II SA/Kr 1324/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda Wojciech Jakimowicz /spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2011 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Decyzją z dnia 12 stycznia 2011 r., Nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy - na wniosek I. P. - dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr "1" obręb [...] przy ul. [...] w K.". W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia stwierdzono, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podano również, że w toku postępowania uzyskano wymagane uzgodnienia i opinie organów oraz ustalono, iż spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji, o których mowa w art. 61 w/w ustawy. Ponadto organ l instancji ustosunkował się do podniesionych przez strony w trakcie postępowania zarzutów. Z odwołaniem od powyższej decyzji wystąpili w ustawowym terminie E. B. oraz W. B., sprzeciwiając się usytuowaniu planowanego obiektu w granicy sąsiadujących z terenem inwestycji działki "2’, będących ich własnością. Zakwestionowali ustalone warunki zabudowy, w szczególności w zakresie ustalenia linii zabudowy i wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. Odwołujący się wnieśli również zastrzeżenia dotyczące analizy architektoniczno-urbanistycznej, w której pominięto niektóre działki z obszaru analizowanego, tj. działki nr "3", "4", "5’, co ma wpływ na ustalenie średniego wskaźnika zabudowy, będącego podstawą wskaźnika powierzchni nowej zabudowy. Zdaniem odwołujących się organ l instancji błędnie ustalił stan faktyczny, co w konsekwencji powoduje, iż wydana decyzja narusza przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na uzasadnienie swego stanowiska strona odwołująca się przedłożyła w załączeniu odwołania dokumentację fotograficzną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt: [...] wydaną na podstawie art. art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 r., Nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło treść przepisów art. 59 ust. 1 i 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej wskazało na treść § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. - w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podano, iż w sporządzonej dla potrzeb sprawy analizie architektoniczno-urbanistycznej wskazano, iż planowana inwestycja polegająca na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr "1" obr. [...] stanowi kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym, który wyznaczono zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem i nie mniej niż 50 m. Jako działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazano działki nr ewid. "2’, "6’, "7", "8’ obr. [...]. W myśl przepisów § 4 i § 7 powołanego wyżej rozporządzenia wskazanie konkretnych działek sąsiednich ma fundamentalne znaczenie dla ustalanych parametrów planowanej inwestycji. Konieczne jest przy tym ustalenie jakimi parametrami architektonicznymi i technicznymi cechuje się zabudowa na przyjętych do porównania działkach (działce) sąsiednich, by możliwe było precyzyjne ustalenie ewentualnych warunków dla nowej zabudowy. Kolegium stwierdziło, iż zarówno działka wskazana, jako obszar planowanej zabudowy, jak i działki sąsiednie dostępne są z tej samej drogi publicznej (ul. [...]) w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Kolegium, po ponownym przeanalizowaniu sprawy, doszło do przekonania, że ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji mieszczą się w parametrach i wielkościach istniejącej już w obszarze analizowanym zabudowy. Wskazano, że linię zabudowy ustalono na podstawie § 4 ust. 4 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z analizy, a także z załącznika graficznego do analizy wynika, że w obszarze analizowanym po południowej stronie ul. [...] (tej samej co przedmiotowa inwestycja) linia zabudowy nie jest wyraźnie wykształcona posiada charakter uskokowy, budynki lokalizowane są w odległości od 2 m (dz. nr "8’) do ok. 10 m (dz. nr "6") od granicy z działką drogową. Natomiast budynek podlegający rozbudowie oraz budynek na działce sąsiedniej nr "7", do którego przylegać będzie rozbudowywana inwestycja położony jest w odległości 3 m od granicy z działką drogową nr "9’ - ul. [...] co uzasadnia przyjęcie, że projektowana zabudowa polegająca na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego, powinna zachować tę linię zabudowy. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu został wyznaczony w wysokości do 28 %, na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia, a więc jest inny aniżeli średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego, który wynosi ok. 25%. W analizie wskazano jak kształtuje się ten wskaźnik dla poszczególnych działek z obszaru analizowanego. W oparciu o te dane wyliczono średni wskaźnik, którego wartość wynosi około 25%. Prawdą jest, że przy ustalaniu powyższego wskaźnika nie wzięto pod uwagę działki nr "3", jednakże na tle pozostałych 16 działek z obszaru analizowanego, zdaniem Kolegium, nie miało to większego znaczenia. Wnioskowana powierzchnia zabudowy, stanowiąca ok. 28 % powierzchni działki inwestycyjnej mieści się w typowych wartościach wskaźnika zabudowy jednorodzinnej, występującej w obszarze analizowanym i zapewni wpisanie się nowego obiektu w parametry istniejących budynków. Kolejny parametr, tj. szerokość elewacji frontowej wyznaczono na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia, czyli na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym. Ze sporządzonej analizy wynika, że średnia szerokość elewacji frontowej dla budynków jednorodzinnych wynosi 10 m. Dalej Kolegium podało, że z analizy wynika, że wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla budynków w analizowanym obszarze są bardzo zróżnicowane i uzależnione od okresu ich powstania. Istnieje spora grupa starszych zabudowań, często drewnianych i w złym stanie technicznym, przykrytych dachami dwuspadowymi, posiadającymi wysokości ok. 3-3,5 m do okapu i ok. 5-6,5 m do kalenicy. Natomiast najnowsze budynki posiadają od dwóch do czterech kondygnacji i przykryte są dachami stromymi dwu i wielospadowymi o wysokościach: do kalenicy- od ok. 9 m do ok. 14,5 m, do okapu - od ok. 4 m do ok. 9 m. Wyniki analizy pozwalają na przyjęcie, że wnioskowana wysokość do 7,5 m do kalenicy oraz do 5 m do okapu wpisuje się w parametry występujące w obszarze analizowanym, w związku z czym, możliwe jest wyznaczenie dopuszczalnych wartości dla nowej zabudowy zgodnie z wnioskiem. Ponadto z analizy wynika, że na terenie obszaru analizowanego występują dachy płaskie, a w przypadku zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dominują dachy strome. W oparciu o powyższe dane dla przedmiotowej inwestycji ustalono geometrię dachu, w ten sposób, że kąt nachylenia wynosi od 20° do 45°, a wysokość głównej kalenicy do 7,5 m, dach dwuspadowy lub wielospadowy, doświetlenie w postaci lukarn, facjat lub okien połaciowych, kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki - dowolny. Ponadto z uwagi na istniejącą zabudowę oraz konfigurację i niewielką szerokość działki objętej wnioskiem inwestycyjnym, a także wyniki sporządzonej analizy, ustalenia dotyczące możliwości zabudowy w granicy z działkami "7’, "2’ obr. [...] znajdują uzasadnienie. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że zaskarżoną decyzję, jako odpowiadającą wymogom formalnym oraz materiałowi dowodowemu sprawy, należało utrzymać w mocy. Wskazano, że jak wynika z akt, projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisana na listę członków izby architektów nr uprawnień [...]. Ponadto do decyzji dołączono - zgodnie z wymogiem § 9 rozporządzenia - jako załączniki: załącznik opisowy nr 1 zawierający "warunki zabudowy", nr 3 zawierający wyniki analizy, oraz załączniki graficzne: nr 2 zawierający część graficzną decyzji i przedstawiający linie rozgraniczające teren inwestycji oraz nr 4 przedstawiający wyniki analizy. Na zakończenie, w ramach kontroli instancyjnej Kolegium stwierdziło, że organ l instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, co znalazło wyraz w usystematyzowanym i uporządkowanym materiale dowodowym, znajdującym się w aktach sprawy, uzasadniającym podjętą przez organ l instancji decyzję. W świetle powyższego zaskarżona decyzja jest prawidłowa i brak jest podstaw do jej uchylenia. Na zakończenie dodano, iż w myśl art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu, jak również nie narusza prawa własności oraz innych praw osób trzecich. Celem takiej decyzji jest stwierdzenie dopuszczalności, z punktu widzenia przepisów prawa, określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, przy czym decyzja ta nie przesądza o możliwości realizacji inwestycji. Na tym etapie nie bada się stanu technicznego obiektu podlegającego wnioskowanej rozbudowie i nadbudowie. Decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, a umożliwia jedynie ubieganie się o pozwolenie na budowę. Dopiero w następnym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest postępowanie o pozwolenie na budowę, przedmiotem rozstrzygnięć są kwestie techniczne. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt: [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarżący podał, iż organy obu instancji w wdanych decyzjach nie odniosły się do zarzutów podnoszonych przez strony postępowania w jego trakcie dotyczących naruszenia ich praw. Nadto skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o sfałszowaną analizę urbanistyczno-architektoniczną. Ustalona linia zabudowy i wskaźnik zabudowy (poprzez nieuwzględnienie w analizowanym obszarze działek nr "5’, "3’ i "4’) zostały określone błędnie i tym samym, w ocenie skarżącego, nie zachodzą przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podniósł, że wbrew treści punktu 3bb analizy budynek podlegający rozbudowie nie może przylegać do budynku na działce sąsiedniej nr "7’, ponieważ budynek na tej działce posadowiony jest 3m od granicy z działką nr "1’. Analiza tworzy zatem przesłanki do zabudowy bliźniaczej. Skarżący wskazał również, iż zaskarżona decyzja uniemożliwia wykonanie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 maja 1996 r. nr [...] w pkt. 3 b, t.j. uniemożliwia zgłoszenie do użytkowania budynku mieszkalnego na działce nr "1". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego sfałszowania analizy Kolegium wyjaśniło, że Kolegium nie ma kompetencji do stwierdzenia czy dokument ten został sfałszowany. Kolegium ocenia sporządzoną analizę w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. W tym przedmiocie Kolegium nie dopatrzyło się uchybień. Wskazano, że organ l instancji w sposób wyjątkowo szczegółowy ustosunkował się do podnoszonych przez stronę zarzutów, a także Kolegium w uzasadnieniu szczegółowo wykazało zasadność ustalonych warunków w zakresie poszczególnych wskaźników planowanej zabudowy. W świetle powyższego, w ocenie Kolegium, zaskarżona decyzja jest prawidłowa i brak jest podstaw do jej uchylenia, co uzasadnia oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.). Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). W świetle niżej przedstawionych uwag należy podkreślić, że zarzuty dotyczące sfałszowania analizy architektoniczno-budowlanej nie znajdują żadnego potwierdzenia w aktach sprawy, a w ramach kontroli sądowoadministracyjnej nie mieści się prowadzenia postępowania w tym zakresie. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy nie ma również znaczenia treść decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 maja 1996 r. nr [...], na którą powołuje się skarżący, a zwłaszcza nie jest dopuszczalne wywodzenie w oparciu tę decyzję zakazów w kwestii dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy na działce nr "1" obręb [...] przy ul. [...] w K., gdyż zakazy takie mogłyby wynikać wyłącznie z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W pierwszej kolejności należy podnieść, że w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla planowanego przedsięwzięcia należy ustalić warunki zabudowy na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym (DZ. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ. U z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Należy podkreślić, iż decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom a obowiązek odmowy istnieje tylko wówczas gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki (zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych warunków – por. NSA wyrok z 12.10.2010, II OSK 1542/09 LEX nr 746623). Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie pierwszym etapem realizacji inwestycji i służy m.in. temu, aby wnioskodawca uzyskał informację, czy planowane przez niego zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne na terenie, na którym ma zamiar je zrealizować. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy zawiera tylko pewne ogólne ramy przyszłej inwestycji, która ulega konkretyzacji dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Uzyskanie warunków zabudowy nie musi bowiem zawsze oznaczać, iż dojdzie do realizacji planowanej inwestycji, gdyż decyzja ta nie zawiera nakazu realizacji zamierzenia. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w zakresie ustalonym w przepisach odrębnych może mieć miejsce tylko do zagadnień, które nie są objęte kognicją organów architektoniczno-budowlanych, ustaloną w art. 71 Prawa budowlanego. Ochrona taka może zatem dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 20.10.2010 r., II OSK 1643/09, LEX nr 746705). Należy wskazać, iż ustalając warunki zabudowy dla planowanej inwestycji organ, z jednej strony jest ograniczony zasadą dobrego sąsiedztwa, która zakłada konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym, z drugiej zaś strony prawem do wolności zagospodarowania nieruchomości. Wykładnia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może prowadzić do automatycznego uznania prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności. Dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej decyzji sporządzono analizę archtektoniczo-urbanistyczną. Wyznaczono obszar analizowany, na którym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). W ocenie Sądu zasadny jest zarzut dotyczący nieprawidłowego ustalenia w niniejszej sprawie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu został wyznaczony w wysokości do 28 %, na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia, a więc jest inny aniżeli średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego, który wynosi ok. 25%. W analizie wskazano jak kształtuje się ten wskaźnik dla poszczególnych działek z obszaru analizowanego. W oparciu o te dane wyliczono średni wskaźnik, którego wartość wynosi około 25%. Zasadnie twierdzi skarżący, że przy ustalaniu powyższego wskaźnika nie wzięto pod uwagę działek nr "5’, "3’ i "4’ znajdujących się w obszarze analizowanym i wbrew twierdzeniom organu odwoławczego mogło to mieć wpływ na ustalenie wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w niniejszej sprawie. Uchybienie to jest tym bardziej istotne, gdy weźmie się pod uwagę, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki został wyznaczony w sposób nieprecyzyjny, tj. poprzez jego określenie w przedziale od 0% do 28%. Ugruntowane jest już stanowisko orzecznictwa, że podstawą wyznaczenia tego parametru jest średni wskaźnik powierzchni nowej zabudowy dla obszaru analizowanego i jako taki ("średni") powinien wyrażać się jedną liczbą, a nie przedziałem liczb (por. wyrok WSA z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 800/07, publ. LEX nr 512279). Niewątpliwie rozbieżność pomiędzy ustaleniami analizy przewidującej wskaźnik nowej zabudowy oraz wynikami analizy stanowiącej załącznik do decyzji pierwszoinstancyjnej - na ok. 28%, a treścią decyzji wskazującej na wskaźnik "do 28%" oznacza, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia warunków zabudowy w oparciu o ustalenia analizy architektoniczno-budowlanej doprowadzając przy tym, że decyzja jest wewnętrznie niespójna (w różnych załącznikach ustalono w sposób nie tożsamy wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki). Nie jest natomiast w ocenie Sądu zasadny zarzut nieprawidłowego ustalenia linii zabudowy. Gdy chodzi o kwestionowaną przez skarżącego kwestię wyznaczenia linii zabudowy, należy stwierdzić, że linię tę ustalono na podstawie § 4 ust. 4 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z analizy, a także z załącznika graficznego do analizy wynika, że w obszarze analizowanym po południowej stronie ul. [...] (tej samej co przedmiotowa inwestycja) linia zabudowy nie jest wyraźnie wykształcona posiada charakter uskokowy, budynki lokalizowane są w odległości od 2 m (dz. nr "8") do ok. 10 m (dz. nr "6") od granicy z działką drogową. Natomiast budynek podlegający rozbudowie oraz budynek na działce sąsiedniej nr "7’ położony jest w odległości 3 m od granicy z działką drogową nr "9" - ul. [...], co uzasadnia przyjęcie, że projektowana zabudowa polegająca na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego, powinna zachować tę linię zabudowy. Nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji kwestia stwierdzenia w analizie, że projektowany budynek będzie przylegał do budynku na działce sąsiedniej, gdyż nie zmienia to niczego w zakresie ustalenia linii zabudowy skoro budynek mieszkalny, jak i garaż usytuowane na działce nr "7" położone są w odległości 3 m od granicy z działką drogową nr "9’. Treść analizy nie jest również treścią decyzji o warunkach zabudowy (załącznikiem decyzji są jedynie wyniki analizy) i nie może wiązać organu wydającego pozwolenie na budowę. Również w pozostałym zakresie niekwestionowanym przez skarżącego na etapie skargi do sądu administracyjnego Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego nie dopatrując się innych uchybień w zaskarżonej decyzji. Ze względu jednak na wskazaną wyżej nieprawidłowość ustalenia w niniejszej sprawie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy należy stwierdzić, że organy obydwu instancji ustalając warunki zabudowy na skutek nieznajdującego potwierdzenia w wynikach przeprowadzonego postępowania przyjęcia, że spełniony został w tym zakresie wymóg art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszyły zarówno tę normę prawa materialnego, jak i przepisy postępowania – zwłaszcza zasadę prawdy obiektywnej określoną w art. 7 k.p.a. – a uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowało treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z tego powodu zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, należało wyeliminować z obrotu prawnego również decyzję organu pierwszej instancji. Wyeliminowanie decyzji obydwu instancji było niezbędne do końcowego załatwienia sprawy, gdy uwzględni się treść zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W toku ponownie prowadzonego postępowania organy zobowiązane są do wyjaśnienia i prawidłowego – zgodnie z wyżej wskazanymi zasadami – ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji o warunkach zabudowy jest zbędne.