II SA/Kr 1353/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. K., M. K. i M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości skargę oddala Wójt Gminy W. postanowieniem z dnia 16 września 2021 r. znak: [...], działając na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 148 § 1 i 2 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku M. K., M. K. oraz M. K. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 19 grudnia 1995 r. wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w T. zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...] obrębu W. , będącej własnością Gminy W., z powodu braku zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 17 lutego 2021 r. M. i M. K. oraz M. K. wnieśli o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z dnia 19 grudnia 1995 r. zatwierdzającą projekt podziału stanowiącej własność Gminy W. nieruchomości objętej KW [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w T., Wydział VI Ksiąg Wieczystych, składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0.07 ha położonej w obrębie W.. W uzasadnieniu wnioskodawcy wyjaśnili, iż "opisana wyżej decyzja dotyczy zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości stanowiącej własność gminy W. objętej KW [...] prowadzoną przez SR w T. Wydział VI Ksiąg Wieczystych w skład której wchodziła działka [...] o pow. 0,07 ha obrębu W. i dokonania podziału przedmiotowej działki [...] na działki nr [...] i nr [...], o którym to postępowaniu zarówno małżonkowie M. i M. K. widniejący wówczas w księgach wieczystych jak i obecnie widniejący w księgach wieczystych M. K., nie byli powiadomieni jako osoby bezpośrednio zainteresowane i mające interes prawny w tym postępowaniu ze względu na fakt, że działka nr [...], która stanowi własność wnioskodawców bezpośrednio przylega do działki [...], a po podziale bezpośrednio do działki [...] (wydzielonej jako droga), a w którym to w postępowaniu administracyjnym musieli być zawiadomieni zarówno o decyzji jak i prowadzonym postępowaniu, aby brać udział w ustaleniach zawartych w protokole granicznym, jako strony". Postanowieniem z dnia 14 maja 2021 r., z powołaniem się na treść art. 61a K.p.a. Wójt Gminy W. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z dnia 19 grudnia 1995 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wyjaśniano, że Wójt Gminy W. uznał, iż nie doszło do uchybienia i wnioskodawcy M. K., M. K. oraz M. K. słusznie nie byli uznani jako strony postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału dokonuje się na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny. W ocenie Wójta w przedmiotowej sprawie nie został naruszony interes prawny właścicieli działki sąsiedniej tj. nr [...], ponieważ podziału dokonano w granicach działki dzielonej nr [...], nie naruszając gruntów sąsiednich. Na postanowienie to zażalenie złożyli M. i M. K. oraz M. K., zarzucając, iż organ nie uwzględnia tego, że interes prawny skarżących "został naruszony lub zagrożony przez inwestycję przyszłej i obecnej drogi, która nie była nigdy planowana w tym miejscu. W wyniku rozpatrzenia powyższego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 24 czerwca 2021 r. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że Wójt Gminy W. nie badając przesłanek warunkujących możliwość wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.), pismem z dnia 10 marca 2021 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania. Podkreślić w tym miejscu należy, że świetle art. 148 § 2 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania, które jako przyczynę wznowienia podaje przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Podstawowe znaczenie dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia tego rodzaju podania ma zatem ustalenie daty powzięcia wiadomości o tym, kiedy strona dowiedziała się o decyzji i daty wystąpienia przez nią z podaniem. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, to strona winna wykazać, że termin ten zachowała, jednakże nie zwalnia to organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie (por. wyrok NSA z 21 marca 2012 r. l OSK 463/11). Wszczęcie bowiem postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi o rażącym naruszeniu przez organ prawa, godzącym we wspomnianą wyżej zasadę trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 K.p.a.). W toku ponownego rozpatrzenia sprawy pismem z dnia 20 sierpnia 2021 r. organ l instancji wezwał wnioskodawców do podania terminu w jakim pozyskali informację dotyczącą zaistnienia podziału geodezyjnego działki nr [...] położonej w W. , a więc wiedzy dotyczącej istnienia w obrocie prawnym decyzji z dnia 19 grudnia 1995 r. wydanej przez Urząd Rejonowy w T. zatwierdzającej projekt podziału działki m [...] obrębu W. . W odpowiedzi wnioskodawcy wskazali datę 17 grudnia 2020 r., "kiedy to odebrali dokumenty z Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Starosty Powiatowego w T.". Równocześnie zaznaczyli, iż sześć dni później tj. 23 grudnia 2020 r. złożyli wniosek "który należy ocenić jako wniosek o wznowienie postępowania, gdyż z treści wniosku wynikają literalnie wyartykułowane okoliczności wskazujące, iż jest to wniosek o przywrócenie terminu i wznowienie postępowania, a zatem zachowany został termin z art. 148 K.p.a." Postanowieniem z dnia 16 września 2021 r. Wójt Gminy W. odmówił wznowienia na wniosek M. i M. K. oraz M. K. postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z dnia 19 grudnia 1995 r. z powodu braku zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Organ I instancji wskazał, że ponieważ pismo wnioskodawców z dnia 23 grudnia 2020 r. brzmiało następująco "wniosek o przywrócenie terminu i odwołanie od decyzji Starosty Powiatowego Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia 19.12.1995 r." oraz w całej jego treści brak dowodów, iż wnioskodawcy wnoszą o wznowienie postępowania, to za faktyczny termin złożenia takiego wniosku przez M., M. i M. K. uznaje się dzień 18 lutego 2021 r. kiedy to za pośrednictwem swojego pełnomocnika przesłali oni do Starostwa Powiatowego w T. wniosek o wznowienie. Ustawowy termin wniesienia wniosku o wznowienie postępowania został przekroczony. Wójt Gminy W. zauważył ponadto, że z posiadanych w Urzędzie Gminy W. dokumentów dotyczących wcześniej prowadzonych spraw oraz korespondencji z wnioskodawcami dotyczącymi drogi znajdującej się na działce nr [...] jednoznacznie wynika, iż wnioskodawca M. K. wiedział o podziale działki nr [...], znał przybliżoną datę zaistnienia podziału, znał numer działki dzielonej, numerów działek powstałych po podziale oraz ich dokładne powierzchnie. Pismo, które zawiera te informacje, M. K. złożył do urzędu dnia 1.04.2019 r. Na to postanowienie zażalenie złożyli M. i M. K. oraz M. K. zarzucając naruszenie art. 149 § 3 K.p.a. i art. 148 § 1 i 2 K.p.a. polegające na przyjęciu, ze nie został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 19 października 2021 r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że poza sporem jest, że w dniu 21 stycznia 2021 r. do Kolegium przesłany został, za pośrednictwem Wójta Gminy W., wniosek M. i M. K. oraz M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z 19 grudnia 1995 r. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu M. i M. K. oraz M. K. złożyli również odwołanie od powyższej decyzji z dnia 19 grudnia 1995r. W jego uzasadnieniu wskazano: "(...) zarówno małżonkowie M. i M. K. widniejący wówczas w księgach wieczystych i obecnie widniejący w księgach wieczystych M. K., nie byli powiadomieni o treści decyzji, a jako osoby bezpośrednio zainteresowane ze względu na fakt, że działka nr [...], która stanowi własność wnioskodawców bezpośrednio przylegała do działki [...], a po podziale bezpośrednio do działki [...] (droga), a zatem wnioskodawcy w postępowaniu administracyjnym musieli być zawiadomieni zarówno o decyzji jak i protokole granicznym, jako strony i dlatego też wniosek o przywrócenie terminu jest w pełni zasadny do złożenia odwołania, albowiem wiadomości odnośnie treści decyzji zaskarżonej wnioskodawcy ad. 1, 2 i 3 poczynili dopiero w dniu 17.12.2020 r., kiedy odebrali dokumenty (...)". Przytoczone wyżej podania (wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z dnia 19 grudnia 1995 r., oraz odwołanie od powyższej decyzji) zostały jednoznacznie sprecyzowane w zakresie zawartych w nich żądań. W rozstrzygnięciu złożonego przez M. i M. K. oraz M. K. odwołania oraz wniosku o przywrócenie terminu Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniami z dnia 5 lutego 2020 r. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdziło niedopuszczalność wniesionego odwołania. Skoro we wniosku z dnia 23 grudnia 2020 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia 19 grudnia 1995 r. M. i M. K. oraz M. K. wskazali, iż wiadomości odnośnie treści decyzji zaskarżonej wnioskodawcy ad. 1,2, i 3 poczynili dopiero w dniu 17.12.2020 r., nie ulega wątpliwości iż złożony w dniu 17 lutego 2021 r. wniosek o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem miesięcznego terminu, który w sytuacji żądania wznowienia postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., liczyć należy od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zaznaczono, że to strona decyduje o treści złożonego podania. Wbrew więc zarzutom odwołania brak jest podstaw do traktowania wniesionego odwołania (wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu) jako wniosku o wznowienie postępowania. W konsekwencji, w sytuacji w której skarżący w odwołaniu (jak również we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania) nie domagali się wznowienia postępowania, organ II instancji nie miał podstaw prawnych do rozpatrzenia wniesionego odwołania jako wniosku o wznowienie postępowania (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 22 listopada 2006r., IV SA/Wr 655/06). Na marginesie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że negatywną przesłaną uchylenia decyzji jest upływ terminu przedawnienia, o którym stanowi art. 146 § 1 k.p.a. Termin ten w sprawie dotyczącej art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wynosi pięć lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli M. K., M. K. i M. K., zarzucając naruszenie: 1/ 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., polegające na przyjęciu, że brak jest podstaw do traktowania wniesionego odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu jako wniosku o wznowienie postępowania, co powoduje, że nastąpił upływ terminu przedawnienia (art. 146 § 1 K.p.a.) pomimo poważnych wątpliwości w tym względzie, a zwłaszcza, że pierwszy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym skarżący dowiedział się o decyzji w swoim pierwszym piśmie w dacie 23.12.2020 r., albowiem z treści wniosku wynikają literalnie wyartykułowane okoliczności wskazujące, że jest to wniosek o przywrócenie terminu i wznowienie postępowania i dlatego też zachowany został termin wynikający z art. 148 K.p.a.; 2/ art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. polegające na przyjęciu, że złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesionego odwołania nie jest w żadnej mierze tożsamy w wnioskiem o wznowienie postępowania, a przecież z treści tego wniosku o przywrócenie ewidentnie wynika, że jest to wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, albowiem skarżący nie brali udziału w postępowania, a mają interes prawny aby być stroną i reprezentować swoje interesy w postępowaniu o podział działki nr [...]". W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty, w konkluzji wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i wznowienie postępowania dotyczącego ostatecznej decyzji z dnia 19 grudnia 1995 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi i instancji do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z przepisami regulującymi procedurę oraz prawem materialnym. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W tak zakreślonych ramach kontroli działalności administracji publicznej Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy W. z dnia 16 września 2021 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z dnia 19 grudnia 1995 r. zatwierdzającą projekt podziału stanowiącej własność Gminy W. nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0,07 ha. Wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym postępowania administracyjnego, służącym weryfikacji decyzji ostatecznej, ze względu na wady kwalifikowane wskazane w art. 145 §1, art. 145a, art. 145aa, art. 145b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.). Wznowienie postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.) i z tego względu konieczne jest restrykcyjne podejście przy wykładni przepisów regulujących przebieg tego postępowania, w tym do przepisów regulujących dopuszczalność jego wszczęcia. Przepisy regulujące to postępowanie dzielą je na dwie fazy: fazę wstępną, w której bada się formalne przesłanki wznowienia postępowania, tj. legitymację wnioskodawcy (art. 147 k.p.a.) oraz zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie (art. 148 k.p.a.). Fazę tę kończy - w przypadku pozytywnej weryfikacji przesłanek formalnych - postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), zaś w przypadku ustalenia, że którakolwiek z przesłanek formalnych nie została spełniona – postanowienie o odmowie wznowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4). Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera drugi, merytoryczny etap postępowania, w którym organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2). W fazie wstępnej organ powinien ograniczyć się do badania przesłanek formalnych dopuszczalności wznowienia postępowania, nie może wyrażać ocen do meritum sprawy, czyli co do istnienia przesłanki wznowienia postępowania, tj. wady kwalifikowanej wskazanej w art. 145 §1, art. 145a, art. 145aa, art. 145b k.p.a. (por. przykładowo wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1814/19 oraz powołane tam orzecznictwo). Jak wskazano wyżej, postanowienie o odmowie wznowienia postępowania jest skutkiem negatywnej weryfikacji formalnych przesłanek wznowienia określonych w art. 147 i 148 k.p.a., względnie ustalenia, że decyzja, co do której żąda się wznowienia, nie stała się ostateczna. Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Wskazać należy przy tym, że podmiot żądający wznowienia postępowania jest zobowiązany do udowodnienia, kiedy dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze względu na konieczność ustalenia, że podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok NSA z 19 maja 2000 r., I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046). Powodem odmowy wznowienia postępowania w rozpatrywanej sprawie było uchybienie terminowi do złożenia podania o wznowienie. Organy przyjęły mianowicie, że skarżący dowiedzieli się o kwestionowanej decyzji w dniu 17 grudnia 2020 r., która to data została wskazana przez samych skarżących we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia 19 grudnia 1995 r., złożonym w dniu 23 grudnia 2020 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez skarżących 17 lutego 2021 r., a więc po upływie ww. terminu jednego miesiąca. Skarżący wywodzą natomiast, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w istocie w piśmie z 23 grudnia 2020 r., które wprawdzie zostało zatytułowane wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, lecz z jego treści wynikają okoliczności wskazujące, że jest to wniosek o przywrócenie terminu i o wznowienie postępowania. W ocenie skarżących zatem termin miesięczny do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został zachowany. W ocenie Sądu stanowiska skarżących podzielić nie można. Po pierwsze, w aktach administracyjnych zalega jednoznaczny w swej treści wniosek skarżących z dnia 17 lutego 2021 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 19 grudnia 1995 r., znak: [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wniosek ten został ostatecznie rozpatrzony przez Wójta Gminy W. postanowieniem z 16 września 2021 r., z uwzględnieniem wytycznych Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartych w postanowieniu z dnia 24 czerwca 2021 r. co do zakresu postępowania we wstępnej fazie postępowania zainicjowanego wnioskiem o wznowienie postępowania, w szczególności co do konieczności zbadania terminu zakreślonego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Na wezwanie organu skarżący wskazali termin 17 grudnia 2020 r. jako termin dowiedzenia się o decyzji, przytaczając okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego terminu. W okolicznościach sprawy Wójt prawidłowo wywiódł, że termin miesięczny do złożenia wniosku od tak ustalonej daty nie został dochowany. Po drugie, w aktach administracyjnych zalega również wniosek skarżących z dnia 23 grudnia 2020 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i odwołanie od decyzji z dnia 19 grudnia 1995 r., znak: [...] błędnie przypisanej Staroście Tarnowskiemu. Wniosek ten, zgodnie z właściwością, został przekazany Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, które odrębnymi postanowieniami z dnia 5 lutego 2021 r. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania ([...]) oraz stwierdziło niedopuszczalność odwołania ([...]). Z treści przywołanych postanowień wynika, że Kolegium pouczyło skarżących o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na te postanowienia. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący skorzystali z tego prawa. Zaznaczyć trzeba, że w przedmiotowym postępowaniu Sąd nie badał prawidłowości wydanych przez Kolegium postanowień z 5 lutego 2021 r., a tym samym nie oceniał prawidłowości przyjętej tam wykładni wniosku skarżących z dnia 23 grudnia 2020 r. Zauważyć należy również, że w postanowieniu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Kolegium wskazało na stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym możliwość skorzystania z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania przysługuje jedynie tej stronie, której organ doręczył decyzję. Wywiedziono z tego w okolicznościach sprawy, że skarżący, którym kwestionowanej decyzji nie doręczono, nie mogli skutecznie skorzystać z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wskazano tam również, że powołany w podaniu zarzut naruszenia interesu prawnego wnioskodawców przez nieuznanie ich za strony mógłby być poddany analizie w odrębnym postępowaniu w sytuacji wniesienia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak należy przypuszczać, dopiero wskutek takiej informacji zawartej w postanowieniu Kolegium z 5 lutego 2021 r. skarżący sformułowali wniosek z 17 lutego 2021 r. o wznowienie postępowania, który zainicjował kontrolowane przez tut. Sąd postępowanie, prawidłowo zakończone postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 19 grudnia 1995 r. zatwierdzającą projekt podziału stanowiącej własność Gminy W. nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0,07 ha. Tym samym inne argumenty i wnioski skarżących sformułowane w skardze, nie mogły zostać uwzględnione. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.