II SA/Kr 1361/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : WSA Krystyna Daniel AWSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 r. sprawy ze skargi M. M. na uchwałę Rady Gminy w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2003 r. Nr Xlll/131/2003 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części dzielnicy północnej Olkusza w zakresie przebiegu planowanej drogi oznaczonej jako 33KD I. stwierdza nieważność uchwały Rady Gminy w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2003 r. Nr Xlll/131/2003 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części dzielnicy północnej Olkusza w zakresie przebiegu planowanej drogi oznaczonej jako 33KD (w części opisowej jak i graficznej); II. określa, że zaskarżona uchwała nie może być wykonywana; III. zasądza od Rady Gminy w Olkuszu na rzecz skarżącego M. M. kwotę [...] ([...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zachowując ustawowy tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt prawa miejscowego, M. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której domagał się stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2003 r. dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części dzielnicy północnej Olkusza w zakresie przebiegu planowanej drogi oznaczonej jako 33 KD przez należącą do skarżącego działkę nr [...] położoną przy ul. [...] w Olkuszu. Skarżący podnosi, że planowana droga oznaczona jako 33KD narusza jego prawo własności, co nie znajduje uzasadnienia w świetle art. 1, art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 64 ust. 3, art. 31 ust. 3, art. 20, art. 21 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Gmina Olkusz wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że skarga wniesiona do WSA w Krakowie dotyczy stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2003 r. Nr Xlll/131/2003 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części dzielnicy północnej Olkusza, w zakresie przebiegu planowanej drogi oznaczonej symbolem 33 KD przez południowo - wschodnią część działki nr ew. [...], położoną przy ul. [...] w [...]. Podniesiono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wschodniej części dzielnicy północnej Olkusza, w obrębie którego znajduje się południowa część działki nr [...], sporządzony został w trybie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W trakcie sporządzania planu zachowano wszystkie określone tą ustawą czynności proceduralne, a w szczególności dokonano wymaganych ogłoszeń i zawiadomień, które miały wpływ na realizację uprawnień osób zainteresowanych planem od momentu przystąpienia do sporządzenia planu do jego uchwalenia. Wskazano, że skarżący, pomimo prawidłowego powiadomienia o wyłożeniu przedmiotowego planu do publicznego wglądu, nie wniósł zastrzeżeń dotyczących przeznaczenia przedmiotowej działki i nie skorzystał z prawa do wniesienia protestu lub zarzutu. W odpowiedzi na skargę podniesiono, że przyjęte w planie rozwiązania są prawidłowe pod względem przestrzennym i zgodne z przepisami prawa. Przyjmując te rozwiązania Gmina działała w sposób nie nadużywający "władztwa planistycznego" przysługującego jej w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 15, poz. 139 ze zm.) lecz mając na względzie realizację zadań własnych gmin, do których należą sprawy ładu przestrzennego, gospodarki terenami i ochrony środowiska zgodnie z ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz.1591 ze zm., art. 7 ust.1 pkt 1), sprawy gminnych dróg, ulic, mostów i placów (art. 7 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy), które to zadania są realizowane przez Gminę właśnie poprzez sporządzanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W świetle art. 33 przywołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonania prawa własności, tak więc mogą powodować ograniczenia w sposobie korzystania z tego. prawa. Rozstrzygnięcia przyjęte w planie były poprzedzone analizą uwarunkowań wynikających z przepisu art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności wymogów ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walorów ekonomicznych przestrzeni i prawa własności. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wschodniej części dzielnicy północnej Olkusza został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 247 z dnia 25 sierpnia 2003 r. i obowiązuje od dnia 9 września 2003 r. Wyjaśniono także w odpowiedzi na skargę, że rezerwa terenu pod drogę o symbolu 33KD, o szerokości w liniach rozgraniczających 10-12 m i szerokości jezdni 6m otwiera w przyszłości możliwość przeznaczenia terenów położonych w kierunku północnym od istniejącej linii zabudowy wzdłuż ulicy [...], pod zabudowę i lokalizowana jest na przedłużeniu projektowanej drogi dojazdowej łączącej ul. [...]z ul. [...]. W analizie stanu istniejącego zwrócono uwagę na fakt, iż istniejąca kamienista droga, po śladzie której projektuje się przedmiotową drogę 33KD, stanowi obecnie m.in. dojazd do pól, turystyczny trakt rowerowy i pieszy na zamek w R[...] oraz potencjalny dojazd do terenów leśnych zlokalizowanych za polami, w północnej części przedmiotowej działki, np. w sytuacji zagrożenia pożarowego. Jednocześnie jest dojazdem do zabudowań mieszkalnych i zagrodowych zlokalizowanych na działce skarżącego, z którego skarżący korzysta, o czym świadczy zagospodarowanie terenu działki skarżącego. Podkreślono także, iż planowana droga nie przebiega jedynie po działce skarżącego nr ew. [...] lecz również po działkach innych właścicieli (np. po działce nr ew. [...]). W odpowiedzi na skargę zawarto również informację, że zasady zagospodarowania działki nr ew. [...], przed wejściem w życie obecnie obowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego kształtowały następujące plany: miejscowy, szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego zespołu osiedli Olkusz-Północ, zgodnie z którym północna część działki nr ew. [...] znajdowała się w terenie oznaczonym symbolem 2RP, opisanym jako "uprawy polowe" oraz w terenie oznaczonym symbolem Gt opisanym jako "ulica główna tranzytowa" o szerokości w liniach rozgraniczających 45 m (przebieg opisanej powyżej ulicy tranzytowej na kierunku wschód-zachód dzielił działkę nr ew. [...] na dwie części, a istniejący budynek mieszkalny znajdował się w części w liniach rozgraniczających tej drogi) oraz miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Olkusz, zgodnie z którym pozostała północna część działki nr ew. [...] znajdowała się w terenie ozn. symbolem R, opisanym jako "grunty rolne". W dniu 19 maja 2006 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo pełnomocnika skarżącego adwokat L. H. podtrzymujące wnioski skargi złożonej przez M. M. oraz ustosunkowujące się do stanowiska zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę. Strona skarżąca wystąpiła również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona skarżąca podnosi, że gminie nie przysługuje władztwo planistyczne, rozumiane jako prawp uznaniowego załatwiania przez gminę i jej organy spraw zagospodarowania przestrzennego. Już w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym kategorycznie stwierdza się bowiem, że w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia, bezpieczeństwa ludzi i mienia, ochrony dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury, a także walory ekonomicznej przestrzeni oraz prawa własności. Wskazano przy tym, że dla rozpatrzenia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma kilka elementów stanu faktycznego, o których Burmistrz nie wspomniał w odpowiedzi na skargę. Po pierwsze podniesiono, że częściowo kamienista droga, na istnienie której wskazano w odpowiedzi na skargę nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Droga ta jest geodezyjnie wyodrębnioną działką, która nie służy do komunikacji ludziom mieszkającym w okolicy, gdyż prowadzi ona z jednej strony wzdłuż pól i lasów należących do skarżącego, a z drugiej strony po działkach sąsiada nr [...] i [...]. Koniec drogi znajduje się przy ruinach zamku w [...], który jest celem wycieczek turystycznych, zarówno pieszych jak i rowerowych, a właśnie do tego celu droga jest wykorzystywana od wielu lat, tj. co najmniej od lat 60-tych, gdy naniesiono jaw związku z tworzeniem ewidencji gruntów i budynków. Na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej jest dużo takich dróg, jednak z doświadczenia wiadomo, że nie pokrywa się ich asfaltem. Ponadto w miejscu, gdzie planowana jest droga 33KD znajduje się stara, stuletnia lipa, będąca pomnikiem przyrody, które jest jednym z celów wycieczek oglądających również zamek w [...]. Wykonanie drogi spowoduje wycięcie wspomnianego drzewa. W związku z tym strona skarżąca podnosi, że przebieg drogi został wyznaczony z naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 2 oraz art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie wzięto pod uwagę przy projektowaniu przebiegu drogi przepisów ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody. Zaznaczono, że ustawodawca przewidział w ustawie z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody organy właściwe w sprawach ochrony przyrody, jednak żaden z tych organów nie wyraził zgody na usunięcie tego drzewa. Przebieg drogi, która w ocenie strony skarżącej nikomu nie jest potrzebna, powinien być tak wyznaczony, aby jej powstanie nie powodowało konieczności usuwania chronionego, starego drzewa. Po drugie strona skarżąca wykazuje, że zaskarżone rozstrzygnięcia planu miejscowego narusza prawo własności. Podkreślono, że art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dopuszcza możliwość ograniczenia prawa własności, jednakże pod warunkiem nienaruszania istoty własności. Zasadę tę uściśla art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwa (m.in.: wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2003 r., II SA/Gd 4067/2001, wyrok TK z dnia 7 lutego 2001 r., K. 27/2000, publ.: OTK ZU z 2001 r., nr 2, poz. 29) podkreślono, że swoboda regulacyjna przysługująca gminom w dziedzinie zagospodarowania przestrzennego nie jest absolutna, a obowiązujące prawo ustanawia trojakiego rodzaju ograniczenia władztwa planistycznego o charakterze materialno-prawnym. Po pierwsze organy gminy muszą kierować się ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Po drugie, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego muszą być zgodne z innymi ustawami regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej. Po trzecie, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego muszą być zgodne z konstytucją. Oznacza to w szczególności, że wszelkie ograniczenia własności, ustanowione w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, muszą być zgodne z normami konstytucyjnymi wyznaczającymi granice ingerencji prawodawczej w prawo własności. Granice ingerencji prawodawczej w prawo własności w Konstytucji RP wyznacza przede wszystkim art. 31 ust. 3, który stanowi, m.in. że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych-osób. W ocenie strony skarżącej budowa drogi 33KD z punktu widzenia wyżej opisanych kryteriów jest całkowicie zbędna, gdyż nie służy zapewnieniu praw lub wolności innych osób, a do tego szkodzi środowisku i narusza cel i postanowienia ustawy o ochronie przyrody. Gdyby nawet dla celów teoretycznych rozważań przyjąć, że istnieje jakiś niewskazany przez Burmistrza interes publiczny dla budowy drogi 33KD, to podkreślono, że ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie dawała bezwzględnej supremacji interesu publicznego przed indywidualnym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2004 r., sygn. akt: IV SA 4620/2003, IV SA 4621/2003), a organ gminy nie wykazywał nawet istnienia interesu publicznego. Nawiązując do poglądów orzecznictwa dodano, że sprawowanie przez gminę tzw. władztwa planistycznego oznacza z jednej strony obowiązek uwzględnienia w niezbędnym zakresie zarówno celów i zadań publicznych (lokalnych i ponadlokalnych), jak i interesów indywidualnych, zwłaszcza tych prawem chronionych, ale równocześnie oznacza obowiązek ścisłego przestrzegania ustawowych zasad i trybu procedury planowania, które służyć mają prawidłowej, możliwie najbardziej efektywnej realizacji celów planowania przestrzennego. Tymczasem jedynym uzasadnieniem (???) przebiegu drogi 33 KD jest to, iż będzie ona rezerwą terenu otwierającą możliwość zabudowy dzisiejszych pól i lasów, przy czym nie wskazano, czyją własnością są te pola i lasy, a więc na czyją korzyść projektuje się tę drogę. Z przedmiotową drogą sąsiadują pola i lasy skarżącego oraz jego sąsiada. Skarżący jednak nie zamierza ani na polach ani w lesie nic budować, nie sądzi również, aby gmina chciała mu zbudować asfaltowy, zbędny dla niego, dojazd do pól, do których od dziesiątek lat dojeżdża i to w sytuacji, gdy drogi w centrum miasta są dziurawe. Podkreślono, że również wycieczki i rowerzyści od wielu lat korzystają z typowo polnej (leśnej) drogi do zamku w [...], co umożliwia odpoczynek oraz korzystanie z walorów przyrody. Budowa drogi nie będzie również stanowiła dojazdu do zabudowań mieszkalnych skarżącego, gdyż jego dom znajduje się tuż przy istniejącej od wielu lat asfaltowej drodze gminnej. Przytaczana przez organ gminy argumentacja uzasadniająca potrzebę budowy drogi jest zatem nieprawdziwa. Skarżący znajduje tylko jeden powód dla budowy drogi 33KD. Jest nim fakt, że sąsiad skarżącego, właściciel działek [...] i [...] do których prowadzić ma droga, składał wnioski o zmianę zagospodarowania tych działek z rolnego na budowlany. Działka [...] ma już zmienione przeznaczenie, natomiast póki co działka [...] ma nadal przeznaczenie rolne. Strona skarżąca wniosła w związku z tym o zobowiązanie Burmistrza Olkusza do przedstawienia wniosków złożonych zarówno przed wszczęciem procedury uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego, jak i złożonych po wszczęciu tej procedury, które dotyczą zmiany przeznaczenia działek [...] i [...] . W ocenie strony skarżącej, jeżeli Burmistrz planuje zabudowę działek [...] i [...] , to powinien zaplanować drogę dojazdową przez te działki. Wówczas skarżący w żaden sposób budowy takiej drogi nie będzie kwestionował. Zasygnalizowano jednocześnie, że konsekwencją wybudowania drogi dojazdowej do działek [...] i [...] po działce skarżącego, będzie konieczność zburzenia stodoły skarżącego, która stanowi nieodzowną część jego gospodarstwa rolnego. Bez stodoły prowadzenie gospodarstwa rolnego nie jest możliwe, a ingerencja w sposób wykonywania własności zarówno stodoły, jak i całego gospodarstwa rolnego jest niewątpliwie nieuzasadnioną ingerencją w prawo własności skarżącego. Zdaniem strony skarżącej, droga 33KD jest planowana wyłącznie na potrzeby zabudowy działki [...]i [...], jest więc w istocie potrzebna wyłącznie właścicielowi tych działek, a zatem jest drogą prywatną. Jednoznacznie wynika to z twierdzenia Burmistrza, że droga 33KD jest potrzebna dla tworzenia możliwości zabudowy terenów dzisiejszych pól i lasów. Przytoczono przy tym pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 12 września 2002 r., IV SA 1843/2002, zgodnie z którym wyznaczenie w planie drogi prywatnej, niezbędnej - jak podnosi gmina - do dokonania podziału przyległych gruntów na działki budowlane, wykracza poza granice tzw. władztwa planistycznego gminy. Wyznaczanie dróg dojazdowych prywatnych dokonywane jest w trybie działu III rozdziału l ustawy o gospodarce nieruchomościami w drodze decyzji administracyjnej zawierającej projekt podziału nieruchomości. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się drogi publiczne. Zaznaczono jednocześnie, iż uprzednio przez działkę skarżącego planowano przeprowadzić drogę tranzytową - obwodnicę miasta stanowiącą część trasy Kraków-Katowice i wówczas skarżący nie kwestionował przebiegu obwodnicy, stojąc na stanowisku, że w takiej sytuacji gmina nie nadużywała przepisów planistycznych Wreszcie strona skarżąca podniosła, że otrzymała jedynie odpis odpowiedzi na skargę, nie otrzymała zaś kserokopii załączników dołączonych do tego pisma. Wniosła zatem o zobowiązanie Burmistrza [...] do przedłożenia drugiego egzemplarza kserokopii załączonych dokumentów, a także o oddalenie wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dotyczących postępowań w sprawie T. M. oraz pism niezwiązanych z uchwalaniem planu zagospodarowania przestrzennego. Strona skarżąca wniosła również o zobowiązanie Burmistrza do przedłożenia całości dokumentacji dotyczącej uchwalenia planu, gdyż Burmistrz przedłożył jedynie dokumenty korzystne z jego punktu widzenia. Z dokumentów przedłożonych przez Burmistrza nie wynika ani fakt istnienia wyżej opisanego drzewa ani stodoły, którą planuje się zburzyć. W związku z tym skarżący dołączył do akt sprawy kserokopię mapy wydanej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ukazującą istnienie drzewa oraz stodoły oraz dom i inne zabudowania wchodzące w skład gospodarstwa rolnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz,U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że ze względu na określony w skardze przedmiot zaskarżenia, kontroli sądowej podlegała uchwała Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2003 r. Nr Xlll/131/2003 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części dzielnicy północnej Olkusza, w zakresie przebiegu planowanej drogi oznaczonej symbolem 33 KD przez południowo - wschodnią część działki nr ew. [...]. Uchwała ta została podjęta w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Zaznaczyć należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego klasyfikowany w doktrynie jako usytuowany pomiędzy aktami normatywnymi i indywidualnymi aktami stosowania prawa, jest w dużej mierze zbiorem indywidualnych regulacji określających przeznaczenie poszczególnych działek, stanowiąc "akt indywidualny wielokrotnego stosowania" (Z. Niewiadomski: Planowanie przestrzenne. Zarys systemu, Warszawa 2002, s. 101-102), czego nie przekreśla fakt, że jest on aktem prawa powszechnie obowiązującego. Złożony charakter miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawia, że w przypadku złożenia skargi dotyczącej planu należy w pierwszej kolejności ustalić przedmiot zaskarżenia, którym niekoniecznie musi być cały plan miejscowy. Przedmiotem zaskarżenia mogą być również wyodrębnione części planu stanowiące zbiór indywidualnych regulacji określających przeznaczenie niektórych tylko nieruchomości objętych ustaleniami planu. Ustalenie przedmiotu zaskarżenia ma istotne znaczenie, gdyż jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie "w postępowaniu sądowadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot" (uchwałą NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, póz. 104). W przedmiotowej sprawie wiążącym sąd przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2003 r. Nr Xlll/131/2003 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części dzielnicy północnej Olkusza, w zakresie przebiegu planowanej drogi oznaczonej symbolem 33 KD przez południowo - wschodnią część działki nr ew. [...], natomiast charakteru wiążącego nie mają wnioski i zarzuty skargi oraz powołana podstawa prawna. Oznacza to m.in., że sąd może orzec odmiennie od wniosków skargi i niezależnie od oceny trafności podnoszonych zarzutów. Przebieg procesu sporządzania projektu planu miejscowego i uchwalania tego planu został uregulowany w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zachowanie powyższego trybu jest jednym z zasadniczych warunków uznania legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z treścią art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy konieczne jest zwrócenie uwagi na treść art. 18 ust. 2 pkt 11 cyt. ustawy, zgodnie z którym w przypadku złożenia zarzutów do projektu planu, projekt ten w kształcie przedstawionym radzie gminy do uchwalenia jako miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien uwzględniać orzeczenia sądu administracyjnego wydane w związku ze złożonymi zarzutami. Oznacza to, że organ planistyczny związany jest stanowiskiem sądu administracyjnego wyrażonym w orzeczeniach zapadłych po rozpoznaniu uchwały w przedmiocie zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli sądu są nie tylko motywy, dla których rada gminy podjęła uchwałę o nieuwzględnieniu zarzutów, z punktu widzenia ich umocowania w obowiązującym systemie prawa, ale również zachowanie warunków formalnych podjęcia uchwały (zob.: Z. Leoński, M. Szewczyk: Zasady prawa budowlanego i zagospodarowania przestrzennego, Bydgoszcz-Poznań 2002, s. 132). W uzasadnieniu wyroku z dnia 17 czerwca 2003 r., sygn. akt: II SA/Kr 2691/02 oddalającego skargę W. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 29 sierpnia 2002 r., nr LXII/729/2002 w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu nieuwzględnionego w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części dzielnicy północnej Olkusza Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie odniósł się do przeprowadzonej do czasu podjęcia zaskarżonej uchwały procedury planistycznej i stwierdził, że "art. 18 ust. 2 pkt 1-9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustala sekwencję czynności poprzedzających odrzucenie zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i od prawidłowego przeprowadzenia tych czynności uzależniona jest dopuszczalność i prawidłowość uchwały Rady w sprawie zarzutów do projektu planu. Biorąc to pod uwagę Sąd skontrolował postępowanie planistyczne poprzedzające podjęcie zaskarżonej uchwały. Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Rada Miejska w Olkuszu podjęła w dniu 23 czerwca 2000 r. uchwałę nr XXX/280/2000 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części dzielnicy północnej Olkusza. O przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz o możliwości składania wniosków do planu Zarząd poinformował zainteresowane osoby zamieszczając ogłoszenie w [...] nr [...] z dnia 30 czerwca 2000 r. oraz rozplakatowując obwieszczenia (art. 18 ust 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). O przystąpieniu do sporządzania planu, zostały także zawiadomione, pismem z dnia [...] czerwca 2000 r., nr [...] organy właściwe do uzgadniania projektu planu (art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Zarząd Gminy stwierdził spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 18 ust.2 pkt 2a w zw. z art.6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Wykonując nakaz art. 18 ust.2 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym dokonano uzgodnień projektu planu z organami właściwymi do uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 18 ust 2 pkt. 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Zarząd poinformował uprawnione podmioty o wyłożeniu do publicznego wglądu w dniach od 5 marca do 2 kwietnia 2001 r. projektu planu wraz z prognozą skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze oraz miejscu wyłożenia . Zarejestrowano 38 zarzutów i 6 protestów. Ogłoszenie prasowe ukazało się w Przeglądzie Olkuskim z dnia 23 lutego 2001 r. czyli na 10 dni przed wyłożeniem" i z tego m.in. powodu oddalił skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 29 sierpnia 2002 r., nr LXII/729/2002. Z akt sprawy wynika ponadto, że elementy procedury planistycznej następujące po wydaniu powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie zostały zrealizowane zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2003 r. Nr Xlll/131/2003 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części dzielnicy północnej Olkusza w części dotyczącej ustaleń przeznaczenia działki nr ew. [...], tj. w zakresie przebiegu planowanej drogi oznaczonej symbolem 33 KD przez południowo - wschodnią część tej działki. Mając na uwadze zarzuty skargi, należy w pierwszej kolejności podkreślić, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Art. 94 Konstytucji RP stanowi, iż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Ustrojodawca dopuszcza zatem udzielanie upoważnień prawodawczych mniej szczegółowych - niż ma to miejsce w stosunku do upoważnień wymaganych dla rozporządzeń - które nie determinują treści aktu wydawanego na ich podstawie i pozostawia upoważnionym organom większy zakres swobody. Powiązanie aktów prawa miejscowego z ustawą może być zatem bardziej luźne niż w przypadku rozporządzeń i chociaż - tak, jak rozporządzenia, akty prawa miejscowego mają charakter wykonawczy w stosunku do ustaw, to nie są one ściśle wykonawcze w stosunku do ustawy w takim samym znaczeniu, jak rozporządzenia. Wynika to z zasady samodzielności samorządu, która wyklucza możliwość zepchnięcia go wyłącznie do pozycji organu ściśle wykonawczego (D. Dąbek: Prawo miejscowe samorządu terytorialnego, Bydgoszcz-Kraków 2003, s. 74). Upoważnienie generalne (delegacja generalna, norma blankietowa), daje jedynie prawną możliwość wydania aktu prawa miejscowego, z określeniem w sposób ogólny zakresu regulacji lub warunków, jakie muszą być spełnione, lecz bez przesądzania o treści norm, które mają zostać ustanowione. W tym kontekście należy rozpatrywać treść art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym również dopuszczalność ingerowania w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w prawo własności (do zakazu zabudowy nieruchomości włącznie - art. 10 ust. 1 pkt 8 cyt. ustawy). Stwierdzić przede wszystkim należy, że wyliczenie w art. 10 ustawy materii podlegających regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ma charakter enumeratywny, a tym samym wyklucza dopuszczalność określania przedmiotu regulacji przez radę gminy. Rada gminy jest związana granicami przedmiotowymi wyznaczonymi przez ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym i samodzielnie może określać treść regulacji objętej planem wyłącznie w granicach ustawowego upoważnienia zawartego w art. 10 ustawy. Z drugiej jednak strony charakter poszczególnych wymogów, jakie powinien realizować miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został istotnie zróżnicowany pod względem stopnia ich szczegółowości (w planie miejscowym miały być określane np.: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego, zasobów wodnych i zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych), co - niezależnie od oceny treści cytowanego art. 10 ustawy nie należącej do kompetencji sądu administracyjnego - i przy uwzględnieniu treści art. 33 ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, nie wykluczało dopuszczalności ingerencji organu planistycznego w prawo własności nieruchomości należącej do skarżącego. W zaskarżonej części uchwały Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2003 r. Nr Xlll/131/2003 określono przeznaczenie terenu (jako "ulica klasy dojazdowej"), przy czym podstawowym przeznaczeniem terenu ulic jest układ komunikacyjny, a przeznaczenie dopuszczalne obejmuje infrastrukturę techniczną, miejsca postojowe dla samochodów, wydzielone ścieżki rowerowe i ciągi piesze. Ustalenia szczegółowe dla ulic klasy dojazdowej KD obejmują zakaz lokalizowania obiektów kubaturowych w pasie 6m od krawędzi jezdni, przy czym ustalono szerokość projektowanej ulicy 33KD w liniach rozgraniczających od 10m do 12m, a szerokość jezdni na 6m. Na stanowiącym załącznik graficzny uchwały rysunku planu zaznaczono linie rozgraniczające tereny 33KD (zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) jednocześnie uwzględniając zgodnie treścią art. 1 ust. 2 cyt. ustawy wymagania ładu przestrzennego. W rozpatrywanej sprawie w pierwszej kolejności rozważenia wymaga, czy Rada Miejska w Olkuszu Krakowa nie przekroczyła granic upoważnienia ustawowego stanowiąc regulację zawartą w § 42 uchwały z dnia 25 czerwca 2003 r. Nr Xlll/131/2003 w zakresie planowanej drogi oznaczonej jako 33 KD i nie dopuściła się naruszeń przepisów chroniących prawo własności, a wskazywanych przez skarżącego w jego skardze złożonej do sądu administracyjnego. Zaznaczyć należy, że uwzględnienie prawa własności nieruchomości nie oznacza zakazu ograniczania tego prawa, gdy weźmie się pod uwagę treść cytowanego art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Regulacja ta -łącznie ze wskazywanymi przez skarżącego przepisami Konstytucji RP - wyklucza z pewnością dopuszczalność ingerencji w istotę prawa własności, a także nieuzasadnione z punktu widzenia interesu publicznego ograniczenie tego prawa w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozważając kwestię naruszenia istoty prawa własności nieruchomości należącej do skarżącego, stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2003 r. Nr Xlll/131/2003 w części dotyczącej ustaleń przeznaczenia działki nr ew. [...], tj. w zakresie przebiegu planowanej drogi oznaczonej symbolem 33 KD przez południowo - wschodnią część tej działki, nie stanowi ingerencji w istotę tego prawa. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por.: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, póz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części - nawet znacznej - atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą - nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. Nie jest zatem wykluczona sytuacja, w której nawet wyłączenie możliwości zabudowania nieruchomości i zagospodarowania jej przestrzeni nie będzie oznaczało naruszenia istoty prawa własności. W odniesieniu do zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2003 r. Nr XIII/131/2003 w części dotyczącej ustaleń przeznaczenia działki nr ew. [...], tj. w zakresie przebiegu planowanej drogi oznaczonej symbolem 33 KD przez południowo - wschodnią część tej działki należy stwierdzić, że kwestionowane przez skarżącego ustalenia dotyczące lokalizacji ulicy oznaczone symbolem 33 KD nie przekreślają możliwości korzystania bądź rozporządzania przedmiotową nieruchomością, a także nie dotyczą całej należącej do skarżącego działki nr ew. [...]. Nie doszło zatem do naruszenia istoty prawa własności poprzez zaskarżone ustalenia uchwały Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2003 r. Nr Xlll/131/2003. Rozważając w dalszej kolejności kwestię ograniczenia w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prawa własności nieruchomości należącej do skarżącego oraz zasadności ewentualnego ograniczenia tego prawa z punktu widzenia interesu publicznego stwierdzić należy w pierwszej kolejności, że zarówno analiza dokumentacji planistycznej, jak i argumentacja przedstawiona w odpowiedzi na skargę - która w zasadniczej części zasługuje na aprobatę i z tych powodów została wcześniej szczegółowo przytoczona - wskazuje, iż ograniczenie prawa własności nieruchomości objętej obszarem oznaczonym w planie jako 33 KD jest generalnie uzasadnione z punktu widzenia realizacji interesu publicznego, do czego organy administracji są zobowiązane dążyć na każdym etapie ich działalności. Z analizowanej dokumentacji wynika, że poprzedzono kwestionowane przez skarżącego rozwiązanie planistyczne analizą wymogów ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walorów ekonomicznych przestrzeni i prawa własności, a planowana droga nie przebiega jedynie po działce skarżącego nr ew. [...], ale i po działkach innych właścicieli (np. po działce nr ew. [...]). Uwzględniono również okoliczność, iż przyjęte rozwiązanie umożliwi w przyszłości przeznaczenie pod zabudowę terenów położonych w kierunku północnym od istniejącej linii zabudowy wzdłuż ulicy Jasnej z zaznaczeniem, że teren przeznaczony pod planowaną ulicę już obecnie stanowi m.in. dojazd do zabudowań mieszkalnych i zagrodowych zlokalizowanych na działce skarżącego, a także dojazd do pól, turystyczny trakt rowerowy i pieszy na zamek w [...] oraz potencjalny dojazd do terenów leśnych zlokalizowanych za polami, w północnej części przedmiotowej działki. Nie znajduje zwłaszcza uzasadnienia zarzut, że planowana droga 33KD będzie miała charakter drogi prywatnej. Nie ma żadnych podstaw do twierdzeń, że będzie ona służyła wyłącznie celom prywatnym, skoro ma ona stanowić zapewnienie dojazdu na zamek w [...], a także potencjalnego dojazdu do terenów leśnych zlokalizowanych za polami, w północnej części działki skarżącego, np. w sytuacji zagrożenia pożarowego. Wykazywanie przez organ planistyczny powyższą argumentacją, że wprowadzenie rezerwy terenu pod drogę 33KD jest uzasadnione celem publicznym należy ocenić jako logiczne. Na cel publiczny dotychczasowej drogi prowadzącej do zamku w [...] wskazuje również sam skarżący podnosząc, że koniec tej drogi znajduje się przy ruinach zamku w [...], który jest celem wycieczek turystycznych, zarówno pieszych jak i rowerowych, i właśnie do tego celu droga jest wykorzystywana od wielu lat, tj. co najmniej od lat 60-tych. Zamiar urządzenia na miejscu dotychczasowej drogi polnej służącej celom turystycznym, ulicy wraz z chodnikiem i ścieżką rowerową nie może być zatem traktowany jako z dążenie do zrealizowania drogi prywatnej. Strona skarżąca sama wskazuje w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2005 r. na turystyczny, a zatem publiczny charakter dotychczasowej drogi polnej. Z faktu, że planowana droga będzie służyła również właścicielom nieruchomości położonych przy tej drodze nie można wyprowadzać wniosku, że będzie to droga prywatna. Poprzez realizację planowanej drogi realizowany będzie zatem zarówno interes publiczny, jak i interesy indywidualne właścicieli nieruchomości położonych w sąsiedztwie tej drogi. Nieuzasadnione są z tego punktu widzenia na gruncie przedmiotowej sprawy twierdzenia o bezwzględnej supremacji interesu publicznego przed indywidualnym, a także stanowisko, że organ planistyczny nie wykazał istnienia interesu publicznego. Twierdzenia skarżącego jakoby jedynym uzasadnieniem przebiegu drogi 33 KD było zachowanie rezerwy terenu otwierającej możliwość zabudowy dzisiejszych pól i lasów, zwłaszcza z punktu widzenia wyłącznych interesów właściciela działek [...]i [...] są dowolne w świetle dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. Mając jednak na uwadze, że obowiązkiem organu planistycznego było podjęcie rozstrzygnięcia realizującego wymogi interesu publicznego z jednoczesnym poszanowaniem prawa własności, należy stwierdzić, że na gruncie przedmiotowej sprawy ingerencja w prawo własności skarżącego w stopniu wynikającym z zaskarżonej uchwały w imię wyżej określonego interesu publicznego nie znajduje uzasadnienia. Należy bowiem stwierdzić, że organ planistyczny mając do wyboru możliwość zlokalizowania drogi 33 KD na terenie zabudowanym bądź na terenie niezabudowanym powinien był wybrać - mając na uwadze wyżej wskazane kryteria ustawowe - drugie ze wskazanych rozwiązań. Tylko takie bowiem rozwiązanie na gruncie przedmiotowej sprawy pozwalało zrealizować w pełni wymagania interesu publicznego przy jak najmniejszej ingerencji w prawo własności. Z akt sprawy wynika, że w przeciwieństwie do stanu zagospodarowania działki nr [...] należącej do skarżącego, działki nr [...]i [...], po których również ma przebiegać droga 33 KD, są nieruchomościami niezabudowanymi. Zrealizowanie przedmiotowej drogi na tych właśnie niezabudowanych nieruchomościach wiązałoby się zatem z koniecznością mniejszej ingerencji w prawo własności, niż ingerencja polegająca na konieczności wyburzenia budynku stodoły wchodzącej w skład gospodarstwa zlokalizowanego na działce nr [...]. Podkreślić przy tym trzeba, że nie było żadnych przeszkód, aby planowaną drogę zaplanować w ten właśnie sposób, aby jej przebieg odbywał się po terenach niezabudowanych. Wprawdzie twierdzenia organu zawarte w piśmie z dnia 7 czerwca 2006 r., że w przypadku konieczności naruszenia własności na etapie realizacji planu miejscowego, właścicielowi przysługuje należne odszkodowanie, są niewątpliwie zasadne, jednakże ustawowa gwarancja odszkodowania sama w sobie nie stanowi determinanty stopnia dopuszczalnej ingerencji w prawo własności, a z pewnością nie pozwala na ingerencję w prawo własności ponad konieczną miarę. Pamiętać należy, że odszkodowanie jest następstwem ustaleń planu i wiąże się z koniecznością gospodarowania finansami publicznymi. Stanowienie w akcie prawa miejscowego przepisów, których realizacja będzie wymagała wypłaty środków publicznych w wysokości większej niż konieczna, nie może być oceniane jako działanie podejmowane w interesie publicznym, a przyjąć należy, że spośród położonych w sąsiedztwie gruntów odszkodowanie z tytułu ingerencji w prawo własności gruntu zabudowanego będzie wymagało większych środków finansowych niż odszkodowanie z tytułu ingerencji w prawo własności gruntu niezabudowanego. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że podnoszony przez stronę skarżącą zarzut przekroczenia władztwa planistycznego przez Radę Miejską w Olkuszu przez nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności skarżącego jest uzasadniony. Nie jest natomiast uzasadniony zarzut naruszenia przepisów o ochronie przyrody poprzez nieuwzględnienie w planie konieczności ochrony pomnika przyrody. Ż akt sprawy wynika, że na terenie planowanej drogi 33KD znajduje się lipa, która w ocenie strony skarżącej podlega ochronie jako pomnik przyrody. Skarżący jednak nie udokumentował swojego stanowiska, iż wskazane drzewo stanowi pomnik przyrody, a z oświadczenia Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska i Terenów Rolnych Urzędu Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. wynika, że w rejestrze form ochrony przyrody prowadzonym przez Wojewodę [...] w [...]nie figuruje jako pomnik przyrody drzewo gatunek lipa rosnące na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] . Niezależnie od tego, że przedmiotowe drzewo nie podlega szczególnej ochronie właściwej pomnikom przyrody, należy stwierdzić, że przeznaczenie terenu pod realizację ulicy 33KD nie jest jednoznaczne - jak sugeruje skarżący - z koniecznością wycięcia tego drzewa. Z ustaleń planu wynika bowiem, że maksymalna szerokość drogi ma wynosić 12m, po jednej stronie ulicy planowany jest chodnik o szerokości 2m, a po drugiej stronie ścieżka rowerowa o szerokości 2m, a sama ulica ma mieć szerokość 6m. Oznacza to, że w ramach pasa drogowego o szerokości od 10m do 12m możliwe byłoby przeprowadzenie jezdni z pominięciem drzewa, a urządzenie chodnika lub ścieżki rowerowej o szerokości 2m nie wymagałoby wycięcia drzewa, które znalazłoby się na terenie tego chodnika lub ścieżki, a na pewno konieczność taka nie wynika z ustaleń planu. Niezasadny jest zatem zarzut, że wykonanie drogi 33KD spowoduje konieczność wycięcia wspomnianego drzewa, a w konsekwencji ustalenia planu z tego powodu naruszają przepisy o ochronie przyrody i przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zaskarżona część uchwały Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2003 r. Nr Xlll/131/2003 zapadła z przekroczeniem władztwa planistycznego poprzez nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności skarżącego, tj. z naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego - na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270) - należało stwierdzić nieważność uchwały Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2003 r. Nr Xlll/131/2003 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części dzielnicy północnej Olkusza, w zakresie przebiegu planowanej drogi oznaczonej symbolem 33 KD. Uchwała Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2003 r. Nr Xlll/131/2003 jest aktem prawa miejscowego, a zatem dla dopuszczalności stwierdzenia jej nieważności w zaskarżonej części nie ma znaczenia upływ czasu zgodnie z regulacją art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).