II SA/Kr 1360/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski Krystyna Daniel / spr./ Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 10 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej J.Z. kwotę 500 /pięćset / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z [...].04.2012 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), §2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), na wniosek A.T ,ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Przebudowa i rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr.[...] przy ul. [...]w K. ". Organ wskazał, że załączniki :Nr 1 - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ,Nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowią integralną część decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji wpłynął 29.09.2010 r. Ustalono, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano opinie: opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z 28.10.2010 r. w odniesieniu do pasa drogowego, opinię Wydziału Kształtowania Środowiska 18.11.2010 r. w zakresie ochrony środowiska, opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z 07.06.2011 r. w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochrona konserwatorską, opinię Biura Planowania Przestrzennego z 08.11.2010r. w odniesieniu do terenów znajdujących się na obszarze objętym sporządzanym miejscowym planem zagospodarowania. Ponadto na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy w zw. z 106 kpa projekt decyzji przesłano do uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K . Z uwagi na fakt, iż w terminie 21 dni od przesłania projektu decyzji o warunkach zabudowy organ nie zajął stanowiska w sprawie uznano, stosownie do treści art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił projekt decyzji pozytywnie. Organ ustalił, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane ustawa uprawnienia. Następnie Prezydent Miasta K. ustosunkował się do uwag wniesionych przez J.Z. w piśmie z 17.08.2011 r. Wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości, określając jednocześnie wskazane przepisami prawa warunki, jakie inwestycja ma spełniać. Dopiero w toku ewentualnego postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, ocenię organu podlegać będzie zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi. Przeprowadzona w związku z uwagami strony powtórna analiza złożonego wniosku wykazała, iż z uwagi na zakres, skale i wzajemne położenie działki [...] obr. [...] w stosunku do działki objętej przedmiotowym postępowaniem, interesy jej właścicieli, mogą zostać naruszone w wyniku niniejszego postępowania, a planowana do realizacji zabudowa może wpłynąć na sposób wykonywania przez nich prawa własności. Wskazał również że sposób określania parametrów istniejącej zabudowy został precyzyjnie wyjaśniony w analizie urbanistyczno - architektonicznej oraz w "wyjaśnieniach i uzupełnieniu do analizy" z 14.11.2011r. Parametry nowej zabudowy są wkomponowane w istniejącą zabudowę i zostały określone w nawiązaniu do średniej wielkości tych parametrów znajdujących się w obszarze analizowanym. Wobec czego nie można mówić że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne będzie wprowadzać dysproporcje w istniejącej zabudowie wprowadzając na teren objęty wnioskiem parametry odbiegające od wartości parametrów istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. W toku postępowania ustalono, że wnioskowane zamierzenia inwestycyjne, realizowane zgodnie z warunkami określonymi niniejszą decyzją będzie stanowić uzupełnienie zastanego układu urbanistycznego i kontynuację parametrów znajdujących się w obszarze analizowanym. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J.Z. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. J.Z. w odwołaniu zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 28 kpa poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania - art. 77 § 1kpa, art. 107 § 3 oraz art. 78 § 1 i 2 kpa poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego w zakresie odniesienia się do uwag i zastrzeżeń strony oraz rozstrzygnięcia w treści decyzji o ich przyjęciu lub odrzuceniu. - przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołująca się podała, że obecnie toczy się 5 postępowań w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla tego samego zamierzenia inwestycyjnego i dla tej samej działki. H.K. nie został uznany za stronę niniejszego postępowania, mimo, że przyznano mu taki status w postępowaniu z wniosku innego inwestora. Nadto organ mimo poinformowania odwołującej o możliwości wniesienia uwag w terminie 7 dni nie ustosunkował się zastrzeżeń wniesionych w zakreślonym terminie w piśmie z 12.04.2012 r. W ocenie odwołującej się decyzja musi być wydana w granicach obowiązujących przepisów i nie może mieć cech dowolności, a zaskarżona decyzja powstała na skutek życzeń inwestora i nie jest analizą obiektywną. Decyzja wydana została z naruszeniem podstaw Kpa, ustawy o planowaniu i niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury. Do obliczania niektórych parametrów brane były obiekty o odmiennej funkcji niż obiekt domu jednorodzinnego będący przedmiotem zamierzenia, a niektóre z parametrów wyznaczano bez oparcia na argumentach solidnej analizy. Wielokrotnie też powoływano się na obiekty wzniesione niezgodnie z prawem ( np. z ustawą o ruchu drogowym w przypadku garaży) lub będące samowolą budowlaną (w przypadku werandy i garażu na działce inwestora), co zaprzecza stanowisku orzecznictwa sądowo - administracyjnego w powołanej kwestii. Odwołująca się zakwestionowała ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy i udziału powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrię dachu, podając obszerną argumentację w tym zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...]lipca 2012 r., znak: [...] , działając na podstawie art. 61 ust. 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7, art. 98 § 1, art. 101 § 3 w zw. z art. 141, art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył uregulowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia wykonawczego normujących postępowanie sprawie warunków zabudowy. Dalej wskazał, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, jednak naruszenia te nie miały istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. A.H. , pismem z 23.03.2012 r. (data wpływu do urzędu 28.03.2012 r.) i Z.Z. pismem z 10.04.2012 r. (data wpływu do urzędu 13.04.2012 r.), wnieśli o zawieszenie przedmiotowego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Organ I instancji postanowieniami z 13.04.2012 r. odmówił zawieszenia postępowania. Następnie w dniu 16.04.2012 r. wydał zaskarżoną decyzję. Należy zatem uznać, że wydał ww. decyzję w sytuacji, gdy postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie były jeszcze w obrocie prawnym - nie zostały jeszcze doręczone inwestorowi i pozostałym stronom postępowania. Nie rozstrzygnął więc zaistniałych postępowań wpadkowych tj. postępowań w przedmiocie zawieszenia postępowania głównego. W praktyce mogło przełożyć się to również na sytuację, w której naruszone zostałoby prawo skarżących do wniesienia środka prawnego w postaci zażalenia na każde z postanowień o odmowie zawieszenia postępowania głównego. Skoro postanowienia zostały doręczone adresatom w okresie od 20.04.2012 r. do 9.05.2012 r., to termin do wniesienia zażalenia przez ostatnią ze stron postępowania mijał w dniu 16.05.2012 r. Kolegium wskazało, że organ I instancji winien był poczekać z wydaniem decyzji nie tylko do momentu doręczenia stronom postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, tj. do momentu jego wejścia do obrotu prawnego, ale także do momentu upływu terminu do wniesienia przez stronę zażalenia na to postanowienie. Jak wynika z samej istoty instytucji zawieszenia postępowania, a także z art. 98 i art. 101 kpa postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania wydaje się przed zakończeniem tego postępowania. Ponadto, skoro sam ustawodawca w art. 101 kpa przesądził o tym, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie, to oznacza to - pomimo względnej suspensywności tego środka prawnego - że organ nie może wydać decyzji kończącej postępowanie przed upływem terminu do wniesienia zażalenia. Jak jednak wynika z akt sprawy, żadna ze stron postępowania nie wniosła zażalenia na postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania - wobec tego Kolegium stwierdziło, że strony uznały rozstrzygnięcia organu I instancji. Z tego też powodu, niewątpliwe naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, nie miało jednak istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Kolejnym uchybieniem wytkniętym przez organ odwoławczy organowi I instancji było niezawiadomienie stron o zgromadzeniu całości materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z tym materiałem przed wydaniem decyzji, co stanowi o naruszeniu art. 10 § 1 kpa. Ponadto za niedopuszczalne Kolegium uznało kwalifikowanie pisma zawierającego zastrzeżenia i uwagi do materiału zgromadzonego w sprawie i sformułowanego przez stronę postępowania przed datą doręczenia jej decyzji administracyjnej, jako odwołania od decyzji i wyznaczanie przez ten organ 7-dniowego terminu do potwierdzenia przez stronę, że pismo to należy traktować jako odwołanie od decyzji. W świetle art. 127 kpa i art. 129 § 2 Kpa organ I instancji nie miał do tego podstaw prawnych. Nadto organ II instancji wskazał, że nie uznał zasadności zarzutów skarżącej dotyczących nieprawidłowości w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania a także sporządzonej w mniejszej sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej. Zdaniem Kolegium zarówno przedmiotowa analiza jak i ustalone - w warunkach zabudowy - parametry, są prawidłowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosła J.Z. , domagając się uchylenia tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 101 w zw. z art. 123 Kpa, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji wydanej przed nabyciem waloru ostateczności przez wydane w toku postępowania postanowienie; - art. 77 § 1 kpa, art. 107 § 3 oraz art. 78 § 1 i 2 kpa w zw. art 140 kpa poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego w zakresie zarzutów odwołania. - art. 28 Kpa poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania. - przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. - art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego. W uzasadnieniu skarżąca ponownie podniosła, że H.K. został pominięty jako strona postępowania, mimo przyznania mu statusu strony w innych postępowaniach dotyczących tej samej inwestycji. Zarzuciła także błędne ustalenie poszczególnych parametrów inwestycji, uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie. W szczególności wskazała, że zawyżony został wskaźnik powierzchni zabudowy, do obliczania, którego bezzasadnie zaliczone zostały m. in. działki z zabudowaniami o innej funkcji niż zabudowa jednorodzinna tj. sakralnymi i zamieszkania zbiorowego - dom zakonny [...] . Ponadto, co nie znajduje odzwierciedlenia w żadnym z przepisów rozporządzenia wyłączono z obszaru analizowanego, część powierzchni niektórych działek, jako powierzchnie dojazdów. Błędy te doprowadziły do nieprawidłowego podniesienia średniej wartości wskaźnika powierzchni zabudowy. Wadliwe, w ocenie skarżącej, wyłączono z obszaru analizowanego nieruchomości, które z uwagi na ich kształt stanowią teren nie do zainwestowania, a także wzięto pod uwagę werandę — część budynku na działce [...] będącą samowolą budowlaną. Organ nie uzasadnił odstępstwa od ustalenia ww. wskaźnika jako średniej wielkości w obszarze analizowanym. Nie wzięto pod uwagę opinii Wydziału Kształtowania Środowiska z 8.11.2010 r. znak: [...] gdzie wskazano na konieczność zachowania 70% powierzchni biologicznie czynnej. Nieprawidłowym jest też sposób, w jaki ustalony zostaje ostatecznie udział powierzchni biologicznie czynnej na poziomie "nie mniej niż 55%". Zgodnie z orzecznictwem sądowym wskaźniki ustalane w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powinny być określone w sposób ścisły niepozwalający na dowolność po stronie inwestora czy też konieczność późniejszego rozstrzygania wątpliwości w drodze wyjaśnienia treści decyzji. Nadto wskaźnik ten został znacznie obniżony bez podania merytorycznego uzasadnienia przez autora analizy. Trudno takim – zdaniem skarżącej - uznać argument organu, że powodem obniżenia wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej jest konieczność realizacji dojazdu i dojścia do projektowanego obiektu. Nadto przy ustalaniu szerokości elewacji frontowej organ nie wziął pod uwagę domu stojącego na działce nr [...] przy ul. [...], o szerokości elewacji 6 m. Dom ten znajduje się w obszarze analizowanym, w pierwszej linii zabudowy. Ponadto wlicza do szerokości elewacji domu na działce [...] werandę będącą samowolą budowlaną. Autor analizy nie określił również wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, co jest wyraźnym odstępstwem od obowiązujących przepisów. Rozporządzenie w treści § 7 stanowi jednoznacznie o wyznaczeniu wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Przepisy tego aktu, nie wskazują też możliwości wyznaczania tych parametrów w przedziale liczbowym, a więc z pewną tolerancją jak np. jest to w przypadku szerokości elewacji. W warunkach zabudowy parametr - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - wyznaczony został jedynie dla dachu płaskiego: - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w przypadku dachu płaskiego: do 6 m. Zastosowanie dachu płaskiego nie wynika z analizy. Przytoczone przykłady są albo samowolami, jak np. górna krawędź przeszklonej dobudowy do budynku [...], bądź są obiektami postawionymi niezgodnie z przepisami o ruchu drogowym np. taras nad garażem na dz. [...] lub zupełnie nieistotnymi pod względem urbanistycznym jak np. niewielka ścianka tarasu na dz. [...] . A więc parametr ten nie został ustalony prawidłowo i obiektywnie. Wreszcie nie określono również jednoznacznie geometrii dachu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 §1 kpa. Skarga jest zasadna. Na wstępie należy poczynić kilka uwag o charakterze ogólnym wskazując, na treść i istotę zasady dwuinstancyjności, wyrażonej w art. 15 kpa. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega - w wyniku złożenia odwołania przez uprawniony podmiot - ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji (por. B. Adamiak (w): B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 1996, s. 83-85). Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z 12. 11. 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992/3-4/95; wyrok NSA z 21. 02. 2012 r. sygn. akt II OSK 2720/11, Lex 1145626). Z powyższego wynika zatem , że organ odwoławczy ograniczając się o się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji nie realizuje zasady z art. 15 kpa. Organ odwoławczy obowiązany jest bowiem rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 kpa, to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż jest również wnikliwie ustosunkować się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] lipca 2012 r. , którą organ utrzymał w mocy decyzję Prezydent Miasta K. z [...].04.2012 r., ustalającą na wniosek A.T. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Przebudowa i rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] w K. " wskazuje, iż organ odwoławczy ponownie rozstrzygnął sprawę bez ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy i bez ustosunkowania się do zarzutów postawionych w odwołaniu wniesionym przez J.Z. . Powyższe stanowi o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. w związku z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnymi z art. 15 i 7 oraz z przepisami art. 28, 77 § 1, 78, 80, art. 107 § 3 kpa, a poprzez to także art. 138 § 2 w zw. z art. 136 kpa. Trzeba podkreślić, że organ odwoławczy ograniczył się do rozważenia jedynie dwóch kwestii proceduralnych, które jak sam wskazał jakkolwiek stanowią naruszają przepisy procedury, to jednak nie należą do naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszenia te dotyczyły wydania decyzji pierwszoinstancyjnej przed uostatecznieniem się postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie wydania ustalenia warunków zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego oraz wskazał na uchybienie w zakresie zasady wysłuchania stron z art. 10 § 1 kpa. Organ odwoławczy pominął natomiast zupełnie zarzuty odwołania, powtórzone przez J.Z. w skardze, dotyczące nieprawidłowości w zakresie prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania oraz prawidłowego przeprowadzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej, w wyniku której w ocenie skarżącej organ I instancji wadliwie wyznaczył wskaźniki i parametryw dla wnioskowanego przedsięwzięcia, w tym wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, wskaźnik pow. biologicznie czynnej, parametry szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Kolegium nie rozpatrzyło zatem ponownie sprawy w przedmiocie wydania warunków zabudowy stosownie do ww. wniosku A.T. ograniczając się do jednozdaniowego i nieuzasadnionego stwierdzenia, iż nie dopatrzył się nieprawidłowości w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania, a analiza urbanistyczno-architektonicznej przeprowadzona na potrzeby rozstrzyganej sprawy jak i ustalone w niej parametry odpowiadają prawu. W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany w sprawie nie został w żaden sposób zanalizowany i oceniony przez organ odwoławczy, a uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie czyni zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa, gdyż Kolegium nie oceniło materiału dowodowego w ww. zakresie i nie nawiązało do obowiązujących przepisów. Przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy organ odwoławczy wnikliwie rozpatrzy całość materiału dowodowego, uzupełniając w razie potrzeby materiał dowodowy w trybie art. 136 kpa oraz i wnikliwie ustosunkuje się do zarzutów odwołania, a następnie podejmie decyzję stosownie do art. 138 § 1 lub 2 kpa. Jakkolwiek nie jest rzeczą Sądu zastępowanie organu odwoławczego, to jednak należy wskazać, iż ustalenia poczynione w decyzji pierwszej instancji są obarczone wadami. W szczególności należy zanalizować poprawność przeprowadzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej i jej uzupełnienia z 14 listopada 2011 r. oraz poprawności ustalenia wskaźnika wielkości pow. nowej zabudowy (z prawidłowym uwzględnieniem całkowitej pow. poszczególnych działek znajdujących się w analizowanym obszarze - bez wyłączenia pow. "dojazdowej"), szerokości elewacji frontowej, wysokości elewacji górnej krawędzi frontowej, jej gzymsu lub attyki i geometrii dachu stosownie do wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Nadto organ uwzględni, iż zgodnie z treścią § 2 ww. rozporządzenia organ ustala "obowiązującą linię nowej zabudowy" a nie jak ustalono w decyzji organu I instancji "nieprzekraczalną" linię zabudowy. Należy zważyć, że oba wyrażenia nie są tożsame, a na organie spoczywa obowiązek jednoznacznego przesądzenia jaka jest linia obowiązującej zabudowy. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy ustosunkuje się także do zarzutu pominięcia jako strony przedmiotowego postępowania H.K. . Nadto wyjaśni kwestię "pięciu postępowań prowadzonych w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla tego samego przedsięwzięcia inwestycyjnego oraz dla tej samej działki". Odnosząc się natomiast to zarzutu nieprawidłowego ustalenia wskaźnika pow. biologicznie czynnej trzeba wskazać, iż nie jest on zasadny ponieważ ani ustawa z 27. 07. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani ww. przepisy wykonawcze nie wymagają na tym etapie inwestycyjnym ustalenia tego wskaźnika. Konkludując przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrzy ponownie odwołanie J.Z. a w razie konieczności, stosownie do art. 136 k.p.a., uzupełni zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i w zależności od dokonanych ustaleń - podejmie stosowną decyzję. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami orzekła jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.