II SA/Kr 1329/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego M.T. kwotę 740,00 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późn. zmianami), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) na wniosek spółki A., Sp. z o.o. w K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu mieszkaniowo - usługowego z garażem podziemnym, dojazdem i infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obr. [...] położonej w K. przy ul. [...] oraz dodatkowo działka nr [...] obr. [...] w zakresie infrastruktury technicznej, dojść i dojazdów". Organ wskazał, że załączniki: Nr 1 - Warunki zabudowy terenu oraz wyniki analizy urbanistyczno- architektonicznej, Nr 2 - Linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali 1:1000 wraz z częścią graficzną wyników analizy urbanistyczno- architektonicznej, Nr 3 - Wyniki analizy urbanistyczno architektonicznej (część tekstowa), Nr 4 - Wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej (część graficzna) stanowią integralną część decyzji. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem inwestora, który wpłynął do organu w dniu 6 listopada 2006 r. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. – postanowienie z dnia 16 września 2011 r., Ponadto uzyskano następujące opinie: opinię Zarządu Dróg i Transportu w K. z dnia 15 kwietnia 2008 r., w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego, opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 20 marca 2007 r. w zakresie ochrony konserwatorskiej, opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z dnia 20 grudnia 2006 r., w zakresie obsługi komunikacyjnej, opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z dnia 29 grudnia 2006 r. w zakresie ochrony środowiska, opinię Rady Dzielnicy [...] z dnia 17 stycznia 2007 r., opinię Miejskiej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej nr [...] z dnia 7 kwietnia 2009 r. Organ ustalił, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadają wymagane ustawą uprawnienia. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli: J.S. i M..T. J.S. podniósł, że jako współwłaściciel kamienicy przy ul. [...] nie zgadza się na realizację inwestycji objętej wnioskiem. Zdaniem odwołującego się prace budowlane w użyciem ciężkiego sprzętu mogą naruszyć konstrukcję i fundamenty jego kamienicy. Inwestycja spowoduje również zwiększenie się hałasu i ruchu przy ul. [...]. M.T. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 11,art. 12 § 1, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; - art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3, 5, 6 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, że organ błędnie wskazał w decyzji datę postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jako 16 września 2011 r. Powyższe budzi wątpliwości odwołującego się co do zachowania należytej staranności przez organ przy badaniu sprawy i uzasadnia zarzut naruszenia art. 8 kpa i art. 107 § 3 kpa. Nie wiadomo również jakimi kryteriami kierował się organ wyznaczając obszar analizowany, co świadczy o naruszeniu art. 7 i art. 11 kpa. Odwołujący się zarzucił, że działki które posłużyły do ustalenia wskaźników dla przedmiotowej inwestycji wybrane zostały przypadkowo. Działka nr [...] , która przytoczona została w załączniku nr 3 - analizie urbanistyczno-architektonicznej, części tekstowej - w kontekście wskaźnika powierzchni zabudowy, nie leży w obszarze wyznaczonym w załączniku graficznym o nr [...]. . Działek [...], nie ujęto w części graficznej, jako części obszaru analizowanego, powołano się na nie zaś w części tekstowej. Nie można także ustalić na jakiej podstawie ustalono średni wskaźnik powierzchni zabudowy na poziomie "ok. 63%". Przytoczona w załączniku nr [...] działka o nr ew. [...] obr. [...], która posłużyła do ustalenia szerokości elewacji nowej zabudowy nie istnieje. Istnieje zaś działka [...]. Dowolne wyznaczenie obszaru analizowanego ma znaczenie także w kontekście wysokości projektowanej zabudowy oraz wskaźnika gęstości zabudowy. Organ przyjął wartości dotyczące m.in. wysokości górnej krawędzi, geometrii dachu na postawie tylko wybranych działek oraz budynków. Kryteriów selekcji nie podano. Odwołujący się wskazał także, że wbrew temu co napisano w załączniku nr 3 nie zostało dołączone zestawienie zabudowanych działek obszaru analizowanego co uniemożliwia zweryfikowanie zasadności ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu. Ponadto, przytoczona wartość wskaźnika dla działki o nr [...] obr. [...] w wysokości 158% jest oczywiście błędna. Nie zgodnie z prawdą wskazano także w załączniku nr 3, że analiza została przeprowadzona dla działki nr [...] Obr [...], skoro teren inwestycji został w decyzji oznaczony inaczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...] , na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1-9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 ww. rozporządzenia. Przedmiotowa analiza opisuje sposób zagospodarowania terenu oraz występujące w obszarze analizowanym parametry. Zakres wyznaczenia obszaru analizowanego nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, obejmuje obszar wokół działki objętej inwestycją ustalony jako trzykrotna szerokość elewacji frontowej. Zarzuty odwołującego w tym zakresie są zupełnie bezzasadne. Przeprowadzona analiza architektoniczno - urbanistyczna dotyczy ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu na działce nr 1 obr. [...] w K . Wskazane błędne sformułowanie w załączniku nr 3 do decyzji dotyczące zabudowy na działce nr [...] obr. [...] w ocenie Kolegium stanowi oczywistą omyłkę, bowiem z kolejnego akapitu tego samego załącznika w sposób jednoznaczny wynika, że teren inwestycji w stosunku, do którego prowadzone było postępowanie wyjaśniające obejmuje działkę nr [...] obr. [...]. Zdaniem Kolegium również parametry urbanistyczne zostały określone w sposób zgodny z wymogami rozporządzenia wykonawczego, uwzględniają one wymóg ładu przestrzennego, a ustalono je w sposób wyważony. W obszarze analizowanym istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności przylegające bezpośrednio do terenu inwestycji działki nr [...] ,[...] . . W rozpatrywanej sprawie obowiązującą linię zabudowy ustalono zgodnie z zasadami ogólnymi na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia, jako kontynuację linii zabudowy budynków na działkach nr [...] ,[...] [...] . Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy ustalono do 63% w oparciu o średni wskaźnik w obszarze analizowanym, a zatem na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia. Nie budzi również wątpliwości organu zestawienie tabelaryczne działek znajdujących się w obszarze analizowanym zawierające wskaźniki urbanistyczne, w tym wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy. Szerokość elewacji frontowej określono jako przedłużenie pierzei przy ul. L. do 58 m na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia. Organ I instancji podniósł, że wskazane jest wykorzystanie całej szerokości wnioskowanej działki, dla zabudowy plombowej z wykorzystaniem istniejącej głębokości zabudowy wraz z utrzymaniem wewnętrznej przestrzeni zielonej, łączącej się z otwartą podobną przestrzenią działek. Zdaniem organu II instancji wskaźnik ten został ustalony prawidłowo. Z kolei wskaźnik wysokości elewacji frontowej określono w pierzei ul. [...] do wysokości elewacji frontowej bezpośrednio przylegającego budynku przy ul. [...]na dz. nr [...]obr. [...] lecz nie wyżej niż 18m. W głębi działki nr [...] , tj. w północnej części tej działki nawiązano do zabudowy na działce nr [...] (ul. [...]), lecz nie wyżej niż 18m. Generalnie, maksymalna wysokość zabudowy wynosi do 22m, a więc nie przekracza parametrów występujących w obszarze analizowanym. Organ II instancji wskazał, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo sporządzone załączniki, zarówno obejmujący część tekstową wyników analizy architektoniczno - urbanistycznej oraz załącznik graficzny zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Nadto z załącznika obejmującego tzw. wyniki analizy architektoniczno - urbanistycznej wynika uzasadnienie przyjęcia rozwiązań w zakresie konkretnych parametrów architektoniczno - urbanistycznych. Załącznik ten jest integralną częścią decyzji, a zatem nieuzasadniony jest zarzut, że organ nie umotywował w wydanej decyzji powyższych parametrów. Nie budzą również wątpliwości organu odwoławczego uzyskane w toku postępowania uzgodnienia. W szczególności Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. uzgodnił w trybie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji. Bez znaczenia dla możliwości jego wykorzystania jako materiału dowodowego pozostaje fakt zaskarżenia przez stronę nie będącą wnioskodawcą. Kolegium podkreśliło również, że ustalona linia orzecznicza sądów administracyjnych przyjmuje, że nie jest dopuszczalne przekształcenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że organy, do których właściwości rzeczowej należy wydawanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie są właściwe do rozpoznania zarzutów w zakresie utrudnień zamieszkiwania w sąsiednim budynku z powodu ograniczenia dostępu do światła, hałasu z wentylacji klimatyzacji itp., a kwestie te są brane pod uwagę w toku postępowania, którego przedmiotem będzie pozwolenie na budowę. Odwołując się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 779/07 organ podał także, iż na etapie ustalania warunków zabudowy, organ nie ma kompetencji do przesądzenia, jaka precyzyjnie ma być odległość budynku od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniósł M.T. , domagając się jej uchylenia, uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postepowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, 80 kpa, art. 107§ 3 kpa, art. 15 kpa oraz 138 § 1 pkt 1 kpa mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 3, § 5, § 6, § 7, § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumenty podniesione w odwołaniu, w szczególności odnośnie braku podania kryteriów wyznaczenia granic obszaru analizowanego. Dodatkowo zarzucił, że organ II instancji rozpatrzył sprawę tylko w granicach odwołania, co narusza zasadę dwuinstancyjności określoną w art. 15 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Wskazał również, że poszczególne wskaźniki zostały oznaczone niejednoznacznie, poprzez podanie wartości "około", bądź wartości granicznych. Podkreślił, że uzasadnienie decyzji jest błędne gdyż organy w żaden sposób nie wytłumaczyły z czego wynika konkretne określenie poszczególnych wskaźników. Nadto skarżący wskazał, że końcowa część decyzji w której organ II instancji przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych odnośnie rozróżnienia etapów procesu inwestycyjnego jest bezzasadna wobec nie wystosowania zarzutów tej treści w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Rozważania należy rozpocząć od zacytowania przepisu art. 52 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz.717), (w związku z art.64 ust.1), który określa wymogi formalne wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie z nim wniosek powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Wniosek złożony w dniu 6.11.2006 r. nie spełniał tych wymogów. Wskazano w nim bowiem, że planuje się budowę zespołu mieszkaniowo-usługowego, w tym część frontową jako budynek biurowy z usługami na parterze, a pozostałe budynki jako mieszkalne. W części opisowej wniosku nie wskazano ilości budynków wchodzących w skład zespołu. Nie określono również precyzyjnie gabarytów budynków położonych w głębi działki, podając jedynie, że ich wysokość będzie wynosić od 15 m do 26,5 m. Wskazano, że planuje się 155 mieszkań. Podkreślić należy, że stosownie do treści § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisuje się poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Z przepisu tego wynika zatem konieczność dokonania ustaleń również co do pozostałych gabarytów projektowanej inwestycji, a nie tylko jej wysokości i szerokości elewacji frontowej. Nadto, gabaryty te podać należy dla wszystkich planowanych obiektów. Brak określenia we wniosku wszystkich niezbędnych gabarytów projektowanych obiektów budowlanych spowodował, że również w decyzji, sprzecznie z cytowanym wyżej przepisem, nie określono wszystkich gabarytów projektowanej zabudowy, w tym w również długości ścian obiektów położonych w granicach z innymi działkami. Tymczasem w analizie urbanistyczno-architektonicznej wskazano, że charakterystyczną formą zabudowy ul. L. , decydująca o ładzie przestrzennym jest usytuowanie budynków o podobnych gabarytach. Dlatego też projektowana budowa powinna współgrać z gabarytami, rytmami i formą starej architektury, tak aby nie tworzyć obiektów skłóconych z historycznym otoczeniem. Wskazać również należy, że stosownie do treści art.61 ust.1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek. Jedną nich jest ta, by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Powyższe oznacza, że zmiana w zagospodarowaniu terenu uzależniona jest od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004, str. 500). Z kolei w myśl art.61 ust.1 pkt 3 i 5 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie zaś z art.61 ust.5 ustawy warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Zauważyć w związku z tym należy, że zapewnienie dostawy prądu dotyczy 135 mieszkań (k. [...] akt administracyjnych), przy planowanych – 155. Informacja techniczna MPWiK w K. z dnia 18.10.2006 r. (k.[...]) dotyczy 2 budynków wielorodzinnych, projektowanych w miejscu istniejącej zabudowy na działce nr 1 i utraciła ona ważność po upływie 2 lat od jej wydania. Informacja odnośnie możliwości przyłączenia do sieci ciepłowniczej wydana została w dniu 4.06.2009 i zachowała ważność przez 2 lata, co oznacza, że w dniu wydawania zaskarżonej decyzji nie była aktualna. Wskazać również należy, że uzupełnieniem regulacji zawartej w art.61 ustawy są przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U.03.164.1588) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozporządzenie określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przepisy tego rozporządzenia wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W myśl § 3 ust.1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Z kolei według ustępu 2 tego przepisu granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego przyimek "wokół" określa, że to, o czym mowa w zdaniu, ma miejsce ze wszystkich stron czegoś znajdującego się w środku. Jest to również przyimek określający centralne miejsce, w którym są dokonywane charakteryzowane działania. Z kolei "odległość" to przestrzeń oddzielająca od siebie dwa miejsca lub punkty. Z powyższego wynika więc, że stosownie do treści § 3 ust.1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., wyznaczenie wokół działki budowlanej obszaru analizowanego powinno nastąpić w taki sposób, by działka budowlana, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, znajdowała się w centrum tego obszaru, a odległość między liniami wyznaczającymi granice obszaru analizowanego (średnica) wynosiła nie mniej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i nie mniej niż 50 metrów. Organ powinien precyzyjnie uzasadnić sposób wyznaczenia obszaru analizowanego, gdyż jest to czynność w sposób oczywisty determinująca wyznaczenie wskaźników i parametrów projektowanej zabudowy. W uzasadnieniu decyzji organu tak I, jak i II instancji, kwestia ta nie została omówiona. Również w samej analizie, oprócz przytoczenia treści przepisu, urbanista nie wskazał przyczyn określenia takiego a nie innego wyznaczenia obszaru analizowanego. Podkreślenia również wymaga, ze analiza urbanistyczno-architektoniczna, jak każdy inny dowód przeprowadzony w postępowaniu administracyjnym, podlega ocenie organu. W razie dostrzeżenia jej wadliwości rzeczą organu jest żądanie jej uzupełnienia lub wykonania nowej. To organ bowiem musi wykazać w uzasadnieniu decyzji, że ustalone wielkości są kontynuacją parametrów charakteryzujących istniejącą zabudowę. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że działką sąsiednią jest każda działka znajdująca się w obrębie obszaru analizowanego, wyznaczonego na podstawie przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (por. np. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r. II OSK 657/06). Zwrócić jednakże należy uwagę, że w art.61 ust.1 pkt 1 ustawy mowa jest o działce sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej. Nadto, analiza przepisów rozporządzenia wskazuje, że dla wyznaczenia niektórych parametrów nowej zabudowy istotne jest obliczenie średniego wskaźnika dla całego obszaru analizowanego, czyli wszystkich działek znajdujących się w tym obszarze, a dla niektórych istotne są parametry obliczone dla działek najbliższych. I tak, stosownie do treści § 5 ust.1 rozporządzenia, co do zasady, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (wszystkich działek). Zgodnie z § 6 ust.1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej wyznacza się na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych na działkach w obszarze analizowanym (wszystkich działek). Z kolei, w myśl § 4 ust.1 i § 7 ust.1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie linii i krawędzi istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W sytuacji, gdy obszar analizowany obejmuje duży teren, znajduje się w nim kilka ulic przebiegających w różnych kierunkach, logicznym jest wyznaczenie linii zabudowy i wysokości projektowanych obiektów w nawiązaniu do istniejącej zabudowy na działkach najbliższych, dostępnych z tej samej drogi publicznej. Nie da się bowiem wyznaczyć linii nowej zabudowy i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego obiektu jako przedłużenia linii zabudowy i krawędzi istniejącej zabudowy na działkach położonych w obszarze analizowanym dalej, w szczególności przy innych ulicach, z pominięciem zabudowy najbliższej. Tak jak wskazano już wcześniej, zasadą wynikającą z § 4 ust.1 rozporządzenia jest wyznaczanie obowiązującej linii nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem jako przedłużenia linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust.2). Jeżeli zaś linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust.3). Wyjątek od tych zasad określony został w ustępie 4 tego przepisu, stanowiącym, że dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Zauważyć w związku z tym należy, że w analizie urbanista nie wskazał w jaki sposób wyznaczyć obowiązującą linię nowej zabudowy. Uczynił to dopiero organ w załączniku Nr 1 do decyzji. Z § 5 rozporządzenia wynika, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W analizie średni wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki został policzony nieprawidłowo. Przyjęte do porównań działki nr [...] i [.,..] oraz [...] położone są poza obszarem analizowanym. Błędy występują również w części tekstowej analizy. Podano w niej, że dla działki nr [...] Obr [...] wskaźnik ten wynosi 158%. Nie wiadomo również, czy wskaźnik powierzchni zabudowy określony w części tekstowej analizy jako 63 % stanowi średnią z tabeli znajdującej się na k. [...] akt administracyjnych. Wskazano tam bowiem, że dla działki nr [...] wynosi on 115%, dla działki [...]– 265%, dla działki [...] – 112 %. Nie wiadomo też na jakiej podstawie w decyzji określono udział powierzchni biologicznie czynnej na poziomie "min. 25%". Treść § 6 rozporządzenia wskazuje, że szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki (od strony, z której odbywa się główny wjazd na działkę), wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W analizie urbanista podał szerokości elewacji frontowych budynków znajdujących się w obszarze analizowanym wymieniając jedynie 4 działki, nie wskazując jaką szerokość winna mieć elewacja budynku frontowego. Określił jedynie, że szerokość frontu przedmiotowej działki wynosi ok.50 m. oraz, że wskazane jest wykorzystanie całej szerokości wnioskowanej działki dla zabudowy plombowej. Obszerniejsze dane zawarte zostały dopiero w wynikach analizy, stanowiących załącznik Nr 3 do decyzji. W punkcie c tego załącznika niektóre numery działek podano błędnie. Urbanista nie wypowiedział się co do szerokości elewacji frontowych pozostałych projektowanych budynków. Według § 7 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust.3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust.4). W analizie przyjęto do porównań działkę nr [...] i nr [...], położone w północnej pierzei ul. [...], wskazując, że wysokość znajdujących się na nich budynków wynosi 10 m i 18 m. W analizie nie została określona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla wnioskowanej inwestycji. Dopiero w załączniku nr 3 do decyzji – "Wyniki analizy" urbanista wskazał, że najwłaściwsze jest kontynuowanie istniejących parametrów na działkach sąsiednich (w ulicy [...]). W sposób konkretny parametr ten wyznaczono dopiero w decyzji (zał. Nr 1). Zauważyć również należy, że w analizie urbanista nie podał wysokości budynku znajdującego się na działce nr [...] przylegającej do terenu inwestycji. W świetle cytowanych wyżej regulacji rozporządzenia urbanista nie wyjaśnił, dlaczego najwłaściwsze jest kontynuowanie istniejących parametrów na działkach w ulicy [...] Powyższe przesądza o wadliwości sporządzonej analizy i samej decyzji, powielającej wyżej wskazane uchybienia. Powyższe wady dyskwalifikują, przyjętą bez zastrzeżeń przez organy obydwu instancji, analizę urbanistyczno-architektoniczną. Stanowi to o naruszeniu art.7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Zauważyć również należy, że załącznik Nr 1 do decyzji zawiera wewnętrzną sprzeczność. W jego punkcie II.1.c podano, że ustala się szerokość dla zabudowy zwartej jako przedłużenie pierzei przy ul. [...]do 58 m. Jednocześnie w punkcie II.1.f wskazano, że decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia odnoszącego się do lokalizacji obiektu przy granicy działek sąsiednich lub w zbliżeniu do tych granic ze względu na brak podstawy prawnej do orzekania w tym zakresie na etapie decyzji WZ, zalecając przy tym przysunięcie zabudowy do ścian budynków na działkach sąsiednich. Przysunięcie zabudowy do ścian budynków na działkach sąsiednich oraz dopuszczenie zabudowy do szerokości 58 m oznacza w istocie dopuszczenie zabudowy w granicy działki. Zauważyć w związku z tym należy, że w stanie prawnym aktualnym na datę wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji kwestia możliwości zlokalizowania obiektów budowlanych w granicy działek rozstrzygana jest na etapie ustalania warunków zabudowy, a nie wyłącznie w toku postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, toczącego się przed organami administracji architektoniczno – budowlanej. Zgodnie z obecnym brzmieniem § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. dalej w skrócie rozporządzenie w sprawie warunków technicznych) sytuowanie budynku, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy w dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Takie brzmienie przepisu zostało ustalone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 56, poz. 461) i weszło w życie z dniem 8 lipca 2009 r. Oznacza to, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej były umocowane do rozstrzygania o dopuszczalności wykonania obiektu budowlanego w granicy z działką sąsiednią. Zdaniem Sądu powołany przepis daje możliwość określenia położenia projektowanego budynku przy granicy działki, ale przy jednoczesnym spełnieniu warunków, o których mowa w przepisie art. 61 ust.1 pkt 1) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowi on, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Niewątpliwie usytuowanie obiektu w granicy z działkami sąsiednimi jest cechą kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, o jakiej mowa w cytowanym przepisie. Dlatego też wskazać należy, że ustalenie przez organ usytuowania obiektu w granicy działki nie może być dokonane dowolnie, w szczególności bez rozważenia wszelkich uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, gospodarczo-społecznych, środowiskowych, kulturowych oraz kompozycyjno-estetycznych w obszarze analizowanym. O ile warunki techniczne projektowanego obiektu budowlanego winny być badane na etapie wydawania pozwolenia na budowę, o tyle w przypadku dopuszczenia budowy obiektu w granicy działki kwestie istotne z punktu widzenia planowania i zagospodarowania przestrzennego, przy braku miejscowego planu zagospodarowani a przestrzennego, brane są pod uwagę właśnie przy wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Organy administracji architektoniczno – budowlanej będą zaś związane dopuszczeniem lokalizacji obiektu w granicy działki zawartym w decyzji o warunkach zabudowy. Wynika to z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Na mocy art. 64 ust. 1 tej ustawy przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do decyzji ustalającej warunki zabudowy. Rozważając kwestię dopuszczalności zabudowy w granicy należy przy tym mieć na uwadze, że już systematyka § 12 rozporządzenia o warunkach technicznych wskazuje, że pierwszeństwo powinny znaleźć rozwiązania przewidujące sytuowanie obiektów budowlanych w pewnej odległości od granicy działki. Zgodnie z § 12 ust. 1, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, a 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Również forma, jakiej ustawodawca użył przy redagowaniu obu przepisów sugeruje, że rozwiązanie przewidziane w § 12 ust. 1 ("należy sytuować ... w odległości od granicy...") winno być zasadą, zaś możliwość stwarzana przez § 12 ust. 2 ("... dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy...") wyjątkiem od tejże zasady. Również obecnie, kiedy w tym zakresie w sposób wiążący rozstrzygać ma organ, wydający decyzję o warunkach zabudowy, dopuszczenie takiego sytuowania obiektu budowlanego musi posiadać uzasadnienie, mimo że ustawodawca nie przewidział tu szczegółowych przesłanek, od których spełnienia zależałoby takie lokalizowanie obiektu. Nadal bowiem sytuowanie obiektu budowlanego w granicy działki, a nie w pewnej od niej odległości trzeba traktować jako rozwiązanie szczególne, a nie będące zasadą stosowaną w każdym przypadku. Skoro ciężar rozstrzygnięcia o dopuszczalności sytuowania obiektu spoczywa obecnie na organie, wydającym decyzję o warunkach zabudowy winien on wskazać, jakimi przesłankami się kierował, dopuszczając takie rozwiązanie. W szczególności przyjęcie tej możliwości winno wynikać z zebranego materiału dowodowego, a zwłaszcza prawidłowo przeprowadzonej analizy architektoniczno – urbanistycznej. W analizie urbanista wskazał jedynie, że wskazane jest wykorzystanie całej szerokości wnioskowanej działki dla zabudowy plombowej z wykorzystaniem istniejącej głębokości zabudowy. Tego ostatniego warunku organ nie ustalił. Nadto, określenie parametrów: wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki – "do 63 %", wskaźnika szerokości elewacji frontowej – "do 58 m", wysokości, np. "do 22 m", "nie wyżej niż 22 m" nie jest precyzyjne. Omówione uchybienia przepisom prawa materialnego przełożyły się również bezpośrednio na błędy natury procesowej. Zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej winny podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W niniejszej sprawie organy obu instancji zaniechały wyjaśniania wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, czym naruszyły powyższe przepisy. Dotychczasowe rozważania stanowią jednocześnie odpowiedź na większość zarzutów skargi, która jest zasadna. Nadto, nie będąc związanym granicami skargi, Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdził, że przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne dotknięte było jeszcze innymi istotnymi wadami. Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów (k.[...] akt administracyjnych) współwłaścicielami działki byli J.K. , L.L. i W.L. . Osoby te zmarły, co wynika z karty [...] akt administracyjnych. Organ nie ustalił następców prawnych tych osób, poprzestając na zawiadomieniu L.M. , będącego ustanowionym przez sąd zarządcą nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym położonym przy ul.[...] składającej się z działki nr [...] obr.[...]. Tymczasem zarząd ustanowiony w trybie art. 203 k.c. nie obejmuje nieruchomości lecz wyłącznie znajdujące się na niej mienie, którym zarządca włada za innych współwłaścicieli, a nie w ich imieniu. Zarządca jest uprawniony do samodzielnego dokonywania czynności zachowawczych, co jednak nie oznacza to odjęcia tych uprawnień współwłaścicielom. Nadto, w postępowaniu administracyjnym nie wziął udziału M.W. , będący współwłaścicielem działki nr [...], co wynika z wypisu z rejestru gruntów znajdującego się na k. [...] akt administracyjnych. Oznacza to, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z powyższych rozważań wynikają wskazania dla organów administracji publicznej, które będą obowiązane ponownie rozpatrzyć sprawę ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Winny one ustalić wszystkie okoliczności faktyczne, istotne dla sprawy, a także zebrać i wnikliwie rozpatrzyć materiał dowodowy. Naruszenie przepisów prawa materialnego oraz stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" , "b" i "c" p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku oparto na przepisie art.152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.