II SA/Kr 1348/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. S. i S. S. na uchwałę Rady Gminy Kłaj z dnia 1 października 2004 r. Nr XXIII 178/2004 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kłaj obejmującego miejscowości: Dąbrowa, Grodkowice, Targowisko w ich granicach administracyjnych z wyłączeniem terenów objętych uchwałą Rady Gminy Kłaj Nr XII/79/99 z dnia 29 listopada 1999 r. postanawia: skargę odrzucić. Dnia [...] 2009 r. S.S. i J.S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Gminy K. z dnia 1 października 2004 r. Nr XXIII/178/2004 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. obejmującego miejscowości: [...] , [...] , [...] , w ich granicach administracyjnych z wyłączeniem terenów objętych uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia 20 listopada 1999 r. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności całej ww. uchwały wskazując, że przeznaczenie działki nr [...] w miejscowości G. z bezpośredniej bliskości z działką skarżących nr [...] zostało w nowym planie miejscowy zmienione na usługi komercyjne, czym ogranicza się rozwój gospodarstwa skarżących, zaniża wartość ich domu i całej działki. Ponadto na tym obszarze występuje nachylenie terenu. Skarżący w uzasadnieniu skargi podnieśli, że wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, ale to wezwanie nie odniosło żadnych skutków. Sama procedura uchwalania planu miejscowego była nielegalna, a organy gminy posługiwały się nieaktualnymi lub celowo przerobionymi mapami. Wskazano również na szereg odrębnych postępowań dotyczących ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji na działce nr [...]. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy K. wniosła o jej oddalenie wskazując, że zaskarżony plan miejscowy nie narusza interesu prawnego skarżących, ponieważ zmienia on przeznaczenie działki leżącej wprawdzie niedaleko działek skarżących, ale nie sąsiadującej z nieruchomościami skarżących. Ponadto wskazano, że skarga skarżących na ww. plan miejscowy została oddalona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd w tej sprawie urzędu ustalił, że skarżący J.S. składał skargę na uchwałę Rady Gminy K. z dnia 1 października 2004 r. Nr XXIII/178/2004 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. obejmującego miejscowości: [...] , [...] , [...] , w ich granicach administracyjnych z wyłączeniem terenów objętych uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia 20 listopada 1999 r. i skarga ta z dnia [...] 2005 r. została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1220/05 z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Następnie skarżący S.S. i J.S. wnieśli kolejną skargą datowaną na dzień [...] 2007 r. (wniesioną 4 maja 2007 r.), którą zaskarżyli uchwałę Rady Gminy K. z dnia 1 października 2004 r. Nr XXIII/178/2004 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. obejmującego miejscowości: [...] , [...] , [...] , w ich granicach administracyjnych z wyłączeniem terenów objętych uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia 20 listopada 1999 r., domagając się stwierdzenia nieważności całości ww. uchwały (akta sądowe sprawy o sygn. II SA/Kr 526/07 karty nr 4-7, dopuszczonej na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. jako dowód w tej sprawie). Z treści tej skargi z dnia [...] 2007 r. wynika, że skarżący kwestionują legalność przekwalifikowania działki nr [...] na działkę o przeznaczeniu usług komercyjnych (UC) wskazując, że to powoduje obniżenie wartości ich gospodarstwa rolnego, nieruchomości, ogranicza rozwój gospodarstwa rolnego skarżących i powoduje inne uciążliwości. W skardze tej podniesiono, że celowo pominięto prawidłowe mapy przy sporządzaniu zaskarżonego planu miejscowego, przedstawiono przebieg innych postępowań dotyczących ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wydawania pozwolenia na budowę dla inwestycji na działce nr [...] . Rozpoznając tą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 21 września 2007 r. skargę skarżących odrzucił (akta sądowe sprawy o sygn. II SA/Kr 526/07 karta nr 88). W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdził, że odrzucenie skargi związane było z brakiem ustalenia, aby zaskarżony plan miejscowy naruszył prawa skarżących. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 3 grudnia 2007 r. Powyższe ustalenia mają istotne znaczenie w tej sprawie. Ci sami skarżący wnieśli bowiem w tej sprawie skargę na uchwałę Rady Gminy K. z dnia 1 października 2004 r. Nr XXIII/178/2004 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. obejmującego miejscowości: [...] , [...] , [...] , w ich granicach administracyjnych z wyłączeniem terenów objętych uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia 20 listopada 1999 r., domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości z argumentacją taką samą, jaka była zawarta w ich poprzedniej skardze z dnia [...] 2007 r. W związku z tym pierwszą czynnością, jaką należało podjąć w tej sprawie było ustalenie, czy nie zachodzi przeszkoda przed merytorycznym rozpoznaniem skargi w tej sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. Rozpoznanie tej samej sprawy oznacza, że zachodzi sytuacji tzw. powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) i ma to miejsce w sytuacji, ponieważ występuje tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy. Skarżący już raz wnieśli skargę na ww. plan miejscowy. Identyczne są więc nie tylko strony obu tych spraw, ale i zakres zaskarżenia oraz argumentacja skarżących. Tym samym należy stwierdzić, że sprawa ze skargi skarżących była już raz rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Wprawdzie Sąd ten skargę skarżących odrzucił, ale odrzucenie to nastąpiło po zbadaniu, czy po stronie skarżących ma miejsce naruszenie ich interesu prawnego i Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 526/07 dochodząc do wniosku, że nie nastąpiło naruszenie interesu prawnego skarżących - skargę odrzucił. Nie jest zaś dopuszczalna ponowna skarga do sądu administracyjnego na uchwałę Rady Gminy, której uchwała podlegała już kontroli sądu administracyjnego. Tym samym zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. sąd odrzuca kolejną skargę, jeżeli ta sama sprawa była już rozpoznawana przez sąd administracyjny. Dodatkową przesłanką odrzucenia skargi w tej sprawie jest art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "u.s.g." zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 101 ust. 2 u.s.g. ust. 1 tego artykułu nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekł już sąd administracyjny i skargę oddalił. Wprawdzie w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 21 września 2007 r. (sygn. akt II SA/Kr 526/07) skargę skarżących odrzucił, ale z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że powodem odrzucenia było nie wykazanie naruszenia interesu prawnego skarżących. Przytoczone przesłanki wskazują, że w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie mógł już ponownie zająć się merytorycznym rozpoznaniem skargi skarżących, ponieważ Sąd ten w poprzedniej prawomocnie zakończonej sprawie taką samą skargę tym samych stron rozpoznał. W przeciwnym razie doszłoby do niedopuszczalnej ingerencji w treść prawomocnych postanowień z naruszeniem procedury odwoławczej. Gdyby bowiem w tej sprawie Sąd merytorycznie rozpoznawał skargę skarżących, wówczas zniweczono by prawomocność postanowienia tego Sądu z 21 września 2007 r. i Sąd ponownie oceniałby sprawę już prawomocnie rozstrzygniętą. W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 2 u.s.g.