II SA/Kr 1349/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego P. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 31 lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 31 lipca 2017 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz.1257) oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) po rozpatrzeniu odwołania P. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...] nr [...] z dnia 8 lipca 2016 r. znak: [...], którą na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazano inwestorom: M. i P. S. rozbiórkę muru oporowego, wykonanego z gazonów betonowych o łącznej długości 30,90 m (ułożonych w dolnej części pionowo na długości 30,90 m, a w górnej części schodkowo na długości 16,45 m), zlokalizowanego wzdłuż południowo - wschodniej strony działki nr [...] obr. [...] (ok. 0,40 ÷ 0,58 m od ogrodzenia z działką nr [...]), przy ul. N. w K., zrealizowanego bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W skardze z dnia 11 września 2017 r. na powyższą decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumentację na poparcie zarzutów skargi, natomiast nie wskazał żadnej argumentacji na poparcie wspomnianego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Transponując powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – w istocie nie sformułował uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast wskazywane w skardze okoliczności warunkujące – zdaniem skarżącego – zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, w tym także postępowanie organów administracji w zakresie ustalania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, nie mogą być na tym etapie badane i nie determinują możliwości udzielenia ochrony tymczasowej. Ocena tych okoliczności może nastąpić dopiero w orzeczeniu odnoszącym się do istoty sprawy sądowoadministracyjnej. W ocenie Sądu niedopuszczalne jest też uznanie, iż każdy przypadek nałożenia na stronę obowiązku wykonania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, uzasadnia, niejako automatycznie, wstrzymanie wykonania decyzji będącej przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 9 listopada 2017 r., II SA/Po 917/17, CBOSA). Także w takim przypadku konieczne jest wykazanie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.