II SA/Kr 1368/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : WSA Joanna Człowiekowska WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : referent sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. na uchwałę Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 27 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy "[...]" – w miejscowości [...] i [...] umarza postępowanie sądowe. U Z AS A D N I E N I E . A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się stwierdzenia nieważności Uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] z 27 marca 2018r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy "[...]" - w miejscowości [...] i [...] w części tekstowej i graficznej, odnoszącej się do nieruchomości nr [...] i [...] położonych w [...]. Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła: 1) Naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.z.p. poprzez przekroczenie władztwa planistycznego Gminy i przeznaczenie terenów nie będących jej własnością na tereny działalności publicznej z możliwością lokowania na nich infrastruktury użyteczności publicznej, co naruszało ustalenie zawarte w załączniku Nr 1 do uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 16 marca 2010r. "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (dalej Studium); 2) Naruszenie art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy p.z.p. poprzez pominięcie ustaleń zawartych w Studium w wyniku czego części obu nieruchomości objęte w załączniku graficznym Studium symbolami "MU" oraz "UM" w zaskarżonej uchwale zostały przeznaczone pod teren użyteczności publicznej UP-1 cechujący się znacznymi ograniczeniami w zakresie sposobu zagospodarowania, co stoi w sprzeczności z kierunkami wyznaczonymi przez Studium i wprowadza istotne zmiany w zasadach zagospodarowania, które należy brać pod uwagę przy wszelkich działaniach inwestycyjnych na danym terenie; 2) Naruszenie art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 6 ustawy p.z.p. poprzez uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego, w którym grunty objęte granicami obu działek zostały sklasyfikowane jako teren użyteczności publicznej, na którym Gmina [...] planuje rozmieścić inwestycje celu publicznego o charakterze lokalnym w sytuacji, gdy Studium nie uwzględniało na danym obszarze takich inwestycji, a grunty mają charakter rolny; 3) Naruszenie art. 15 ust. 3 pkt 4 a) ustawy p.z.p. poprzez przyznanie zbyt szerokiego wachlarza możliwości zagospodarowania terenu UP-1 w zakresie podstawowym z możliwością lokowania dowolnych obiektów celu publicznego, przy jednoczesnym pominięciu konieczności oznaczenia granic dla rozmieszczenia takich inwestycji, co mija się z celem planistycznym, dla którego wprowadzono konieczność wskazywania stosownych granic już na etapie sporządzania planu a nie po jego uchwaleniu, a nadto powoduje zbyt daleko idące wątpliwości co do funkcji danego terenu; 4) Naruszenie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 4 ust. 4 pkt 3 zaskarżonej uchwały poprzez wprowadzenie zakazu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej (sieci telekomunikacyjne) jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, co rażąco ingeruje w akt prawny rangi ustawowej i stoi w sprzeczności z zasadami przyzwoitej legislacji; 5) Naruszenie postanowień Rozdziału 2 pkt c) tiret czwarte Studium poprzez dopuszczenie w ekologicznym ciągu łąk o zwartej powierzchni kilku hektarów lokowania zabudowy wielkogabarytowej, charakterystycznej dla obiektów, które mogą wystąpić w zdefiniowanym obszarze UP-1, istotnie ograniczających spójność struktury przyrodniczej danego terenu w połączeniu z całkowitym wyeliminowaniem dotychczasowej funkcji rolnej gruntu - chronionej przez Studium. W uzasadnieniu skargi A. podała, że działka nr [...] została przejęta od jej [...] przez Skarb Państwa w wyniku postępowania, o którym mowa w ustawie z 14 grudnia 1982r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i ich rodzin, a skarżąca zamierza wystąpić z wnioskiem o przyznanie jej prawa własności do tej działki. W przypadku drugiej nieruchomości nr [...], skarżąca jest współwłaścicielką. Lokowanie obiektów usług publicznych na jednej z [...] działek będzie wiązać się z ingerencją w prawa własności skarżącej. Zdaniem skarżącej, zmiana przeznaczenia działek na tereny usług publicznych UP-1 ogranicza wykonywanie praw własności m. innymi poprzez rygorystyczne wskaźniki wykorzystania terenu a skarżąca nie planuje prowadzić na danym terenie usług publicznych. Zmiana planu nie pozwala skarżącej ulokować zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i związanych z nią urządzeń budowlanych i dodatkowo wprowadza rygorystyczne standardy zagospodarowania oraz warunki i standardy kształtowania tej zabudowy. Wójt Gminy [...] pismem z 30 sierpnia 2019 r. wyjaśnił, że na danym terenie planuje się budowę boiska sportowego wraz z niezbędna infrastrukturą. W ocenie skarżącej, tak duże obiekty będą wymagały dużej powierzchni i będzie się wiązało z działaniami wywłaszczeniowymi, na co się nie zgadza. Nadto skarżąca poinformowała, że z [...] sesji Rady Gminy [...] wynika, że organ planistyczny podjął działania na rzecz zmiany mpzp, w celu nieodpłatnego przekazania działek, a więc w celu nie związanym z kształtowaniem polityki przestrzennej. Skarżąca argumentowała, że zaskarżona uchwała nie tylko nazbyt przyzwala na ingerencję wprawo własności ale także narusza ustalenia Studium. Z załącznika graficznego nr 2 do Studium wynika, że zmiana planu dotyczy terenów oznaczonych w Studium symbolami MU i UM. Zmiana planu na tereny usług publicznych UP-1 zdaniem skarżącej jest niedopuszczalna gdyż w dużym stopniu ingeruje w przeznaczenie terenu - nie został zachowany tryb, w którym organ związany ustaleniami Studium dokonał zmiany dopuszczalnej przez prawo. Ustalenia mpzp winny być konsekwencją zapisów przyjętych w Studium a sam plan winien stanowić uszczegółowienie tych zapisów. Zdaniem skarżącej zaskarżona uchwała narusza ustalenia Studium co z kolei prowadzi do konieczności eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. Organ planistyczny nie zważył na fakt, że są to tereny rolnicze, głównie PsIV, na których okresowo jest realizowany wypas bydła czy pozysk trawy. Ponadto grunt objęty planem stanowi otwartą przestrzeń, która wraz z sąsiednimi łąkami tworzy korytarz i ciąg ekologiczny wolny od zabudowy, na którym można prowadzić mniej intensywną działalność rolniczą. Tego typu tereny jako otwarte są wyłączone z zabudowy i chronione postanowieniami Studium. Niezależnie od tego czy Studium zezwalałoby na lokowanie obszaru UP-1 na danym terenie czy tez nie, w ocenie skarżącej organ planistyczny przewidując jaka działalność publiczna ma być realizowana pod rządem zaskarżonej uchwały powinien wskazać konkretne miejsce lokowania obiektów. W przypadku planowanego boiska sportowego wraz z niezbędną infrastrukturą należałoby wyznaczyć granice rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, co jest nieuzasadnione na danym obszarze w sytuacji, w której istnieje boisko sportowe [...] m dalej. Strefa US wokół tego boiska jest systematycznie pomniejszana na rzecz strefy MNU eliminując strefę zasilania wód leczniczych, co godzi w walory środowiskowe [...]. Nadto skarżąca zauważyła, że spora część działki nr [...] to dolina potoku, a ten z kolei jest chroniony postanowieniami Studium i nie można obejmować tego obszaru symbolem UP-1 w tak bliskiej odległości jak to uczyniono. Zdaniem skarżącej zaskarżona uchwała wprowadza zakaz lokalizowania nowych napowietrznych sieci infrastruktury technicznej ingeruje w akt rangi ustawowej (ustawę o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych), co stanowi niedopuszczalne przekroczenie uprawnień organu planistycznego i narusza art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy p.z.p. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o oddalenie skargi. Organ w kwestii naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy zwrócił uwagę, że skarżąca nie jest właścicielką działki nr [...]. Działka ta jest własnością Skarbu Państwa w zarządzie Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, który akceptuje ustalone miejscowym planem przeznaczenie terenu. Również działka nr [...] nie stanowi własności skarżącej. Skarżąca jest jej współwłaścicielką w ułamkowej części, co sama potwierdza w uzasadnieniu skargi. Tym samym skarżąca nie posiada uprawnień do samodzielnego decydowania w kwestiach dotyczących działki [...]. W kwestii naruszenia prawa własności organ zauważył, że uwzględnienie ochrony prawa własności (gdy weźmie się pod uwagę art. 6 ustawy p.z.p.) - nie oznacza zakazu ograniczenia tego prawa. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że o naruszeniu prawa, własności można mówić tylko wówczas, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy lub rozporządzania nią. Pozbawienie właściciela nawet znacznej części atrybutów korzystania (rozporządzania) rzeczą, nie może być rozumiane jako ingerencja w istotę prawa własności. W rozpatrywanej sprawie skarżąca może rozporządzać nieruchomością w zakresie wynikającym ze współwłasności nieruchomości i korzystać z niej w sposób wynikający z ustaleń planu miejscowego. W celu zmiany miejscowego planu Rada Gminy [...], uchwałą intencyjną, podjętą w oparciu o obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zobowiązała Wójta Gminy do wykonania zadania opracowania zmiany miejscowego planu w zakresie obejmującym również działki nr [...] i [...] w [...]. Wójt Gminy zgodnie z obowiązującymi przepisami ogłosił w sposób określony w ustawie p.z.p. o możliwości składania wniosków do zmiany planu. W stosunku do w/w działek nikt wniosku nie złożył - również skarżąca. Następnie Wójt opracował projekt zmiany planu, który uzyskał wszystkie pozytywne uzgodnienia i opinie instytucji wymienionych w ustawie p.z.p. Dalsza procedura to wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu, o czym ogłoszono zarówno w prasie, na stronie internetowej gminy, w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na tablicach ogłoszeń. Skarżąca nie złożyła żadnej uwagi do projektu zmiany planu wyłożonego do publicznego wglądu. Nikt nie przybył na dyskusję publiczną zorganizowaną w trakcie wyłożenia – skarżąca również. Dokumentacja prac planistycznych zawiera wszystkie pisma świadczące o przeprowadzeniu procedury w sposób właściwy. Wyczerpano wszystkie prawne możliwości informowania o opracowywanym projekcie zmiany planu. Rada Gminy [...] uchwaliła projekt zmiany planu dopiero po przeprowadzeniu procedury zgodnej z prawem. Ponadto organ zauważył, że Wojewoda [...], jako organ nadzoru, w wyniku oceny legalności przedmiotowej uchwały nie dopatrzył się naruszenia prawa zarówno w jej podejmowaniu jak i w przeprowadzonej procedurze planistycznej. Organ wyjaśnił, że zarówno działka Skarbu Państwa nr [...] jak i działka nr [...] (współwłasność skarżącej) były przeznaczone w poprzednim m.p.z.p. Gminy "[...]" uchwalonym uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z 10 listopada 2010 r. na tereny usług turystyki, rekreacji i sportu, oznaczone symbolem UT o podstawowym przeznaczeniu terenu - Obiekty i urządzenia związane z turystyką, rekreacją i sportem (pensjonaty, ośrodki -wypoczynkowe, hotele, motele, urządzone pola biwakowe, baseny kąpielowe, obiekty o funkcji rozrywkowo-gastronomicznej, hale sportowe, boiska sportowe i t.p.). Przed zmianą planu miejscowego tereny te nie były przeznaczone na cele rolnicze lecz na tereny UT. Zadziwiające i nieuprawnione jest zatem twierdzenie skarżącej zawarte w uzasadnieniu, że zmiana planu nie pozwala skarżącej ulokować zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i związanych z nią urządzeń budowlanych. Skarżąca nie składała w tej sprawie żadnego wniosku do Wójta Gminy [...]. W innym miejscu uzasadnienia skarżąca wskazuje na fakt, że przedmiotowy obszar to tereny rolnicze głównie PsIV, na których okresowo jest realizowany wypas bydła czy pozysk trawy. Ponadto grunt objęty planem stanowi otwartą przestrzeń, która wraz z sąsiednimi łąkami tworzy korytarz i ciąg ekologiczny wolny od zabudowy, na którym można prowadzić mniej intensywną działalność rolniczą. Tego typu tereny jako otwarte są wyłączone z zabudowy i chronione postanowieniami Studium. Powyższe uwagi skarżącej, w ocenie organu, wzajemnie się wykluczają. Trudno do końca zrozumieć czy skarżącej chodzi o teren budowlany czy o teren rolniczy. W analizy skargi można tylko wywnioskować, że skarżąca chciałaby mieć możliwość lokowania zabudowy mieszkaniowej na działce już będącej jej współwłasnością, natomiast na działce stanowiącej własność Skarbu Państwa, o którą się stara, życzyłaby sobie przeznaczenie rolne. Organ zaznaczył, że władztwo planistyczne organów samorządowych może być ograniczone wyłącznie realnym istnieniem interesu publicznego bądź konkretnym (zdefiniowanym przepisem prawa materialnego. Nieprawdziwy, zdaniem organu, jest zarzut, że zaskarżona uchwała narusza art. 20 ust. 1 i art. 9 ust. 4 i art. 10 ust. 2 pkt 6 ustawy p.z.p. i jest sprzeczna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Zgodnie ze Studium, teren działek nr [...] i [...] w [...] położony jest: a) W strefie przyrodniczo-funkcjonalnej "3" - Nisz osadniczych poszczególnych wsi – możliwe i wskazane do intensywniejszego zagospodarowania i koncentracji zabudowy mieszkalnej, usługowej, lecznictwa [...] w [...], usług komercyjnych, produkcji i rekreacyjnej. b) W następujących strefach rozwoju struktury osadniczej: -"MU" Strefa osadnicza korzystna dla intensywnego rozwoju mieszkalnictwa, usług oraz funkcji techniczno-produkcyjnej o uciążliwości nie przekraczającej granic własności. Rozwój poprzez intensyfikację zabudowy, adaptacje, modernizacje i zmiany funkcji -przy zachowaniu rygorów ochronnych środowiska przyrodniczego. Obowiązuje kompleksowe wyposażenie w infrastrukturę techniczną. - " UM" Strefa rozwoju usług centro twórczych do intensywnego rozwoju, obejmująca tereny usług administracji, kultury, obsługi mieszkalnictwa, turystyki, i rekreacji oraz tereny mieszkalnictwa w centrum [...] i [...]. Rozwój poprzez intensyfikację zabudowy oraz utrzymanie, remonty, przekształcenia istniejącej zabudowy oraz zmiany funkcji, podnoszenie standardów obiektów użyteczności publicznej - przy zachowaniu rygorów ochronnych środowiska przyrodniczego, kulturowego i ochrony krajobrazu. Obowiązuje kompleksowe wyposażenie w infrastrukturę techniczną. Dodatkowo część tekstowa Studium stanowi, że cyt: Ustalone kierunki zagospodarowania przestrzennego w obrębie poszczególnych stref osadniczych należy rozumieć jako główne kierunki rozwoju, które powinny dominować w określonej strefie. Ostateczne przesądzenia, również z uwagi na skalę opracowania będą określone w planach miejscowych. W świetle powyższych zapisów studium, przeznaczenie działek nr [...] i [...] na cele usług publicznych jest całkowicie zgodne z ustaleniami Studium. Nieprawdziwe jest zatem twierdzenie skarżącej, że uchwała stoi w sprzeczności z kierunkami wyznaczonymi przez Studium oraz, że Studium nie uwzględnia na tym obszarze inwestycji celu publicznego i wprowadza istotne zmiany w zasadach zagospodarowania. Organ zaznaczył, że powyższe działki w poprzednim planie miejscowym z 2010 r. nie były przeznaczone na cele rolnicze lecz na cele usług turystyki, rekreacji i sportu (w tym również usługi publiczne), dla których plan miejscowy ustalał również inne warunki i zasady zagospodarowania niż dla terenów rolnych. W kwestii zarzutu dotyczącego naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy p.z.p. poprzez pominięcie oznaczenia granic rozmieszczenia inwestycji celu publicznego organ wskazał, że powyższy przepis nie odnosi się do konkretnych inwestycji (obiektów) lecz do terenów cyt. "W planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb: 4a) granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oznaczeniu lokalnym". Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 26 sierpnia 2003r. (Dz. U. Nr 164 poz. 1587) stanowi, że projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać między innymi linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia. Linie rozgraniczające tereny usług publicznych zostały wskazane na rysunku zmiany planu i oznaczone symbolem UP-1. Tym samym nie może być mowy o naruszeniu przepisów ustawy p.z.p. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 46 ust. 1 ustawy z 1 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 4 ust. 4 pkt 3 zaskarżonej uchwały organ wskazał, że jest on bezpodstawny. § 4 ust. 4 pkt 3 zaskarżonej uchwały nie odnosi się do terenów usług publicznych UP-1 lecz do terenów stacji narciarskiej na [...], położonej poza granicami opracowania zmiany planu dla działek nr [...] i [...]. Zakaz lokalizacji napowietrznych sieci infrastruktury technicznej dotyczy narciarskich tras zjazdowych rejonu wyciągów i stacji narciarskich. Plan nie zakazuje na tym terenie realizacji sieci telekomunikacyjnej, ale z uwagi na obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa narciarzy, sieci infrastruktury technicznej nie mogą być wykonane jako napowietrzne. Jako chybiony uznał również organ zarzut dotyczący naruszenia zapisu Studium zawartego w R.2 pkt c tiret 4. Zapis ten dotyczy wyłącznie wyznaczonych w Studium terenów otwartych, dla których cyt.: " Tereny otwarte, przeważnie rolno-zadrzewieniowe, zapewniające spójność struktur przyrodniczych regionu -korytarze i ciągi ekologiczne, pozostawia się w dotychczasowym użytkowaniu rolno-leśno-zadrzewieniowym. Powinien obowiązywać zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych. Istniejące obiekty utrzymuje się z dopuszczeniem ich rozbudowy i modernizacji, szczególnie pod katem ochrony środowiska. Możliwe niewielkie uzupełnienia nowej zabudowy w obrębie istniejących siedlisk. Gospodarka rolna i leśna winna być realizowana w harmonii z ekologiczną i ochronną rolą lasów i przestrzeni otwartych ". Działki nr [...] i [...] zgodnie ze Studium położone są poza wyznaczonymi terenami otwartymi. Znajdują się w strefach: UM - rozwoju usług centra twórczych do intensywnego rozwoju, obejmująca tereny usług administracji, kultury, obsługi mieszkalnictwa, turystyki i rekreacji oraz tereny mieszkalnictwa w centrum [...] i [...], MU - osadniczej korzystnej dla intensywnego rozwoju mieszkalnictwa, usług, oraz funkcji techniczno-produkcyjnej o uciążliwości nie przekraczającej granic własności, oraz dodatkowo w strefie przyrodniczo-funkcjonalnej "3"- nisz osadniczych poszczególnych wsi - możliwych i wskazanych do intensywniejszego zagospodarowania i koncentracji zabudowy mieszkalnej, usługowej, lecznictwa [...] w [...], usług komercyjnych, produkcji i rekreacyjnej. Działki nr [...] i [...] ani w poprzednim miejscowym planie z 2010r., ani w Studium nie posiadały funkcji rolniczej. Skarżąca zatem mija się z prawdą jakoby funkcja rolna tych działek była chroniona przez Studium. W tym terenie nie występują również ciągi ekologiczne. Wszystkie ciągi ekologiczne na obszarze Gminy [...] zostały wskazane zarówno w Studium jak i w planie miejscowym i znajdują się poza granicami opracowania terenów objętych zaskarżoną uchwałą. Nieprawdziwy jest również zarzut skarżącej, że tereny UP-1 zostały wyznaczone na cieku wodnym. Ciek wodny przepływa obok terenu UP-1 (poza granicami opracowania). Na rysunku zmiany planu nr 2, w obszarze analizowanego otoczenia zaznaczono tereny wód powierzchniowych wraz z obudową biologiczną (chroniącą ten ciek wodny), oznaczone symbolem [...]. W piśmie z 31 grudnia 2019 r. skarżąca, działająca przez pełnomocnika – B. (pełnomocnictwo K – 86 akt sądowych) na wezwanie sądu, dodatkowo wyjaśniła, że nieruchomość [...] była współwłasnością skarżącej od dnia uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia przez nią spadku do [...] grudnia 2019 r., w którym to darowała ją swojemu B.. Zaskarżona uchwała ogranicza swobodę rozporządzania Skarżącej nieruchomością dopuszczając w przeznaczeniu podstawowym lokowanie obiektów i urządzeń usługowych z zakresu administracji publicznej, bezpieczeństwa publicznego, ochrony przeciwpożarowej, kultury, kultury fizycznej i sportu, kultu religijnego, oświaty, opieki społecznej i socjalnej, nauki, opieki zdrowotnej itp., nie dopuszcza zaś choćby wypasu bydła, który miał miejsce na danym terenie. Zaskarżona uchwała narusza art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy p.z.p. poprzez zbędne wprowadzenie nadmiernych ograniczeń dla terenu, do którego Skarżąca miała tytuł prawny. Z kolei nieruchomość [...] była własnością zmarłej C. – [...] skarżącej. Nieruchomość ta była częścią gospodarstwa rolnego przejętego przez Skarb Państwa Naczelnika Gminy [...] decyzją z [...] stycznia 1987 r. /znak [...]/. Obecnie prawa własności do tej nieruchomości wykonuje Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, który wstąpił w prawa Agencji Nieruchomości Rolnych. Skarżąca jako zstępna jest uprawniona do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 118 ust. 2a ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. 2019 poz. 299 j.t.). Skarżąca w związku z innymi postępowaniami regulującymi stan prawny gruntów sąsiednich na przełomie roku 2018/2019, po wszechstronnej analizie dokumentacji prawnej, odkryła skalę naruszeń prawa przez różne organy, a także kierunki w jakich działa zaskarżany organ. W związku z tym skarżąca w pierwszej kolejności zamierza uruchomić postępowanie, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z rażącym naruszeniem art. 51 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz.U.1982.40.268) w wyniku naruszenia przepisów postępowania, w którym wydano decyzję [...] z pominięciem istnienia następców rolnika. Niezależnie, skarżąca oczekuje na rozstrzygnięcie sądu cywilnego w postępowaniu zabezpieczeniowym prowadzonym na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego w odniesieniu do nieruchomości [...]. Wynik tego postępowania będzie konkretyzował działania w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 156 k.p.a. jednak z uwagi na charakter postępowania zabezpieczeniowego oraz oczywisty konflikt interesów pomiędzy zaskarżonym organem, który chce przejąć nieruchomość, Skarżąca nie może ujawniać w postępowaniu sądowo-administracyjnym szczegółów z tego postępowania, gdyż stanowiłoby to swego rodzaju obejście przepisów postępowania cywilnego. Ustawodawca skonstruował tak przepisy kodeksu postępowania cywilnego, że w postępowaniu zabezpieczeniowym nie o wszystkich kwestiach informowana jest nawet strona przeciwna - obowiązany. Odnosząc się do naruszenia interesu prawnego skarżąca wskazała, że Organ podjął zaskarżoną uchwałę nie dla celów, o których mowa w ustawie p.z.p. W ocenie skarżącej wyłącznym celem, dla którego podjęto zaskarżoną uchwałę jest chęć skorzystania przez organ z art. 24 ust. 5 pkt 1c ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U.2019.817 j.t. z późn. zm. - dalej ustawa g.n.r.). Działania te godzą wprost w interes prawny skarżącej, albowiem skorzystanie przez organ z powyższej regulacji doprowadzi do nieodwracalnych skutków prawnych, które będą przeszkodą dla stwierdzenia nieważności decyzji [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w odniesieniu do nieruchomości [...]. Skarżąca nadmieniła, że Rada Gminy [...] podjęła uchwałę w dniu [...] sierpnia 2019 r., w której wyraziła zgodę na nieodpłatne nabycie do zasobu nieruchomości Gminy [...] działki o numerze ewidencyjnym [...] (poprzednia numeracja [...]) i do wykonania uchwały zobowiązała Wójta Gminy [...]. W przedmiotowej uchwale jako cel przejęcia działki wskazano budowę boisk sportowych wraz z infrastrukturą. Analiza protokołów z komisji, na której procedowano projekt wspomnianej uchwały, a także sesji, na której ją podjęto pozwala stwierdzić, że mimo zapisu jaki znalazł się w uchwale, w całym procesie uchwałodawczym nie było mowy o budowie boisk sportowych. Skłania to do przypuszczeń, że ustalony cel jest celem pozornym, a jego osiągnięcie warunkuje zaskarżona uchwała. Niemniej jednak zawarcie w uchwale z [...] sierpnia 2019 r. informacji o podejmowaniu działań na rzecz budowy boisk sportowych wraz z infrastrukturą przesądza o istnieniu bezpośredniego i realnego interesu prawnego. Tym bardziej, że Wójt Gminy [...] w piśmie 6 grudnia 2019 r. poinformował, że "Obecnie trwa procedura przygotowania wniosku do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w sprawie nieodpłatnego przejęcie od Skarbu Państwa nieruchomości [...] w miejscowości [...]". Ponadto w ocenie skarżącej organ działa dwuetapowo. W pierwszym etapie chce przejąć nieruchomość [...], w drugim etapie podejmie działania wywłaszczeniowe wobec działki prywatnej [...], również objętej zaskarżonym planem. Uzasadnieniem tych działań będzie wskazanie celu publicznego, które już poniekąd nastąpiło w uchwale organu z [...] sierpnia 2019 r. Nie bez powodu przecież organ planistyczny narzucił określony sposób zabudowy dla przyległej nieruchomości [...]. Skarżąca kierując się doświadczeniem życiowym zdaje sobie doskonale sprawę, że na nieruchomości [...] z uwagi na uwarunkowania terenowe nie da się wykonać boisk sportowych wraz z infrastrukturą, natomiast na obu działkach [...] oraz [...] będzie to już możliwe. W przypadku natomiast niekorzystnego wyniku postępowania nieważnościowego, skarżąca będzie chciała dzierżawić od [...] nieruchomość [...] na podstawie przepisów art. 693-709 kodeksu cywilnego. Organ, który przy pomocy zaskarżonego planu przejmie nieruchomość, skutecznie uniemożliwi to skarżącej. Ponadto abstrahując od realności inwestycji, budowa boisk sportowych wraz z infrastrukturą na działce [...] będzie się wiązała koniecznością wydania pozwolenia na budowę, a stroną będzie również właściciel nieruchomości przyległej ([...]). Zatem decyzja dotykać będzie także i sfery prawnej skarżącej. Również i sytuacja odwrotna, gdy skarżąca będzie się starała o wydanie decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 1 p. b. stroną będzie właściciel nieruchomości [...], który na terenie UP-1, przy takim przeznaczeniu jakie wskazano w zaskarżonej uchwale, może lokować obiekty bardzo podatne na oddziaływania zewnętrzne. Będzie to dawało negatywny wynik rozstrzygnięć dla aktów administracyjnych wydawanych w sprawie skarżącej. W dodatku odnosząc się do interesu faktycznego, wypas bydła, który był realizowany na danym terenie w sposób oczywisty wyklucza się z obiektami jakimi są boiska sportowe. Skarżąca zaznaczyła, że mogła mieć znikomy wpływ na kształt Studium, albowiem Wójt Gminy [...] przyjmował wnioski dotyczące kierunków zagospodarowania do [...] lutego 2009 r., a w tym czasie grunty, które pozostawiła po śmierci C. nie miały następcy prawnego. Odnosząc się do wskazanego w wezwaniu sądu przeznaczenia nieruchomości sprzed daty uchwalenia zaskarżonej zmiany planu, to w ocenie skarżącej urzędowymi dokumentami potwierdzającymi przeznaczenie gruntów mogą być dane z Ewidencji gruntów i budynków, które znajdują się w dokumentach będących załącznikami 2 i 3 (wykazy zmian w danych ewidencji gruntów i budynków oraz mapa uzupełniająca z bieżącej aktualizacji ewidencji gruntów). Pomocna może być także decyzja podatkowa z dnia [...] lutego 2008 r. obejmująca nieruchomości ([...], [...] oraz [...]). Zgodnie z zaświadczeniem [...] z [...] września 2008 r. na danym obszarze brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W celu przystąpienia do sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] Organ podjął uchwałę Nr [...] z 29 grudnia 2008 r. Pierwszy plan został uchwalony w dniu 10 listopada 2010 r. (uchwała Nr [...] Rady Gminy [...]). W części tekstowej planu zaniechano określenia granic obszaru objętego uchwałą. W części graficznej obie nieruchomości ([...] oraz [...]) objęto symbolem UT (teren usług turystyki, rekreacji i sportu). Przeznaczenie podstawowe to: 1) obiekty i urządzenia związane z turystyką, rekreacją i sportem (pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe, hotele, motele, urządzone pola biwakowe, baseny kąpielowe, obiekty o funkcji rozrywkowo- gastronomicznej, hale sportowe, boiska sportowe itp. Przeznaczenie uzupełniające 2) budynki gospodarcze, garaże i miejsca postojowe, jeżeli są one niezbędnym uzupełnieniem programu użytkowego obiektów i urządzeń wymienionych dla przeznaczenia podstawowego, 3) zieleń urządzona i obiekty małej architektury, urządzenia komunikacji kołowej i pieszej, 4) urządzenia i obiekty infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych. W ocenie skarżącej wcześniejsza uchwała również naruszała jej interes prawny lecz w mniejszym stopniu niż zaskarżona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie zaś z art. 3§ 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej - p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola obejmuje orzekanie m.in. na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Stosownie z kolei do przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z przepisem 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm.)) zaskarżyć uchwałę jednostki samorządu gminnego do sądu administracyjnego może wyłącznie taki podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Oznacza to, że uprawnienie do wniesienia skargi w ww. wypadku przysługuje tylko tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego) - por. w tym zakresie wyrok NSA z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 213/17). Przepis powyższy determinuje zatem legitymację skargową, w odniesieniu do kontroli aktów prawa miejscowego takich jak uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17). Należy też wskazać, na różnicę pomiędzy naruszeniem interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego, stanowiącym podstawę legitymacji skargowej, a podstawą do uwzględnienia skargi skutkującą stwierdzeniem nieważności skarżonej uchwały w całości lub w części. W tym drugim przypadku podstawą uwzględnienia skargi może być wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. W konsekwencji naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie implikuje jeszcze uwzględnienia skargi. W rozpoznawanej sprawie kwestia, którą należało ustalić w pierwszym rzędzie jest kwestia legitymacji skargowej skarżącej A., która złożyła skargę na uchwałę Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy "[...]" - w miejscowości [...] i [...] w części tekstowej i graficznej, domagając się stwierdzenia jej nieważności w części odnoszącej się do nieruchomości oznaczonej jako działa ewid. Nr [...] i Nr [...] położonych w [...]. Jak wynika z treści skargi oraz pism procesowych skarżącej działającej przez pełnomocnika – [...] B. oraz z dokumentów przedłożonych do akt sprawy skarżąca w dacie złożenia skargi była współwłaścicielką nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. Nr [...], nie przysługiwało jej natomiast prawo własności do nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...], gdyż prawo to przysługuje Skarbowi Państwa w zarządzie Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa. Na marginesie wypada dodać, że okoliczność podnoszona przez skarżącą, że podjęła ona działania mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą Skarb Państwa przejął własność działki ewid. nr [...] (pismo procesowe z 31.12. 2019 r. i z 19.01. 2020 r.) nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawy. Istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy ma natomiast okoliczność, że zarówno w dacie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 28 stycznia 2020 r. , a następnie ogłoszenia rozstrzygnięcia w dniu 11 lutego 2020 r. skarżąca utraciła przysługujące jej prawo własności do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. O powyższym powiadomiła Sąd w piśmie procesowym z dnia 31 grudnia 2020 r., w którym jednoznacznie poinformowała, że "od dnia uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku do dnia 13.12. 2019 r., w którym to darowała ją swojemu [...] B." była współwłaścicielką ww. nieruchomości. W piśmie podkreślono, że prawo to przysługiwało jej zarówno w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały jak i w dacie złożenia przedmiotowej skargi, natomiast później zostało przeniesione na rzecz [...] B.. Do pisma dołączyła jako załącznik kserokopię postanowienia SR w [...] Wydział I Cywilny z dnia [...] czerwca 2009 r. o stwierdzeniu nabycia przez nią ¼ części spadku po zmarłej C. (sygn. akt I [...]). Wobec powyższego skarżąca, jako współwłaścicielka nieruchomości położonej w obszarze objętym skarżonym planem, tj. działki ewid. nr [...] w m. [...] miała legitymację do uruchomienia sądowej kontroli przedmiotowej uchwały w zakresie zasad i trybu sporządzania planu oraz w zakresie ustaleń dotyczących odnośnej nieruchomości. Ustalenia skarżonego planu miejscowego kształtują bowiem, a zarazem ograniczają sposób wykonywania przysługującego skarżącej prawa własności. Należało zatem przyjąć, że skarżąca posiadała legitymację skargową w dacie wniesieni skargi w postaci naruszenia interesu prawnego przysługującego jej prawa własności/współwłasności w zakresie działki nr [...]. Sytuacja ta uległa zasadniczej zmianie, ze względu na przeniesienie przysługującego skarżącej prawa współwłasności do działki nr [...], o czym w sposób nie budzący wątpliwości zawiadomiła w ww. piśmie procesowym, ponieważ tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i możliwe do wskazania dobra prawne, z których korzysta sama skarżąca. Po zbyciu prawa własności przysługującego jej do działki nr [...] skarżąca utraciła interes prawny, a tym samym nie mogła wykazać jego naruszenia ustaleniami kwestionowanego planu miejscowego. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Sformułowanie "stało się bezprzedmiotowe" użyty w ww. przepisie wskazuje iż chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Inaczej rzecz ujmując postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowo-administracyjna. W powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie. Przeniesienie przez stronę skarżącą przysługującego jej prawa własności względem ww. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] skutkuje bowiem utratą legitymacji skargowej przez A., a w konsekwencji bezprzedmiotowość przedmiotowego postępowania. Dla sprawy istotny jest także fakt, iż nie przysługuje jej także prawo własności do nieruchomości oznaczonej jako działka Nr [...]. Mając powyższe na względzie w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.