II SA/Kr 1368/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Asesor WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. i J.T. na pismo Wojewody M. z dnia [...] 2004r, nr [...] w przedmiocie niezastosowania środków nadzoru postanawia skargę odrzucić Skarga J. i J.T. (zwanych dalej skarżącymi) na pismo Wojewody [...] z dnia [...] września 2004r., nr [...] wpłynęła wraz z odpowiedzią organu na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 22.11.2004r. Podstawowym zagadnieniem w przedmiotowej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia skargi na pismo Wojewody [...]. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany został pogląd, iż to treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną (lub postanowieniem administracyjnym). Jeżeli więc sprawa administracyjna podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego, zawierającego co najmniej: oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygniecie o sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, spełnia ono bowiem minimum podstawowych warunków wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a. W tym kontekście pisma Wojewody [...] z dnia [...] września 2004r., nr [...] nie można uznać, jak to przedstawiają skarżący, za postanowienie administracyjne. Nie zawiera bowiem ono żadnego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach skarżących, a jedynie informację dotyczącą braku podstaw prawnych do skorzystania w stosunku do uchwały Rady Miasta N. z dnia [...] grudnia 2003r., nr [...] w sprawie przeznaczenia do sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miasta N. położonej w N. przy ul. K. z przysługujących Wojewodzie środków prawnych, w tym w szczególności ze środków nadzoru. Nadzór nad uchwałami rady gminy wojewoda sprawuje z mocy prawa na podstawie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2001 r. Dz.U. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Są to działania podejmowane w trybie nadzoru sprawowanego przez wojewodę nad jednostkami samorządu terytorialnego i ewentualnie, w przypadku naruszenia prawa taką uchwałą, może dojść do zastosowania środka nadzoru w postaci rozstrzygnięcia nadzorczego. Nie jest to zatem postępowanie administracyjne w toku, którego organ administracji publicznej rozstrzyga w drodze decyzji lub postanowienia o prawach lub obowiązkach obywateli. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw, na podstawie aktualnie obowiązującego stanu prawnego, do żądania ze strony osób trzecich podjęcia przez organ nadzoru - jakim jest wojewoda - określonych czynności nadzorczych. W konsekwencji, skoro nie jest to sprawa indywidualna z zakresu administracji publicznej, wojewoda w tym zakresie nie wydaje decyzji administracyjnych lub postanowień w przedmiocie zastosowania lub niezastosowania środków nadzoru. A tym samym nie można przypisać pismu Wojewody [...] z dnia [...] września 2004r., nr [...] charakteru decyzji lub postanowienia administracyjnego. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków określonych w ustawie z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określają art. 3 § 1 i § 2. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tym sianie rzeczy zaskarżone pismo nie mieści się w granicach aktów, o których mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jest to bowiem wyłącznie pismo o charakterze informacyjnym. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego lub z innych przyczyn wniesienie skargi nie niedopuszczanie.