II SA/Kr 1352/11

Kraków, dnia 29 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.J,. na działalność Wójta Gminy L. postanawia skargę odrzucić W dniu 17 sierpnia 2011 r. (data nadania przesyłki w Urzędzie Pocztowym) S.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę w sprawie egzekucji należności z tytułu udziału w kosztach realizacji inwestycji "Kanalizacja Gminy L. - część zachodnia (Ś. )". W wykonaniu zarządzenia sędziego skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności. W odpowiedzi na powyższe skarżący poinformował, że jego skarga dotyczy decyzji Wójta Gminy L. z dnia 16 lutego 2011 r., jednakże nie jest on w stanie wskazać jej sygnatury. Wójt Gminy L. również został wezwany zarządzeniem sędziego o wskazanie, czy w sprawie były wydawane jakieś decyzje, a jeśli tak, to o ich nadesłanie, w szczególności decyzji, o jakiej mowa w piśmie Przewodniczącego Rady Gminy L. z dnia 11 kwietnia 2011 r., a także o wyjaśnienie, jakie stanowisko w sprawie zajęła Komisja Rewizyjna i Rada Gminy L . W odpowiedzi na powyższe wezwanie Wójt Gminy poinformował, że skarga S.J. została mylenie skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wójt Gminy wyjaśnił również, że Komisja Rewizyjna Rady Gminy badała zasadność skargi i zajęła już stanowisko w tej sprawie na posiedzeniu w dniu 26 kwietnia 2011 r. W tym stanie rzeczy przedmiotową skargę, jako złożoną w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących postępowanie w sprawie skarg i wniosków, należało odrzucić. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie p.p.s.a.), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Stwierdzić należy, że czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII k.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 p.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowym panuje ugruntowany pogląd, który podziela sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że tryb "ogólnoskargowy" (art. 221 – 240 k.p.a.) jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi). Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (postanowienia NSA z dnia 21 listopada 2000 r., sygn. akt. III SAB 108/99, z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II OSK 2019/10). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99, LEX nr 40203). W postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w szczególności nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a. Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, t. II, Zakamycze 2005, s. 544-545). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie, jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.