II SA/Kr 1387/24

Dnia 26 listopada 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 sierpnia 2024 r., znak SKO.ZP/415/338/2023 w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej w niniejszej sprawie zawarto wniosek o wstrzymanie i wykonania zaskarżonej decyzji w związku z zachodzeniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wskazano - związanych ściśle z licznymi zarzutami naruszenia prawa, a przede wszystkim z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, związanych ściśle z licznymi zarzutami naruszenia prawa. Już sama kwota przedmiotowego zobowiązania (ponad 55 tysięcy złotych) wskazuje, że jest to potencjalnie bardzo duże obciążenie dla spółki. Co więcej, kwota ta nie może zostać uiszczona przez Spółkę bez spowodowania uszczerbku w jej sytuacji finansowej. Ponadto, mając na uwadze wezwanie organu do zapłaty tzw. renty planistycznej skierowane do Spółki oraz przekazaną informację o możliwości skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (co spowoduje powiększenie pierwotnej kwoty o dodatkowe koszty egzekucji) wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadne. Stosownie do przepisu 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) dalej określanej jako p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba przy tym podkreślić, że to na autorze wniosku spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. II OZ 594/15, opublikowane w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Dokonując oceny wniosku strony skarżącej pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że strona nie uprawdopodobniła, iż zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumenty wskazane we wniosku koncentrują się na wykazaniu wadliwości zaskarżonej decyzji, podczas gdy kwestia ta nie podlega badaniu przed rozprawą. Na etapie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie analizuje prawdopodobieństwa jej uchylenia ani nie ocenia (choćby wstępnie) zasadności zarzutów skargi. Ponadto w orzecznictwie konsekwentnie przyjmuje się, że wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, dlatego też co do zasady egzekucja świadczenia pieniężnego nie powoduje wyczerpania dyspozycji przepisu art. 61 § 3 ustawy (postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. II OSK 979/20, LEX nr 3045604). Określona w decyzji kwota 55 119,30 zł, do której zapłaty zobowiązana została skarżąca spółka może wydawać się znaczna, niemniej jednak oceny tej nie można dokonywać bez odniesienia się do konkretnych okoliczności związanych z sytuacją majątkową spółki, która prowadzi działalność deweloperską. Przypomnieć trzeba, że konieczność zapłaty wskazanej kwoty wynika z faktu sprzedaży przez skarżącą spółkę nieruchomości w 2019 roku za cenę 1 600 000 zł. Kapitał zakładowy spółki wynosi 12 733 400 zł, co wynika z krajowego rejestru sądowego. W tej sytuacji twierdzenia, jakoby kwota 55 tysięcy nie mogła zostać uiszczona przez spółkę bez spowodowania uszczerbku w jej sytuacji finansowej są gołosłowne. Również konieczność pokrycia ewentualnych kosztów postępowania egzekucyjnego nie świadczy o spełnieniu przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wreszcie trzeba przypomnieć, że termin rozprawy, na której z dużym prawdopodobieństwem zostanie wydany wyrok został wyznaczony na dzień 10 grudnia 2024 r. - to jest za dwa tygodnie. To właśnie wtedy Sąd oceni zasadność podniesionych w skardze zarzutów. Stosownie do treści art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Z powyższych względów Sąd I instancji, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.