II SA/Kr 1306/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. A.L. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M.B. na Burmistrza Miasta i Gminy N. w przedmiocie niewykonania wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 971/09 p o s t a n a w i a odmówić przyznania adwokat A.L. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2010 roku zostało przyznane skarżącej M.B. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zarządzeniem Dziekana ORA z dnia [...] stycznia 2011 roku nr [...] na pełnomocnika M.B. została wyznaczona adwokat A.L. , wykonująca zawód w Kancelarii Adwokackiej ul [...]. Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 7 marca 2011 roku adwokat A.L. złożyła do protokołu wniosek o zasądzenie kosztów. Wyrokiem z dnia 7 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymierzył organowi Burmistrzowi Miasta i Gminy N. grzywnę w wysokości 1000 zł. Od tego orzeczenia adw. A.L. sporządziła i wniosła skargę kasacyjną, w której zawarła m. in. wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1340/11 oddalił skargę kasacyjną. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami). Stosownie do treści § 20 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika jednoznacznie, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował wyznaczony pełnomocnik. Z protokołu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie z dnia 7 marca 2011 roku wynika, że zgłaszając wniosek o zasądzenie kosztów pełnomocnik skarżącego nie złożyła oświadczenia, o którym mowa wyżej. Również w skardze kasacyjnej z dnia 22 kwietnia 2011 roku sporządzonej przez adwokat A.L. brak jest oświadczenia, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone. Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Oświadczenie, będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona, a zatem zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 z późniejszymi zmianami). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).