II SA/Kr 1380/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi "F." sp. z o.o. w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 sierpnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu skargę oddala. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r., nr [....] Starosta K. orzekł o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [....] położonego w budynku przy ul. [....] na działce nr [....] w miejscowości Z. , gmina Z. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, iż ze znajdującego się w aktach sprawy projektu wydzielenia samodzielnego lokalu mieszkalnego nr [....] sporządzonego przez mgr inż. Arch. E.P. (....) wynika, iż przedmiotowy lokal mieszkalny "zlokalizowany jest na piętrze w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej przy ulicy [....] (działka nr [....] )". Z dostępnych organowi dokumentów wynika, że odnośnie lokalu mieszkalnego nr [....] , znajdującego się na parterze tego budynku, w dniu 5.01.2016 r. organ wydał zaświadczenie o samodzielności tego lokalu tj. lokalu nr [....] . W zakresie przedmiotowej inwestycji wskazano, że inwestor otrzymał pozwolenie na budowę pn.: "Budowa zespołu zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej w zabudowie bliźniaczej 12 bliźniaków i 30 budynków w zabudowie szeregowej z wewnętrznymi instalacjami wod-kan, gaz, elektryczna, co na działce nr [....] w miejscowości Z. , gmina Z". Dla powyższej inwestycji zostało udzielone pozwolenie na użytkowanie, przy czym z decyzji MWINB wynika, iż inwestor, chcąc uzyskać pozwolenie na użytkowanie zgodnie z art. 57 ustawy Prawo budowlane złożył do wniosku oświadczenie kierownika budowy o zakończeniu budowy 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych 2 lokalowych w zabudowie szeregowej. Następnie przywołano treść art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali oraz art. 2 ust. 4 tej ustawy oraz wskazano, że do lokalu mogą przynależeć jako jego części składowe pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". Przytoczono też definicję budynku jednorodzinnego, którym zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Wskazano, że definicja ta nawiązuje do unormowań ustawy o własności lokali, w której brak odmiennej definicji. Uwzględniając powyższe definicje organ wskazał, że w związku z wydzieleniem już samodzielnego lokalu nr [....] na parterze w dniu 5 stycznia 2016r. inwestor ma możliwość wydzielenia już tylko jednego samodzielnego lokalu mieszkalnego w budynku zgodnie z przywołaną definicją, a poddasze użytkowe winno mieć zmienioną funkcję z użytkowej na pomieszczenie przynależne. Wskazano także na zapisy decyzji WZ z której wynika funkcja projektowanej zabudowy - mieszkaniowo jednorodzinna jak i na obowiązujący aktualnie plan zagospodarowania przestrzennego ustalający przeznaczenie podstawowe - funkcję mieszkaniową jednorodzinną. Na postanowienie to zażalenie wniosła [....] Sp. z o.o. W zażaleniu spółka zarzuciła naruszenie przepisów : - art. 2 ust. 2 i 3 w zw. z art. 217 K.p.a. poprzez bezpodstawne odmówienie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, - art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali poprzez nieprawidłowe uznanie, że poddasze zlokalizowane w budynku nie spełnia definicji "pomieszczenia przynależnego", - art. 8 K.p.a, art. 7 i 77 K.p.a., art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz brak wskazania w uzasadnieniu motywów jakimi kierował się organ odmawiając wydania zaświadczenia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu skarżą podkreśliła, że wbrew twierdzeniom organu wydanie zaświadczenia nie spowodowałoby, iż w niniejszej sprawie powstałby budynek mieszkalny wielorodzinny. Wydanie uprzednio zaświadczenia dot. lokalu na parterze bez lokalu przynależnego nie powoduje braku możliwości wydania zaświadczenia dot. lokalu na piętrze, a potraktowanie pomieszczenia na poddaszu ew. jako pomieszczenia pomocniczego związanego z którymś z wyodrębnionych lokali. Zakwestionowano również stanowisko Starosty K. , iż poddasze użytkowe nie może zostać uznane za "pomieszczenie przynależne" gdyż nie spełnia funkcji wskazanych w ustawie. Jest to wynik błędnej wykładni art. 2 ust. 4 ustawy w którym to przepisie posłużono się terminem "w szczególności" a tym samym pomieszczeniem o tym charakterze mogą być inne pomieszczenia niż wymienione w przepisie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r. nr [....] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że zaświadczenie nie jest decyzją administracyjną, nie tworzy ono nowych stosunków prawnych, nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach. Nie jest to więc postępowanie w sprawie, do którego mają w pełni zastosowanie przepisy K.p.a., brak bowiem w przepisie art. 217 K.p.a. i następnym regulacji pozwalającej na odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. Organy administracji publicznej wydają zaświadczenie, gdy należy potwierdzić określony stan faktyczny lub prawny ustalony na podstawie wcześniejszych czynności procesowych. Charakter zaświadczenia powoduje, iż strona może żądać wydania zaświadczenia wielokrotnie, wtedy gdy wystąpią przesłanki z art. 217 § 2 K.p.a., tj. gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub jest to uzasadnione jej interesem prawnym. Dotyczy to także sytuacji, gdy w sprawie o wydanie zaświadczenia wydano ostateczne i prawomocne postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Wówczas w sytuacji, gdy zmienił się stan faktyczny lub prawny, albo pojawiły się nowe okoliczności strona może wystąpić o jego wydanie. W sytuacji, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a.), to przepis danej ustawy w której zamieszczono przepis prawa nakładający na organ administracji publicznej obowiązek urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego - normują co do zasady kwestie dotyczące postępowania poprzedzającego wydanie zaświadczenia, w tym rodzaje dokumentów, na podstawie których wydaje się zaświadczenie. Na gruncie niniejszej sprawy takim przepisem, w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a., jest przepis art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1892 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Pojęcie samodzielności lokali mieszkalnych zdefiniowane zostało w art. 2 ust. 2 tej ustawy. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Jednocześnie w art. 2 ust. 5 i 6 ustawy o własności lokali ustawodawca przewidział sposób udokumentowania samodzielności lokali mieszkalnych. A mianowicie, lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym -także na wyrysie z operatu ewidencyjnego. Dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu (w art. 2 ust. 5 ustawy ). W razie zaś braku dokumentacji technicznej budynku, zaznaczeń, o których mowa w ust. 5, dokonuje się, zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego - art. 2 ust. 6 ustawy. Jak stanowi art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali, spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Kolegium wskazało, że organ I instancji orzekł o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [....] położonego w budynku przy ul. [....] na działce nr [....] w miejscowości Z. , gmina Z. , z uwagi na fakt, iż 5 stycznia 2016r. wydano już zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [....] . Z załączonej wówczas inwentaryzacji wynikało, iż przedmiotowy lokal zlokalizowany jest na parterze w dwukondygnacyjnym budynku mieszkalnym jednorodzinnym z poddaszem użytkowym w zabudowie szeregowej przy ulicy [....] i nie posiada lokalu przynależnego. Natomiast zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 4 u.w.l poddasze użytkowe nie może być uznane za pomieszczenie przynależne, gdyż nie spełnia funkcji wskazanych w ustawie - funkcji piwnicy, strychu, komórki czy garażu natomiast posiada wyraźną funkcję dodatkowego lokalu mieszkalnego (w projekcie z 2007 r. określone jest jako pokój z łazienką). W tym względzie wbrew twierdzeniom odwołania poddasze użytkowe, o którym mowa, nie może być uznane za pomieszczenie przynależne. Pod pojęciem "pomieszczenia przynależnego" należy bowiem rozumieć pomieszczenie, które w sensie funkcjonalnym nie stanowi "przestrzeni" przeznaczonej dla bezpośredniego zaspokajania "mieszkaniowych" potrzeb ludzi, lecz służyć może wyłącznie zaspokojeniu "innych potrzeb" danych osób, które korzystają z "samodzielnego lokalu mieszkalnego" o czym świadczy przykładowy katalog takich pomieszczeń (strych, piwnica, garaż, komórka). W związku z wydzieleniem już samodzielnego lokalu mieszkalnego nr [....] na parterze, inwestor miałby możliwość wydzielania jeszcze jednego samodzielnego lokalu mieszkalnego w budynku, zgodnie z definicją budynku jednorodzinnego zawartą w ustawie Prawo budowlane, ale wówczas poddasze użytkowe winno mieć zmienioną funkcję z użytkowej na nie nieużytkową, aby mogło być traktowane jako pomieszczenie przynależne, względnie być wskazane jako część wspólna budynku, z której może korzystać każdy z przyszłych współwłaścicieli, a takiej zmiany nie dokonano. Inwestor, otrzymał bowiem pozwolenie dotyczące użytkowania 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych 2 lokalowych w zabudowie szeregowej. Zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane ilekroć mowa w ustawie o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Dlatego konsekwentnie uznać wypada, że wydanie zaświadczenia prowadziłoby do powstania budynku wielorodzinnego, co sprzeczne byłoby także z obowiązującym w terenie planem zagospodarowania przestrzennego, przewidującym funkcję mieszkalną jednorodzinną obejmującą istniejącą i nową zabudowę. Odnosząc się do zarzutu posłużenia się przy wydawaniu zaświadczenia kryteriami z Prawa budowlanego organ wskazał, iż podziela w tym względzie w całości rozważania zawarte w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 kwietnia 2016r., IV SA/Po 1009/15, w którym wyjaśniono, iż kwestia ta nie jest jednolicie rozumiana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Niemniej za zasadne uznano stanowisko wyrażone m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 października 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 854/15, w którym Sąd ten stwierdził, że ustawowo określone pojęcie domu jednorodzinnego wyraźnie zakazuje wydzielania w nim więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. Definicja ustawowa sformułowana została w ustawie Prawo budowlane, lecz w innych przepisach prawa brakuje odmiennej regulacji określającej znaczenie pojęcia domu jednorodzinnego. Określenia takiego brak w szczególności w ustawie o własności lokali. Definicja ta nawiązuje jednak do unormowań ustawy o własności lokali w ten sposób, że odwołuje się do "wydzielania lokali mieszkalnych" - co oczywiście stanowi domenę tej właśnie ustawy. Skoro tak, to względy spójności systemu prawa nakazują uwzględniać przy stosowaniu przepisów ustawy o własności lokali dotyczących wydzielania lokali w domu jednorodzinnym przywołaną wyżej ustawową definicję takiego domu. Uzyskanie zaświadczenia starosty, że dany lokal spełnia wymagania "samodzielnego lokalu mieszkalnego" w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.w.l. niezbędne jest do prawnego wyodrębnienia lokalu. I jak dalej uznano w przypadku wydawania na wniosek inwestora stosownego zaświadczenia o samodzielności lokalu, starosta związany jest adnotacją zamieszczoną w projekcie budowlanym, iż budynek jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Kolegium w pełni zgodziło się także z konkluzją wyrażoną w tym orzeczeniu, że Organ nie może abstrahować od samej definicji "budynku mieszkalnego jednorodzinnego" - zamieszczonej wprawdzie w ustawie Prawo budowlane (art. 3 pkt 2a), ale posiadającej znacznie szerszy (bardziej uniwersalny) zakres zastosowania, wykraczający daleko poza granice tej ustawy. Zgodnie z definicją zawartą w (art. 2) ust. 2, samodzielny lokal może się składać z jednej lub z kilku izb, byleby tylko zostały one wydzielone w obrębie budynku trwałymi ścianami, przy czym dla lokalu mieszkalnego przewidziano dodatkowe warunki. Ma on bowiem być przeznaczony na stały pobyt ludzi i wraz z pomieszczeniami pomocniczymi (jeśli są) służyć ma zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Wymogi stawiane lokalom mieszkalnym, są zatem większe niż stawiane lokalom o innych funkcjach (użytkowym). Powodują też konieczność sprecyzowania, kiedy (jakie) lokale nadają się do stałego pobytu ludzi, a ponieważ decydują o tym kwestie techniczne, sprawy te zostały uregulowane w innych aktach prawnych: w ustawie Prawo budowlane i w przepisach wykonawczych do tej ustawy. W związku z tym w ustawie o własności lokali uregulowano tylko dodatkowo kwestię stwierdzania, że lokal spełnia wymóg samodzielności (E. Bończak-Kucharczyk, Własność lokali i wspólnota mieszkaniowa, Komentarz, LEX/el). W konsekwencji w rozważanej sprawie nie było możliwe wydanie przedmiotowego zaświadczenia w oparciu o dane, które posiada organ I instancji i w oparciu o przedłożone dokumenty. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [....] Sp.z.o.o. z siedzibą w M. zarzucając naruszenie: 1/ art. 2 ust. 2 i 3 w zw. z art. 217 K.p.a. poprzez bezpodstawne odmówienie wydania w niniejszej sprawie zaświadczenia o samodzielności lokalu; 2/ art. 2 ust. 4 ustawy - o własności lokali poprzez nieprawidłowe uznanie, że poddasze zlokalizowane w budynku nie spełnia definicji "pomieszczenia przynależnego", o którym mowa jest w przedmiotowym przepisie; 3/ art. 8 K.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; 4/ art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niedokładne zbadanie materiału dowodowego, a także pominięcie istotnych okoliczności faktycznych, które miały wpływ na wynik sprawy; 5/ art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a., poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, a także brak wskazania motywów jakimi kierował się organ odmawiając wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu w przypadku, gdy lokal spełniał wszelkie warunki zawarte w ustawie - o własności lokali, jakie musi spełniać lokal samodzielny w rozumieniu art. 2 ust. 2 powyższej ustawy; 6/ art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W jej ocenie organy obu instancji w sposób błędny uznały, iż w niniejszej sprawie wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nie było dopuszczalne. W tym zakresie należy przede wszystkim stwierdzić, że wbrew twierdzeniom organów wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nie spowodowałoby, iż w niniejszej sprawie powstałby budynek mieszkalny wielorodzinny. Okoliczność, iż uprzednio organ wydał już zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego na parterze nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej wydania drugiego zaświadczenia dotyczącego lokalu zlokalizowanego na piętrze przedmiotowego budynku. Na przeszkodzie temu nie stoi w szczególności fakt, że pozostawieniem części budynku, określonej jako poddasze użytkowe, które nie będzie przypisane do konkretnego wydzielonego lokalu mieszkalnego. Dodatkowo należy stwierdzić, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby uznać pomieszczenie zlokalizowane na poddaszu za "pomieszczenie pomocnicze", związane z którymś z wyodrębnionych lokali. Nie sposób zgodzić się również ze stanowiskiem, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 4 ustawy - o własności lokali, poddasze użytkowe nie może zostać uznane za "pomieszczenie przynależne", gdyż nie spełnia ono funkcji wskazanych w powyższej ustawie tj. funkcji piwnicy strychu, komórki czy garażu, natomiast posiada wyraźną funkcję dodatkowego lokalu mieszkalnego. W tym zakresie należy przede wszystkim stwierdzić, że stanowisko organu obu instancji jest wynikiem dokonania błędnej wykładni przepisu art. 2 ust. 4 powyższej ustawy. W ocenie strony skarżącej należy stwierdzić, że zawarte w powyższym przepisie wyliczenie pomieszczeń nie jest wyliczeniem zamkniętym. Tym samym, ustawodawca jednoznacznie przesądził, że "pomieszczeniem przynależnym" może być także inne pomieszczenie niż piwnica, strych, komórka czy też garaż. W związku z tym należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom organu l instancji, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do odmowy uznania poddasza zlokalizowanego w budynku za "pomieszczenie pomocnicze" wchodzące w skład samodzielnego lokalu mieszkalnego zlokalizowanego na parterze budynku. Równocześnie skarżący wskazał, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , że pomieszczenie przynależne nie może nawet pośrednio stanowić przestrzeni przeznaczonej dla zaspokajania mieszkaniowych potrzeb ludzi, lecz służyć może wyłącznie zaspakajaniu "innych potrzeb". W tym zakresie należy po pierwsze stwierdzić, że taki wymóg dotyczący pomieszczenia przynależnego nie wynika z treści obowiązujących przepisów, w tym w szczególności z treści ustawy - o własności lokali. Po drugie należy podnieść, że z treści zaskarżonego postanowienia nie wynika, co organ rozumie przez przestrzeń przeznaczoną dla bezpośredniego zaspokajania mieszkaniowych potrzeb ludzi. Jest to o tyle istotne, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ nie wyjaśnił również dlaczego uznał, że w niniejszej sprawie poddasze budynku stanowi pomieszczenie przeznaczone bezpośrednio na cele mieszkaniowe. W ocenie strony skarżącej organ otrzymawszy wniosek o wydanie zaświadczenia powinien dokonać oceny czy lokal spełnia wymagania, o których mowa w art. 2 ust. 2 ww. ustawy - o własności lokali. Po dokonaniu zaś takiej samodzielnej oceny, do czego upoważnia i zobowiązuje organ art. 2 ust. 3 ww. ustawy, organ powinien rozstrzygnąć pozytywnie wniosek ze względu na to, że lokal, którego dotyczy niniejsze postępowanie spełnia definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego. W ocenie skarżącej zawarte w wydanych postanowieniach odwołania organów obu instancji do przepisów prawa budowlanego, treści decyzji uzyskanych w ramach przeprowadzonego procesu inwestycyjnego oraz do treści obowiązującego obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest w niniejszej sprawie niczym uzasadnione. Organ rozpoznając złożony wniosek powinien bowiem opierać się wyłącznie o stosowne przepisy ustawy - o własności lokali. Nadto postanowienie organu II instancji nie zawiera praktycznie żadnego z wymienionych powyżej elementów składających się na prawidłowo skonstruowane uzasadnienie, pozwalające na ustalenie motywów, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W ocenie sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (dalej: "u.w.l"), samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Aprobując przedstawione przez organ poglądy wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie pierwszą istotną do rozważenia kwestią jest, czy przy wydawaniu zaświadczenia o samodzielności lokalu organ winien się kierować wyłącznie treścią przytoczonego art. 2 ust. 2 u.w.l, czy też winien uwzględniać również normy prawa budowlanego. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w całości podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że wydając takie zaświadczenie organ winien brać pod uwagę także normy prawa budowlanego, w tym dotyczące definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wyrażone w tym zakresie stanowisko organu, wraz z odwołaniem się do orzecznictwa administracyjnego, które to poglądy zostały także obszernie przytoczone w części historycznej niniejszego uzasadnienia, w całości należy zaaprobować. Z uwagi na rozbieżności poglądów, które na tej płaszczyźnie występowały, odwołać się jeszcze należy do aktualnego orzecznictwa. M.in. w wyroku WSA w Gdańsku z 31 lipca 2014 roku, sygnatura akt III SA/Gd 237/14, wyrażono identyczny jak organ w niniejszej sprawie pogląd, że choć definicja ustawowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego sformułowana została w ustawie Prawo budowlane, to jednak, ponieważ w innych przepisach prawa brakuje odmiennej regulacji określającej znaczenie pojęcia domu jednorodzinnego, w szczególności brak takiej definicji w ustawie z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, a analizowana definicja nawiązuje do unormowań ustawy o własności lokali w ten sposób, że odwołuje się do "wydzielania lokali mieszkalnych", to względy spójności systemu prawa nakazują uwzględniać przy stosowaniu przepisów ustawy o własności lokali dotyczących wydzielania lokali w domu jednorodzinnym, przywołaną wyżej ustawową definicję takiego domu. W uzasadnieniu w/w wyroku zajęto w konsekwencji stanowisko, że skoro elementem pojęcia domu jednorodzinnego jest wyraźnie sformułowane ograniczenie możliwości wydzielenia w nim odrębnych lokali mieszkalnych do dwóch, to uznać należy za całkowicie niedopuszczalne wydzielenie większej ilości lokali. Poglądy te zostały w całości zaaprobowane przez NSA w wyroku wydanym niecały rok temu tj. w dniu 22 kwietnia 2016 roku do sygnatury I OSK 2772/14 (przywołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z powyższego wynika, że za aktualny należy uznać pogląd o zastosowaniu norm prawa budowlanego, w tym definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przy wydawaniu na podstawie art. 2 ust. 3 u.w.l. zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego. Drugą istotną do rozważenia kwestią jest, czy w przypadku dotyczącym budynku mieszkalnego jednorodzinnego, organ może wydać zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego dla drugiego takiego lokalu w takim budynku, w sytuacji kiedy zaświadczenie to nie będzie obejmować całej pozostałej części tego budynku - w przedmiotowym wypadku, znajdującego się na trzeciej kondygnacji poddasza użytkowego. Choć w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że poddasze użytkowe nie stanowi "pomieszczenia przynależnego" w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.w.l., to ewentualnie można rozważać zaaprobowanie poglądu umożliwiającego wydanie w takiej sytuacji zaświadczenia dla drugiego lokalu, jeśli nie objęte (określając kolokwialnie) wydanymi zaświadczeniami poddasze użytkowe stanowiłoby część wspólną dla obydwu mających podlegać wydzieleniu lokali mieszkalnych. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie jednak nie zachodzi. Z dołączonej do wniosku inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej autorstwa mgr. inż. E.P. , która stanowi podstawę do oceny przez organ, czy lokal którego dotyczy jest samodzielnym lokalem mieszkalnym, a następnie służy do sporządzenia aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu (art. 2 ust. 5 i 6 u.w.l.) wynika, że na działce [....] znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie szeregowej, składający się z trzech lokali: na parterze, na piętrze i na poddaszu, przy czym lokal na poddaszu opisany został jako poddasze użytkowe. Z części tej inwentaryzacji, dotyczącej wykazu pomieszczeń, pow. użytkowych, pow. przynależnej i wskaźników udziału w nieruchomości wspólnej wynika jednoznacznie, że z własnością lokali mieszkalnych na parterze i 1 piętrze, nie wiąże się udział we współwłasności poddasza, a wręcz że z poddaszem wiąże się udział w części wspólnej tej nieruchomości. Podkreślić należy, że dokument inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej został sporządzony przez uprawnionego architekta, na podstawie ustawy prawo budowlane i rozporządzeń do niego wykonawczych oraz zawiera oświadczenie, że jest zgodny ze stanem faktycznym. Jak już wskazano, dokument ten służy m.in. do sporządzenia aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu. Zgodnie z tą dokumentacją, w razie wyodrębnienia własności lokali 1 i 2, właścicielom tych lokali nie będzie przysługiwał udział w części nieruchomości będącej użytkowym poddaszem. Z inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej wynika zatem, że budynek, którego dotyczy, posiada w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.w.l. trzy samodzielne lokale, skoro dokumentacja ta przewiduje także dla znajdującego się na 3 kondygnacji użytkowego poddasza udział w nieruchomości wspólnej. W tym stanie rzeczy, wydanie zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę w niniejszej sprawie treści, kolidowałoby z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w art. 3 pkt. 2a ustawy prawo budowlane, co trafnie zostało ocenione i uwzględnione przez organ, który odmawiając wydania takiego zaświadczenia, nie naruszył żadnego z przepisów wskazanych w skardze. Konkludując należy wskazać, że skoro zgodnie z art. 3 pkt. 2a ustawy prawo budowlane, w budynku mieszkalnym jednorodzinnym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku a odnośnie przedmiotowego budynku wydano już zaświadczenie o samodzielności jednego lokalu mieszkalnego, z którym wiąże się udział we współwłasności w części wspólnej w wysokości ok. 37 %, to dopuszczalne jest jedynie wydanie zaświadczenia o samodzielności, ale tylko dla jeszcze jednego lokalu i to mieszkalnego, któremu przysługiwał będzie udział we współwłasności w pozostałej części wspólnej tego budynku. Lokal ten musiałby obejmować pomieszczania na I kondygnacji oraz na poddaszu – dotychczas określanym jako użytkowe, po wcześniejszej korekcie inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej tj. możliwym jest wydanie jedynie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego dwukondygnacyjnego. Ponieważ wniosek o wydanie zaświadczenia dotyczył lokalu jednokondygnacyjnego z pozostawieniem użytkowanego poddasza jasko lokalu trzeciego, także mającego udziały w częściach wspólnych – odmowa wydania zaświadczenia była uzasadniona. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.