II SA/Kr 1322/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku H. Z. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz nadesłania brakujących odpisów skargi w dniu 12 marca 2010 r. w sprawie ze skargi H. Z. na decyzję Wojewody [...] dnia 29 maja 2009r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić przywrócenia terminu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 sierpnia 2009r. skarżąca H. Z. została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie jej 9 odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem, natomiast na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 sierpnia 2009r. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 500 zł. Wezwania zawierały pouczenie, że nieuiszczenie wpisu, czy też nieuzupełnienie braków skargi w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwania zostały po dwukrotnym awizowaniu (w dniach: 4 września 2009r. i 11 września 2009r.) zwrócone przez pocztę z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Zgodnie z art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -dalej "ppsa" - sąd przyjął, że wezwania zostały skutecznie doręczone w dniu 18 września 2009r. W dniu 21 października 2009r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia złożonej skargi, jednocześnie przedkładając 9 odpisów skargi oraz dowód wpłaty kwoty 500 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w okresie od 19 sierpnia 2009r. do 23 września 2009r. przebywała z chorym mężem w szpitalu poza miejscem zamieszkania. Sama również była pacjentką szpitala, zaś o korespondencji dowiedziała się po powrocie do domu, ale myślała, że skoro nie została jej doręczona, to otrzyma ją ponownie. Dopiero, kiedy od znajomego dowiedziała się, że sąd nie może ponownie wysłać jej korespondencji, natychmiast, tj. w dniu 19 października 2009r. zapoznała się w sądzie z aktami, w następstwie czego złożyła przedmiotowy wniosek. WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 26 października 2009r. odrzucił wniosek H. Z. o przywrócenie terminu, uznając, że skarżąca złożyła przedmiotowy wniosek po upływie siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 ppsa. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła H. Z., wnosząc o jego uchylenie i zmianę. Skarżąca wskazała, że w dniu, który Sąd przyjął za dzień w którym dowiedziała się o uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. w dniu 23 września 2009r. dowiedziała się jedynie, że była do niej przesyłka polecona. Podała, że na awizie poczta nigdy nie oznacza nadawcy przesyłki. Ponieważ termin odbioru przesyłki już minął, była przekonana, że nadawca prześle list ponownie. Z uwagi na chorobę męża, dopiero po kilku dniach udała się na pocztę i dowiedziała się, kto był adresatem przesyłki. Jednakże nie mogła dowiedzieć się, co było przedmiotem kierowanej przesyłki. Z uwagi na stan zdrowia męża oraz odległość do Sądu w Krakowie w dniu 19 października 2009r. skarżąca udała się do Sądu, aby dowiedzieć się, co było przedmiotem kierowanej korespondencji i dopiero wówczas dowiedziała się, że Sąd wzywał ją do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu, które niezwłocznie uzupełniła i złożyła wniosek o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 lutego 2010r. uchylił zaskarżone postanowienie WSA w Krakowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA skarżąca uprawdopodobniła okoliczności wskazujące zachowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu z art. 87 § 1 ppsa. NSA przyjął, iż H. Z. o uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi dowiedziała się dopiero w dniu, w którym zjawiła się w Sądzie, tj. w dniu 19 października 2009r. Zatem termin do złożenia przedmiotowego wniosku biegł od dnia 20 października 2009r. i upłynął w dniu 26 października 2009r. W takiej sytuacji brak było podstaw do odrzucenia przez WSA w Krakowie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu, więc Sąd winien był rozpatrzyć wniosek merytorycznie, badając zasadność przywrócenia terminu oraz mając na uwadze okoliczności wskazane przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 ppsa wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jak wskazano wyżej, w niniejszej sprawie zapadło postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym uchylone zostało postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a sprawa została przekazana temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zatem mamy do czynienia z sytuacją opisaną w art. 185 § 1 ppsa w związku z art. 197 § 2 ppsa, a w takich przypadkach ma zastosowanie art. 190 ppsa, zgodnie z którym Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Kierując się zatem wskazaniami NSA, należało uznać, że przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 ppsa i powinien zostać merytorycznie rozpoznany. Podkreślić należy, że "Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Okolicznościami takimi mogą być na przykład nagła choroba lub błędne pouczenie sądu" (tak NSA w postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2008r. sygn. akt l OZ 246/08 (Lex Omega nr 479292). Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ani podeszły wiek ani stan zdrowia nie stanowią przesłanek wykluczających istnienie winy" (tak NSA w wyroku z dnia 28 czerwca 2007r, sygn. akt II OSK 479/07). Mając na uwadze powyższe oraz treść wniosku o przywrócenie terminu, Sąd uznał, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca podała, że w okresie od 19 sierpnia 2009r. do 23 września 2009r. przebywała z chorym mężem w szpitalu poza miejscem zamieszkania. Nie kwestionując tej okoliczności, należy zwrócić uwagę, że z przedłożonych przez skarżącą kart informacyjnych leczenia szpitalnego wynika, że w istocie pobyt w szpitalu miał charakter rehabilitacyjny. Ponadto sama skarżąca w swoim zażaleniu mówi o pobycie w sanatorium. Takie zaś wyjazdy nie mają charakteru nagłych zdarzeń, lecz są planowane z odpowiednim wyprzedzeniem czasowym. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wniosła skargę 6 lipca 2009r., a więc od tego dnia powinna liczyć się możliwością otrzymywania korespondencji z Sądu oraz zachować odpowiednią staranność wymaganą od osoby będącej stroną postępowania sądowego. Dlatego też skarżąca, planując miesięczny pobyt poza miejscem zamieszkania, powinna zadbać o to, by wskutek jej długiej nieobecności nie nastąpiły dla niej negatywne skutki procesowe związane np. z nieodbieraniem korespondencji. Co więcej sama skarżąca w swoim zażaleniu do NSA wskazała, że "przez ostatnie kilkanaście miesięcy otrzymuje stosunkowo często przesyłki urzędowe jako pisma polecone". Skoro zaś skarżąca była świadoma tego, że może być do niej kierowana korespondencja, w tym także pisma z Sądu, i nie zadbała o jej odbieranie podczas trwającej ponad miesiąc nieobecności w miejscu zamieszkania, zasadnie można uznać, iż uchybienie terminu do uiszczenia wpisu oraz nadesłania brakujących odpisów skargi nastąpiło z winy skarżącej. Dlatego na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ppsa orzeczono jak w sentencji.