II SA/Kr 132/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2017 r. sprawy ze skargi G. S. i J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o niezbędności wejścia na teren skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia 20 października 2016 r. (znak: [...]), na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz - art. 80 ust. 1, art. 81 ust. 1 i art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), po rozpatrzeniu odwołania G. S. oraz J. S., od decyzji Starosty [...] z dnia 12 października 2016 r. (znak: [...]), którą odmówiono wydania decyzji o niezbędności wejścia G. S. i J. S. na teren sąsiedniej nieruchomości – działki nr [...] celem wykonania robót budowlanych polegających na ociepleniu ściany budynku mieszkalnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 19 lipca 2016 r. wpłynął do Starosty [...] wniosek G. S. i J. S. o wydanie decyzji stwierdzającej niezbędność wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości celem wykonania prac polegających na ociepleniu ściany budynku mieszkalnego. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2016 r., organ I instancji nałożył na G. S. i J. S. obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego m.in. o dowód, czy ocieplenie ściany budynku usytuowanego na dz. nr [...] nie naruszy granicy dz. sąsiedniej, tj. dz. nr [...]. W odpowiedzi na powyższe, G. S. i J. S. podali m.in., że planowane przez nich do realizacji docieplenie spełnia wymogi art. 29 ust 2 pkt. 4 u.p.b., gdyż wysokość budynku wynosi ok. 9 m. Ponadto zaznaczyli, że w ich ocenie, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 2c u.p.b. planowane docieplenie nie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, gdyż zgłoszeniu podlega docieplenie budynków o wysokości powyżej 12 m i nie wyższych niż 25 m, a wysokość budynku planowanego do docieplenia wynosi ok. 9 m. Wskazali również, że do akt sprawy dołączono w ramach uzupełnienia kserokopie planu zagospodarowania z zaznaczonymi granicami nieruchomości, odległościami istniejącego budynku mieszkalnego od granicy działki sąsiedniej oraz wydruk z serwisu internetowego, które wskazują, że planowane ocieplenie budynku zostanie wykonane w całości na obszarze dz. nr [...], bez naruszania działki sąsiedniej o nr [...]. Decyzją z dnia 12 października 2016 r., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, Starosta [...] odmówił wydania decyzji o niezbędności wejścia G. S. i J. S. na teren sąsiedniej nieruchomości – dz. nr [...] celem wykonania robót budowlanych polegających na ociepleniu ściany budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w jego ocenie nie można było uznać bezsprzecznie, iż docieplenie budynku na dz. nr [...] nie będzie wiązać się z trwałym zainwestowaniem dz. nr [...], a tym samym w takiej sytuacji trwałe (a nie czasowe) wykonanie docieplenia naruszyłoby prawo własności M. D.. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli G. S. i J. S. W uzasadnieniu odwołania odwołujący się podnieśli, że według mapy numerycznej przyjętej do zasobu geodezyjnego odległość pomiędzy budynkiem mieszkalnym nr [...] znajdującym się na dz. nr [...] a północną granicą działki wynosi od 20-25 cm. W ocenie Wojewody [...], analiza akt sprawy wykazała poprawność w działaniu organu I instancji. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 47 u.p.b., a następnie wskazał, że zgodnie z tym przepisem, organ prowadzący postępowanie w sprawie wejścia w teren nieruchomości sąsiedniej, weryfikując zasadność wniosku powinien ocenić, czy wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości jest niezbędne do wykonania wnioskowanych prac (na które inwestor uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę lub które przyjęte zostały przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez sprzeciwu w drodze zgłoszenia), a także sprawdzić, czy inwestor podjął starania o uzyskanie zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu i czy starania te okazały się bezskuteczne. Organ II instancji podkreślił przy tym, że wejście na teren nieruchomości sąsiedniej ma charakter chwilowy i inwestor zobowiązany jest po zakończeniu koniecznych robót do doprowadzenia, zajętego przez siebie tymczasowo terenu, do stanu pierwotnego, a w związku z tym nie może ono prowadzić do stałego zajęcia (przejęcie własności) terenu sąsiedniego. Organ odwoławczy podniósł także, że z akt sprawy wynikało, iż planowane przez inwestorów docieplenie wykonane miało być na północnej ścianie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wojewoda [...] wskazał przy tym, że w ramach prowadzonego postępowania organ I instancji pozyskał decyzję (wraz z aktami sprawy) Wójta Gminy [...] z dnia 3 lipca 2002 r. (znak: [...]), którą udzielono pozwolenia na nadbudowę tego budynku mieszkalnego. Na podstawie ww. dokumentów organ odwoławczy ustalił, że w treści ww. decyzji znajdował się zapis, iż przedmiotowy budynek mieszkalny zlokalizowany jest w granicy z dz. nr [...], a w projekcie budowlanym zapis, że istniejący budynek oraz projektowane poddasze jest usytuowane ścianą północną w granicy dz. nr [...], co potwierdziła również analiza dokumentacji dokonana przez organ II instancji. Wojewoda [...] potwierdził również ustalenia Starosty [...] w zakresie, w którym organ I instancji podał, że na dołączonej przez inwestorów kserokopii mapy sytuacyjno-wysokościowej (nie potwierdzonej za zgodność z oryginałem w sposób przewidziany prawem) została naniesiona (na zielono) w niewielkim oddaleniu od północnej ściany budynku granica pomiędzy dz. nr [...] a nr [...], podczas gdy na poświadczonej za zgodność z oryginałem przez Wójta Gminy [...] kserokopii mapy sytuacyjno-wysokościowej (stanowiącej załącznik do ww. decyzji) brak było rozgraniczenia w tym miejscu. Organ odwoławczy nadmienił przy tym, że na poczynione przez niego ustalenia nie miała wpływu dołączona do odwołania mapa (poświadczona za zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego). Organ II instancji podkreślił bowiem, że skala powyższej mapy (1:1000) nie pozwalała na zanegowanie dokonanych ustaleń, gdyż nie wynikało z niej, aby granica działki inwestorów nie przebiegała po północnej ścianie budynku. Zdaniem organu odwoławczego, powyższe świadczyło o tym, że organ I instancji słusznie wskazał, iż nie można było uznać bezsprzecznie, że docieplenie budynku na dz. nr [...] nie będzie wiązać się z trwałym zainwestowaniem dz. nr [...], a tym samym wykonanie ocieplenia o grubości 10 cm na północnej ścianie budynku inwestorów mogłoby stanowić stałe naruszenie prawa własności właściciela działki sąsiedniej. Skargę na ww. decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący G. S. i J. S. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci wydania decyzji odmownych, a nieuwzględnienie i niewłaściwą interpretację podstawowego materiału dowodowego, jakim w ocenie skarżących bez wątpienia pozostawało pozwolenie na budowę z dnia 3 lipca 2002 r. (znak: [...]) wydane przez Wójta Gminy [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że pod pojęciem "ściany północnej", o której mowa w ww. decyzji z dnia 3 lipca 2002 r. – zdaniem skarżących – należy rozumieć ścianę warstwową, tj. 24 cm ściana z bloczków i 10 cm warstwa dociepleniowa styropianowa z elewacją (w sumie 34 cm), co według skarżących miało także potwierdzenie w zatwierdzonym projekcie budowlanym. W ocenie skarżących, organy obu instancji niezasadnie uznały, że została wybudowana nowa ściana stanowiąca granicę posesji, bowiem już sam projekt nadbudowy w rzutach i przekrojach, zdaniem skarżących, jasno pokazywał, iż właściwą granicą była ściana, ale ocieplona 10 cm warstwą styropianu łącznie z tynkiem. Ponadto skarżący dodali, że sąsiad M. D. od lat blokuje im wykonanie ocieplenia przedmiotowej ściany, podczas gdy w ocenie skarżących, dalsze zwlekanie z wykonaniem docieplenia skutkować będzie trwałym zniszczeniem substancji mieszkaniowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga nie jest uzasadniona i nie zasługuje na uwzględnienie w świetle obowiązującego prawa. Zasadniczym wzorcem normatywnym dla kontroli Sądu wobec zakwestionowanych w skardze decyzji jest treść art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.), w myśl którego: " 1. Jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. 2. W razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. 3. Inwestor, po zakończeniu robót, o których mowa w ust. 1, jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu - na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym". Jak podnosi literatura przedmiotu i orzecznictwo sądowe, których poglądy skład rozpoznający podziela: "Udostępnienie inwestorowi cudzej nieruchomości do wykonywania robót obejmuje prawo do przebywania na tej nieruchomości w czasie wykonywania robót, ustawienia potrzebnych do tego urządzeń, wykonywania niezbędnych robót ziemnych. Nie upoważnia to natomiast inwestora do zainstalowania lub wykonywania na cudzym gruncie jakichkolwiek elementów budowlanych, które mogłyby tam pozostać. Zakres robót wykonywanych z sąsiedniej nieruchomości jest jednak ustalony treścią pozwolenia na budowę i nie może być zmieniony czy ograniczony przez właściciela, który może jedynie wyrazić zgodę na ich pełny zakres wynikający z tego pozwolenia lub odmówić udzielenia zgody na ich wykonanie w ogóle (por. wyrok NSA z 7 kwietnia 1998 r., II SA/Gd 1880/96, LexPolonica nr 2231538, niepubl.). Inwestor korzystający w ten sposób z cudzej nieruchomości jest obowiązany po zakończeniu robót przywrócić nieruchomość do stanu poprzedniego i zabrać z niej wszystkie swoje urządzenia i przedmioty". Zob. Kisilowska Helena (red.), Prawo budowlane z umowami w działalności inwestycyjnej. Komentarz, wyd. II, komentarz do art. 47, 3 teza, autor fragmentu R. Godlewski, LexisNexis 2000). W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że adresowane na ich rzecz pozwolenie na budowę z dnia 3 sierpnia 2002 r. zostało przez skarżących skonsumowane w czasie, a planowane ocieplenie zamierzają wykonać korzystając z art. 29 ust 2 pkt. 4 u.p.b. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt. 2c u.p.b. W kontrolowanej sprawie bezsprzeczne jest, że teoretycznie, od strony formalnoprawnej przedmiotowe docieplenie wstępnie spełnia wymogi art. 29 ust 2 pkt. 4 u.p.b., gdyż wysokość budynku wynosi ok. 9 m. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 2c u.p.b. planowane docieplenie nie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, gdyż zgłoszeniu podlega docieplenie budynków o wysokości powyżej 12 m i nie wyższych niż 25 m, a wysokość budynku planowanego do docieplenia wynosi ok. 9 m. Nie podlega także wątpliwościom, że pismem z dnia 18.08.2016 r., adresowanym do organu I instancji M. D. oświadczył, że nie wyraża zgody na wejście na jego posesje w celu ocieplenia budynku położonego na działce nr [...] i nie zgadza się na naruszenie jego przestrzeni powietrznej i naruszenie jego granicy działki [...]. Kwestią sporną jest w konsekwencji tytuł prawny inwestora do terenu, na którym ma się znaleźć przedmiotowe ocieplenie. Na wezwanie organu, wnioskujący nie wyeliminowali bowiem w pełni uzasadnionych stanem faktycznym i prawnym sprawy wątpliwości, co do tego, czy zamierzone ocieplenie nie zaingeruje trwale w prawo własności sąsiedniej działki. W tym miejscu Sąd I instancji podkreśla, że przy korzystaniu z kompetencji zawartej w art. 47 Prawa budowlanego, organ I i II instancji jest związany przede wszystkim zasadą praworządności, legalności działania, co oznacza, że jego działanie powinno mieć nie tylko podstawę prawną ale powinno być zgodne z całością porządku prawnego. A zatem omawiana kompetencja nie może służyć do legitymizowania wykonywania robót, które mogą naruszyć czyjeś prawo własności. Jednocześnie realizacja przedmiotowej kompetencji zawartej w art. 47 Prawa budowalnego nie obejmuje kompetencji do wiążącego wyznaczania granicy pomiędzy działkami, a jedynie do oceny przez organy jak ta granica przebiega w świetle materiału dowodowego zgromadzonego i znajdującego się w aktach sprawy. W kontrolowanej sprawie, działające w niej organy prawidłowo ustaliły w oparciu o znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, że na jego podstawie nie jest bezsprzeczne, że przedmiotowe ocieplenie nie zaingeruje trwale w prawo nieruchomości działki nr [...], którego podmiotem jest sąsiad skarżących M. D. nie wyrażający zgody na przedmiotowe ocieplenie i ingerencje w granicę jego działki. Działające w sprawie organy prawidłowo skonfrontowały/zweryfikowały swoje ustalenia z dokumentacją projektowo-budowalną znajdująca się w aktach sprawy. Na podstawie ww. dokumentów, w przekonaniu Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że w treści ww. decyzji dot. pozwolenia na nadbudowę przedmiotowego budynku znajduje się stwierdzenie, że przedmiotowy budynek mieszkalny zlokalizowany na dz. nr [...] jest w granicy z dz. nr [...], a w projekcie budowlanym jest napisane, że istniejący budynek na dz. nr [...] oraz projektowane poddasze jest usytuowane ścianą północną w granicy dz. nr [...].Treść tej decyzji nie była przez skarżących kwestionowana. Trzeba zarazem zauważyć, że na dołączonej przez inwestorów kserokopii mapy sytuacyjno-wysokościowej, która nie jest potwierdzona za zgodność z oryginałem w sposób przewidziany prawem, została naniesiona (na zielono) w niewielkim oddaleniu od północnej ściany budynku granica pomiędzy dz. nr [...] a nr [...], podczas gdy na poświadczonej za zgodność z oryginałem przez Wójta Gminy [...] kserokopii mapy sytuacyjno-wysokościowej, stanowiącej załącznik do decyzji w sprawie pozwolenia na nadbudowę, brak było rozgraniczenia w tym miejscu. Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził zarazem, zdaniem Sądu, że na poczynione przez niego ustalenia nie mogła mieć wpływu dołączona do odwołania mapa, poświadczona za zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego, gdyż skala powyższej mapy (1:2000) nie pozwalała na zanegowanie dokonanych ustaleń, gdyż nie wynika z niej, aby granica działki inwestorów nie przebiegała po północnej ścianie budynku. Jednocześnie na tej mapie znajduje się pieczęć, z której wynika, że mapa nie spełnia wymagań obowiązujących standardów technicznych w zakresie dokładności przebiegu granic i położenia punktów granicznych. Zdaniem Sądu, powyższe świadczy o tym, że organ I i II instancji słusznie wskazały, iż nie można było uznać za bezsprzeczne, że docieplenie budynku na dz. nr [...] nie będzie wiązać się z trwałym zainwestowaniem w teren i przestrzeń dz. nr [...], a tym samym wykonanie ocieplenia o grubości 10 cm na północnej ścianie budynku inwestorów mogłoby stanowić stałe naruszenie prawa własności właściciela działki sąsiedniej. Na chwilę/czas wydania kontrolowanych decyzji, ustalony przez organy stan faktyczny i prawny sprawy nie spełnia przesłanek do zastosowania art. 47 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że pod pojęciem "ściany północnej", o której mowa w ww. decyzji z dnia 3 lipca 2002 r. – zdaniem skarżących – należy rozumieć ścianę warstwową, tj. 24 cm ściana z bloczków i 10 cm warstwa dociepleniowa styropianowa z elewacją (w sumie 34 cm), co według skarżących miało także potwierdzenie w zatwierdzonym projekcie budowlanym. W ocenie skarżących, organy obu instancji niezasadnie uznały, że została wybudowana nowa ściana stanowiąca granicę posesji, bowiem już sam projekt nadbudowy w rzutach i przekrojach, zdaniem skarżących, jasno pokazywał, iż właściwą granicą była ściana, ale ocieplona 10 cm warstwą styropianu łącznie z tynkiem. Ustosunkowując się do powyższego, Sąd stwierdza, że skoro nadbudowa poddasza została zaprojektowana w istniejących gabarytach rzutu poziomego budynku, a zarazem z dokumentacji bezsprzecznie wynika, że ściany zewnętrzne budynku mieszkalnego przez nadbudową miały gr. 38 cm wykonane z pustaków pgs odmiany M700 gr 1 l/2p/38cm/ na zaprawie cementowo-wapiennej-re3Mpa i są zarazem nieocieplone - to w myśl prawidłowych wywodów opierających się na analizie dokumentacji projektowo-budowalnej, i ww. prawidłowej mapie ewidencyjnej spełniającej wymogi prawa należy przyjąć, że ściana zewnętrzna budynku mieszkalnego gr. 38 cm jest właściwą granicą w realiach przedmiotowej sprawy. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z § 9 ust. 3- 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie, dot. wymiarów wymaganych w rozporządzeniu: "3. Określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. 4. Dla budynków istniejących dopuszcza się przyjmowanie odległości, o których mowa w ust. 3, bez uwzględnienia grubości warstw izolacji termicznej, tynków lub okładzin zewnętrznych, przy czym nie dotyczy to ściany budynku usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki. 5. Wykaz Polskich Norm powołanych w rozporządzeniu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia". Jedynie na całkowitym marginesie, co nie ma znaczenia dla wyniku spawy, Sąd zauważa, że pomimo braku możliwości zapoznania się z charakterystyką danego materiału, doświadczenie życiowe może podpowiadać, iż styropian (polistyren spieniony) nie jest materiałem niepalnym, w związku z czym wykorzystanie tego materiału do budowy ściany oddzielenia przeciwpożarowego/ocieplenia mogłoby stanowić naruszenie § 232 ust. 1 r.w.t., ale ta kwestia znajduje się poza zakresem rozpatrywanej sprawy i jest jedynie sygnalizowana. W aktach sprawy znajduje się opis do projektu zagospodarowania działki, z którego wynika, że na działce oznaczonej nr ew. [...] położonej w [...] zaprojektowano: A/obiekty kubaturowe:, w tym nadbudowa poddasza została zaprojektowana w istniejących gabarytach rzutu poziomego budynku. Istniejący budynek oraz projektowane poddasze jest usytuowane ścianą północną w granicy działki nr ew. [...] Ściana ta zarówno w części istniejącej jak i projektowanej jest murem pełnym bez żadnych otworów. Na ścianie północnej projektowanego poddasza zaprojektowano ogniomurek o wysokości 30 cm ponad projektowaną połacią dachową. Na działce sąsiada nr ew.[...] są zlokalizowane budynki mieszkalno-gospodarcze. Na w/w działce w sąsiedztwie projektowanej nadbudowy poddasza nie ma technicznej możliwości lokalizacji żadnego nowego obiektu kubaturowego. Obiekty istniejące na działce nr ew. [...] posiadają konstrukcję murowaną i pokrycie z materiałów niepalnych. Budynek mieszkalny oznaczony nr [...] jest budynkiem dwukondygnacyjnym piętrowym, budynek gospodarczy oznaczony na planie zagospodarowania nr [...] budynkiem parterowym. W ścianach tych budynków od strony granicy z działką nr ew. [...] nie ma żadnych otworów okiennych i drzwiowych. Projektowane poddasze z uwagi na zastosowane rozwiązania techniczne/konstrukcja stropu nad poddaszem - żelbetowa, konstrukcja więźby dachowej zaimpregnowana środkami ognioochronnymi, pokrycie z blachy/ jest konstrukcją całkowicie niepalną. Ściana północna w projektowanym poddaszu budynku mieszkalnego spełnia wymogi ściany oddzielenia p.poż. zgodnie z wymogami paragrafu 233 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r Iz późniejszymi zmianami/.Inwestor posiada pisemną zgodę sąsiada na wykonanie mieszkalnego poddasza w granicy działki". W aktach sprawy znajduje a się także 0pis do projektu architektoniczno-budowlanego, zawierający w pkt .2.1. Charakterystyka obiektów, według której w pkt 2.3. Dane konstrukcyjno-materiałowe-ściany konstrukcyjne zewnętrzne: mur warstwowy gr.34cm o następującym układzie warstw: od zewnątrz: izolacja termiczna ze styropianu M20 gr. 10 cm +warstwa konstrukcyjna z pustaków z betonu komórkowego odmiany M600 gr. 24cm na zaprawie cementowo-wapiennej rc=3MPa.Ścianę północną poddasza wyprowadzić 30 cm ponad połać dachową i ofazować blachą aluminiową w kolorze pokrycia dachu. W opisie tym, też są wskazane ROBOTY IZOLACYJNE: Izolacja termiczna ścian zewnętrznych styropian M2o gr. l0 cm. Izolacja termiczna stropu nad poddaszem styropian lub wełna mineralna gr .l5 cm, Izolacja akustyczna stropu nad parterem styropian gr.2cm. Paroizolacja z folii budowlanych paroprzepuszczalnych i paroszczelnych. Warstwy posadzkowe, stropowe i dachowe wykona( wg. opisu na przekrojach budynku. Z "Charakterystyki konstrukcyjno-materiałowej budynku istniejącego wraz z oceną stanu technicznego" wynika, że "Ściany zewnętrzne budynku mieszkalnego gr. 38 cm wykonane z pustaków pgs odmiany M700 gr 1 l/2p/38cm/ na zaprawie cementowo-wapiennej rc = e3Mpa. Budynek nie posiada żadnej izolacji termicznej ścian zewnętrznych". W przekonaniu Sądu, z treści ww. pozwolenia na budowę wynika, że budynek przed nadbudową stał w granicy. Skarżący nie kwestionowali treści pozwolenia na budowę, z której wynika m.in. ten wniosek. Na tle powyższych ustaleń wniosek i ocena Sądu jest tego rodzaju, że skoro skarżący chcą dokonać ocieplenia całej ściany, także w tym zakresie, który istniał przed nadbudową i która, jak wynika z dokumentacji projektowej nie była ocieplona i skoro nadbudowa według projektu powinna dostosować się gabarytami do istniejącego muru i zarazem jego ściany są o gr. 38 cm., to z tego wynika, że co najmniej ocieplenie ściany, która istniała przed nadbudową i stała w granicy potencjalnie ingeruje w prawo własności sąsiedniej nieruchomości. Z kolei wobec ściany nadbudowanej skarżący nie wykazali, że podczas jej budowy/nadbudowy - skoro zabudowa była w granicy - zostało pozostawione miejsce na ocieplenie ściany nadbudowanej. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.