II SA/Kr 1358/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. w sprawie ze skargi na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowego stanu faktycznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 20 sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 czerwca 2015 r. znak [...] w przedmiocie nakazania właścicielom budynku przy ul. K. w K. usunięcia nieprawidłowego stanu technicznego budynku w zakresie elewacji wyposażonej w zdegradowane obecnie pionowe osłony przeciwsłoneczne w formie tzw. żyletek, mogącego stwarzać zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie w całości wykonania decyzji nr [...] z dnia 20 sierpnia 2015 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 czerwca 2015 r. znak [...], której nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze na względu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r,. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołany przepis wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę, we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez skarżącego wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Chodzi zatem o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak między innymi postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 694/04; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 52/05). Rozpoznając niniejszy wniosek w zakresie tak rozumianych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej uznać należy, że nie może on zostać uwzględniony. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy wnioskodawca nie wykazał bowiem możliwości wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a dokładniej nie uzasadnił, że jej wykonanie grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Aby stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, a nadto zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno – prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Również z akt sprawy nie wynika, by wykonanie decyzji mogło spowodować którąkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest nakaz usunięcia nieprawidłowego stanu technicznego budynku w zakresie elewacji wyposażonej w zdegradowane obecnie pionowe osłony przeciwsłoneczne w formie tzw. żyletek, mogącego stwarzać zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia. Jak już wyżej wyjaśniono ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji udziela się wyjątkowo, w sytuacji gdy wykonanie zaskarżonej decyzji grozi wystąpieniem skutków kwalifikowanych, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Normalnym następstwem wykonania decyzji o nałożeniu obowiązku jest jego wykonanie. Sąd nie doszukał się okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a., a strona inicjująca to postępowanie na takie okoliczności nie wskazała. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.