II SA/Kr 1339/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2013 r. wniosku Hanny Jasiczek o uzupełnienie wyroku z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1339/12 wydanego w sprawie ze skargi H.J. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 15 grudnia 1999 r., nr XV/140/99 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane oddala wniosek o uzupełnienie wyroku. Sygn. IISA/Kr 1339/12 UZASADNIENIE W wyroku z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. IISA/Kr 1339/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził (pkt. I), że uchwała Rady Miasta Z. z dnia 15 grudnia 1999r. w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z. w zakresie działek nr: nr [...] obr. [...] w części graficznej (rysunek studium) została wydana z naruszeniem prawa. Wyrok zapadł na skutek skargi H.J. , w której to skardze sformułowane zostało następujące żądanie: "1. stwierdzenie nieważności uchwały w całości w części tj. dla działek znajdujących się w rejonie ulicy [...] , nr nr [...][...] obręb [...] , gmina Miasto Z. " Wyrok z dnia 21 listopada 2012r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 14 grudnia 2012r. W dniu 19 grudnia 2012r. pełnomocnikowi skarżącej złożył wniosek (dzień nadania listu poleconego w placówce pocztowej) o uzupełnienie pkt. I wyroku poprzez wskazanie, że uchwała Rady Miasta Z. składająca się z "tekstu studium" (załącznik nr 1 do uchwały) oraz rysunku nr 1 pn. "kierunki zagospodarowania przestrzennego – przekształcenia struktury funkcjonalno – przestrzennej i układu komunikacyjnego" (załącznik nr 2 do uchwały) została wydana z naruszeniem prawa w zakresie działek nr nr [...] obręb [...] . Wnioskodawca na uzasadnienie podał, że Sąd nie orzekł o całości sprawy, gdyż orzeczenie dotyczy tylko rysunku studium (załącznika nr 2 do uchwały) podczas gdy skarga dotyczyła uchwały jako całości i ocenie winna podlegać cała uchwała wraz z załącznikami (graficznym i tekstowym). Przepis art. 6 nieobowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie której zaskarżony akt został uchwalony, nie rozróżnia części graficznej i tekstowej studium. Skoro zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem trybu jej sporządzania a to z uwagi na niewłaściwą treść jej załączników graficznych, to cała uchwała winna być przedmiotem orzeczenia a nie załącznik do niej. W odpowiedzi na wniosek Rada Miasta Z. wniosła o oddalenie wniosku jako niedopuszczalnego w świetle art. 157 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na uzasadnienie podała, że art. 91 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przewiduje możliwość stwierdzenia, że zaskarżony akt jest niezgodny z prawem - w całości lub w części. Rada Miasta Z. podała następnie, że niezasadny jest zarzut jakoby ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. nie wprowadzała wymogu uwzględnienia w studium części tekstowej i rysunkowej. Zgodnie bowiem z Zarządzeniem Ministra Gospodarki przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. (M.P. z 1995r. nr 3 poz. 40) w sprawie rodzajów i wzorów dokumentów stosowanych w pracach planistycznych, do dokumentów związanych z podjęciem prac planistycznych zalicza się kopie studium które sporządza się na mapie w skali nie mniejszej niż 1:25 000 obejmującej obszar w granicach administracyjnych gminy (§ 3 ust. 1 pkt. 7 Zarządzenia). Z powyższego wynika, że studium również pod rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. powinno było zawierać część graficzną. Wskazano ponadto, ze wniosek skarżącej o uzupełnienie wyroku zmierza do merytorycznej zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, co jest niedopuszczalne i odbywać się może jedynie w trybie odwoławczym, poprzez wniesienia skargi kasacyjnej, co zresztą w sprawie już nastąpiło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Strona, stosownie do art. 157 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., póz. 270); w skrócie jako p.p.s.a., może w ciągu 14 dni od daty otrzymania wyroku zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U.2001. nr 142 poz.1591 ze zmianami), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego (art. 101 ust. 1). W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 94 (art. 101 ust. 4). Zgodnie z art. 94 ustawy o samorządzie gminnym nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 147 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisem szczególnym jest w tym przypadku art. 94 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U.2001. nr 142 poz.1591 ze zmianami). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z wszystkich wyżej wymienionych przepisów wynika niewątpliwe uprawnienie sądu administracyjnego do orzeczenia, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa jedynie w części. Stwierdzić również należy, że art. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 nr 15 pos. 139 ze zmianami) rzeczywiście nie przewidywał wprost i literalnie, że dokument Studium musi posiadać część tekstową i graficzną. Jednakże zgodnie z art. 6 ust. 5 tej ustawy, w studium określa się, w szczególności obszary objęte lub wskazane do objęcia ochroną na podstawie przepisów szczególnych, obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej, w tym wyłączone z zabudowy, obszary zabudowane, ze wskazaniem, w miarę potrzeby, terenów wymagających przekształceń lub rehabilitacji, obszary, które mogą być przeznaczone pod zabudowę, ze wskazaniem, w miarę potrzeby, obszarów przewidzianych do zorganizowanej działalności inwestycyjnej, obszary, które mogą być przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową wynikającą z potrzeby zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej, kierunki rozwoju komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym obszary, na których będą stosowane indywidualne i grupowe systemy oczyszczania ścieków, a także tereny niezbędne do wytyczania ścieżek rowerowych, obszary, dla których sporządzanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe na podstawie przepisów szczególnych lub ze względu na istniejące uwarunkowania, obszary przewidywane do realizacji zadań i programów wynikających z polityki, o której mowa w ust. 2. Niewątpliwie nie było i nie ma lepszego sposobu na określenie ww. poszczególnych wymaganych ustawą "obszarów" inaczej jak poprzez przedstawienie ich w formie graficznej tj. wyrysowanie ich na mapach. Możliwość ta nie była zresztą kwestionowana i nie budzi wątpliwości Sądu. Ponadto przywołany przez Radę Gminy Zakopane § 3 ust. 1 pkt. 7 zarządzenia Ministra Gospodarki przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. (M.P. z 1995r. nr 3 poz. 40 ) w sprawie rodzajów i wzorów dokumentów stosowanych w pracach planistycznych, pośrednio wskazuje, że studium posiada część graficzną sporządzoną na mapie. Zaskarżona uchwała, zgodnie z jej paragrafem 1, posiada załączniki: tekst studium stanowiący załącznik nr 1 do uchwały oraz trzy rysunki (załączniki nr 2a, 2b, 2c). Niewątpliwie zatem zaskarżony akt tj. Studium Miasta Z. składa się z uchwały Rady Miasta Z. nr XV/140/99 z dnia 15 grudnia 1999r. w sprawie Studium Miasta Z. oraz jej czterech załączników, które łącznie stanowią całość ustaleń studialnych gminy Miasta Z. Sąd uznał, że tylko część uchwały (graficzna- rysunkowa) i tylko w zakresie wskazanych w wyroku działek wydana została z naruszeniem prawa. Niezależnie od powyższego, wniosek skargi dotyczył "stwierdzenie nieważności uchwały w całości w części tj. dla działek znajdujących się w rejonie ulicy [...] , nr nr [...] obręb [...], gmina Miasto Z". Sąd nie będąc związany zarzutami, wnioskami i podstawą prawną skargi, nie wydał orzeczenia o stwierdzeniu nieważności ale o wydaniu uchwały z naruszeniem prawa. Nie zostało uwzględnione także nieprecyzyjne żądanie stwierdzenia nieważności "w całości w części". Sąd uznał też, że naruszenie prawa nastąpiło wyłącznie względem wskazanych w wyroku działek i to tylko w takim zakresie w jakim zostały one niewłaściwe wyrysowane w części graficznej Studium. Zdaniem Sądu orzeczenie to będzie miało taki skutek, że z chwilą uprawomocnienia się wyroku, po myśli art. 94 ustawy o samorządzie gminnym, działki te nie będą objęte ustaleniami studium jako, że zostaną wyeliminowane z części graficznej (rysunku) Studium. Tym samym nie będzie się do nich odnosić część tekstowa ustaleń studium zawarta w załączniku nr 1 do uchwały. Innymi słowy dla działek objętych wyrokiem, z chwilą jego uprawomocnienia się, nie będzie istniało obowiązujące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Z. Należy również zwrócić uwagę, że część tekstowa Studium nie odnosi się w żadnym miejscu swoich ustaleń do konkretnie wymienionych w wyroku działek, zawiera natomiast ustalenia odnosząc się do całych dużych obszarów, w których działki Skarżącej stanowią tylko niewielki ułamek powierzchni. Działki skarżącej znajdują się bowiem w strefie OS - [...] , w ramach której wyróżniono obszar OS1 - [...] ", który podzielono z kolei na tereny OS1A (tereny objęte "podwyższoną ochrona wartości kulturowych" oraz OS1B (tereny objęte "podstawową ochroną wartości kulturowych". Tereny te przewidują różne kierunki zagospodarowania – zarówno dopuszczające zabudowę jak i określające utrzymanie zieleni publicznej itp., niemniej odnoszą się do dużych obszarów. Zdaniem Sądu brak było podstaw do orzekania co do ustaleń tekstowych Studium, gdyż ich postanowienia same w sobie nie budzą wątpliwości Sądu co do ich zgodności z prawem. W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono, że nie jest rzeczą Sądu merytoryczna ocena ustaleń rady gminy co do kierunków zagospodarowania przestrzennego. Skoro zatem wyeliminowanie objętych wyrokiem działek z części graficznej (rysunku) Studium jest wystarczające dla osiągnięcia stanu zgodności z prawem Studium w zakresie interesu prawnego Skarżącej, to brak jest podstaw prawnych do dalej idącego orzekania co do części tekstowej. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, na podstawie art. 157 § 1 i 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.