II SA/Kr 1309/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant : Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 18 grudnia 2009 r. znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku Centrum Handlowo - Usługowego [...] S. A. ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa miejskiej sieci ciepłowniczej w rejonie ulic [...] w K." - działki nr "1" – "35" (obr.[...]). Jako podstawę rozstrzygnięcia powołano art. 50 ust. 1, art. 54 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U, 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2004, Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie art. 50 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak podano, cel publiczny ustalono w oparciu o art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym celem publicznym jest m. in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Wyjaśniono także, że w toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Powołano się na opinie uzyskane w toku postępowania oraz wskazano, że projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną. Ustosunkowano się również do zastrzeżeń i uwag wniesionych w trakcie postępowania. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S. K. podnosząc, że nie zgadza się na dokonanie przez inwestora zabudowy terenów graniczących z jego działkami nr "8" i nr "9" od strony wschodniej i zachodniej, wysoką zabudową. Podniósł, iż wartość jego działek ulegnie obniżeniu i staną się one bezużyteczne. Zdaniem skarżącego jedynym rozwiązaniem w tych okolicznościach jest wykupienie przedmiotowych działek. Decyzją z dnia 28 kwietnia 2010 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717) w związku z art. 6 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 roku, nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 10, art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał na pogląd prezentowany w doktrynie, że pojecie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może to być podmiot, którego główną podstawą działania są przepisy prawa publicznego (np. gmina, powiat, związek komunalny), jak i przepisy prawa prywatnego Nie ma tu również znaczenia zaangażowanie środków publicznych. Inwestycja celu publicznego może być finansowana równie dobrze w całości ze środków prywatnych, jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ odwoławczy powołał również pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt II OSK 989/07, w którym sąd ten stwierdził, że o tym, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego w istocie decyduje normatywne uregulowanie danej inwestycji, a więc czy mieści się ona stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponad lokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Kolegium nie budzi wątpliwości, że przedmiotowe zamierzenie należy zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, nawet jeżeli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja zarówno pod względem merytorycznym, jak i formalnym zasługuje na uwzględnienie. Spełnia ona wymogi art. 54 powyższej ustawy. Jej projekt sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. O wszelkich czynnościach informowano strony, także w formie obwieszczeń. W toku postępowania sporządzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikająca z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organ wskazał, że dopiero w toku ewentualnego kolejnego postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę ocenie organu podlegać będzie zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ administracji architektoniczne - budowlanej działając na podstawie właściwych przepisów ustawy Prawo budowlane dokona oceny, czy projekt budowlany nie narusza interesów osób trzecich. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co wynika z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie rodzi natomiast praw do terenu, jak również nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Organ podkreślił, że decyzja Prezydenta Miasta K. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych i stanowi pierwszy etap procesu inwestycyjnego. Dopiero uzyskanie pozwolenia na budowę stanowi dla inwestora podstawę do rozpoczęcia inwestycji, z tym że oczywiście będzie on musiał wylegitymować się tytułem do dysponowania na cele budowlane w stosunku do wszystkich nieruchomościami objętych inwestycją. Odnosząc się do zakresu samej inwestycji, organ wskazał, że inwestor określił go we wniosku, a tak sformułowanym żądaniem związany był orzekający w sprawie organ administracji publicznej, tj. Prezydent Miasta K., jak również związane nim jest kontrolujące tę decyzję w toku instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył S. K. zarzucając naruszenie art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieustalenie, czy zamierzenie mieści się w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, naruszenie art. 63 ust. 2 w/w ustawy poprzez naruszenie w następstwie wydania zaskarżonych decyzji uprawnień osób trzecich, wynikających z prawa własności do nieruchomości objętych powyższym zamierzeniem. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie motywów rozstrzygnięcia, art. 8 k.p.a. poprzez naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywatela organów państwa z uwagi na przyjętą błędną wykładnię przepisów prawa mającą wpływ na sytuację prawną skarżącego oraz naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie możliwości zapoznania się z materiałami dowodowym przed wydaniem decyzji. Skarżący podniósł, że w przypadku realizacji przedsięwzięcia będącego inwestycją celu publicznego, w razie braku porozumienia z osobami uprawnionymi do nieruchomości inwestor ma potencjalną możliwość wszczęcia procedury wywłaszczeniowej na podstawie art. 112 ust. 3, czy też art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w następstwie których może dojść do pozbawienia lub ograniczenia prawa własności osób trzecich wbrew ich woli, w drodze decyzji administracyjnej. Uwzględniając w szczególności fakt, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest warunkiem sine qua non wszczęcia procedur wywłaszczeniowych, organ administracji publicznej już na tym etapie jest obowiązany mieć na uwadze zasady określone w art. 21 i 64 ust. 3 Konstytucji. Powinien ustalić po pierwsze, czy zastosowanie w konkretnej sprawie procedury zmierzającej do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest usprawiedliwione z uwagi na przedmiot postępowania, po drugie zaś, przepisy interpretować ściśle, zgodnie z ich literalnym brzmieniem, a nawet przy braku jasnego rezultatu, w sposób zawężający na korzyść ochrony własności, nigdy zaś rozszerzające. Skarżący zarzucił brak jednoznacznego ustalenia, czy w rozpatrywanej sprawie zachodziły podstawy do rozpoznania wniosku inwestora w trybie realizacji inwestycji celu publicznego. Skarżący podniósł, że ustalenie w ramach postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wyłącznie tej okoliczności, że dane zamierzenie inwestycyjne może być uznane w świetle art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami za cel publiczny, jest niewystarczające do prawidłowej kwalifikacji danej inwestycji jako podlegającej procedurze właściwej dla ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie w trybie wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący zarzucił, że nie dokonano kwalifikacji przedmiotowej inwestycji na tej przesłanek przewidzianych w art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalając znaczenie inwestycji należy bowiem wziąć pod uwagę takie cechy jak rozmiar inwestycji, cel któremu ma służyć, doniosłość inwestycji z punktu widzenia interesów lokalnych, czy ponadlokalnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2010r. sygn. akt II SA/Kr 911/10, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego S. K. koszty postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny uznając jednak za zasadną skargę kasacyjną Centrum Handlowo-Usługowego [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w K., wyrokiem z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 671/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Uzasadniając rozstrzygnięcie NSA wskazał, że doszło do naruszenia art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z uwagi na pominięcie dołączonej w istocie do wniosku o wydanie decyzji odpowiedniej mapy, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zasadny jest zarzut nieprzeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów mimo wątpliwości co do czytelności przedstawionych przez organ kserokopii map, co również mogło mieć wpływ na wynik sprawy. NSA uznał za błędną wykładnię art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i błędne zastosowanie przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, wskazując na lokalny a nie tylko prywatny (grupowy) charakter inwestycji. NSA podkreślił, iż okoliczność, że rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej stanowi inwestycję towarzyszącą większej inwestycji, mającej charakter przedsięwzięcia prywatnego, nie oznacza, że ta inwestycja towarzysząca nie może mieć- z uwagi na swój charakter i zasięg - cech inwestycji celu publicznego. Nie znalazły uzasadnienia w ocenie NSA argumenty Sądu l instancji dotyczące sporządzenia map zasadniczych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w niewłaściwej skali. Mapy określające granice terenu objętego wnioskiem, przedstawione zostały na kopiach mapy zasadniczej we właściwej, określonej ustawowo skali. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga jest nieuzasadniona. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z dnia 28 kwietnia 2010 r. znak: [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], jak też decyzji organu l instancji decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 grudnia 2009 r. znak: [...] uznał, że decyzje te nie naruszają prawa. Na wstępie należy zwrócić uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5.07.2011 r. sygn. II OSK 671/11 uchylił wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 6.12.2010 r. sygn. akt II SA/Kr 911/10 w niniejszej sprawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tut. Sądowi. Zgodnie z art. 190 ustawy p.p.s.a Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonanego w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe ma uwadze, w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja p. n.: "Rozbudowa miejskiej sieci ciepłowniczej w rejonie ulic [...] w K." - działki nr "1" – "35" [...]) realizowana przez inwestora Centrum Handlowo - Usługowego [...] S. A. jest inwestycją celu publicznego, o której mowa w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2004r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.), w związku z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27.03.2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003, Nr 80, poz. 717 ze zm.). Stosownie do cytowanego wyżej przepisu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Natomiast "celami publicznymi" w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu art.6 ustawy u.g.n. są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w niniejszej sprawie w wyroku z dnia 5.07.2011 r. sygn. akt II OSK 671/11 podkreślił, iż okoliczność, że rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej stanowi inwestycję towarzyszącą większej inwestycji, mającej charakter przedsięwzięcia prywatnego, nie oznacza, że ta inwestycja towarzysząca nie może mieć - z uwagi na swój charakter i zasięg -cech inwestycji celu publicznego. A zatem przedmiotowa inwestycja ze względu na swój charakter i zasięg , według orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest inwestycją celu publicznego, jak to również ustaliły organy administracji obu instancji, co jest okolicznością bezsporną. Z akt administracyjnych wynika, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania, w związku z tym organ przeprowadził postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i następnych ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu wniosek inwestora Centrum Handlowo-Usługowe [...] S.A. z dnia 20.10.2009 r. o wydanie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest kompletny w świetle przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż określa granice terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na dwóch kopiach mapy zasadniczej w skali 1:1000 i 1:1500, co podkreślił też NSA w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 5.07.11 r. sygn. II OSK 671/11. Projekt decyzji lokalizacyjnej został sporządzony przez uprawnionego projektanta mgr inż. W. G. wpisanego na listę [...] Okręgowej Izby Architektów nr ewid. [...]. Organ uzyskał też pozytywną opinię Wydziału Kształtowania Środowiskowego UM w K. z dnia 13.11.2009 r. znak: [...]. Dokonano też analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak też ze stanu faktycznego i prawnego terenu na którym ma być realizowana inwestycja - o czym mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu przedmiotowa decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia przesłanki określone w przepisie art. 54 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do tego przepisu decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego określa: 1. rodzaj inwestycji 1. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa narodowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych 3. linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Organ zawiadomił też w dniu 5.11.2009 r. strony o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie w drodze zawiadomienia, o czym mowa w przepisie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu. Strony zatem wiedziały o toczącym się postępowaniu, tym samym miały możliwość zapoznawania się z aktami sprawy na każdym etapie postępowania, jak też składania ewentualnych wniosków czy uwag do tączącego się postępowania. W związku z powyższym, w ocenie Sądu zostały spełnione wszelkie przesłanki do wydania decyzji lokalizacji celu publicznego określone w przepisie art. 50 ust. 1 i art. 54 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust.2 nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze przez S. K., to należy je wszystkie uznać za nieuzasadnione. Zarzut, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie mieści się w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym), o których mowa w przepisie art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu, stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o u.g.n. jest bezzasadny, w świetle orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 5.07.2011 r. sygn. akt II OSK 671/11, że przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne jest lokalizacją celu przestrzennego, o której mowa w art. 6 ustawy o u.g.n w związku z art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu przestrzennym. W związku z tym organ wydając zaskarżoną decyzję m.in. na podstawie tych przepisów nie naruszył cyt. przepisów prawa materialnego, jak twierdzi skarżący. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie w następstwie wydania zaskarżonej decyzji uprawnień osób trzecich tj. skarżącego wynikających z jego prawa własności do nieruchomości objętych powyższym zamierzeniem gdzie inwestor będzie musiał mieć tytuł prawny do nieruchomości lub wszcząć procedurę wywłaszczeniową, o której mowa w art. 112 ust. 3 czy też art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a to może z kolei spowodować pozbawienie lub ograniczenie własności osób trzecich wbrew ich woli, to zarzut ten jest również nietrafny. W przedmiotowej sprawie dotyczącej wydania decyzji lokalizacji celu publicznego organ nie bada czy inwestor ma tytuł prawny do nieruchomości, na której zamierza zrealizować inwestycję. Decyzja ta jedynie określa możliwość wykonania przez inwestora na określonym terenie zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem. Decyzja lokalizacyjna stanowi niejako promesę dla uzyskania przez inwestora, na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego a więc na etapie decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Dopiero tym etapie inwestor będzie musiał wykazać się tytułem prawnym do nieruchomości na których zamierza zrealizować planowaną inwestycję. W myśl art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Również zarzut roszczeń cywilnych czy też wszczęcia procedury wywłaszczeniowej między zainteresowanymi stronami nie może być przedmiotem badania przesłanek do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu nietrafny jest też zarzut naruszenia przez organy przepisów art. 7 kpa, art. 77 kpa i art. 107 § 3 kpa poprzez nie ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, w szczególności nie dokonanie kwalifikacji przedmiotowej inwestycji na tle przesłanek z art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestię tę Sąd wyżej omówił i zbędne jest powtarzanie tej argumentacji. Organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dowodowe zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego określonymi w przepisach art. 7 kpa - zasadą ustalenia prawdy obiektywnej, art. 77 § 1 kpa -zasadą zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy oraz art. 107 § 3 kpa odnoszącego się do uzasadnienia decyzji. W ocenie Sądu organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, w sposób logiczny i prawidłowy uzasadniły dlaczego przedmiotowe przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego i tym samym dlaczego brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Organy na podstawie stanu faktycznego sprawy dokonały ustaleń prawnych wskazując normy prawa materialnego stanowiące podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. W związku z tym, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest prawidłowe i odpowiada dyspozycji przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Nieuprawnione jest też zarzut naruszenia przez organy przepisu art. 10 kpa, gdyż skarżący nie wykazał, iż naruszenie tego przepisu wpłynęło w jakikolwiek sposób na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, w szczególności na naruszenie jego praw w niniejszym postępowaniu i na czym ono ewentualnie miałoby polegać. Skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu i miał możliwość składania ewentualnych wniosków oraz uwag a także możliwość zapoznawania się z aktami sprawy na każdym etapie postępowania. Mając powyższe na uwadze, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).