II SA/Kr 1330/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 lipca 2012 r., znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , Powiat Grodzki decyzją z 12 grudnia 2011 r., na podstawie art. 54 ustawy z dnia 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu zgłoszenia z 5 grudnia 2011 r. (data wpływu 7 grudnia 2011 r.) [....] Sp. z o. o. z siedzibą w K. tj. organu uprawnionego do reprezentacji zgodnie z treścią zapisów w KRS [....] Spółki z o. o. Sp. Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w K. o zakończeniu robót budowlanych zgłosił sprzeciw wobec przystąpienia do użytkowania nadbudowanego i przebudowanego strychu na cele mieszkalne wraz z rozbudową wewnętrznych instalacji: wod-kan., gazowej i elektrycznej w budynku wielorodzinnym przy ul. [....] w K. (działka nr .... Obręb.....). W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowe roboty budowlane zostały zrealizowane na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. znak: [....] z 17 grudnia 2010 r. udzielającej [....] Sp. o. o. S.K.A. z siedzibą w K. , pozwolenia na wykonanie robót budowlanych pn: "Nadbudowa i przebudowa strychu na cele mieszkalne wraz z pomieszczeniem pracowni artystycznej (na użytek własny) oraz rozbudową wewnętrznych instalacji: wod-kan., gazowej i energii elektrycznej w budynku wielorodzinnym na dz. nr [....] obręb [....] przy ul. [....] w K". Przedmiotowy budynek, który nadbudowano i przebudowano zaliczany jest do XIII kategorii obiektów budowlanych - określonych w załączniku 1 do ustawy Prawo budowlane. Tym samym inwestor jest zobowiązany do uzyskania, w świetle przepisów art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na użytkowanie w drodze decyzji administracyjnej. W decyzji Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę w pkt. 2 nałożono na inwestora obowiązek zawiadomienia o zakończeniu budowy właściwy organ nadzoru budowlanego, co najmniej 21 dni przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania. Organ podkreślił, że obowiązki inwestora związane z przystąpieniem do użytkowania, należy wywodzić wprost z przepisów prawa tj. art.54 lub art.55 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie ze stanem wprowadzonym ustawą z 16. 04. 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane elementy decyzji o pozwoleniu na budowę odnoszące się do tych obowiązków mają jedynie charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą mieć pierwszeństwa przed ustawą. Od w/w decyzji odwołanie wniosła [....] Spółka z o.o. S.K.A, domagając się jej uchylenia. Zarzuciła naruszenie: - art. 8 i art. 9 kpa. poprzez pominięcie rozstrzygnięcia zawartego w decyzji pozwolenia na budowę dotyczącego obowiązku zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych; * art. 10 § 1 kpa poprzez zaniechanie zawiadomienia Inwestora o zamiarze wydania decyzji i możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów i materiałów; - art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania i uzasadnienia przyczyn wniesienia sprzeciwu; art. 54 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że przystąpienie do użytkowania przebudowywanego i nadbudowanego strychu nie jest możliwe w drodze dokonania zgłoszenia do użytkowania, * art. 55 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że przebudowywany i nadbudowany strych został wzniesiony mimo, że w rzeczywistości był pomieszczeniem istniejącym, użytkowanym i w trakcie procesu budowlanego przebudowanym, co wyklucza możliwość i konieczność wydania odrębnej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W uzasadnieniu strona odwołująca się argumentowała, że nie można zignorować zwartego w pkt. 2 decyzji rozstrzygnięcia o obowiązku zawiadomienia właściwego organu nadzoru budowlanego o zakończeniu robót budowlanych, natomiast informacje o regulacjach ustawy Prawo budowane dotyczących zawiadomienia o zakończeniu robót, bądź uzyskana pozwolenia na użytkowanie zawarte zostały w pkt. 2-4 pouczenia na stronie 3-ciej decyzji pozwolenia na budowę. Tak więc nie można przyjąć oceny wyrażonej w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że stwierdzenia zawarte w pkt. 2 decyzji mają charakter informacyjny i w związku z tym nie kształtują praw i obowiązków inwestora. W wyniku prac objętych pozwoleniem na budowę nie uległa zwiększeniu pow. użytkowa lokalu, jak również do doszło do wzniesienia jakiegoś samodzielnego obiektu budowlanego. W związku z tym należy uznać, ze organ wydający pozwolenie na budowę ocenił, iż przebudowa istniejącego poddasza budynku, nie jest wzniesieniem budynku o którym mowa w art. 55 Prawa budowlanego ani też jego części i z tego powodu uznał, iż zasadne jest nałożenie na Inwestora obowiązku zawiadomienia o zakończeniu budowy rozumianej jako wykonanie robót budowlanych. Ponadto wskazano, że zawiadomienie o zakończeniu budowy wpłynęło do organu 7 grudnia 2011 r., natomiast decyzja o sprzeciwie doręczona została Inwestorowi 2 stycznia 2012 r. zatem po terminie 21 dni, o którym mowa w art. 51 ustawy Prawo budowlane. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 17 lipca 2012 r., znak: [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 54 ustawy Prawo budowlane utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że przepisy ustawy Prawo budowlane wyróżniają dwa tryby oddawania obiektów budowlanych do użytkowania. W zależności od stanu faktycznego, inwestor zawiadamia właściwy organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy na podstawie art. 54 ustawy Prawo budowlane albo - w ściśle określonych przypadkach - składa wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu na podstawie art. 55 ustawy. Informację o obowiązkach i warunkach, wynikających z art. 54 lub art. 55 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej zamieszcza w razie potrzeby w decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ podkreślił, że obowiązki inwestora związane z przystąpieniem do użytkowania, należy wywodzić wprost z przepisów prawa tj. art. 54 lub art. 55 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie ze stanem prawnym wprowadzonym ustawą z 16. 04. 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane elementy decyzji o pozwoleniu na budowę odnoszące się do tych obowiązków mają jedynie charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą mieć pierwszeństwa przed ustawą. Zatem, nawet jeśli w decyzji o pozwoleniu na budowę znajduje się informacja o zawiadomieniu o zakończeniu budowy bądź brak jest jakiejkolwiek informacji o obowiązkach związanych z przystąpieniem do użytkowania, to skoro z bezwzględnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego jednoznacznie wynika obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, obowiązkiem inwestora jest złożyć odpowiedni wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji popełnił błąd wskazując, że zawiadomienie o zakończeniu robót z 7 grudnia 2011 r. złożyła [....] sp. z o.o., jako organ uprawniony do reprezentacji inwestora. Treść wypisów z KRS-u prowadzi do wniosku, że zgłoszenie zostało złożone w imieniu [....] Spółka z o.o. S.K.A." przez uprawniony do tego podmiot, jakim jest [....] sp. z o.o. Zdaniem MWINB w K. , ze względu na specyfikę postępowań w sprawach dotyczących oddawania obiektów budowlanych do użytkowania, których stroną może być wyłącznie inwestor, powyższy błąd nie uzasadnia konieczności uchylenia skarżonej decyzji. Niesporne jest bowiem kto i w czyim imieniu złożył zawiadomienie o zakończeniu robót. Również fakt, że zaskarżona decyzja zaadresowana była do [....] sp. z o.o., bez wskazania, że adresat jest jedynie podmiotem upoważnionym do reprezentowania inwestora nie jest istotną okolicznością, która ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem skarżona decyzja została w efekcie zaadresowana do jedynego podmiotu upoważnionego do reprezentowania inwestora. Podniesione zarzuty, w ocenie organu odwoławczego, również nie zasługują na uwzględnienie. Organ wskazał, że oświadczenie zawarte w odwołaniu że "w wyniku prac objętych pozwoleniem na budowę nie uległa zwiększeniu powierzchnia użytkowa lokalu", stoi w sprzeczności z treścią zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro zamierzenie budowlane obejmowało wykonanie nadbudowy istniejącego budynku, to musiało dojść do zmiany jego powierzchni użytkowej oraz kubatury. Jeśli zaś inwestor nie dokonał przewidzianej w pozwoleniu na budowę nadbudowy, to takie odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego należy zakwalifikować jako istotne w rozumieniu art. 36a Prawa budowlanego, co również uzasadnia wydanie decyzji o sprzeciwie. Nadbudowa zgodnie z art. 3 pkt 6 prawa budowlanego mieści się w pojęciu budowy. Natomiast w kwestii terminu doręczenia sprzeciwu organ II instancji zauważył, że orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednoznaczne. Przytoczył wyroku sądów administracyjnych w których wskazano, że o zachowaniu terminu do zgłoszenia sprzeciwu decyduje data nadania odpisu decyzji o sprzeciwie w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego przed jego upływem. Odwołał się również do treści art. 57 § 5 pkt 2 kpa. [....][....] Sp. z o.o. S.K.A. z siedziba w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 8, art. 9 kpa w zw. z art. 54 i art. 55 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że obowiązek strony skarżącej złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy jako obowiązek zawarty w decyzji o pozwoleniu na budowę nie miał charakteru wiążącego oraz uznanie, że do użytkowania można było przystąpić tylko po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, natomiast wykluczone jest przystąpienie do użytkowania na podstawie zgłoszenia o zakończeniu budowy - art. 55 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że nadbudowywany i przebudowywany strych został wzniesiony mimo, że w rzeczywistości był pomieszczeniem istniejącym, użytkowanym i w trakcie procesu budowlanego przebudowywanym, co wyklucza możliwość i konieczność wydania odrębnej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, gdyż nie doszło do wzniesienia obiektu; - art. 54 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie że jest skuteczny sprzeciw pomimo nie zachowania terminu do jego wyrażenia; - art. 11 w zw. z art. 140 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie rozpatrzenia wszystkich zarzutów odwołania; - art. 28 w zw. z art. 109 § 1 w zw. z art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 55 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, ż decyzja może zamiast do strony być kierowana i adresowana do innego podmiotu, a tym samym okoliczność ta nie miała wpływu na ważność i skuteczność sprzeciwu. W uzasadnieniu strona skarżąca podkreśliła, że wymóg uzyskania pozwolenia na budowę odnosi się do "wzniesienie obiektu budowlanego". Jak ustalono przedmiotowy budynek zaliczany jest do XIII kategorii obiektów budowlanych - określonych w załączniku nr 1 do ustawy Prawo budowlane. Tym niemniej – jak wskazano w orzecznictwie - wzniesienie obiektu budowlanego w rozumieniu art. 55 ustawy Prawo budowlane nie jest tożsame z pojęciem wykonania remontu lub przebudowy obiektu, skoro w wyniku tych robót nie zostaje powiększona substancja obiektu (przez budowę, nadbudowę lub rozbudowę). Twierdzenie WINB, że taka uwaga zawarta w odwołaniu nie zasługuje na uwzględnienie ze względu na zrealizowaną nadbudowę, co prowadzi do zmiany powierzchni użytkowej, oznacza, że WINB dokonał ogólnej oceny, bez analizy niniejszej sprawy. Strona skarżąca podkreśliła, że w wyniku prac objętych pozwoleniem na budowę nie uległa zwiększeniu pow. użytkowa lokalu, jak również nie doszło do wzniesienia jakiegoś samodzielnego obiektu budowlanego. Powierzchnia strychu (lokalu sprzed przebudowy) oraz powierzchnia nowo powstałych lokali po przebudowie nie wzrosła, a przebudowa i nadbudowa obejmowała w istocie zmianę kąta dachu, co jedynie nieznacznie zmieniło kubaturę, lecz nie powierzchnię użytkową. Ponadto organ II instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa, a sam sprzeciw nie został właściwie uzasadniony. Wreszcie strona skarżąca podniosła, że błędne oznaczenie adresata decyzji stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji I instancji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 kpa, a następnie w dalszej części wywodów uzasadnienia wskazała, że wada w tym zakresie sprawia, że decyzję należy uznać za nieistniejącą. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, że podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z 25. 09. 2009 r., sygn. II OSK 1487/08, w którym stwierdzono, że wyraz "wzniesienie" użyty w przepisach art. 54 i art. 55 pkt 1 prawa budowlanego należy rozumieć w kontekście całego zdania wyrażającego pewną normę prawną , a nie w oderwaniu od tego jako samodzielny zwrot. Z przepisów art. 54 i 55 pkt 1 prawa budowlanego, wynika, że przepisy te dotyczą inwestycji, na realizacje której wymagane jest pozwolenie na budowę w rozumieniu art. 3 pkt. 12 ustawy, czyli można przyjąć że w tym przypadku wyraz "wzniesienie" jest synonimem pojęcia "budowa" w rozumieniu art. 3 pkt 6 prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 § 1 p.p.s.a. W pierwszym rzędzie należy uznać za niezasadny zarzut naruszenia art. 8, art. 9 kpa w zw. z art. 54 i art. 55 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że obowiązek strony skarżącej złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy jako obowiązek zawarty w decyzji o pozwoleniu na budowę nie miał charakteru wiążącego oraz uznanie że do użytkowania przebudowanego i nadbudowanego strychu na cele mieszkalne wraz z pomieszczeniem pracowni artystycznej oraz budową wewnętrznej instalacji wod.-kan., gazowej i elektrycznej w budynku wielorodzinnym przy ul. [....] można było przystąpić tylko po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. Trzeba bowiem wskazać, że, zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo budowlane wśród dodatkowych elementów, które organ administracji architektoniczno-budowlanej zamieszcza w decyzji o pozwoleniu na budowę znajduje się informacja o obowiązkach i warunkach wynikających z art. 54 lub art. 55 ww. ustawy. Przy czym należy podkreślić , że od zmiany wprowadzonej ustawą z 16.04. 2004 r. zmieniającą ustawę Prawo budowlane (Dz. U. nr 93, poz. 888) obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wynika od dnia wejścia ww. noweli tj. od 31. 05. 2004 r. wyłącznie wprost z ustawy Prawo budowlane, a nie z obowiązku nakładanego przez organ. Oznacza to zatem, że od 31. 05. 2004 r. usunięta została uznaniowość w wyznaczaniu obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, a organ ma jedynie obowiązek zamieszczenia w decyzji o pozwoleniu na budowę (przebudowę, nadbudowę) informacji o obowiązkach wynikających z przepisów art. 54 i art. 55 Prawa budkowego. Brak zamieszczenia takiej informacji w decyzji o pozwoleniu na budowę - gdy uzasadnia to charakter objętej pozwoleniem inwestycji- stanowiłby naruszenie zasady informowania stron z art. 9 kpa. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy trzeba wskazać, że w decyzji Prezydenta M. K. z 17.12. 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie ww. robót budowlanych została zamieszczona informacja w trybie art. 36 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego. Nadto organ wskazał, iż kategoria obiektu, co do którego została wydana ww. decyzja o przebudowie i nadbudowie strychu jest kategorią XIII. Stosownie do treści art. 55 Prawa budowlanego przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego zaliczonego do XIII kategorii wymagane jest uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Co prawda w ww. decyzji z 17. 12. 2010 r. obok ww. informacji znalazło się także błędne pouczenie organu, że "inwestor jest zobowiązany zawiadomić właściwy organ nadzoru budowlanego co najmniej 21 dni przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania, o zakończeniu robót budowlanych" , to jednak zważyć trzeba, że takie błędne pouczenie nie może znosić obowiązku wynikającego wprost z ustawy. Nadto należy podkreślić – na co nie zwróciły uwagi organy obu instancji – że w przedmiotowej sprawie inwestor jest spółką prawa handlowego, prowadzącą działalność przedsiębiorcy w zakresie realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Powyższe wynika wprost z KRS: rubryka 1 – przedmiot działalności. A zatem w ocenie Sądu [....][....] Spółka z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna w K. jako profesjonalista w zakresie robót budowlanych zna swoje obowiązki wynikające z przepisów prawnych, w tym ustawy prawo budowlane i powinna wiedzieć, że błędne pouczenie ze strony organu nie wyłącza i nie może wyłączać normy z art. 55. Nie można się w tej sytuacji zgodzić z argumentacją strony skarżącej, że w związku z błędnym pouczeniem dotyczącym obowiązku zgłoszenia naruszona została zasada udzielania informacji (art. 9 kpa) i zasada pogłębiania zaufania (art. 8 kpa), a to ze względu na fakt, iż inwestor działał jako profesjonalista w zakresie robót budowlanych. W tych okolicznościach w ocenie Sądu organ nadzoru budowlanego był zobowiązany złożyć sprzeciw wobec dokonanego zgłoszenia. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, w którym skarżący podnosi, iż wykonana przebudowa i nadbudowa strychu nie stanowiła w istocie budowy, nie uległa również zmiana pow. użytkowej obiektu. W ocenie Sądu należy w całości podzielić stanowisko organów, iż przedmiotowa przebudowa i nadbudowa stanowią budowę ( art. 3 pkt 6 i 7a ustawy Prawo budowlane), a ponieważ przedmiotowy obiekt zaliczony został do kat XIII przed przystąpieniem do jego użytkowania wymagane jest uzyskanie ostatecznej decyzji o jego użytkowaniu (art. 55 pkt. 1. ustawy) Należy podkreślić, że z żadnego przepisu Prawa budowlanego nie wynika aby przez wzniesienie obiektu w rozumieć wyłącznie jego budowę określonym miejscu z wyłączeniem jego przebudowy, nadbudowy i rozbudowy jeśli dotyczy obiektów zaliczonych do kat. wskazanej w art. 55 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia terminu do wniesienia sprzeciwu należy wskazać, że w ocenie Sądu decyzja organu I instancji, została wydana w terminie przewidzianym w przepisie art. 54 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Powyższy termin jest terminem prawa materialnego – co oznacza, że w przypadku braku sprzeciwu organu budowlanego - z upływem tego terminu inwestor uzyskuje uprawnienie do użytkowania obiektu budowlanego. W przepisie art. 54 wprowadzono konstrukcję tzw. milczącego załatwienia sprawy, które polega na wywołaniu skutku materialnoprawnego z mocy prawa w sytuacji upływu ustawowego terminu przy braku skierowanej do inwestora decyzji organu administracji. Upływ omawianego terminu wywołuje też skutek procesowy, albowiem powoduje utratę przez organ kompetencji do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego przez inwestora zakończenia budowy. Oznacza to, że organ ma 21 dni na wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji, a więc na wydanie decyzji o sprzeciwie wobec zawiadomienia o zakończeniu budowy. Skoro organ budowlany traci dopiero z upływem tego terminu kompetencje do wniesienia sprzeciwu, to przysługują mu one do ostatniego dnia tego terminu Powyższy pogląd wyrażony w wyroku NSA z 31. 05. 2012 r. sygn. akt II OSK 462/11 w całości podziela Sąd rozstrzygający w niniejszej sprawie. Należy się nadto zgodzić, że ze względu na konsekwencje, jakie wiążą się z upływem terminu materialnego, podmiot, do którego termin się odnosi, musi wiedzieć, kiedy rozpoczyna on i kiedy kończy swój bieg. Organ nadzoru budowlanego, który jest adresatem normy prawnej zawartej w art. 54 Prawa budowlanego, musi wiedzieć, jakie określone skutki prawne wywoła jego zachowanie. Oznacza to zatem, że jeżeli organowi wyznaczono termin do dokonania określonej czynności – to dokonanie jej także w ostatnim dniu przed jego upływem, jest równoznaczne z dochowaniem terminu. Okres od początku do końca terminu obejmuje czas, w którym organ może dokonać tej czynności. Nie można nałożyć na organ obowiązku, którego wykonanie albo niewykonanie zależy od okoliczności, na które nie ma on bezpośredniego wpływu (czas doręczenia i odbioru przesyłki). Powyższe prowadzi do wniosku, że przyjęcie, iż termin z art. 54 jest terminem dla inwestora w praktyce ograniczałoby organy nadzoru budowlanego, nadmiernie ograniczając ich faktycznych możliwości wydania decyzji o sprzeciwie. Nie można zatem utożsamiać terminu na zgłoszenie sprzeciwu przez organ z doręczeniem inwestorowi decyzji o sprzeciwie (por. NSA z 18. 10. 2011 sygn. akt II OSK 1447/10). Zgłoszenie sprzeciwu w rozumieniu art. 54 Prawa budowlanego następuje przez samo złożenie przez ten organ oświadczenia woli, tj. wydanie decyzji spełniającej wszystkie wymogi określone w art. 107 kpa. W przedmiotowej sprawie decyzja o sprzeciwie została wydana z 12 grudnia 1211 r., podczas gdy zgłoszenie z 5 grudnia 2011 r. wpłynęło do organu w dniu 7 grudnia 2011 r., a zatem PINB w K. Powiat Grodzki wydał decyzję o sprzeciwie w terminie tj. w piątym dniu od wpływu zgłoszenia, a ekspediował decyzję w dniu 16. 12. 2011 r. W ocenie Sądu oznacza to zatem , że organ nie uchybił terminowi z art. 54 Prawa budowlanego wydając decyzję z 12. 12. 2011 r. Trzeba zauważyć, że gdyby uznać za prawidłową wykładnię przepisu art. 54 w zakresie terminu zaproponowaną przez stronę skarżącą organ miałby na ewentualne zgłoszenie sprzeciwu w trybie art. 54 mniej niż 7 dni. Musiałby bowiem podejmować decyzję o sprzeciwie w tak krótkim terminie ze względu na ewentualną konieczność doręczenia zastępczego (art. 44 kpa). Taki przypadek miał miejsce w rozpatrywanej sprawie gdyż jak wynika z przedłożonych do akt administracyjnych sprawy dokumentów strona skarżąca odebrała decyzję w ostatnim dniu 14-dniowego terminu dla doręczenia zastępczego tj. 2 stycznia 2011 r. Odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji o sprzeciwie do innego podmiotu niż inwestor trzeba wskazać, że jest on niezasadny ponieważ decyzja pierszoinstancyjna została skierowana do [....] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowo-akcyjna w K. tj. jest zgodnie z treścią zgłoszenia zakończenia robót budowlanych z 5.12. 2011 (data na piśmie), natomiast dodatkowo w komparycji wskazano, iż zgłoszenia dokonała [....] Spółka z o.o. jako organ uprawniony do reprezentowania inwestora. A zatem sama decyzja została skierowana prawidłowo do inwestora. Dodatkowo wskazano iż inwestor jest reprezentowany przez komplementariusza, nie wskazano natomiast prawidłowo , że organem komplementariusza jest Prezes Zarządu [....] Sp. z o.o. Powyższy błąd nie ma charakteru istotnego. Także zaskarżona decyzja organu odwoławczego skierowana została do [....] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowo-Akcyjna w K. Na koniec należy zauważyć, że niewskazanie inwestora w adresie przesyłki zawierającej decyzję I instancji, a jedynie komplementariusza nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie można również uwzględnić zarzutu naruszenia przez organy obu instancji dyspozycji z art. 107 § 3 kpa, gdyż w ocenie Sądu uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji spełniają wymagania ww. przepisu. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.