II SA/Kr 1361/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Jacek Bursa Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Wojewody [....] z dnia 12 grudnia 2006 r., nr [....] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Ostateczną decyzją z dnia 11 października 2005 r. znak: [.....] nr [.....] Starosta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Prywatnej Komunikacji Samochodowej - [.....] pozwolenia na rozbudowę istniejącej stacji paliw płynnych o urządzenia: podziemny zbiornik paliw płynnych 3 dystrybutory, infrastrukturę techniczną i instalację elektryczną kablową na działce nr [.....] w S. Pismem z dnia [.....] 2006 r. W.O. zwróciła się do Starosty T. o wznowienie powyższego postępowania. Jako przyczynę wznowienia wskazała fakt, że jako właścicielka działki nr [.....] , sąsiadującej z działkami nr [.....] i [.....] , na których posadowiony jest budynek stacji paliw i gdzie wkopane są zbiorniki służące do magazynowania paliwa, była stroną przedmiotowego postępowania, jednakże bez własnej winy nie brała w nim udziału. Starosta T. decyzją z dnia 25 lipca 2006 r. znak [.....] odmówił wznowienia postępowania wskazując, że wnioskodawczyni nie jest – jak wskazuje we wniosku – właścicielką działki nr [.....] (jej właścicielami są W.O. i W.O. ), lecz właścicielką działki nr [.....] i współwłaścicielką działki nr [.....] . Nieruchomości stanowiące jej własność oddziela od terenu inwestycji (tj. od działki nr ) działka nr [.....] . Jej nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, a więc nie było podstaw do uznania jej za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 prawa budowlanego. Powyższa decyzja została uchylona przez Wojewodę [.....] decyzją z 15 sierpnia 2006 r. znak [.....] , w której stwierdzono, że w aktach sprawy brak jest wypisów z rejestru gruntów dotyczących nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie stacji paliw. Organ I instancji nie wskazał także konkretnie przepisów odrębnych, o których mowa w art. 28 ust. 2 prawa budowlanego. Starosta T. ponownie rozpatrując wniosek, działając na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., decyzją z dnia 20 października 2006 r. znak [.....] po raz drugi odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu decyzji tej Starosta T. stwierdził, że wnioskodawczyni nie jest właścicielem działki sąsiadującej bezpośrednio z działką na której zlokalizowana jest przedmiotowa rozbudowa. Działka nr [.....] od zachodu przylega do działki nr [.....] (własność A.M. ), na której zlokalizowana jest istniejąca stacja LPG oddzielająca przedmiotową rozbudowę od działki W.O. tj. działki nr [.....] . Ponadto wywiódł, że działka W.O. nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu określonego w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Po rozpoznaniu odwołania W.O. Wojewoda [.....] decyzją z dnia 12 grudnia 2006 r. znak [.....] na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 prawa budowlanego oraz art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Starosty T. , iż brak bezpośredniego sąsiedztwa działki, na której lokalizowany jest zbiornik paliw płynnych z działką skarżącej stanowi uzasadnioną przyczynę nie uznania W.O. za stronę postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę. Decyzją tą udzielono pozwolenia na rozbudowę istniejącej stacji paliw o urządzenia: podziemny zbiornik paliw płynnych , 3 dystrybutory oraz infrastrukturę techniczną, natomiast wszystkie pozostałe, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania tej stacji urządzenia i obiekty jak: budynek stacji paliw, place i drogi (będące wewnętrzną komunikacją), sieci kanalizacji sanitarnej i opadowej zlokalizowane są zarówno na działce nr [.....] jak i na działce nr [.....] . Wojewoda [.....] wskazał ponadto, że w świetle utrwalonego orzecznictwa ugruntowany jest pogląd, że pojęcie nieruchomości sąsiedniej może obejmować nie tylko nieruchomość graniczącą fizycznie z nieruchomością na której realizowana jest inwestycja, ale również inne nieruchomości, w szczególności takie, które pozostają w zasięgu swoich wpływów lub związku gospodarczym. Dlatego też pomimo, że odwołująca nie graniczy bezpośrednio z działką nr [.....] , na której projektuje się zbiornik paliwa płynnego w ramach rozbudowy stacji paliw, to jednak nie można jednoznacznie uznać że wnioskodawca nie jest stroną postępowania, gdyż rozbudowywana stacja paliw płynnych jest uzależniona organizacyjnie i funkcjonalnie od infrastruktury zatwierdzonej w projekcie zagospodarowania w decyzji pierwotnej o pozwoleniu na budowę stacji LPG. Podkreślono, iż W.O. była stroną w tym postępowaniu administracyjnym (dotyczącym pozwolenia na budowę stacji paliw zakończonym decyzją znak: [.....] z dnia 24 lutego 2004 r.). Rozbudowa tej inwestycji tylko na jednej z działek - z dwóch działek zajętych pod stację - nie może być przyczyną, by w tym postępowaniu o rozbudowę ograniczyć krąg stron ustalonych w pierwotnym pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu II instancji nie można jednoznacznie potwierdzić stanowiska Starosty T. , że wnioskodawca nie jest stroną w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na rozbudowę tej inwestycji, bowiem ta okoliczność winna być wyjaśniona i oceniona po wznowieniu postępowania, a nie w postępowaniu wstępnie oceniającym podanie o wznowienie postępowania. Na tym etapie organ administracji nie bada, czy interes wnoszącego podanie został naruszony. Wskazano, że W.O. o decyzji na rozbudowę stacji dowiedziała się w dniu [.....] 2006 r. z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego T. znak: [.....] z dnia 28 kwietnia 2006 r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania złożyła w Starostwie T. w dniu [.....] 2006 r. tj. z zachowaniem wymaganego terminu. Odnosząc się do żądania zawartego w odwołaniu, by organ odwoławczy wydał postanowienie o wznowieniu wskazano, że jego spełnienie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego zawartą w art. 15 k.p.a. Ponadto zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 k.p.a. jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.M. , zarzucając jej naruszenie art. 127, art. 145 i art. 147 k.p.a. Zdaniem skarżącego prawidłowa była decyzja organu I instancji z dnia 20 października 2006 r., bowiem W.O. nie jest właścicielem działki sąsiadującej bezpośrednio z teren inwestycji (rozbudowy). Działka nr [.....] , dla której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę, od zachodu przylega do działki nr [.....] (będącej własnością skarżącego), na której zlokalizowana jest istniejąca stacja LPG i która nie jest objęta pozwoleniem na budowę. Ta nieruchomość oddziela teren inwestycji od działki nr [.....] , stanowiącej własność W.O . Powołując się na stanowisko doktryny skarżący podkreślił, że w sytuacji, gdy inwestor buduje zachowując odległości przewidziane w przepisach techniczno-budowlanych, nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu na okoliczne nieruchomości. W konsekwencji właścicielom tych działek nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu i są oni pozbawieni legitymacji procesowej do wnoszenia odwołań od wydanych przez organ decyzji. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowym postępowaniu ponieważ obiekt budowlany wybudowano prawidłowo i zachowaniem odległości przewidzianych w przepisach, przedmiotowa rozbudowa jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy S. , leży w terenie zabudowy usługowej, oznaczonym symbolem 21.U, gdzie dopuszcza się lokalizację obiektów usługowych obsługi komunikacyjnej (stacji paliw, serwis samochodowy), nigdy też nie przedstawiono raportu o niekorzystnym oddziaływaniu przedmiotowej rozbudowy. Wbrew zatem twierdzeniom zawartym w decyzji Wojewody [.....] brak jest podstaw do przyznania W.O. przymiotu strony postępowania, co skutkuje brakiem przesłanek do czynnego jej uczestnictwa w postępowaniu, a tym samym niezasadnością uchylenia decyzji Starosty Powiatowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [.....] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja jest prawidłowa a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Wojewoda [.....] nie przesądził, iż W.O. powinna być stroną postępowania, którego dotyczy wniosek o wznowienie. Wskazał jedynie, że ta okoliczność winna być wyjaśniona i oceniona po wznowieniu postępowania. Takie stanowisko znajduje oparcie w art. 149 § 2 k.p.a., który stanowi, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Na gruncie tego przepisu ugruntowało się orzecznictwo tożsame ze stanowiskiem Wojewody [.....] przedstawionym w zaskarżonej decyzji. I tak w wyroku z dnia 19 maja 2010 r. sygn. II OSK 893/09 (LEX nr 597941) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie może być zaakceptowana taka wykładnia przepisów o wznowieniu postępowania, która by zezwalała na merytoryczne rozstrzyganie o spornym interesie prawnym osoby żądającej wszczęcia postępowania weryfikacyjnego w decyzji wskazanej w art. 149 § 3 k.p.a. Z kolei w wyroku z 7 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 1747/07 (LEX nr 484887) stwierdzono: "Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Stwierdzenie, w tej kolejnie fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną albo że nie zaistniały przesłanki wznowienia lub termin z art. 148 k.p.a. nie został zachowany skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej". Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że argumenty wskazane przez Starostę nie mogą uzasadniać nieprzyznania W.O. przymiotu strony. Sąd całkowicie podziela pogląd, iż brak bezpośredniego sąsiedztwa z terenem inwestycji nie przesądza o braku legitymacji do występowania w charakterze strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Pogląd taki znajduje oparcie w art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, który stanowi: "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Decyzją, której dotyczy wniosek o wznowienie udzielono pozwolenia na rozbudowę istniejącej stacji paliw. W postępowaniu o pozwolenie na budowę tej stacji W.O. brała udział, a więc jej rozbudowa również może oddziaływać na nieruchomość W.O. Okoliczność, że ta rozbudowa będzie miała miejsce na działce nr 1908/1, nie sąsiadującej bezpośrednio z jej nieruchomością nie zmienia tego faktu, biorąc pod uwagę, że - jak wskazał Wojewoda [.....] - niezbędne do prawidłowego funkcjonowania tej stacji urządzenia i obiekty (budynek stacji paliw, place i drogi będące wewnętrzną komunikacją, sieci kanalizacji sanitarnej i opadowej) zlokalizowane są zarówno na działce nr [.....] jak i na działce nr [.....] . Argumenty skarżącego dotyczące zgodności jego inwestycji z obowiązującymi przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno - budowlanymi będą brane pod uwagę na następnym etapie postępowania tj. przy rozstrzyganiu sprawy - wydawaniu decyzji na podstawie art. 151 k.p.a. Wynika to z cytowanego wyżej art. 149 § 2 k.p.a. Jeżeli postępowanie co do przyczyn wznowienia - prowadzone po wydaniu postanowienia o wznowieniu - prowadzi do wniosku, że takie przyczyny w sprawie istnieją, to należy przeprowadzić postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami).