II SA/Kr 1381/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka- Duda WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi "F."[...] sp. z o.o. w M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. skargę oddala. II SA/Kr 1381/16 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r., nr [...] Starosta K. orzekł o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku przy ul. [...] na działce nr [...] w miejscowości Z. gmina Z.\W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, iż ze znajdującego się w aktach sprawy projektu wydzielenia samodzielnego lokalu mieszkalnego nr [...] sporządzonego przez mgr inż. Arch. E.P.-M. ( [...] ) wynika, iż przedmiotowy lokal mieszkalny "zlokalizowany jest na piętrze w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej przy ulicy [...] (działka nr [...] ". Z dostępnych organowi dokumentów wynika, że odnośnie lokalu mieszkalnego nr [...], znajdującego się na parterze tego budynku, w dniu 5.01.2016 roku organ wydał zaświadczenie o samodzielności tego lokalu tj. lokalu nr [...]. W zakresie przedmiotowej inwestycji wskazano, że inwestor otrzymał pozwolenie na budowę pn.: "Budowa zespołu zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej w zabudowie bliźniaczej 12 bliźniaków i 30 budynków w zabudowie szeregowej z wewnętrznymi instalacjami wod-kan, gaz, elektryczna, co na działce nr [...] w miejscowości Z. , gmina Z ". Dla powyższej inwestycji zostało udzielone pozwolenie na użytkowanie, przy czym z decyzji WINB wynika, iż inwestor, chcąc uzyskać pozwolenie na użytkowanie zgodnie z art. 57 ustawy Prawo budowlane złożył do wniosku oświadczenie kierownika budowy o zakończeniu budowy 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych 2 lokalowych w zabudowie szeregowej. Następnie przywołano treść art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali oraz art. 2 ust. 4 tej ustawy oraz wskazano, że do lokalu mogą przynależeć jako jego części składowe pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". Przytoczono też definicję budynku jednorodzinnego, którym zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Wskazano, że definicja ta nawiązuje do unormowań ustawy o własności lokali, w której brak odmiennej definicji. Uwzględniając powyższe definicje organ wskazał, że w związku z wydzieleniem już samodzielnego lokalu nr [...] na parterze w dniu 4 stycznia 2016r. inwestor ma możliwość wydzielenia już tylko jednego samodzielnego lokalu mieszkalnego w budynku zgodnie z przywołaną definicją, a poddasze użytkowe winno mieć zmienioną funkcję z użytkowej na pomieszczenie przynależne. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w art. 2 ust. 4 u.w.l. poddasze użytkowe nie może być uznane za pomieszczenie przynależne, gdyż nie spełnia funkcji wskazanych w ustawie - funkcji piwnicy, strychu, komórki czy garażu natomiast posiada wyraźną funkcję dodatkowego lokalu mieszkalnego. Wskazano także na zapisy decyzji WZ z której wynika funkcja projektowanej zabudowy - mieszkaniowo jednorodzinna jak i na obowiązujący aktualnie Plan zagospodarowania przestrzennego ustalający przeznaczenie podstawowe - funkcję mieszkaniową jednorodzinną. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła [...] Sp. z o.o. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r., znak: [...] utrzymało w mocy opisane wyżej postanowienie Starosty K. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że zaświadczenie nie jest decyzją administracyjną, nie tworzy ono nowych stosunków prawnych, nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach. Nie jest to więc postępowanie w sprawie, do którego mają w pełni zastosowanie przepisy k.p.a., brak bowiem w przepisie art. 217 k.p.a. i następnym regulacji pozwalającej na odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. Organy administracji publicznej wydają zaświadczenie, gdy należy potwierdzić określony stan faktyczny lub prawny ustalony na podstawie wcześniejszych czynności procesowych. Charakter zaświadczenia powoduje, iż strona może żądać wydania zaświadczenia wielokrotnie, wtedy gdy wystąpią przesłanki z art. 217 § 2 k.p.a., tj. gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub jest to uzasadnione jej interesem prawnym. Dotyczy to także sytuacji, gdy w sprawie o wydanie zaświadczenia wydano ostateczne i prawomocne postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Wówczas w sytuacji, gdy zmienił się stan faktyczny lub prawny, albo pojawiły się nowe okoliczności strona może wystąpić o jego wydanie. W sytuacji, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.), to przepis danej ustawy w której zamieszczono przepis prawa nakładający na organ administracji publicznej obowiązek urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego - normują co do zasady kwestie dotyczące postępowania poprzedzającego wydanie zaświadczenia, w tym rodzaje dokumentów, na podstawie których wydaje się zaświadczenie. Na gruncie niniejszej sprawy takim przepisem, w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., jest przepis art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2015 r. póz. 1892 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Pojęcie samodzielności lokali mieszkalnych zdefiniowane zostało w art. 2 ust. 2 tej ustawy. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Jednocześnie w art. 2 ust. 5 i 6 ustawy o własności lokali ustawodawca przewidział sposób udokumentowania samodzielności lokali mieszkalnych. A mianowicie, lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym -także na wyrysie z operatu ewidencyjnego. Dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu (w art. 2 ust. 5 ustawy ). W razie zaś braku dokumentacji technicznej budynku, zaznaczeń, o których mowa w ust. 5, dokonuje się, zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego - art. 2 ust. 6 ustawy. Jak stanowi art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali, spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Stwierdzenie przez starostę - w formie zaświadczenia - spełnienia wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, oznacza wydanie przez starostę zaświadczenia o treści wskazującej, czy dany lokal jest samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Jak przywołano to na wstępie decyzji i które to rozumowanie w pełni podziela Kolegium, organ I instancji orzekł o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku przy ul. [...] na działce nr [...] w miejscowości Z. gmina Z. z uwagi na fakt, iż 5 stycznia 2016r. wydano już zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] . Z załączonej wówczas inwentaryzacji wynikało, iż przedmiotowy lokal zlokalizowany jest na parterze w dwukondygnacyjnym budynku mieszkalnym jednorodzinnym z poddaszem użytkowym w zabudowie szeregowej przy ulicy [...] i nie posiada lokalu przynależnego. Natomiast zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 4 u.w.l poddasze użytkowe nie może być uznane za pomieszczenie przynależne, gdyż nie spełnia funkcji wskazanych w ustawie - funkcji piwnicy, strychu, komórki czy garażu natomiast posiada wyraźną funkcję dodatkowego lokalu mieszkalnego (w projekcie z 2007 r. określone jest jako pokój z łazienką). W tym względzie wbrew twierdzeniom odwołania poddasze użytkowe, o którym mowa, nie może być uznane za pomieszczenie przynależne. Pod pojęciem "pomieszczenia przynależnego" należy bowiem rozumieć pomieszczenie, które w sensie funkcjonalnym nie stanowi "przestrzeni" przeznaczonej dla bezpośredniego zaspokajania "mieszkaniowych" potrzeb ludzi, lecz służyć może wyłącznie zaspokojeniu "innych potrzeb" danych osób, które korzystają z "samodzielnego lokalu mieszkalnego" o czym świadczy przykładowy katalog takich pomieszczeń (strych, piwnica, garaż, komórka). W związku z wydzieleniem już samodzielnego lokalu mieszkalnego nr [...] na parterze, inwestor miałby możliwość wydzielania jeszcze jednego samodzielnego lokalu mieszkalnego w budynku, zgodnie z definicją budynku jednorodzinnego zawartą w ustawie Prawo budowlane, ale wówczas poddasze użytkowe winno mieć zmienioną funkcję z użytkowej na nie nieużytkową, aby mogło być traktowane jako pomieszczenie przynależne, względnie być wskazane jako część wspólna budynku, z której może korzystać każdy z przyszłych współwłaścicieli. Inwestor, otrzymał bowiem pozwolenie dotyczące użytkowania 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych 2 lokalowych w zabudowie szeregowej. Zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane ilekroć mowa w ustawie o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Dlatego konsekwentnie uznać wypada, że wydanie zaświadczenia prowadziłoby do powstania budynku wielorodzinnego, co sprzeczne byłoby także z obowiązującym w terenie planem zagospodarowania przestrzennego, przewidującym funkcję mieszkalną jednorodzinną obejmującą istniejącą i nową zabudowę. Odnosząc się do zarzutu posłużenia się przy wydawaniu zaświadczenia kryteriami z Prawa budowlanego organ wskazał, iż podziela w tym względzie w całości rozważania zawarte w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 kwietnia 2016r., IV SA/Po 1009/15, w którym wyjaśniono, iż kwestia ta nie jest jednolicie rozumiana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Niemniej za zasadne uznano stanowisko wyrażone m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 października 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 854/15, w którym Sąd ten stwierdził, że ustawowo określone pojęcie domu jednorodzinnego wyraźnie zakazuje wydzielania w nim więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. Definicja ustawowa sformułowana została w ustawie Prawo budowlane, lecz w innych przepisach prawa brakuje odmiennej regulacji określającej znaczenie pojęcia domu jednorodzinnego. Określenia takiego brak w szczególności w ustawie o własności lokali. Definicja ta nawiązuje jednak do unormowań ustawy o własności lokali w ten sposób, że odwołuje się do "wydzielania lokali mieszkalnych" - co oczywiście stanowi domenę tej właśnie ustawy. Skoro tak, to względy spójności systemu prawa nakazują uwzględniać przy stosowaniu przepisów ustawy o własności lokali dotyczących wydzielania lokali w domu jednorodzinnym przywołaną wyżej ustawową definicję takiego domu. Uzyskanie zaświadczenia starosty, że dany lokal spełnia wymagania "samodzielnego lokalu mieszkalnego" w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.w.l. niezbędne jest do prawnego wyodrębnienia lokalu. I jak dalej uznano w przypadku wydawania na wniosek inwestora stosownego zaświadczenia o samodzielności lokalu, starosta związany jest adnotacją zamieszczoną w projekcie budowlanym, iż budynek jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Kolegium w pełni zgodziło się także z konkluzją wyrażoną w tym orzeczeniu, że Organ nie może abstrahować od samej definicji "budynku mieszkalnego jednorodzinnego" - zamieszczonej wprawdzie w ustawie Prawo budowlane (art. 3 pkt 2a), ale posiadającej znacznie szerszy (bardziej uniwersalny) zakres zastosowania, wykraczający daleko poza granice tej ustawy. Zgodnie z definicją zawartą w (art. 2) ust. 2, samodzielny lokal może się składać z jednej lub z kilku izb, byleby tylko zostały one wydzielone w obrębie budynku trwałymi ścianami, przy czym dla lokalu mieszkalnego przewidziano dodatkowe warunki. Ma on bowiem być przeznaczony na stały pobyt ludzi i wraz z pomieszczeniami pomocniczymi (jeśli są) służyć ma zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Wymogi stawiane lokalom mieszkalnym, są zatem większe niż stawiane lokalom o innych funkcjach (użytkowym). Powodują też konieczność sprecyzowania, kiedy (jakie) lokale nadają się do stałego pobytu ludzi, a ponieważ decydują o tym kwestie techniczne, sprawy te zostały uregulowane w innych aktach prawnych: w ustawie Prawo budowlane i w przepisach wykonawczych do tej ustawy. W związku z tym w ustawie o własności lokali uregulowano tylko dodatkowo kwestię stwierdzania, że lokal spełnia wymóg samodzielności (E. Bończak-Kucharczyk, Własność lokali i wspólnota mieszkaniowa, Komentarz, LEX/el). W konsekwencji w rozważanej sprawie nie było możliwe wydanie przedmiotowego zaświadczenia w oparciu o dane, które posiada organ I instancji i w oparciu o przedłożone dokumenty. Opisane wyżej postanowienie SKO zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w M. , zarzucając mu naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego i procesowego tj.- art. 2 ust. 2 i 3 w zw. z art. 217 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne odmówienie wydania w niniejszej sprawie zaświadczenia o samodzielności lokalu, - art. 2 ust. 4 ustawy - o własności lokali poprzez nieprawidłowe uznanie, że poddasze zlokalizowane w budynku nie spełnia definicji "pomieszczenia przynależnego", o którym mowa jest w przedmiotowy przepisie, - art. 8 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, - art. 7 i art. 77 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niedokładne zbadanie materiału dowodowego, a także pominięcie istotnych okoliczności faktycznych, które miały wpływ na wynik sprawy, - art. 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, a także brak wskazania motywów jakimi kierował się organ odmawiając wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu w przypadku, gdy lokal spełniał wszelkie warunki zawarte w ustawie - o własności lokali, jakie musi spełniać lokal samodzielny w rozumieniu art. 2 ust. 2 powyższej ustawy, - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (dalej: "u.w.l"), samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Aprobując przedstawione przez organ poglądy wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie pierwszą istotną do rozważenia kwestią jest, czy przy wydawaniu zaświadczenia o samodzielności lokalu organ winien się kierować wyłącznie treścią przytoczonego art. 2 ust. 2 u.w.l, czy też winien uwzględniać również normy prawa budowlanego. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w całości podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że wydając takie zaświadczenie organ winien brać pod uwagę także normy prawa budowlanego, w tym dotyczące definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wyrażone w tym zakresie stanowisko organu, wraz z odwołaniem się do orzecznictwa administracyjnego, które to poglądy zostały także obszernie przytoczone w części historycznej niniejszego uzasadnienia, w całości należy zaaprobować. Z uwagi na rozbieżności poglądów, które na tej płaszczyźnie występowały, odwołać się jeszcze należy do aktualnego orzecznictwa. M.in. w wyroku WSA w Gdańsku z 31 lipca 2014 roku, sygnatura akt III SA/Gd 237/14, wyrażono identyczny jak organ w niniejszej sprawie pogląd, że choć definicja ustawowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego sformułowana została w ustawie Prawo budowlane, to jednak ponieważ w innych przepisach prawa brakuje odmiennej regulacji określającej znaczenie pojęcia domu jednorodzinnego, w szczególności brak takiej definicji w ustawie z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, a analizowana definicja nawiązuje do unormowań ustawy o własności lokali w ten sposób, że odwołuje się do "wydzielania lokali mieszkalnych", to względy spójności systemu prawa nakazują uwzględniać przy stosowaniu przepisów ustawy o własności lokali dotyczących wydzielania lokali w domu jednorodzinnym, przywołaną wyżej ustawową definicję takiego domu. W uzasadnieniu w/w wyroku zajęto w konsekwencji stanowisko, że skoro elementem pojęcia domu jednorodzinnego jest wyraźnie sformułowane ograniczenie możliwości wydzielenia w nim odrębnych lokali mieszkalnych do dwóch, to uznać należy za całkowicie niedopuszczalne wydzielenie większej ilości lokali. Poglądy te zostały w całości zaaprobowane przez NSA w wyroku wydanym niecały rok temu tj. w dniu 22 kwietnia 2016 roku do sygnatury I OSK 2772/14 (przywołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z powyższego wynika, że za aktualny należy uznać pogląd o zastosowaniu norm prawa budowlanego, w tym definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przy wydawaniu na podstawie art. 2 ust. 3 u.w.l. zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego. Drugą istotną do rozważenia kwestią jest, czy w przypadku dotyczącym budynku mieszkalnego jednorodzinnego, organ może wydać zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego dla drugiego takiego lokalu w takim budynku, w sytuacji kiedy zaświadczenie to nie będzie obejmować całej pozostałej części tego budynku - w przedmiotowym wypadku, znajdującego się na trzeciej kondygnacji poddasza użytkowego. Choć w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że poddasze użytkowe nie stanowi "pomieszczenia przynależnego" w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.w.l., to ewentualnie można rozważać zaaprobowanie poglądu umożliwiającego wydanie w takiej sytuacji zaświadczenia dla drugiego lokalu, jeśli nie objęte (określając kolokwialnie) wydanymi zaświadczeniami poddasze użytkowe stanowiłoby część wspólną dla obydwu mających podlegać wydzieleniu lokali mieszkalnych. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie jednak nie zachodzi. Z dołączonej do wniosku inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej autorstwa mgr. inż. E.P.-M. , która stanowi podstawę do oceny przez organ, czy lokal którego dotyczy jest samodzielnym lokalem mieszkalnym, a następnie służy do sporządzenia aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu (art. 2 ust. 5 i 6 u.w.l.) wynika, że na działce [...] znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie szeregowej, składający się z trzech lokali: na parterze, na piętrze i na poddaszu, przy czym lokal na poddaszu opisany został jako poddasze użytkowe (k. [...] akt adm.). Z części tej inwentaryzacji, dotyczącej wykazu pomieszczeń, pow. użytkowych, pow. przynależnej i wskaźników udziału w nieruchomości wspólnej (k. 4 akt adm.) wynika jednoznacznie, że z własnością lokali mieszkalnych na parterze i 1 piętrze, nie wiąże się udział we współwłasności poddasza, a wręcz że z poddaszem wiąże się udział w części wspólnej tej nieruchomości. Podkreślić należy, że dokument inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej został sporządzony przez uprawnionego architekta, na podstawie ustawy prawo budowlane i rozporządzeń do niego wykonawczych oraz zawiera oświadczenie, że jest zgodny ze stanem faktycznym (k. [...] akt adm.). Jak już wskazano, dokument ten służy m.in. do sporządzenia aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu. Zgodnie z tą dokumentacją, w razie wyodrębnienia własności lokali[...] i [...] właścicielom tych lokali nie będzie przysługiwał udział w części nieruchomości będącej użytkowym poddaszem. Z inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej wynika zatem, że budynek, którego dotyczy, posiada w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.w.l. trzy samodzielne lokale, skoro dokumentacja ta przewiduje także dla znajdującego się na 3 kondygnacji użytkowego poddasza udział w nieruchomości wspólnej. Wskazać też należy, że jak wynika z pisma skarżącego znajdującego się na k. 1 akt adm., inwestor starał się o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, będącego trzecim z lokali znajdujących się w budynku [...] . W tym stanie rzeczy, wydanie zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę w niniejszej sprawie treści, kolidowałoby z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w art. 3 pkt. 2a ustawy prawo budowlane, co trafnie zostało ocenione i uwzględnione przez organ, który odmawiając wydania takiego zaświadczenia, nie naruszył żadnego z przepisów wskazanych w skardze. Konkludując należy wskazać, że skoro zgodnie z art. 3 pkt. 2a ustawy prawo budowlane, w budynku mieszkalnym jednorodzinnym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku, odnośnie przedmiotowego budynku wydano już zaświadczenie o samodzielności jednego lokalu mieszkalnego, z którym wiąże się udział we współwłasności w części wspólnej w wysokości ok. 37 %, to dopuszczalne jest wydanie zaświadczenia o samodzielności, ale tylko dla jeszcze jednego lokalu i to mieszkalnego, któremu przysługiwał będzie udział we współwłasności w pozostałej części wspólnej tego budynku. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.