II SA/Kr 1296/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 sierpnia 2024 r., znak WI-VI.7821.1.13.2024.MMo w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. II SA/Kr 1296/24 UZASADNIENIE Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 4/6740.4/2024 z 7 lutego 2024 r., znak: AU-01-6.6740.4.6.2020.ZZA, zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej klasy D od ul. [...] do Szkoły Podstawowej [...] w zakresie: [...]. Wojewoda Małopolski decyzją z 5 sierpnia 2024 r., znak: WI-VI.7821.1.13.2024.MMo, wydaną po rozpatrzeniu odwołań J. D. (właścicielka działki nr [...] znajdującej się w liniach rozgraniczających teren inwestycji) i B. B. (właścicielka działki nr [...] znajdującej się w liniach rozgraniczających teren inwestycji), w części uchylił i zreformował, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przypomniał, że poprzednio orzekł kasatoryjnie. Pierwotny wniosek złożono 28 lutego 2020 r. Skorygowany wniosek wpłynął do organu pierwszej instancji 30 listopada 2023 r. Po dokonaniu analizy projektu budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu dotychczas obowiązującym) i rozporządzeniem z 25 kwietnia 2012 r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a inwestycja spełnia wymogi rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w brzmieniu sprzed 13 września 2019 r. oraz uzyskanych odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych. Organ odwoławczy stwierdził, że orzeczenie reformatoryjne nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania i sprowadza się do zagadnień formalno-prawnych: 1) w punkcie I uchylił zapisy dotyczące określenia przedmiotu i zakresu inwestycji, korygując je zgodnie z wnioskiem inwestora, w którym określono rodzaje obowiązków z zastosowaniem nazewnictwa zgodnego z art. 11f ust. 1 pkt 8 specustawy i nazewnictwo robót budowlanych zgodne z ustawą Prawo budowlane i rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie; 2) w punkcie II uchylił zapis dotyczący wskazania kategorii obiektu budowlanego, a także zapis dotyczący podania danych sprawdzającego branży sanitarnej, orzekając w tym zakresie poprzez uzupełnienie wskazanej kategorii XXV o kategorię XXVI zgodnie z projektem budowlanym, a także poprzez sprostowanie omyłki pisarskiej w nazwisku sprawdzającego; 3) w punkcie III uchylił zapisy dotyczące określenia wymagań powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, orzekając w tym zakresie poprzez podanie numeru drogi gminnej ul. [...] oraz wskazanie kilometrażu skrzyżowania ww. drogi z docelową drogą gminną klasy D; 4) w punkcie IV uchylił zapisy dotyczące ustalenia obowiązków, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 specustawy, orzekając w tym zakresie poprzez wskazanie wszystkich rodzajów ustalanych obowiązków, odniesienie poszczególnych rodzajów obowiązków do obszarów nimi objętych wymienionych w tabeli, a także przyporządkowanie wymienionych działek w tabeli do obrębów ewidencyjnych i sprostowanie omyłki pisarskiej w numerze jednej z działek ewidencyjnych; 5) w punkcie V uchylił zapisy dotyczące ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości w związku z obowiązkami, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 specustawy, orzekając w tym zakresie poprzez prawidłowe wskazanie rodzajów ustalonych obowiązków; 6) w punkcie VI uchylił w załączniku Nr 1 do zaskarżonej decyzji, tj. w projekcie budowlanym: część opisową w zakresie określenia przedmiotu i zakresu inwestycji, analizy powiązania drogi z drogami publicznymi, określenia projektowanego zagospodarowania terenu oraz zagrożeń dla środowiska i zdrowia użytkowników oraz rysunek nr rys. PZT/1 z projektem zagospodarowania terenu, zatwierdzając nowe strony projektu budowlanego zawierające: określenie przedmiotu i zakresu inwestycji i określenie projektowanego zagospodarowania terenu skorygowane poprzez prawidłowe zastosowanie nazewnictwa robót budowlanych zgodne z przepisami ustawy Prawo budowlane; analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi uzupełnioną poprzez podanie kilometrażu projektowanego skrzyżowania i numeru drogi gminnej ul. [...], informację o zagrożeniach dla środowiska i zdrowia użytkowników uzupełnioną o określenie, czy inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz wskazanie sposobu spełnienia wymagań wynikających z art. 74 i art. 75 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska; rysunek z projektem zagospodarowania terenu uzupełniony o uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych w związku z projektowanymi w ramach inwestycji hydrantami przeciwpożarowymi; a także oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, i zaświadczenia z izb samorządu zawodowego aktualne w dacie uzupełnienia projektu, a także akt powołania na rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych – stanowiące integralną część niniejszej decyzji Wojewody Małopolskiego jako załącznik Nr 1/N; 7) w punkcie VII uchylił załącznik Nr 2 do zaskarżonej decyzji, tj. mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:500, z liniami rozgraniczającymi teren projektowanego pasa drogowego, przedstawiającą proponowany przebieg drogi, orzekając o nowej mapie przedstawiającej proponowany przebieg drogi, w skali 1:500, która stanowi integralną część niniejszej decyzji Wojewody Małopolskiego – jako załącznik Nr 2/N, skorygowaną w zakresie: opisania w legendzie koniecznych do ustalenia obowiązków, zgodnie z nazewnictwem z art. 11f ust. 1 pkt 8 specustawy, zakres obowiązków natomiast nie uległ zmianie; 8) w punkcie VIII uchylił odniesienia do załącznika Nr 1 i załącznika Nr 2 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa w związku z ich uchyleniem w całości lub w części i wprowadził zapis odnoszący do nowego załącznika Nr 2/N Wojewody Małopolskiego; 9) w punkcie IX uchylił w załączniku Nr 4 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nagłówek w 4 kolumnie tabeli, orzekając w tym zakresie poprzez wskazanie podstawy prawnej wszystkich obowiązków ustalonych w decyzji o zezwoleniu realizacji inwestycji drogowej. Przechodząc do rozpatrzenia odwołań wskazał, że nie jest uprawniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Działania podjęte w ramach inwestycji drogowej polegające na przejęciu części nieruchomości są odpowiednie do osiągnięcia celu realizacji inwestycji publicznej. W toku wydawania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie przesądza się o kwestiach odszkodowawczych. Ograniczenie prawa majątkowego polegające na przejęciu działek nr [...] i nr [...] pod pas drogowy jest niezbędne dla rozbudowy drogi publicznej. W pasie terenu wydzielonym pod drogę z działki nr [...] zlokalizowano takie elementy drogi jak: pochylnia dla pieszych, chodnik i pod chodnikiem sieci uzbrojenia terenu - gazową, elektryczną i wodociągową. W pasie terenu wydzielonym pod drogę z działki nr [...] zlokalizowano takie elementy drogi jak: jezdnia drogi gminnej, chodnik, a także pod chodnikiem sieci uzbrojenia terenu - gazową, wodociągową i elektryczną. Zaprojektowane obiekty budowlane jezdnia, chodnik, a także pochylnia dla pieszych stanowią część drogi publicznej. Budowana droga gminna będzie drogą klasy D i posiada zaprojektowaną jezdnię dwukierunkową z pasami ruchu o szerokości 2,5 m (jezdnia 5,0 m), a więc zgodnie z wymogami § 15 ust. 1 ww. rozporządzenia dla dróg tej klasy. Chodnik usytuowany bezpośrednio przy jezdni ma szerokość 2,5 m, co jest zgodne z § 44 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym szerokość chodnika przy jezdni nie powinna być mniejsza niż 2,0 m. Projektowane sieci uzbrojenia terenu umieszczone w pasie drogowym pod chodnikiem nie powodują zwiększenia zajętości terenu. Inwestor ograniczył więc do minimum zajęcie części działek nr [...] i nr [...] w zakresie niezbędnym do realizacji inwestycji. Opisywane przez Odwołujące rozwiązania alternatywne nie są przedmiotem postępowania. Rolą organu jest ocenienie, czy inwestycja spełnia wymogi obowiązujących przepisów prawa oraz wyważenie proporcji pomiędzy interesem publicznym a uzasadnionym interesem prywatnym. Art. 11i ust. 2 specustawy wyłącza stosowanie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji. W związku z powyższym inwestycja nie narusza tych przepisów. Inwestycja częściowo położona jest w terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Prokocim – Obszar Parkowy ustanowionym uchwałą nr XCIII/2448/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 24 stycznia 2018 r. Jednakże projektant zaznaczył, że drogę lokalizowano w możliwie maksymalnej zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. na fragmentach działek, na których wyznaczony jest korytarz terenów dróg publicznych KDD.3. Zakładając jak największą ochronę terenów prywatnych po północnej stronie planowanej drogi, planowany układ drogowy dowiązano do linii istniejących ogrodzeń nieruchomości z wyjątkiem działki nr [...], mimo że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego granica pasa przewiduje większą ingerencję w głąb działek od 1 m do 2,1 m za linię istniejących ogrodzeń. Powyższe twierdzenia znajdują potwierdzenie w rysunku uchwalonego planu, gdzie przeznaczenie terenu, na którym zaprojektowano przedmiotową drogę, to KDD.3 – projektowana ulica 1x1. W skardze J. D. wniosła o uchylenie powyższej decyzji. Skarżąca podniosła, że do szkoły prowadzą obecnie dwie drogi: 1) droga osiedlowa obok bloku przy ul. [...] kończąca się bezpośrednio przy budynku szkoły (wymagająca remontu) i 2) droga dojazdowa do zespołu garaży, która kończy się blisko budynku szkoły i możliwe jest jej przedłużenie (w bardzo dobrym stanie). Tymczasem inwestor planuje wykonanie trzeciej drogi (równoległej do drogi nr [...] – kilka metrów dalej), a to będzie od modernizacji drogi nr [...] droższe (przekopanie ponad dwumetrowej skarpy, wykonanie murów oporowych, pochylni z poręczami, przebudowa sieci mediów) i bardziej niebezpieczne dla uczniów szkoły integracyjnej (zwiększenie ruchu samochodowego bezpośrednio przy budynku szkoły, do którego większość dzieci dociera pieszo, a jedynie niektóre z nich są dowożone przez rodziców) oraz mieszkańców (zabetonowanie resztek zieleni będzie grozić zalaniem domów, garaży i ogrodów podczas coraz częściej występujących gwałtownych opadach deszczu). Skarżąca zarzuciła brak rozpatrzenia jej zastrzeżeń, brak konsultacji z mieszkańcami i rodzicami dzieci, niezasadne wydawanie środków publicznych, a także to, że nie wiadomo, w czyim interesie leży inwestycja. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd w pełni akceptuje i uznaje za prawidłowe rozważania organu odwoławczego oceniające kontrolowaną decyzję, tak pod względem formalnym, jak i merytorycznym. Prawidłowo zatem organ ocenił, że z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wystąpił właściwy zarządca drogi. Zgodnie bowiem z art. 11b ust. 1 i art. 11d ust. 1 pkt 5 i 8 specustawy Inwestor uzyskał wymagane opinie, a do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Jak wynika z treści art. 35 ust.4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Po dokonaniu analizy skorygowanego i uzupełnionego w postępowaniu wyjaśniającym wniosku i jego załączników, Wojewoda Małopolski prawidłowo uznał, że jest on zgodny z wymogami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowana i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Wojewoda trafnie powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2023r. sygn. akt II OSK 2348/22: "Stosownie do art. 11e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Przepis ten wskazuje w sposób jednoznaczny, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest decyzją związaną oraz nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości przy jej wydawaniu. Podkreślenia wymaga, że organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo." Należy zgodzić się także z NSA, gdy zaznaczył: "Regulacja zawarta w art. 11a ust. 1, art. 11e oraz art. 11f ust. 1 pkt 2 specustawy wskazuje na związanie organu określeniem linii rozgraniczających teren, w tym granicami pasów drogowych. Organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian, np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To tylko inwestor dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych dla planowanego przedsięwzięcia drogowego, mając oczywiście na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Nieuniknione jest jednak to, że realizacja inwestycji drogowych stwarza określone uciążliwości dla właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze jej oddziaływania. Żaden przepis prawa materialnego nie zobowiązuje inwestora do przedstawienia różnych wariantów (rozwiązań alternatywnych) przebiegu planowanej inwestycji - ani na żądanie organu, ani tym bardziej innych stron postępowania. Stąd też argument o braku rozważenia przez organ alternatywnego przebiegu drogi uznać należy za pozbawiony uzasadnionych podstaw" ( tak wyrok z dnia 22 marca 2023 r. II OSK 2612/22, LEX nr 3571513, tak samo wyrok z dnia 17 sierpnia 2022 r. II OSK 1242/21 LEX nr 3430011). Powtórzyć należy, że w zasadzie niedopuszczalna jest ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, o ile nie jest to obejście prawa bądź działanie pozorujące proces inwestycyjny w drogę publiczną ( wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 maja 2021 r. II SA/Łd 726/20 LEX nr 3192358). "Ustawodawca nie nałożył na inwestora obowiązku rozważenia i przedstawienia alternatywnych rozwiązań i wariantów przebiegu drogi, co w konsekwencji oznacza, że organ rozpoznający wniosek dokonuje jedynie sprawdzenia, czy spełnia on ustawowe wymogi - jest kompletny, inwestor uzyskał stosowne uzgodnienia, opinie i zezwolenia - oraz czy przedłożony projekt jest zgodny z ustawą i dotyczy dróg publicznych" (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 marca 2021 r. II SA/Gd 831/20 LEX nr 3158285). "Dla oceny legalności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie ma znaczenia okoliczność, czy objęta nią inwestycja jest zgodna z oczekiwaniami mieszkańców, jaki jest jej szacunkowy koszt albo okoliczność, czy skarżący wiedział o planowanej inwestycji przed zakupem działki" ( por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 marca 2021 r. II SA/Lu 724/20 LEX nr 3185468). Zatem, jak trafnie wskazał Wojewoda, przepisy specustawy drogowej nie uzależniają udzielenia inwestorowi zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na danej nieruchomości od wyrażenia na to zgody podmiotu będącego właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują także inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą działać tylko w granicach wniosku inwestora i nie mogą ingerować w lokalizację inwestycji a przedmiotem oceny może być tylko zgodność inwestycji z przepisami prawa. Ponadto za przyjęte rozwiązania projektowe uwzględnione w projekcie budowlanym jest odpowiedzialny projektant. Specustawa drogowa służy realizacji celu publicznego jakim jest min. poprawa bezpieczeństwa układu komunikacyjnego i transportowego a ingerencja w sferę prawa własności wynikająca z realizacji inwestycji drogowej jest rekompensowana odszkodowaniem . Organ odwoławczy słusznie i z zachowaniem zasad proporcjonalności ocenił, iż ingerencja w prawo własności Skarżącej jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania układu drogowego. W zakresie ograniczenia praw właścicielskich wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 9 stycznia 2023 r. II OSK 2254/22 LEX nr 3503768 następująco: "Szczególne rozwiązania proceduralne (ogłoszenie przez obwieszczenie, konieczność uzyskania opinii i wymaganych decyzji już na etapie wniosku, zatwierdzenie projektu budowlanego w decyzji), szybsze wywłaszczenie i odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość a przede wszystkim kontrola organów ograniczona do zgodności wniosku z wymogami formalnymi bez możliwości kwestionowania przyjętych rozwiązań projektowych wskazują, że cel ustawodawcy jest realizowany. Odstępstwa przewidziane ustawą ZRID są zgodne z Konstytucją, bowiem służą wartościom w niej wskazanym, które z kolei uzasadniają ograniczenie innych konstytucyjnych praw, w tym prawa własności". Skarżąca w podsumowaniu swej skargi wskazała, że domaga się rozpatrzenia innego wariantu dojazdu do szkoły ( Jej zdaniem dogodniejszego), zauważenia niedogodności dla okolicznych mieszkańców ( kwestia usunięcia zieleni, narażenie na zalanie wodą opadową ) i wzięcia pod uwagę, że dla bezpieczeństwa dzieci będzie korzystniej, jak ograniczy się dojazd do szkoły. Trzeba zatem wyjaśnić, że w świetle przedstawionych wyżej uwag na temat specyfiki rozwiązań specustawy drogowej – wskazane zarzuty nie mogą być wzięte pod uwagę. Jak to już naprowadzono – organy przy ocenie biorą pod uwagę tylko projekt przebiegu drogi przedstawiony przez zarządcę drogi i nie badają rozwiązań alternatywnych. Co do bezpieczeństwa dzieci – to właśnie z uwagi na bezpieczeństwo użytkowników drogi w rejonie szkoły został wykonany projekt nowego dojazdu, a zarządca drogi jako podmiot profesjonalny jest odpowiedzialny za wskazanie najbezpieczniejszego wariantu. Trudno obecnie spekulować, czy kiedykolwiek po wykonaniu drogi w czasie nawalnych deszczy nastąpi sytuacja niekorzystna dla skarżącej z przyczyn związanych z nowym przebiegiem drogi. Natomiast projekt zawiera właściwy i konieczny sposób odwodnienia drogi; poprzez zaprojektowane odwodnienie liniowe oraz kanalizację deszczową. Sposobu tego w aspektach projektowych nie kwestionuje skarżąca. Odnosząc się nadto do obaw o skarpę wskazać należy, że od strony terenu garaży przewidziano budowę muru oporowego, a po przeciwnej stronie na łuku drogi – palisady betonowej. Końcowo wymaga podkreślenia, że przepisy specustawy dające duże udogodnienia dla sprawnego przeprowadzenia koncepcji danej drogi publicznej rzeczywiście mogą być niezrozumiałe dla osób, których dotyka projekt. Jednak taki był cel ustawodawcy – aby ograniczyć do minimum możliwości przedłużania czasu trwania inwestycji; aby móc szybko budować w interesie publicznym. W świetle tejże specustawy w niniejszej sprawie organy prawidłowo oceniły projekt jako zgodny z prawem, tym samym nie biorąc pod uwagę wskazanych wyżej zarzutów skarżącej, które wykraczają poza badanie legalności. Z tych przyczyn na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie