II SA/Kr 1389/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Kazimierz Bandarzewski ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 sierpnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Decyzją Prezydenta Miasta z dnia 5 czerwca 2015 r. znak: [...] (znak sprawy: [...]), z wniosku W. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią zamieszkania zbiorowego i usługami w parterze z garażem podziemnym, drogą wewnętrzną na działkach nr [...], [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...] wraz z zjazdem z działki drogowej nr [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...] przy ul. S. w K.". Organ I instancji podkreślił w uzasadnieniu, że zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiając w uzasadnieniu argumenty przemawiające za zasadnością przyjęcia stosownych rozwiązań. Wydana decyzja określa warunki zabudowy oraz dołączono do niej wymagane prawem załączniki. Na etapie prowadzonego postępowania uzyskano wszystkie niezbędne opinie i uzgodnienia, osoba wpisana na listę odpowiedniego samorządu zawodowego sporządziła analizę urbanistyczno-architektoniczną oraz projekt decyzji, a ponadto wyznaczone zostały parametry dla nowej zabudowy w sposób odpowiedni do gabarytów okolicznych budynków. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożył W. C. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...], w imieniu którego działał pełnomocnik M. C.. Odwołujący się zakwestionował parametry planowanego zamierzenia inwestycyjnego, które jego zdaniem zostały zaniżone. Odwołanie złożyli w ustawowym terminie również M. S. i A. S.. Podnieśli, że na terenie inwestycji rosną liczne drzewa i krzewy, które powinny podlegać szczególnej ochronie, a czego nie uwzględniono przy budowie garażu podziemnego. Jednocześnie wskazano, iż realizacja inwestycji spowoduje wzmożony ruch samochodowy, a w treści decyzji nie określono w sposób prawidłowy miejsc postojowych oraz parkingów. Wskazano także, iż inwestycja nie została pozytywnie zaopiniowana przez radę dzielnicy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 20 sierpnia 2015 r. znak: [...], działając na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r. Nr 164, poz. 1588), art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 5 czerwca 2015r. znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego przeprowadzono analizę, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Analiza zawiera część graficzną - mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. Organ zweryfikował warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano na treść art. 56 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że po stronie potencjalnego inwestora powstaje prawo podmiotowe polegające na możliwości domagania się uzyskania decyzji pozytywnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o ile zachodzi zgodność z właściwymi przepisami. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest pod kątem konkretnie zdefiniowanego zamierzenia, a proces dochodzenia do pozytywnych konkluzji kształtujących dany stosunek administracyjny odbywa się na podstawie zasady dobrego sąsiedztwa, a więc poprzez nawiązanie do zabudowy istniejącej w tzw. obszarze analizowanym. Zasadę dobrego sąsiedztwa na grunt prawa polskiego wprowadza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależniający zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ww. ustawy, czyli takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powyższy przepis wskazuje kumulatywne przesłanki składające się na zagwarantowanie ładu przestrzennego. Najistotniejsza z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy - zasada kontynuacji funkcji oznacza, że nowa zabudowa powinna mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektu). Z kolei pod pojęciem cech zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 2 pkt 3 rozporządzenia) należy rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu, zaś działka sąsiednia to działka dostępna z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W ocenie Kolegium Odwoławczego, wyznaczone granice terenu poddanego analizie są prawidłowe i zgodne z wymogami rozporządzenia. Z uwagi, iż front działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiada szerokość około 52 metrów, na potrzeby analizy wyznaczono promień od granicy terenu objętego analizą wynoszący 156 metrów. Tym samym, w świetle powołanych powyżej przepisów, Kolegium Odwoławcze nie zauważyło uchybień w działaniu organu I instancji. Jak wynika ze sporządzonej analizy, teren inwestycji położony jest w południowej części [...], pomiędzy ulicami B. i W.. Najbliższa okolica terenu objętego inwestycji charakteryzuje się zróżnicowaną zabudową, w której dominuje zabudowa mieszkaniową jednorodzinną oraz wielorodzinna. Występują tam zarówno wysokie budynki wielorodzinne do 11 kondygnacji (przy ul. G.), budynki jednorodzinne o zabudowie szeregowej, jak i niewielkie domy jednorodzinne wolnostojące. Częstym zjawiskiem jest występująca funkcja usługowa zlokalizowana w parterze zarówno budynków jednorodzinnych, jak i wielorodzinnych. Zabudowa najbliżej zlokalizowana terenu objętego warunkami zabudowy tj. na ul. S. zdominowana jest przez zabudowę jednorodzinną szeregową, bliźniaczą lub punktową, występuje także zabudowa wielorodzinna - na działce nr [...] - długi blok mieszkalny. Na terenie objętym analizą nie występują zabudowania, jest ona porośnięta drzewami i krzewami, w tym drzewami i krzewami owocowymi. Mając na uwadze powyższy wywód zdaniem Kolegium Odwoławczego, nie ma wątpliwości, że realizacja przedmiotowego zamierzenia budowalnego nie zakłóci funkcji jaka dominuje w obszarze analizowanym. Analizując wyznaczone dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego parametry Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż ich wartości znajdują uzasadnienie w sporządzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej, a ich zastosowanie nie spowoduje naruszenia zastanego ładu przestrzennego przez nowo powstały budynek. Przechodząc do omawiania z osobna poszczególnych parametrów wyznaczonych dla planowego zamierzenia budowalnego, wskazano na prawidłowe wyznaczenie szerokości elewacji fortowej, która została ustalona dla niniejszej inwestycji w wartości 21 metrów wraz z tolerancją 20%. Dodano, iż 21 metrów to średnia wynikająca ze wszystkich budynków jakie istnieją w obszarze analizowanym, jednocześnie wskazano, że określona wartość nie naruszy zastanego ładu przestrzennego i stanowić będzie uzupełnienie pierzei przy ul. S.. Kolegium Odwoławcze analizując szczegółową tabele zawierającą wartości omawianego parametrów budynków w obszarze analizowanym w pełni podzieliło te ustalenia. Jednocześnie brak było podstaw do kwestionowania linii zabudowy, która dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego została wyznaczona jako kontynuację pierzei budynków na działce nr [...] oraz na działce nr [...]. Kolegium Odwoławcze nie zakwestionowało ustalonego w przedziale 26% - 28 % wskaźnika powierzchni zabudowy. Jak wynika ze sporządzonej analizy, średnia wartość omawianego parametru na terenie poddanym analizie wynosi około 28%, jednakże parametr ten waha się z uwagi na nieregularną zabudowę okolicy, a działki sąsiadujące z terenem inwestycji posiadają omawiany parametr w wartości zarówno 41% (działka nr [...]), jak i 15% (działka nr [...]). Szczegółowa tabela zawierająca wskaźnik zabudowy wraz z powierzchnią zabudowy wszystkich istniejących w obszarze analizowanym nieruchomości zawarta została na stronie 3 i 4 analizy. Jednocześnie określono wymóg zachowania min. 40% powierzchni biologiczno-czynnej. Z kolei odnosząc się do wysokości elewacji frontowej Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż wartość tego parametru określona w przedziale 12-13 metrów została wyznaczony w sposób prawidłowy i z uwzględnieniem najbliższej zabudowy ul. S.. Średnia wysokość budynków w obszarze analizowanym wynosi około 13 metrów, natomiast budynki zlokalizowane najbliżej inwestycji posiadają następujące wartości omawianego parametru: 14 metrów - działka nr [...] oraz oba budynki na działce [...] i nr [...], 8 metrów na działce [...], 10 metrów na działce [...], a także 9 metrów ma działce [...]. Kolegium Odwoławcze nie kwestionowało również określonej geometrii dachu, ustalonej jako dach płaski ze spadkiem połaci do 15°. Z analizy wynika jednoznacznie, że dachy budynków jakie istnieją w obszarze analizowanym są zróżnicowane, a dach płaski jest jednym z najczęściej występujących. Inwestor wnioskował o możliwość realizacji zamierzenia inwestycyjnego w znacznie większych wymiarach niż te, jakie zostały ustalone w decyzji. Mając na względzie specyfikę okolicy, zabudowę ulicy S. oraz wymóg zachowania ładu przestrzennego, Kolegium Odwoławcze podzieliło ustalenia organu I instancji, dotyczące ustalonych parametrów. Nietrafione są zatem zarzuty podniesione przez inwestora, iż parametry inwestycji zostały zaniżone. Wartości ustalonych parametrów znajdują uzasadnienie w sporządzonej analizie, a realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w podanych gabarytach nie spowoduje negatywnych skutków względem zagospodarowania zarówno obszaru objętego wnioskiem, jak i działek sąsiednich. Natomiast realizacja zamierzenia budowalnego w formie wnioskowanej - tj. w wysokości 15,3 metra, przy szerokości elewacji frontowej 39 metrów, stanowiłaby zagrożenie, iż nowopowstały budynek zdominuje najbliższe zabudowania i będzie stanowił negatywny przykład planowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez odwołujących się M. S. i A. S. dotyczących miejsc parkingowych, Kolegium Odwoławcze wskazało, że zarzuty te są nietrafione, bowiem w załączniku nr 1 "Warunki zabudowy" organ w części II pkt 3 lit. e szczegółów określił warunki komunikacyjne wraz ze wskazaniem ilości miejsc parkingowych, jednocześnie nakładając na inwestora obowiązek zapewnienia wystarczającej ilości miejsc parkingowych wraz z bezpieczną obsługa ruchu pieszego. Ponadto budynek zapewniony będzie miał parking podziemny, co wynika z samej nazwy inwestycji. Natomiast odnosząc się do zarzutów dotyczących ochrony terenów zielonych w treści decyzji (załącznik "Warunki zabudowy") wskazano, iż w trakcie ewentualnej budowy koniecznym jest zabezpieczenie istniejących drzew i krzewów, a w szczególności brzozy rosnącej w południowo - wschodnim narożniku działki nr [...]. Natomiast ewentualna zgoda na usunięcie drzew i krzewów wymaga odrębnego postępowania przez Wydziałem Ochrony Środowiska Urzędu Miasta a niniejsza decyzja lub decyzja o pozwoleniu na budowę nie może stanowić samoistnej przesłanki do podjęcia takich działań. Z kolei odnosząc się do zarzutów wzmożonego ruchu kołowego, a także ewentualnego naruszenia gruntu przy budowie garażu podziemnego, Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości określając jednocześnie wskazane przepisami prawa warunki, jakie inwestycja ta ma spełniać. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi promesę dla pozwolenia na budowę i nie przesądza, że inwestycja taka powstanie. W toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, ocenie organu podlegać będzie zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ administracji architektoniczno-budowlanej działając na podstawie właściwych przepisów Prawa budowlanego dokona analizy, czy projekt budowlany nie narusza interesów osób trzecich. Kolegium Odwoławcze wskazało, że uchwały rad dzielnic nie są wiążące w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy. Jednocześnie w uchwale Rady Dzielnicy XII Bieżanów - Prokocim z dnia 26 sierpnia 2014 r. Nr LI/705/2014 wydanej w niniejszej sprawie wskazano, iż inwestycja nie pasuje gabarytami do zastanego ładu przestrzennego. Jednakże Rada Dzielnicy opiniowała wskazane we wniosku parametry - wysokość, szerokość elewacji frontowej oraz wskaźnik zabudowy, które (jak wskazano powyżej) zostały znacznie obnażone i odpowiednio dostosowane do otaczającej zabudowy. Kolegium Odwoławcze nie znalazło przesłanek mogących świadczyć o konieczności eliminacji przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ustawowym terminie wniósł W. C.. Skarżący zarzucił w obszernym uzasadnieniu błędną wykładnie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego. Naruszenia te dotyczyły zaniżonych - zdaniem skarżącego - parametrów planowanej nowej zabudowy tj. wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz wskaźnik powierzchni biologicznej. W ocenie skarżącego parametry te mogły zostać wyznaczone zgodnie z wnioskiem inwestora, na co przytoczono w uzasadnieniu liczne orzecznictwo sądów administracyjnych. Natomiast organ I instancji pominął w swych rozważaniach szczególne uwarunkowania urbanistyczne obszaru podanego analizie oraz nie rozpatrzył ewentualnej możliwość zastosowania parametrów w odstępstwie od przyjętej średnich wartości występujących w obszarze analizowanym. Mając na uwadze powyższe, rozstrzygnięcie Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy decyzję objętą odwołaniem należy uznać za błędne. Sprawa winna być bowiem przekazana do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. W szczególności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga skarżącego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Tym samym zgodnie z ww. przepisami nie każde naruszenie prawa będzie skutkowało uchyleniem zaskarżonych decyzji. W tej sprawie organy administracji trafnie przyjęły, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – a taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie - warunki zabudowy określa się w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.", wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego lub też zagwarantowanie w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem wykonanie uzbrojenia terenu; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nie ulega wątpliwości, że przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. w stosunku do zamierzenia inwestycyjnego zostały spełnione. Dla terenu planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią zamieszkania zbiorowego i usługami zostało zapewnione dostarczanie energii, gazu, wody, odprowadzanie ścieków. Teren ten także ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej i nie wymagał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na inne cele. Także strony w toku postępowania i w skardze nie kwestionowano braku spełnienia ww. przesłanek. Spór między organami a stroną skarżącą dotyczy ustalenia parametrów przyszłej inwestycji, na podstawie przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, wymaganym jest ustalenie podstawowych parametrów przyszłej inwestycji, przy czym parametry te winny być wyznaczane na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem". W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy wszczynane jest tylko na wniosek. Zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą w szczególności określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków; b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej; c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Wprawdzie z ww. treści wynika, że we wniosku inwestor winien zamieścić między innymi gabaryty projektowanych obiektów budowlanych i charakterystyczne parametry techniczne inwestycji, tym niemniej nie oznacza to, że wskazane we wniosku gabaryty i parametry techniczne wiążą organ w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Należy bowiem odróżnić dwie istotne konstrukcje postępowania administracyjnego: jedną, polegającą na zainicjowaniu samego postępowania (tzn. wszczęcie postępowania na wniosek lub z urzędu) oraz drugą polegająca na związaniu organu prowadzącego postępowanie wnioskiem strony. O sposobie wszczęcia postępowania rozstrzygają przepisy prawa administracyjnego, a powołany art. 52 ust. 2 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wyraźnie wskazuje, że postępowanie w sprawie ustalania warunków zabudowy wszczynane jest tylko na wniosek. Odmienną sytuacją jest związanie organu wnioskiem strony. Nawet wówczas, gdy przepisy postępowania pozwalają na wszczęcie postępowania na wniosek, to ewentualne związanie organu wnioskiem strony musiałoby wynikać z odrębnej podstawy prawnej. Okoliczność, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy winien zawierać także gabaryty i parametry wnioskowanej inwestycji nie oznacza jeszcze, że te parametry są wiążące dla organu. Żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani w sposób bezpośredni, ani nawet pośredni nie wskazuje na takie związanie. Ponadto żaden przepis nie nakłada na wnioskodawcę obowiązku podania takich parametrów, które określane są w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Przykładowo, wniosek może zawierać podanie długości planowanej inwestycji lub liczby kondygnacji, ale takie parametry nie powinny być ustalane w tak wydawanej decyzji. Gdyby zamiarem ustawodawcy było związanie organu wnioskiem inwestora, wówczas przyjętoby konstrukcję podobną do postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, w którym organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany wnioskiem i albo zatwierdza parametry planowanej inwestycji (sporządzonej w postaci projektu budowlanego), albo też odmawia zatwierdzenia stwierdzając, że przedstawione przez wnioskodawcę parametry naruszają przepisy prawa. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie ma miejsca na zatwierdzanie parametrów wnioskowanych przez wnioskodawcę, a ustawodawca dość szczegółowo uregulował tą część postępowania administracyjnego, która obejmuje sporządzenie przez osobę posiadającą stosowaną wiedzę analizy urbanistyczno-architektonicznej celem ustalenia parametrów przyszłej inwestycji właśnie w oparciu o tą analizę. Nie ma dostatecznych podstaw do twierdzenia, że to wnioskodawca sporządza parametry przyszłej inwestycji, a organ administracyjny jedynie sprawdza – poprzez analizę urbanistyczno-architektoniczną – zgodność parametrów wskazanych przez wnioskodawcę z otaczającą dany obszar zabudową. Wskazany kierunek wykładni znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1827/10, opub. w LEX nr 1134679. Tym samym należy stwierdzić, że organy administracji miały obowiązek na podstawie sporządzonej analizy ustalić warunki zabudowy i to nawet wówczas, gdyby te warunki nie były zgodne z zawartymi we wniosku inwestora. To sam inwestor decyduje, czy na podstawie ustalonych warunków wyrazi chęć wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, czy też uzna te warunki za niesatysfakcjonujące go i nie będzie podejmował dalszych czynności zmierzających do realizacji inwestycji. Jeszcze raz należy stwierdzić, że ustalenie parametrów planowanej inwestycji odbywa się na podstawie oceny i analizy sposobu zagospodarowania terenu otaczającego planowany teren inwestycji, a nie na podstawie parametrów wskazanych dowolnie przez wnioskodawcę. Istota sporu w tej sprawie dotyczy właśnie sposobu ustalania parametrów przyszłej inwestycji. W tej sprawie, co wymaga podkreślenia, zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji ustaliły warunki zabudowy na podstawie sporządzonej analizy (analizy urbanistyczno-architektonicznej) i analiza ta została sporządzona poprawnie. Zgodnie z art. 60 ust. 1 i 4 u.p.z.p. decyzje o warunkach zabudowy wydaje – co do zasady – wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a projekt takiej decyzji sporządza osoba wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy wymaga sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym (analizy urbanistyczno-architektonicznej). Analiza w tej sprawie została sporządzona przez architekta. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. § 3 ust. 2 rozporządzenia wyraźnie zaś określa, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej - przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000. Obszar ten nie może być mniejszy niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, ale nie mniej niż 50 metrów. Taka analiza urbanistyczno-architektoniczna została w tej sprawie sporządzona i zakreślono obszar tej analizy na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Inwestor wskazał front działek, z których będzie odbywał się główny wjazd do planowanej inwestycji. Zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia pod pojęciem frontu działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Główny wjazd na działki będzie miał miejsce od strony ul. S.. Szerokość frontu działek nr [...] i [...] od strony ww. drogi publicznej wynosi 52 metrów, a wyznaczony obszar wokół tej działki mieści się w przedziale 3-krotności tej szerokości (156 metrów). W tej sprawie trzykrotna szerokość frontów działek nr [...] i [...] pozwalała na ustalenie obszaru obejmującego określony ład przestrzenny zagospodarowania. W obszarze objętym analizą wyznaczenie warunków dla przyszłej zabudowy wymaga ustalenia istnienia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa (inaczej zwanej zasadą kontynuacji). To zaś wymaga ustalania, czy na działce sąsiedniej względem terenu przyszłej inwestycji istnieje zabudowa pozwalająca na ustalenie warunków dla planowanego zamierzenia budowlanego. Pojęcie działki sąsiedniej nie jest definiowane ustawowo, a z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika tylko tyle, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji – podkreślenie składu Sądu funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1906/13 (opub. w CBOSA) wyraźnie stwierdził, że celem art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zgodnym z wymogami ładu przestrzennego jest dopuszczenie do tworzenia nowej zabudowy jako uzupełnienie już istniejących układów urbanistycznych, przy czym należy opowiedzieć się za nadaniem pojęciu sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. znaczenia szerokiego. Wyrazem tego kierunku wykładni jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1936/13 (opub. w CBOSA), w którym wskazano, że pod pojęciem działki sąsiedniej należy rozumieć działkę sąsiednią położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną. Wymóg zasady "dobrego sąsiedztwa" winien być realizowany przy zachowaniu tej podstawowej zasady planowania przestrzennego, jaką jest zachowanie istniejącego "ładu przestrzennego", a przez "ład przestrzenny" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne stosownie do przepisu art. 2 pkt 1 u.p.z.p. zawierającego definicję legalną tego pojęcia. Tym samym wyznaczenie parametrów (warunków) zabudowy w zgodzie z zasadą "dobrego sąsiedztwa" zależy od tego, czy w obszarze analizy jest przynajmniej jedna działka pozwalająca na ustalenie takich parametrów. Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 222/14, opub. w LEX nr 1640564) zgodnie z którym zasada dobrego sąsiedztwa za swój przedmiot czyni zabudowę znajdującą się w otoczeniu planowanej inwestycji, tj. czy zabudowa ta może stanowić punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy". Analizując poszczególne parametry dotyczące ustalenia warunków zabudowy to także należy stwierdzić, że organy administracji nie naruszyły prawa, z zarzuty zawarte w skardze nie są trafne. Linia zabudowy została wyznaczona prawidłowo, zgodnie z § § 4 ust. 1 rozporządzenia, jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, czyli na działce nr [...], działce nr [...] i nr [...]. Wskaźnik procentowy powierzchni zabudowy został ustalony w przedziale od 26 % do 28 % na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W analizie wskazano, porównując powierzchnie zabudowy wszystkich działek objętych analizowanym obszarem, że wskaźnik ten wynosi ok. 28 %. Tym samym wyznaczenie tego wskaźnika w decyzji organu I instancji było zgodnie z powołanym przepisem. Skarżący w skardze kwestionuje ten wskaźnik podając, że w tej sprawie należało skorzystać ze szczególnej możliwości, jaką zawiera § 5 ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie z tak powołanym przepisem dopuszczalnym jest wyznaczenie innego wskaźnika (niż średnia wartość) wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. W tej sprawie ze sporządzonej analizy nie wynikają żadne okoliczności, które uzasadniałyby odejście od zasady, czyli wyznaczania wskaźnika powierzchni zabudowy na podstawie wskaźnika średniej wielkości dla obszaru zabudowanego. Także podniesione w skardze argumenty wskazujące, w ocenie skarżącego, na konieczność odstąpienia od wyznaczania średniego parametru wskaźnika zabudowy w tej sprawie, nie są zasadne. Większość nieruchomości znajdujących się przy ul. S. po tej samej stronie co działki nr [...] i [...] ma wskaźnik zabudowy mniejszy niż ustalony w decyzji organu I instancji w tej sprawie. Okoliczność, że dla dwóch działek nr [...] i [...] wskaźnik ten jest wyższy, nie może przesądzać o zaistnieniu podstawy do ustalania tego parametru w takiej wielkości, jak dla tych dwóch działek. Działki nr [...] i [...] są bowiem zdecydowanie mniejsze od działek nr [...] i [...]. Działka nr [...] ma powierzchnię 481 m2, a działka nr [...] powierzchnię 167 m2. Działka nr [...] ma powierzchnię 708 m2, a działka nr [...] powierzchnię 1312 m2. W obszarze analizowanym działki o powierzchni ok. 1200-1400 m2 mają wskaźniki zabudowy znacząco niższe niż 28 %. Przykładowo działka nr [...] o pow. 1370 m2 na wskaźnik zabudowy wynoszący 15 %; działki nr [...] i [...] o powierzchni 1334 m2 mają wskaźnik zabudowy wynoszący 19 %; działka nr [...] o pow. 1267 m2 ma wskaźnik powierzchni zabudowy wynoszący 20 %; działka nr [...] o powierzchni 1128 m2 ma wskaźnik powierzchni zabudowy wynoszący 19 %. Także i działki o powierzchni od 700 do 800 m2 mają w zdecydowanej większości wskaźniki zabudowy mniejsze niż 28 % (działka nr [...] ma wskaźnik wynoszący 21%, działka nr [...] ma wskaźnik wynoszący 21 %, działka nr [...] ma wskaźnik wynoszący 22 %, działka nr [...] ma wskaźnik wynoszący 27 %, działka nr [...] ma wskaźnik wynoszący 21 %). Jedynie jedna działka w ww. przedziale o numerze [...] ma wskaźnik zabudowy wynoszący 31 %. Biorąc pod uwagę łączną powierzchnię działek nr [...] i [...] (ponad 2000 m2) to także należy stwierdzić, że w obszarze analizowanym zdecydowana większość takich działek (ponad 2000 m2), nie ma wskaźników zabudowy przekraczających 28 %. Wyjątkowo jedna działka o numerze [...] i powierzchni 2439 m2 ma wskaźnik zabudowy wynoszący 43 %. Działka nr [...] usytuowana jest przy ul. G. i stanowi zabudowę 4 budynków. Mając powyższe na uwadze nie można stwierdzić, aby w okolicznościach tej sprawy wyznaczony średni wskaźnik zabudowy dla działek nr [...] i [...] nie miał uzasadnienia w istniejącym zagospodarowaniu obszaru analizy. Dodatkowo należy wspomnieć, że także działki zajęte pod budownictwo wielorodzinne w obszarze analizowanym mają wskaźniki zabudowy zdecydowanie niższe niż ten, który został ustalony dla wnioskowanej inwestycji. Dla działki nr [...] wskaźnik ten wynosi 19 %, dla działki numer [...] wskaźnik ten ma wielkość 23 %, dla działki nr [...] wskaźnik ten ma wielkość 19 % i dla działki nr [...] – wielkość 15 %. Ma racje skarżący podając, że w obszarze analizowanym nie ma jednorodnej funkcji zabudowy i obok dominującej funkcji zabudowy jednorodzinnej, występuje także zabudowa wielorodzinna. Nie oznacza to jednak, że sama ta okoliczność jest wystarczająca do wyznaczenia wskaźnika zabudowy w oderwaniu od średniego wskaźnika zabudowy dla tego terenu, czy też ustalenia średniego wskaźnika zabudowy dla działek zabudowanych zabudową wielorodzinną. Co więcej, działki nr [...] i [...] znajdują się w otoczeniu zabudowy jednorodzinnej, a w zasadzie kwartał wyznaczony przez ulice S., J. i G. stanowi obszar tylko zabudowy jednorodzinnej z kilkoma działkami niezabudowanymi. Rację mają organy wskazując, że ustalenie dla działek objętych wnioskiem znacznie większych wskaźników zabudowy powodowałoby dysharmonię istniejącego układu przestrzennego zabudowy. Z taką opinią Sąd w tej sprawie się zgadza. Podnoszona przez skarżącego argumentacja dotycząc zwartego charakteru zabudowy ulicy S. nie stanowi przesłanki do ustalenia innego wskaźnika zabudowy. Podane przez skarżącego parametry zabudowy niektórych działek, których wartości są wyże niż ustalone w tej sprawie, nie mogą uzasadnić błędnego ustalenia wskaźnika dla przedmiotowej inwestycji. Powołana przez skarżącego w skardze działka nr [...] znajduje się nie przy u. S., ale przy ul. G. i ma powierzchnię 355 m2, a więc ponad 6-krotnie mniejszą niż powierzchnia działek nr [...] i [...]. Działka nr [...] przy ul. S. ma powierzchnię 270 m2, a działka nr [...] powierzchnię 307 m2. Działki nr [...] i [...] mają łącznie powierzchnię ponad 2000 m2 i jest oczywistym, że działki o powierzchni 6-krotnie i 9-krotnie mniejszej zabudowane budynkami mogą mieć współczynniki powierzchni zabudowy większe niż znacznie większe działki objęte wnioskiem w tej sprawie. Skarżący zakwestionował także wyznaczenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na 40 %. Zarzut ten jest zasadny dlatego, że w analizie nie znalazły się dostateczne rozważania dotyczące sposobu ustalenia tego właśnie wskaźnika. Tym niemniej nie jest to na tyle istotne naruszenie procedury ustalania warunków zabudowy, aby uzasadniało ono uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Sąd nie podziela zastrzeżeń skarżącego dotyczących błędnego wyznaczenia wskaźnika szerokości elewacji frontowej. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. § 6 ust. 2 tego rozporządzenia pozwala na wyznaczenie innej (innej niż średnia szerokość istniejących elewacji frontowych w obszarze analizowanym), jeżeli wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej. Z analizy sporządzonej w tej sprawie wynika, że ustalenie tego parametru nastąpiło na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia i wzięto pod uwagę wszystkie nieruchomości zabudowane w obszarze analizowanym i na tej podstawie ustalono średnią szerokość na 21 metrów z tolerancją do 20 %. Tym samym szerokość elewacji frontowej projektowanej inwestycji oznaczono w przedziale między 16,8 metra – 25,2 metra. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że skoro w obszarze analizowanym występują znaczne różnice elewacji frontowych, to wyznaczenie dla wnioskowanej inwestycji szerokości elewacji winno być takie, jakie wnioskował inwestor (39 metrów). Kontrolując analizę zabudowy działek należy wskazać, że tylko budynek zlokalizowany na działce nr [...] ma szerokość znacząco odbiegająca od istniejących na tym obszarze – 237 metrów, ale działka ta ma powierzchnię ponad 16 000 m2. Na żadnej z działek przy ul. S. istniejące budynki nie obejmują całej szerokości frontów tych działek od strony drogi publicznej. Poza działką nr [...], będącą wyraźną dominantą architektoniczną na tym obszarze w odniesieniu do szerokości zlokalizowanego na niej budynku, żaden inny budynek przy ul. S. nie ma szerokości większej niż 20 metrów. Nie może także uzasadniać błędnego wyznaczenia szerokości i ta okoliczność, że fronty obu działek nr [...] i [...] małą łącznie szerokość 52 metrów, a wyznaczona maksymalna szerokość planowanej inwestycji wynosi 25,2 metra. Przykładowo na działce nr [...] szerokość działki od strony ul. S. i szerokość frontu budynku zlokalizowanego na tej działce pozostaje w stosunku 2:1. Kwestia powstania ewentualnej luki w zabudowie działek nr [...] i [...] w przypadku ustalenia szerokości elewacji frontowej maksymalnie na 25, 2 metra nie może być oceniana jako naruszająca ład przestrzenny. Sąd nie podziela argumentacji skarżącego, że tak ustalona szerokość elewacji frontowej spowoduje bardzo negatywny wpływ na sposób kształtowania pierzei ulicy S.. Pierzeja to ciąg frontowych elewacji budynków ustawionych w szeregu po jednej stronie ulicy. Ulica S. nie jest zabudowana w sposób mogący być uznany jako zabudowa pierzejowa. Jako wyjątki należy uznać w ciągu ul. S. zabudowę budynków tworzących ciąg elewacji ustanowionych w jednym szeregu. W ocenie Sądu trafnie uznano w tej sprawie, że charakter zabudowy ulicy S., w którym w sposób zasadniczy dominuje zabudowa jednorodzinna, pozwalał na wyznaczenie parametru szerokości elewacji frontowej wnioskowanego budynku jako 21 metrów z tolerancją 20 %. Jako kolejny parametr inwestycji ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Zgodnie z § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a wysokości te mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia w przypadku, gdy wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych na działkach sąsiednich przebierają formę uskoku, przyjmuje się jej średnią wysokość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3 rozporządzenia). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy (§ 7 ust. 4 rozporządzenia). W tej sprawie ustalono parametr w postaci wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na podstawie § 7 ust. 3 rozporządzenia, tzn. jako średnią wysokość budynków w obszarze zabudowanym. Parametr ten ustalono w granicach 12-13 metrów. Jak wynika z analizy, tylko budynki zlokalizowane na kilku działkach mają wysokość znacznie wyższą niż 13 metrów. Dotyczy to działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] – wysokość po 34-37 metrów. Wymienione działki wyraźnie tworzą enklawę zabudowy wielorodzinnej w obszarze analizowanym, która oddzielona jest od działek nr [...] i [...] pasem zabudowy jednorodzinnej i ulicą G.. Pozostałe budynki, w tym także budynki wielorodzinne mają wysokość w granicach maksymalnie do 16 metrów. Nie ma racji skarżący wskazując, że w tej sprawie z uwagi na zróżnicowaną wysokość budynków, wysokość projektowanej inwestycji należało ustalać z pominięciem wysokości zabudowy jednorodzinnej, analizując jedynie budynki zabudowy wielorodzinnej. Taki sposób wyznaczania tego parametru nie ma w tej sprawie uzasadnienia, a ponadto sama ulica S. (do której przylegają działki nr [...] i [...]) po tej stronie, po której znajdują się te działki jest zabudowana budynkami zabudowy jednorodzinnej i wysokość tych budynków jest mniejsza niż 12-13 metrów (budynek na działce nr [...] – wysokość 10 metrów, budynek na działce nr [...] – wysokość 8 metrów, budynek na działce nr [...] – wysokość 8 metrów, budynek na działce nr [...] – wysokość 8 metrów, budynek na działce nr [...] – wysokość 9 metrów, budynek na działce nr [...] – wysokość 9 metrów, budynek na działce nr [...] – wysokość 10 metrów, budynek na działce nr [...] - wysokość 10 metrów, budynek na działce nr [...] – wysokość 8 metrów, budynek na działce nr [...] – wysokość 10 metrów, budynek na działce nr [...] – wysokość 10 metrów). Analiza sposobu wyznaczenia geometrii dachu nie budzi wątpliwości i jest zgodna z § 8 rozporządzenia. Sąd nie podziela także zarzutu istotnego naruszenia w tej sprawie postępowania poprzez wyrażenie opinii przez tzw. zespół urbanistyczny (akta administracyjne sprawy, karta nr 167). Z akt sprawy wynika, że osoba posiadająca uprawnienia architekta sporządziła i analizę urbanistyczno-architektoniczną i projekt decyzji organu I instancji (akta administracyjne sprawy, karty nr 155-165 i nr 251-271). Jest to zgodne z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. który stanowi, że sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5 u.p.z.p. albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Artykuł 5 u.p.z.p. wymienia osoby, które mają kwalifikacje urbanistyczne lub dyplomy ukończenia studiów wyższych lub studiów podyplomowych na kierunkach architektoniczno-urbanistycznych. Ponadto, co jest istotne, sporządzona w tej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna określa warunki (parametry) przyszłej inwestycji. Analiza ta określiła i linię zabudowy, i wskaźnik powierzchni zabudowy, i szerokość elewacji frontowej i wysokość projektowanego budynku oraz geometrię dachu. Tego nie kwestionuje sam skarżący. Rzeczywiście w tej sprawie opinię wydał tzw. "zespół urbanistyczny", ale w tej opinii zespół ten w pełni zaakceptował parametry zawarte w analizie. Tym samym z akt sprawy nie wynika, aby to "zespół urbanistyczny" wyznaczał parametry wnioskowanej inwestycji. Zespół ten sam żadnej analizy nie sporządzał. Rację ma skarżący wskazując na brak znaczenia prawnego opinii co do warunków zabudowy określonych przez tenże "zespół urbanistyczny". Zespół urbanistyczny nie został przewidziany w procedurze ustalania warunków zabudowy, a tym samym nie może taki zespół dokonywać żadnych ustaleń przesądzających parametry inwestycji opracowanej na podstawie analizy urbanistyczno-architektonicznej. Skoro jednak w tej sprawie "zespół urbanistyczny" nie ustalał parametrów przyszłej inwestycji, to jego udział w procedurze nie może być traktowany jako naruszenie prawa mogące mieć wpływ na wynik postępowania. Ocena Sądu byłaby inna, gdyby ten "zespół urbanistyczny" proponował warunki zabudowy albo kwestionował parametry inwestycji ustalonej na podstawie analizy urbanistyczno-architektonicznej. Tak jednak w tej sprawie nie było. Rekapitulując Sąd doszedł do przekonania, że analiza urbanistyczno-architektoniczna została w tej sprawie sporządzona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, a wykazane uchybienia nie mają istotniejszego znaczenia dla oceny rozstrzygnięcia organów administracji. Sąd administracyjny tylko wtedy eliminuje z obrotu prawnego decyzję administracyjną, jeżeli jest ona dotknięta takim naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.) albo innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Takich wad Sąd w tej sprawie nie stwierdził. Tym samym skarga skarżącego podlega, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddaleniu.