II SA/Kr 1304/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr) WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2010 r. sprawy ze skargi [....] Sp.z o.o. w K. na postanowienie [....] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia 17 czerwca 2009r ., nr [....] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji , II. zasądza od [....] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. na rzecz strony skarżącej [....] Sp. z o.o. w K. kwotę 100 zł ( sto złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania . Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w S. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 119, 121 § 1-3, art. 122 w związku z art. 17, art. 18 oraz art. 20 § 1 pkt 4, 22 i art. 64a § 1 pkt 1 i § 2 oraz art. 64c § 1 ustawy z dniał 7 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2005r. Nr 229, póz. 1954 ze zm.), nałożył na Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "A. " spółka z o.o. w K. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym z dnia 16 maja 2007r. nr [...] Równocześnie Komendant wezwał do wykonania obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym najpóźniej w ciągu 7 dni od daty otrzymania postanowienia i zagroził, że w razie niewykonania obowiązków w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 19 maja 2006r. podczas kontroli stacji tankowania gazem płynnym stwierdzono, że została ona rozbudowana poprzez zainstalowanie dystrybutora i dodatkowego nadziemnego dwukomorowego zbiornika służącego do sprzedaży detalicznej paliw. Odmierzacze paliw nie były zabezpieczone przed najeżdżaniem przez obsługiwane pojazdy. Ponieważ zgodnie z obowiązującymi przepisami nie można stosować zbiorników naziemnych do magazynowania paliw płynnych na stacjach paliw płynnych, dlatego decyzją Komendanta Powiatowego PSP w S. zakazał on używania tegoż zbiornika, nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Złożone przez spółkę odwołanie nie zostało uwzględnione przez Komendanta Wojewódzkiego w K. Jego decyzję z dnia [...] września 2006r Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 17 lipca 2007r. skargę oddalił. Wniesiona następnie skarga kasacyjna wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008r. również została oddalona. Wobec niewykonania nałożonego obowiązku, co stwierdzono w czasie kontroli sprawdzających w dniu 27 kwietnia, 14 maja i 23 sierpnia 2007r., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007r. nałożono na zobowiązanego grzywnę w wysokości [...] zł, a następnie wdrożono postępowanie egzekucyjne, które toczy się nadal. Organ podniósł, że w toku kolejnych kontroli przeprowadzonych w dniu 28 listopada 2008r., 1 sygn. akt II SA/Kr 1304/09 23 marca 2009r. wykazano dalsze używanie zbiornika i niezastosowanie się do orzeczonego zakazu oraz nieskuteczność pierwszej grzywny, dlatego uznał za celowe i konieczne nałożenie kolejnej grzywny w wysokości [...] zł. Organ uznał, że w sprawie ma do czynienia z lekceważeniem oraz szczególną i wyjątkową uporczywością w uchylaniu się od spełnienia nakazanego obowiązku, któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Ponadto wskazał na długotrwałość istnienia bezpośredniego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru związane z dalszym użytkowaniem niewłaściwie zabezpieczonego zbiornika, a nadto samowolę budowlaną, a także zagrożenie dla środowiska naturalnego. Dlatego organ uznał, że wymierzona kolejna grzywna w kwocie [...] zł była adekwatna do społecznej szkodliwości takiego zachowania. Zażalenie na powyższe postanowienie do Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. wniosło Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "A. " Sp. z o.o. z siedzibą w K. , zarzucając naruszenie art. 7 § 3 oraz 119 w związku z art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu podniesiono, że żalący się zaprzestał użytkować stację benzynową zlokalizowaną w B. na skutek wygaśnięcia z dniem 30 września 2007r. umowy dzierżawy na podstawie, której władał przedmiotową stacją paliw oraz zlikwidował prowadzoną na tej stacji paliw działalność gospodarczą. Dlatego też, zdaniem żalącego się decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] sierpnia 2006r. zakazującą Przedsiębiorstwu Handlowo - Usługowemu "A. " Sp. z o.o., z siedzibą w K. używania zbiornika paliwowego znajdującego się w B. stała się bezprzedmiotowa. Tym samym nie istnieją podstawy do nakładania grzywny w celu przymuszenia wykonania powyższego obowiązku. W zażaleniu podniesiono też, że organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych, a strona nie została poinformowana o kolejnych kontrolach w dniu 28 listopada 2008r. oraz 23 marca 2009r. i nie zostały jej doręczone żadne protokoły kontrolne. Organ nie ustalił też rzeczywistego stanu faktycznego, co narusza art. 7 oraz 77 kpa, jak również zasady postępowania egzekucyjnego. Ponadto z ostrożności procesowej żalący się podniósł, że organ l instancji naruszył zakres swobody przy ustalaniu wysokości grzywny, przyjmując nieprawidłowo, że strona uchyla się od wykonania nakazanego obowiązku a sygn. akt II SA/Kr 1304/09 następnie uzasadnia tym wysokość grzywny. Organ nieprawidłowo przyjął też, że istnieje długotrwałe zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Organ przy tym nie zbadał sytuacji finansowej strony w kontekście wysokości wymierzonej grzywny. Żalący się wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009r. znak: [...] , wydanym na podstawie art. 138 § t pkt 1 w związku z art. 144 kpa oraz art. 17, art 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 11a ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006r. Nr 96, póz. 667 ze zm.), utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja zakazująca używania zbiornika na paliwa płynne jest prawomocna i wykonalna, a strona nadal używa zbiornika, powodując zagrożenie życia i zdrowia ludzi. Organ odwoławczy podkreślił, że strona podnosi, iż nie jest użytkownikiem przedmiotowej stacji paliw, jednakże pomimo kilkakrotnych wezwań nie przedstawiła organowi l instancji żadnych dokumentów wskazujących na zaistnienie tego faktu, gdyż za takie nie można uznać protokołu odczytania zawartości kasy fiskalnej, czy tez protokołu inwentaryzacji stacji paliw. Ponadto jednym z współwłaścicieli terenu, na którym znajduje się przedmiotowa stacja, nadal jest PHU "A. " Spółka z o.o. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego decyzja zakazująca używania zbiornika na paliwa płynne nie stała się bezprzedmiotowa. Zdaniem organu odwoławczego organ l instancji w zwięzły, ale wyczerpujący sposób uzasadnił, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości, przytaczając szereg argumentów. Wzięto pod uwagę nie tylko charakter egzekwowanego obowiązku, lecz również społeczną szkodliwość braku wykonywania obowiązku oraz sytuację finansową zobowiązanego. W kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że postępowanie egzekucyjne dotyczące wykonania zakazu używania zbiornika na paliwo płynne toczy się już ponad rok, a strona nie wykonał tej decyzji, zaś używanie przedmiotowego zbiornika powoduje zagrożenia życia ludzi i z uwagi na brak wykonania przedmiotowej decyzji (już prawie 3 lata) jedynym możliwym środkiem zmierzającym do wyegzekwowania nałożonego obowiązku pozostało nałożenie grzywny celem przymuszenia. sygn. akt II SA/Kr 1304/09 Skargę na powyższe postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "A., " Sp. z o.o. z siedzibą w K. , zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności: 1. art. 119 w związku z art. 121 § 1 oraz art. 7 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewłaściwe zastosowanie w związku z uznaniem, że zasadnym jest nałożenie grzywny w celu przymuszenia pomimo, że skarżąca nie używa spornego zbiornika paliwowego na stacji paliw w B; 2. art. 10, 7 i 77 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przekroczenie zasady swobody oceny dowodów prowadzące do błędnych ustaleń faktycznych oraz pozbawienie strony do czynnego udziału w sprawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu l instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty zażalenia. W odniesieniu do twierdzenia organu, iż wskazane dokumenty nie mogą świadczyć o zaprzestaniu używania przedmiotowych zbiorników paliwowych, oraz że skarżąca nie przedstawiła organowi żadnych dokumentów wskazujących na zaistnienie tego faktu, skarżąca podniosła, że takie stanowisko jest niezasadne i nielogiczne. Organ nie wskazał, jakie dokumenty byłyby dla niego przekonywujące ani nie sprecyzował, jakich dokumentów oczekuje od skarżącej, zaś dokumenty przedstawione są standardowymi dokumentami w sytuacji likwidacji działalności gospodarczej. Skarżąca podkreśliła, że organ nie wykonał zaleceń Sądu wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 maja 2008r., sygn. akt II SA/Kr 4/08, na mocy którego uchylone zostało postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] października 2007r. oraz poprzedzające je postanowienie Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] sierpnia 2007r., w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł na Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "A. Sp. z o.o. Skarżąca wskazała także, że organ II instancji wydaje sprzeczne rozstrzygnięcia, ponieważ decyzją z dnia [...] lutego 2008r. [...]., Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. uchylił decyzję Komendanta sygn. akt II SA/Kr 1304/09 Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] grudnia 2007r. w przedmiocie zakazu używania zbiorników na paliwa płynne oraz zbiornika oleju opałowego przez Spółkę B. Sp. z o.o. i przekazał sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia, a postępowanie to nie zostało zakończone. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują, kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności zaskarżonych do sądu aktów z przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania, obowiązującymi w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W sprawowaniu kontroli sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 p.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu tego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2008, kom. do art. 153). Związanie organu administracyjnego oceną prawną dokonaną przez sąd, oraz wskazaniami co do dalszego postępowania .powoduje, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ obowiązany jest zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, natomiast związanie wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ, w ponowionym na skutek wyroku postępowaniu, winien usunąć wszystkie sygn. akt II SA/Kr 1304/09 uchybienia, z powodu których sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. Art. 153 p.p.s.a nie przewiduje zwolnienia organu od obowiązku uwzględnienia w toku ponownego rozpoznania sprawy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu. Zasada powyższa oznacza, że w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego w powtórnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, sąd jest związany swoją uprzednią oceną prawną, jeżeli nie zmieniły się okoliczności sprawy powodujące nieaktualność tej oceny. Naruszenie przez organ postanowień art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Odnosząc powyższe uwagi do kontrolowanego postępowania, wskazać należy, że sprawa mająca za przedmiot nałożenie na "A. " Spółka z o.o. grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym z dnia 16 maja 2007 r. była już przedmiotem rozpoznania i rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 13 maja 2008 r. II SA/Kr 4/08 uchylił postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] października 2007 r., nr [...] , oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji. Sąd uznał, że organy te naruszyły przepisy art. 7 i 77 kpa poprzez niewyjaśnienie szeregu istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie. W szczególności sąd wskazał, iż organy nie wyjaśniły podstawowej w sprawie okoliczności, czy skarżąca Spółka używa nadal zbiornika opisanego w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej z dnia [...] września 2006 r. nr [...], oraz w tytule wykonawczym z dnia 17 maja 2007 r. Nr [...] -wystawionym przez Komendanta Powiatowego PSP w S. Sąd wskazał, że organy administracji nie uzasadniły używania przez skarżącą spółkę w/w zbiornika, i nie wyjaśniły, dlaczego uznały za nieprawdziwą argumentację spółki o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej na stacji paliw w B. , w świetle złożonego oświadczenia, protokołu likwidacji kasy, oraz wygaśnięcia umowy dzierżawy. Sąd wskazał także na potrzebę wyjaśnienia czy i jakim rozstrzygnięciem zakończyło się postępowanie wznowieniowe dot. decyzji administracyjnej, z której wynika egzekwowany obowiązek, a także na konieczność uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny, w szczególności w świetle podnoszonych przez Spółkę informacji o złej sytuacji majątkowej. sygn. akt II SA/Kr 1304/09 Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że organy nie zastosowały się do wskazań co do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku WSA z dnia 13 maja 2008 r. , sygn. akt II SA/Kr 4/08. Z treści uzasadnień wydanych przez organy postanowień, oraz analizy przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, że w toku ponownie prowadzonego postępowania organ l instancji przeprowadził dwukrotnie kontrolę na stacji paliw w B. , zlokalizowanej na działce ewid. nr 1. Z protokołów kontroli przeprowadzonych w dniach 28. 11. 2008 r. i 23. 03. 2009 r. wynika, że były one przeprowadzone w obecności pracowników stacji "B. " Sp. z o.o. R.M. i G.K. . Na protokołach tych, w miejscach oznaczonych "imię, nazwisko i stanowisko służbowe kontrolowanego" widnieją oprócz nieczytelnych podpisów pieczęcie o treści "B. Sp. z o.o., [...]. Niewątpliwie zawierają one informacje o innym niż zobowiązana tytułem wykonawczym spółka podmiocie. Kontrolujący nie ustalili, jaki podmiot jest pracodawcą osób podających się za pracowników stacji, mimo podstawy do uzyskania takich informacji, wynikającej z § 6 rozporządzenia Min Spraw Wewn. i Adm. z dnia 24.10.2005 r. w sprawie czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzanych przez Państwową Straż Pożarną (Dz.U. z 2005 r. nr 225, póz. 1934). Zgodnie z tym przepisem, kontrolujący może żądać od kontrolowanego udzielenia mu ustnych lub pisemnych informacji lub wyjaśnień w sprawach objętych zakresem przeprowadzanych czynności. Okoliczność, iż kontrolowana stacja paliw znajdująca się na działce nr ew. 1 w B. funkcjonuje i dokonuje sprzedaży paliw korzystając ze zbiornika, o którym mowa w tytule wykonawczym nie oznacza, że działalność tę prowadzi skarżący, na którego został nałożony zakaz korzystania ze zbiornika. Znajdujący się w aktach administracyjnych wypis z rejestru gruntów, w którym skarżąca Spółka uwidoczniona jest jako współwłaściciel, nie stanowi dowodu na okoliczność prowadzenia przez skarżącą działalności, z którą wiąże się korzystanie ze zbiornika, pomijając, iż wypis z rejestru gruntów nie jest dowodem własności ani współwłasności działki, na której jest położona stacja. Nawet gdyby okazało się, że wypis ten odzwierciedla aktualny na datę wydania zaskarżonego postanowienia stan własności działki nr 1 , to nie oznaczałoby to jeszcze, że skarżąca działalność taką prowadzi. Biorąc pod uwagę stanowisko skarżącej prezentowane w toku postępowania, organy winny w sposób stanowczy ustalić, czy nie zachodzi sytuacja polegająca na sygn. akt II SA/Kr 1304/09 niedopuszczalności stosowania środka egzekucyjnego - art. 7 par. 3 u.p.e.a. Ustalenie stanu własności działki, na której położona jest stacja benzynowa w tej sytuacji nie może prowadzić do wyjaśnienia tej okoliczności, ponieważ oczywiste jest, że prowadzenie działalności nie musi wiązać się z własnością nieruchomości, na której jest ona prowadzona, jak i z faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości nie wynika, że to współwłaściciel prowadzi działalność na nieruchomości, do której przysługuje mu tytuł własności. Nie stanowią także dowodu na fakt dalszego korzystania przez skarżącą ze zbiornika znajdujące się w aktach administracyjnych wydruki ze strony internetowej. Skoro organy nie dały wiary przedstawionym przez skarżącą dowodom - wbrew wyraźnym zaleceniom sądu, ponownie nie uzasadniając w żaden sposób swojego stanowiska, co stanowi naruszenie art. 107 par. 3 kpa, powinny wezwać dłużnika do przedstawienia dowodów, jakie uznają za stosowne, celem wyjaśnienia tej podstawowej w sprawie okoliczności. W rezultacie takiego działania organów, w dalszym ciągu nie wiadomo, czy prowadzenie postępowania egzekucyjnego ma oparcie w przepisach prawa. Podkreślenia wymaga, czego nie zauważa organ, iż egzekwowana decyzja dotyczy zakazu używania zbiornika przez skarżącą Spółkę, a nie inny podmiot, wobec tego wyjaśnić należy, czy to skarżąca korzysta ze zbiornika, a nie czy zbiornik jest wykorzystywany przez jakikolwiek podmiot. Pozostaje nadal niewyjaśnione, czy postępowanie wznowieniowe, dotyczące decyzji zakazującej używania zbiornika toczy się, czy też zostało zakończone, a jeżeli tak to jakiej treści rozstrzygnięciem. Uzasadnienie wysokości nałożonej grzywny jest częściowo nieprawidłowe. Wskazać należy, że środek w postaci grzywny w celu przymuszenia nie jest karą i dlatego nie może mieć wpływu na wysokość wymierzanej grzywny stopień społecznej szkodliwości zachowania polegającego na niewykonywaniu nałożonego obowiązku. Nie ma też znaczenia w stanie faktycznym sprawy okoliczność ew. samowoli budowlanej, bliżej zresztą przez organ niesprecyzowana, ponieważ organ nie prowadzi egzekucji przymusowej rozbiórki. Ponadto nałożona zaskarżonym postanowieniem grzywna nie jest dalszą grzywną w rozumieniu art. 123 upea ( organ określa ją jako kolejną grzywnę), gdyż poprzednie postanowienie o nałożeniu grzywny zostało uchylone prawomocnym wyrokiem WSA. Zaskarżone postanowienie wydane zostało również z naruszeniem art. 138 kpa. Organ drugiej instancji obowiązany jest na mocy tego przepisu do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem [...] Komendant Wojewódzki PSP ograniczył postępowanie do zaakceptowania 8 sygn. akt II SA/Kr 1304/09 stanowiska organu pierwszej instancji, powtarzając treść uzasadnienia tego organu i pomimo zarzutów zawartych w zażaleniu skarżącej, nie dążył do wyjaśnienia istotnych kwestii, mających znaczenie dla prawidłowego zastosowania przepisów o egzekucji świadczeń niepieniężnych. Odnośnie do zarzutu niepowiadomienia skarżącej o przeprowadzeniu kontroli stwierdzić należy, co następuje : Przepis art. 23 ust. 7 cyt. rozporządzenia Min. Spraw Wewn. i Adm. z dnia 24. 10. 2005 r. stanowi, że czynności kontrolno-rozpoznawcze mogą być przeprowadzane po doręczeniu kontrolowanemu upoważnienia do przeprowadzenia tych czynności przynajmniej na 7 dni, a w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt. 5, przynajmniej na 3 dni -przed terminem rozpoczęcia. Z akt administracyjnych wynika, że upoważnienie takie, dotyczące kontroli z dnia 28. 11. 2008 r. zostało doręczone "B. " Sp. z o.o. (Datowane na dzień 12.11.2008 r., zatem data kontroli podana w treści upoważnienia zawiera oczywistą omyłkę co do roku). Odnośnie kontroli przeprowadzonej w dniu 23. 03. 2009 r., brak w aktach dowodu doręczenia upoważnienia, o kotnym mowa w art. 23 ust. 7 . Nie zmienia to faktu, że o kontrolach tych nie był zawiadomiony podmiot, przeciwko któremu prowadzona jest egzekucja, co oznacza, że kontrole przeprowadzone były z naruszeniem cyt. przepisu. Jak z powyższego wynika, wskazania sądu co do dalszego postępowania, zawarte w wyroku z dnia 13 maja 2008, II SA/Kr 4/08 zostały przez organy pominięte, co oznacza, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. W dalszym postępowaniu organy powinny mieć na względzie treść art. 153 p.p.s.a., a więc przede wszystkim konieczność zastosowania się do wszystkich wskazań sądu co do dalszego postępowania, a przede wszystkim ustalenia czy to skarżąca Spółka korzysta ze zbiornika, o którym mowa w decyzji Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] września 2006 r. Wynik tego ustalenia będzie miał bowiem istotny wpływ na dalszy przebieg postępowania egzekucyjnego. Uchybienie przepisowi art. 153 p.p.s.a. obligowało sąd orzekający w niniejszej sprawie do uwzględnienia skargi, której zarzuty okazały się w większości zasadne. Dlatego też na podstawie art. 145 par. 1 ust. 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt. I sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ustawy.