaniu korytarza technologicznego linii oraz z uwagi na uciążliwość hałasową i promieniowanie elektromagnetyczne. Podkreślał skarżący, że wprowadzenie do studium projektowanej linii elektroenergetycznej jest konsekwencją zaplanowania tej inwestycji w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Małopolskiego (uchwała sejmiku Województwa Małopolskiego z 26.03.2018 r.). W planie tym przebieg linii omijał obszary zabudowane oraz obszary najcenniejsze krajobrazowo i przyrodniczo, z uwzględnieniem ukształtowania terenu. Powinna to być wytyczna dla ujęcia tej inwestycji w lokalnych aktach planistycznych. W zaskarżonym studium przebieg linii istotnie odbiega od jej rozmieszczenia w planie wojewódzkim. Projektowany przebieg linii obejmuje obszary zabudowane lub przeznaczone pod zabudowę. W ocenie skarżącego, możliwe i uzasadnione jest zaplanowanie linii energetycznej wzdłuż torów kolejowych i po nieużytkach, wzdłuż granicy między terenami zabudowanymi i leśnymi. Podkreślono w skardze, że koncepcja przebiegu linii energetycznej zakłada ominięcie gruntów publicznych kosztem działek budowlanych stanowiących własność skarżącego. Przesłanką takiego usytuowania linii jest zrealizowanie przez gminę "przy okazji" różnych celów publicznych m.in. zajęcia części nieruchomości skarżącego na cele drogowe. Podkreślał skarżący, że przedmiotowa uchwała narusza jego interes prawny, który związany jest z dokonanym podziałem swoich nieruchomości na działki budowlane. Wszystkie te działki znalazły się na trasie lub w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej sieci elektroenergetycznej wysokiego napięcia. Skarżący nie może ani zagospodarować swojej nieruchomości, ani nią rozporządzić, jak też uzyskać rekompensaty za rozmieszczenie na jego gruncie inwestycji celu publicznego. Lokalizacja linii ma charakter precyzyjny i docelowy. Działki skarżącego wytypowano jako korytarz linii pomiędzy terenem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a nieruchomościami należącymi do gminy. Cała nieruchomość skarżącego znajduje się w strefie uciążliwości linii wysokiego napięcia. 5. W odpowiedzi na opisaną wyżej skargę B.B. Burmistrz Miasta Krynica-Zdrój domagał się jej oddalenia. Wskazał, że dopiero dalsze prace planistyczne dokładnie skonkretyzują przebieg spornej linii wysokiego napięcia. Nastąpi to w taki sposób aby uszczerbek dla sfery uprawnień właścicielskich był jak najmniejszy. 6. W piśmie z dnia 23.12.2019 r. skarżący wskazał, że nie podziela stanowiska organu, iż przebieg linii wysokiego napięcia przedstawiony na rysunku studium ma charakter na tyle schematyczny, że w procesie lokalizacji tej linii w planie miejscowym może zostać ta linia usunięta z nieruchomości skarżącego i mieć inny przebieg. W ocenie B.B., sposób przeprowadzania tej linii na rysunku studium wskazuje na wyraźny zamiar usytuowania jej po trasie przebiegającej "w korytarzu" utworzonym z działek skarżącego. Argument o możliwym przesunięciu spornej linii energetycznej w przyszłym planie nie wyjaśnia dlaczego od razu linia ta nie została umieszczona w studium w sposób nienaruszający prawa. Podkreślił skarżący także, iż porównanie przebiegu linii w planie regionalnym z warunkami terenowymi w Gminie Krynica-Zdrój powinno być wiążącą wytyczną dla ustalanej treści studium. Niezasadne jest daleko istotne odstępstwo przebiegu linii energetycznej od jej trasy określonej w planie województwa (do 5 km). 7. Zarządzeniem z dnia 8.01.2020 r. sąd połączył sprawę ze skargi B.B. (sygn. akt II SA/Kr 1287/19) ze skargą Wojewody Małopolskiego (sygn. akt II SA/Kr 1286/19) do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargi Wojewody Małopolskiego oraz B.B. okazały się zasadne i skutkowały stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju nr IV.35.2019 r. z dnia 23.01.2019 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Krynica-Zdrój. Zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506) uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293, dalej "u.p.z.p.") stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. "Zasady sporządzania studium" rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy, dotyczące m.in. ustaleń zawartych w akcie planistycznym (w części tekstowej i graficznej oraz pozostałych załącznikach do studium). Zasady te dotyczą także standardów dokumentacji planistycznej określonych w rozporządzeniu wykonawczym. Aktem prawnym m.in. regulującym szczegółowo zasady sporządzania projektu studium jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. nr 118, poz. 1233; dalej powoływane jako "rozporządzenie"). Natomiast pojęcie "trybu sporządzania studium", którego dochowanie stanowi przesłankę formalną zgodności studium z przepisami prawa, odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania tego dokumentu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Analiza zaskarżonej uchwały wskazuje na istotne naruszenie zasad jej sporządzania. Jako trafny ocenić należało podniesiony w skardze Wojewody Małopolskiego zarzut dotyczący rozbieżności między częściową tekstową ocenianego studium, a częścią graficzną tego opracowania. Zwrócić należy uwagę, że stosownie do par. 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233) przy sporządzaniu rysunku projektu studium należy używać oznaczeń, nazewnictwa i standardów umożliwiających jednoznaczne powiązanie części tekstowej projektu studium z rysunkiem projektu studium. Punkt 5 wskazanego przepisu stanowi, że oznaczenia graficzne na rysunku projektu studium należy stosować w sposób przejrzysty, zapewniający jego czytelność, w tym czytelność mapy, na której jest on sporządzony. Podkreślić mocno przy tym należy, iż ustaleń studium nie może także naruszać przyszły miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Wymóg ten stanowi zatem dodatkowy nakaz kierowany pod adresem uchwalanego studium uwarunkowań, aby nie zawierało ono wewnętrznych rozbieżności, gdyż te wykluczałyby możliwość stwierdzenia, że opracowany na bazie studium plan miejscowy, nie narusza ustaleń tego dokumentu. Odnosi się do tak do części tekstowej, jak i graficznej studium. Natomiast na gruncie ocenianego studium uchwalonego przez Radę Miejską w Krynicy-Zdroju zauważyć zaś należy, że w części tekstowej zaskarżonej uchwały, w rozdziale 7.2 zawarto regulację dotyczącą planowanego przebiegu drogi krajowej nr 75. Studium zawiera wskazanie (k. 33), że: "Z uwagi na brak przesądzeń odnośnie przebiegu i rozwiązań tej drogi, w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego należy zapewnić możliwości jej realizacji co najmniej w rekomendowanym (postulowanym) przebiegu, wskazanym na mapie "Kierunki i polityka przestrzenna" (załącznik nr 4 do studium), poprzez ustalenie odpowiednich rezerw terenowych lub co najmniej terenów z zakazem zabudowy". Mimo cytowanej rekomendacji, co do przebiegu drogi krajowej, planowana jej trasa nie została przedstawiona (ujęta) na wskazanym wyżej załączniku graficznym nr 4 do studium. Istnieje zatem oczywista sprzeczność między częścią tekstową studium, a jego częścią graficzną. Ta ostatnio wskazana część dokumentu studium, nie zawiera określonych w części tekstowej założeń planistycznych, tj. "rekomendacji" dla przebiegu spornej drogi w przyszłym planie miejscowym. Należy nadto zauważyć, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Brak zatem uwidocznienia na rysunku kontrolowanego studium przebiegu trasy drogi krajowej nr 75, przy jednoczesnym braku precyzyjnego ujęcia (regulacji) tej problematyki w części tekstowej studium powoduje w istocie niemożność ustalenia przebiegu tejże drogi w przyszłym planie miejscowym. Wbrew stanowisku Gminy wyrażonemu w postępowaniu, powyższe uchybienie stanowi o istotnym naruszeniu zasad sporządzania studium gdyż oceniany dokument nie zawiera koniecznej regulacji (w jego części graficznej). Wadliwość ta zaś będzie miała istotny wpływ na dopuszczalną treść przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tworzonego w oparciu o ustalenia ocenianego studium. Jako trafny ocenić także należało podniesiony przez Wojewodę Małopolskiego zarzut naruszenia art. 10 ust. 2 pkt 1 lit. b) u.p.z.p. poprzez brak określania wskaźników zagospodarowania terenu dla strefy miejskiej nr 4 tj. dla mieszkalnictwa jednorodzinnego i w zabudowie zagrodowej, oraz dla pozostałych usług i produkcji oraz magazynów i składów. Należy zauważyć, że stosownie do wskazanego wyżej przepisu, w studium określa się w szczególności uwzględniające bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę (...) kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy. Analiza załącznika graficznego nr 4 do Studium – Kierunki polityki przestrzennej - wskazuje, że wbrew stanowisku Gminy wyrażonemu w piśmie z dnia 16.04.2019 r. (k. 9v akt sądowych) – w miejskiej strefie nr 4 nie dopuszczono realizacji wyłącznie "usług sportu i turystyki". Z powołanej wyżej mapy wynika bowiem, że w strefie tej przyjęto także obszar oznaczony symbolem WMM (dominacja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Skoro tak, to w tabeli na k. 21 studium, dla strefy tej winny być wskazane parametry dopuszczonej tam zabudowy. Brak powyższego świadczy o istotnym naruszeniu art. 10 ust. 2 pkt 1 lit. b) u.p.z.p. Uzasadniony był również zarzut Wojewody Małopolskiego naruszenia art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9.06.2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. 2019 r., poz. 868) w związku z art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p. poprzez brak przedstawienia na rysunku studium granic złoża iłu bentonitowego "Polany" i wynikającą z tego rozbieżność między tekstem studium, a częścią graficzną tego opracowania. Zgodnie z pierwszym z powołanych wyżej przepisów, udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Z kolei zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p. w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z występowania udokumentowanych złóż kopalin, zasobów wód podziemnych oraz udokumentowanych kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla. W ocenie sądu, powołane przepisy wprawdzie nie wymagają wprost oznaczania w studium granic występującego złoża kopalin, to jednak przepisy te nakazują uwzględnianie faktu istnienia złoża na terenie objętym studium oraz uwzględnienie płynących z tego uwarunkowań przy przyjmowaniu odpowiednich rozwiązań planistycznych (por. B. Rakoczy Prawo geologiczne i górnicze. Komentarz; uwaga 3 do art. 95; Lex 2015). Jednak to ujawnienie udokumentowanego złoża kopalin, zasobów wód podziemnych oraz kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla musi być na tyle dokładne i wyraźne by wiadomo było gdzie się złoże takie znajduje a gdzie go jest brak i nie powinno być pomijane w części graficznej opracowania. Niezasadny okazał się natomiast zarzut dotyczący braku ponowienia procedury planistycznej w przypadku wprowadzenia zmian do projektu studium. Należy zauważyć, że procedura uchwalenia studium określona została w art. 11 u.p.z.p. W przepisie tym wskazano chronologię czynności podejmowanych przez organ sporządzający studium. Dostrzec należy, że we wskazanym przepisie ustawodawca nie wprowadził możliwości ponowienia czynności wyłożenia projektu studium do publicznego wglądu po wprowadzeniu zmian do tego projektu. Jest to regulacja odmienna od tej, która dotyczy procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. art. 17 pkt 13 u.p.z.p.). Stwierdzić przy tym należy, że wbrew twierdzeniom skargi obowiązek taki nie wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 10 ust. 4 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, "minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu studium w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych." Paragraf 9 tego rozporządzenia wskazuje właśnie na sposób dokumentowania czynności, o których mowa w art. 11, przewidując w punkcie 15 obowiązek sporządzania dokumentacji składającej się z dowodów potwierdzających czynności ponawiane w związku z uwzględnieniem uwag, o których mowa w pkt 13. Ewentualne wątpliwości tej regulacji należałoby eliminować w drodze wykładni uwzględniającej zakres upoważnienia ustawowego. W ocenie sądu z par. 9 pkt 15 rozporządzenia nie może wynikać i nie wynika obowiązek powtarzania czynności proceduralnych określonych w art. 11 ustawy w razie zmiany projektu studium w wyniku uwzględnienia uwag, a jedynie sposób dokumentowania czynności, gdyby organ planistyczny zdecydował się jednak – z uwagi na określone okoliczności - na ponowienie czynności proceduralnych (por. wyrok WSA w Krakowie 20 grudnia 2010 r.; sygn. akt II SA/Kr 934/10). Brak ich powtórzenia nie może być natomiast traktowany jako istotne naruszenie trybu sporządzania studium w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Stwierdzone powyżej, istotne naruszenie zasad sporządzania studium było wystarczającą podstawą do uwzględnienia skargi Wojewody Małopolskiego i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Skargę wniesioną przez B.B. sąd uznał również za zasadną. Na wstępie ocen dotyczących tej skargi należy zauważyć, że nie budziła wątpliwości sądu legitymacja skargowa skarżącego. Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, uprawnionym do wniesienia skargi jest podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Należy zauważyć, że poprzez uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego organy gminy podejmują podstawowe ustalenia w zakresie kształtowania polityki przestrzennej. Zgodnie z art. 9 ust. 4 i ust. 5 u.p.z.p. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, choć nie jest aktem prawa miejscowego, to jednak jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Ta relacja powoduje, że ustalenia studium – w założeniu determinujące treść przyszłego planu miejscowego – naruszają interes prawny skarżącego, będącego właścicielem szeregu nieruchomości położonych na obszarze objętym studium. Ustalone bowiem w dokumencie studium rozwiązania planistyczne, którymi organ będzie związany przy tworzeniu planu miejscowego - w zakresie przebiegu linii wysokiego napięcia po działkach skarżącego, bezpośrednio odnoszą się i rzutują na sposób wykorzystywania tych nieruchomości, co nakazuje przyjąć legitymację skargową B.B. w tej sprawie Należy zauważyć, że studium, przez wyznaczenie ram dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ustala przeznaczenie i sposób wykorzystywania terenów. Przyjęte przez radę gminy przeznaczenie terenów nie może być przy tym dowolne, lecz oparte winno zostać na racjonalnych przesłankach, wynikających zwłaszcza z art. 1 u.p.z.p. W przepisie tym wskazano, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. walory ekonomiczne przestrzeni (ust. 2 pkt 6) oraz prawo własności (ust. 2 pkt 7). O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić wówczas, gdy rozwiązania planistyczne okażą się dowolne i będą pozbawione uzasadnienia merytorycznego (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2233/13). Podkreślenia wymaga, że ingerencja gminy w prawo własności obywatela musi opierać się na właściwym wyważeniu kolidujących dóbr i wartości, poprzez wykazanie, że przyjęte rozwiązania planistyczne są optymalne w tym znaczeniu, że nie ingerują ponad niezbędną konieczność w sferę prawną jednostki. Zdaniem sądu, pozbawione merytorycznego uzasadnienia są przyjęte w studium ustalenia odnoszące się do przebiegu linii wysokiego napięcia 110 kV w tej części, która dotyczy nieruchomości skarżącego. Zaakcentować należy, że w sprawie nie było przedmiotem sporu między stronami to, że przedmiotowa linia elektroenergetyczna przecina po przekątnej wszystkie jednostki terenowe w których znajdują się nieruchomości stanowiące własność B.B. (6MN.4a, 6.MN8a i 6.MN.10a). Tej, podnoszonej w skardze okoliczności, nie zaprzeczył Burmistrz Krynicy-Zdroju w złożonej odpowiedzi na skargę. Powyższe nakazuje uznać wskazywaną okoliczność za bezsporną, a przez to niepodlegającą dalszej weryfikacji. W tym też zakresie stwierdzić jednak należy, że określenie lokalizacji powyższej sieci, nie zostało poparte jakimikolwiek uzasadnieniem nieodzowności przyjętego rozwiązania. Zarówno w aktach planistycznych jak i sądowych brak jest informacji i materiałów wykazujących, że przy sytuowaniu linii energetycznej brano pod uwagę np. szczególne okoliczności związane z indywidualnymi uwarunkowaniami stanu terenowego, które nakazywałyby przyjmować, że działki skarżącego stanowią jedyny i optymalny korytarz dla planowanej linii energetycznej. Wobec przyjętych rozwiązań planistycznych (którymi jak wyżej wskazano, związany będzie organ sporządzający plan miejscowy) powstaje pytanie o to, czy ustalenie przebiegu linii energetycznej stanowi wyraz wyważenia interesu publicznego i koniecznej w planowaniu przestrzennym ochrony interesu indywidualnego (właściciela działek). W szczególności, powyższe istotne jest w aspekcie uniemożliwienia lub znacznego utrudniania zabudowy nieruchomości na których sporna sieć ma powstać. Z akt sprawy nie wynika zarazem, aby organ planistyczny w ogóle rozważał inny, możliwy przebieg przedmiotowej trasy. Świadczy to o braku należytego wyważenia wskazywanych powyżej wartości, które winny być brane pod uwagę w procedurze uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Przemawiało to za koniecznością uwzględnienia złożonej skargi. Mając powyższe na uwadze, sąd działając m.in. na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325; dalej p.p.s.a.) w związku z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 par. 1 p.p.s.a.