II SA/Kr 1401/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: starszy referent sądowy Anna Frasik - Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi U. T. na decyzję Wojewody z dnia 1 października 2019 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz U. T. kwotę 1000 zł (jeden tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 9 lipca 2019 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) na wniosek B. B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych na zamierzenie inwestycyjne pn.: "Zmiana sposobu użytkowania powierzchni poddasza na cele mieszkalne wraz z rozbudową wewnętrznych instalacji wody, kanalizacji, gazu, c.o., elektrycznej (bez zmiany wysokości kalenicy, okapu, elewacji frontowej, elewacji tylnej) w istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym z częścią usługową w części parteru, jako I Etap objętej decyzją o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z dnia 31 sierpnia 2009 r., inwestycji pn.: Nadbudowa i przebudowa kamienicy mieszkalnej z przeznaczeniem części budynku na funkcję usługową oraz budowa windy od strony podwórca na dz. nr [...] obr. [...] ul. [...]/ul. [...] w K.". W uzasadnieniu organ podał, że inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzją. Na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, inwestor uzyskał ostateczną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z dnia 31 sierpnia 2009 r. znak: [...] Decyzja o pozwoleniu na budowę, stosownie do wniosku inwestora, obejmuje I Etap inwestycji. Projekt budowalny jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, a także z wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione. Obszar oddziaływania obiektu obejmuje nieruchomości na działce nr [...] obr. [...]. Budynek znajduje się na obszarze układu urbanistycznego [...] wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] oraz na obszarze uznanym za pomnik historii "[...] zespół miasta". [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. pozwoleniem konserwatorskim nr [...] z dnia 26 marca 2019 r., znak: [...] wyraził zgodę na zmianę sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne z doświetleniem w postaci lukarn i budową loggii od strony elewacji tylnej. Projekt budowlany uzyskał również akceptację [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż podany w § 216 ust. 1; § 241 ust. 3; § 242; § 68 ust. 1; § 239 ust. 4; § 240 ust. 1; § 69 ust. 6 oraz § 244 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (postanowienie z dnia 14 listopada 2018 r. znak: [...] r.), stosownie do wskazań opracowania pn.: "Ekspertyza techniczna bezpieczeństwa pożarowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, w związku z adaptacją powierzchni pomocniczej poddasza na cele mieszkalne, na działce nr [...], obr. [...] przy ul. [...]/ul. [...] w K." z września 2018 r. W dalszej części uzasadnienia organ przedstawił zastrzeżenia wniesione przez stronę postępowania – U. T. oraz zacytował odpowiedź udzieloną przez inwestora. Dodatkowo podniósł, że wszelkie zastrzeżenia w sprawie zalania, hałasu spowodowanego przez mieszkańców należy rozwiązywać na drodze cywilnej. Odwołanie od ww. decyzji wniosła U. T., zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę, skutkiem czego prawa właściciela lokali mieszkalnych położonych poniżej planowanych prac budowlanych nie zostały uwzględnione, w szczególności poprzez udzielenie prawa zmiany lokalizacji ścian w projektowanych pomieszczeniach i pozwolenie na wykonanie łazienek i wc bezpośrednio nad pomieszczeniami sypialni i pokoi dziennych należących do odwołującej się oraz naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i wydanie decyzji pozwolenia na budowę bez przeprowadzenia analizy w zakresie oddziaływania zamierzonej inwestycji na istniejącą zabudowę i sąsiednie budynki położone przy ul. [...] w K. i zaburzenie obszaru urbanistycznego [...] wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] oraz obszaru uznanego za pomnik historii "K. – historyczny zespół miasta". Odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołująca wywodziła, że warunki zabudowy opisane w decyzji z 31 sierpnia 2009 r. zostały udzielone dla inwestycji i pn. "Nadbudowa i przebudowa kamienicy mieszkalnej z przeznaczeniem części budynku na funkcję usługową oraz budowa windy od strony podwórca na dz. Nr [...], obr. [...], ul. [...]/ul. [...] nr [...] w K.", a zatem decyzja o warunkach zabudowy nie przewidywała adaptacji poddasza na cele mieszkalne. Dalej wskazała, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji zakwestionowała plany dotyczące budowy tarasu oraz lukarn oraz wykazywała, że projektowana adaptacja poddasza i przedstawiona lokalizacja łazienek skutkować będą bezpośrednim oddziaływaniem na jej mieszkanie znajdujące się na drugiej kondygnacji budynku. W celu przeprowadzenia instalacji wodnej i kanalizacyjnej inwestor musi wykonać szereg prac adaptacyjnych i instalacyjnych, przy czym ostatecznie po przesunięciu dotychczasowych ścian poddasza całość sieci wodnej i kanalizacyjnej będzie ulokowana nad sypialnią odwołującej się. Organ pierwszej instancji w żadnej mierze nie odniósł się do podniesionych zarzutów poprzestając za zacytowaniu odpowiedzi inwestora. Odwołująca wyraziła również obawę, że tarasy projektowane bezpośrednio nad jej mieszkaniem spowodują w zimie znaczące wychłodzenie zajmowanych pomieszczeń, a także że istnieje ryzyko zalania pomieszczeń bezpośrednio pod tarasami. W piśmie z dnia 5 sierpnia 2019 r. zatytułowanym "Uzupełnienie odwołania", odwołująca ponownie podniosła kwestie uciążliwości planowanej inwestycji oraz zasadności zlikwidowania przewidzianych w projekcie tarasów. Dodatkowo wskazała, że przedstawione w projekcie rysunki elewacji i dachu odbiegają od rzeczywistości, gdyż dach kamienicy sąsiedniej został nienaturalnie powiększony. Wojewoda decyzją z dnia 1 października 2019 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że od strony północnej teren inwestycji graniczy z zabudowaną budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym działką nr [...], od strony wschodniej działka nr [...] styka się z zabudowaną budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym działką nr [...], od strony południowej teren działki nr [...] przylega do działki drogowej nr [...] stanowiącej ulicę Z. W., a od strony zachodniej teren inwestycji przylega do działki drogowej nr [...] stanowiącej ulicę [...]. Budynek położony jest u zbiegu ulicy [...] i [...] w zabudowie pierzejowej, stykając się swoją ścianą szczytową północną z budynkiem położonym na działce nr [...], a swoją ścianą szczytową wschodnią z budynkiem położonym na działce nr [...]. Objęta opracowaniem powierzchnia to część budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowana na poddaszu 3-kondygnacyjnego budynku na całej powierzchni rzutu kondygnacji. Powierzchnia ta jest aktualnie nieużytkowana. Budynek położony jest na obszarze układu urbanistycznego [...], wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] oraz na obszarze uznanym za pomnik historii " K. - historyczny zespól miasta" i figuruje w gminnej ewidencji zbytków. Projekt obejmuje wykonanie prac budowlano konstrukcyjnych i adaptacyjnych w istniejącym pomieszczeniu nieużytkowym poddasza, dostosowujących je do obecnie obowiązujących warunków technicznych, norm i przepisów. Projekt przewiduje wyodrębnienie 7 lokali mieszkalnych, dostępnych z 2 klatek schodowych, oznaczonych na rzucie poddasza: klatka schodowa K1- 4 lokale mieszkalne M5, M6,M7,M8 i klatka schodowa K2 - 3 lokale mieszkalne M8, M9, M10. Doświetlenie poddasza projektuje się wprowadzając lukarny i okna połaciowe. Usytuowanie kalenicy i okapu pozostaje bez zmian, nie zmienia się także istniejący kąt nachylenia połaci dachu. Projekt przewiduje także nadbudowę istniejących trzonów kominowych położonych w zbliżeniu do istniejących budynków na działce nr [...] oraz budowę loggii od strony tylnych elewacji (podwórza). Projektowana nadbudowa istniejących trzonów kominowych nie będzie powodowała zakłócenia działania istniejących ciągów kominowych na sąsiednich budynkach. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, że projekt budowlany jest zgodny z warunkami zabudowy wynikającymi z decyzji z dnia 31 sierpnia 2009 r., która między innymi, dopuszcza możliwość zastosowania lukarn, facjat i okien połaciowych w celu doświetlenia przedmiotowego poddasza. Do wniosku o pozwolenie na przedmiotową zmianę sposobu użytkowania, pełnomocnik inwestora dołączył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości będącej terenem inwestycji na cele budowlane. Do akt sprawy dołączono uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] [...] [...] nr [...] z dnia 3 czerwca 2016 r. w sprawie zgody wspólnoty na dysponowanie nieruchomością wspólną na cele budowlane, zmiany przeznaczenia i podziału lokalu "[...] Pom.Gosp." (poddasze), wykonania prac budowlanych. Przedłożono także oświadczenie adwokata P. W., że ww. uchwała jest ważna i obowiązuje, ponieważ została podjęta przez 74,70% udziałowców oraz nie została zaskarżona do sądu w ustawowym terminie. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania dotyczących zakresu planowanych robót budowlanych, organ II instancji wyjaśnił, że określenie zakresu każdej inwestycji, w tym np. sposobu sytuowania ścian dzielących poszczególne pomieszczenia w projektowanych lokalach należy do wyłącznych kompetencji inwestora oraz projektanta. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutu nieprzeprowadzenia analizy w zakresie oddziaływania zamierzonej inwestycji na istniejącą zabudowę i sąsiednie budynki, a także zaburzenie obszaru urbanistycznego [...] wpisanego do rejestru zabytków. Odpowiadając na powyższe wskazał, że zagadnienie to było przedmiotem analizy projektanta, który stwierdził, że "w wyniku przyjętych rozwiązań architektoniczno-budowlanych realizacja inwestycji i jej użytkowanie (...) nie powoduje lub ogranicza do minimum oddziaływanie na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i otaczającą zabudowę, nie naruszając interesu osób trzecich." Ponadto, w związku z wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. pozwolenia Nr [...] z dnia 26 marca 2019 r., znak: [...] zakres projektowanych robót jest dopuszczalny i zgodny z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wbrew twierdzeniom odwołującej w decyzji ustalającej warunki zabudowy przewidziano wprowadzenie pomieszczeń mieszkalnych w poddaszu przedmiotowego budynku (zał. nr [...] do decyzji). Zarzuty dotyczące budowy lukarn oraz tarasów usytuowanych bezpośrednio nad mieszkaniem odwołującej, jak również te dotyczące hałasu nie zasługiwały, w ocenie organu odwoławczego, na uwzględnienie. Wszystkie te zarzuty dotyczą rozwiązań projektowych, za które odpowiedzialny jest projektant (zgodnie z art. 20 ustawy Prawo budowlane). Odwołująca nie może ingerować w rozwiązania projektowe, które zaproponował projektant w uzgodnieniu z inwestorem i w zgodzie z przepisami. Na zakończenie organ odwoławczy przytoczył przepisy art. 71 ust. 6 pkt 1, art. 35 ust. 4, art. 32 ust. 4, art. 4 ustawy Prawo budowlane. U. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania, względnie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji bez uzyskania kompleksowych informacji dotyczących możliwości wystąpienia zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości wykonania planowanych prac w ponad stuletnim budynku; - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie błędnej analizy okoliczności faktycznych istniejących w tej sprawie, co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym w szczególności brak ustalenia, czy zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę są zgodne z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 31 sierpnia 2009 r., bowiem w pierwotnym założeniu na poddaszu miały powstać cztery lokale mieszkalne, których rozkład pomieszczeń miał być kontynuacją pomieszczeń zlokalizowanych na drugiej kondygnacji nieruchomości. Skarżąca zarzuciła również brak zbadania przez organ drugiej instancji możliwości zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 31 sierpnia 2009 r., z uwagi na upływ czasu, a to okresu 10 lat od jej wydania i 14 lat od dnia złożenia wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła przytoczone wyżej zarzuty. W szczególności podniosła, że organ nie wyjaśnił, czy decyzja ustaleniu warunków zabudowy z roku 2009 jest ważna i czy może ona stanowić podstawę dla zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Ponadto, fakt uzyskania uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków "nie wyklucza zbadania szczegółowego oddziaływania inwestycji na bezpieczeństwo", zwłaszcza, że w pierwotnym zamierzeniu, dla którego ustalone zostały warunki zabudowy wybudowane miały zostać cztery lokale mieszkalne. Obecnie projekt przewiduje powstanie siedmiu lokali mieszkalnych, których rozkład różni się od tego dla którego poczynione zostało uzgodnienie w roku 2009. Nie tylko powstanie loggii oraz lukarn i facjat będzie stanowić zagrożenie dla mieszkańców lokali znajdujących się na niższej kondygnacji, ale także wybudowanie nowych ścian działowych oraz szeregu instalacji, których przebieg wskazuje na to, że korzystanie z nich będzie wiązać się co najmniej z uciążliwościami dla mieszkańców lokali stanowiących własność skarżącej. Podobne zagrożenie stanowić będą tarasy zlokalizowane bezpośrednio nad mieszaniem skarżącej. W ocenie skarżącej decyzje zostały wydane z naruszeniem § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem w przedmiotowej sprawie nie została przeprowadzona wymagana przepisem ekspertyza. Skarżąca podniosła, że jej zarzuty zostały potraktowane jako niedopuszczalne zastrzeżenia do koncepcji projektowej, a organ pominął okoliczność, że skarżąca jest współwłaścicielką części wspólnych nieruchomości i kwestie projektowe oraz zachowanie istniejącego stanu kamienicy w tym zakresie są dla niej równie istotne i znaczące jak dla inwestora. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie zaś z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Po pierwsze, nazwa inwestycji wymieniona w decyzjach organów nie odzwierciedla zakresu projektowanych robót budowlanych. Jak wynika z części konstrukcyjnej projektu (k.71) planuje się: m.in. budowę ścian oddzielających mieszkania, budowę ścian oddzielających mieszkania od loggi, budowę lukarn, budowę nowego stropu poddasza na belkach stalowych, z użyciem belek żelbetowe monolitycznych pod ścianami oddzielającymi mieszkania od loggi, poprzecznych wymianów żelbetowych, z wykonaniem zbrojenia belek stalowych, słupków stalowych, słupów stalowych, na których opierać się będzie nowa konstrukcja dachu, w miejsce płatwi pośrednich wykonanie belek stalowych. Określenie zamierzenia jako "Zmianę sposobu użytkowania powierzchni poddasza na cele mieszkalne wraz z rozbudową wewnętrznych instalacji wody, kanalizacji, gazu, c.o., elektrycznej...) jest zatem wadliwe. Po drugie, wbrew twierdzeniom organów, przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest niekompletny, spis treści nie odpowiada jego zawartości. Według spisu zawartości opracowania winno się ono składać z 11 punktów. Zgodnie z nim punkt 5 (k. 2) powinien składać się z części opisowej – pkt 5.1 (str.24 – 43) oraz części rysunkowej – pkt 5.2.(str.44 – 61). Na karcie 24 zamieszczono spis treści "Opisu technicznego", zgodnie z którym pkt 1 miał stanowić stronę tytułową (strony tej brak), w pkt 3, składającym się z podpunktów 3.1,3.2,3.3,3.4. i 3.5 miał znajdować się opis techniczny. Tymczasem na str.25 znajduje się treść oznaczona pkt 5 i 5.1., na stronie 25 jest nie wymieniony w spisie treści pkt 6, a na kolejnych stronach nie wymienione w spisie treści punkty od 7 – 10. Na stronie 37 projektu zamieszczono pkt 10 "Opis zagospodarowania terenu – bez zmian", który nie został wymieniony w spisie zawartości projektu. Po trzecie, projekt nie zawiera, wymaganej § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2018.1935 t.j.) - części opisowej i części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu. Na karcie 50 projektu znajduje się rysunek z numerem 0 o tytule Sytuacja, na którym doklejono dodatkową metrykę, którą oznaczono "Rys. nr 0a" z tytułem "Projekt Zagosp. Terenu". Na rysunku tym pogrubioną czarną linią oznaczono obrys budynku. Z mapy wynika, że poza tym obrysem znajduje się obiekt budowlany zaznaczony kwadracikiem. Do tego obiektu odnosi się ręcznie uczyniona adnotacja "Nadbudowa i winda zewnętrzna nie objęta wnioskiem jako drugi etap całości (?) inwestycji". Tymczasem, w myśl § 8 ust.2 rozporządzenia część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany, określać zakres całego zamierzenia, a w razie potrzeby kolejność realizacji obiektów. Na stronie 26 projektu "6. Przedmiot i zakres opracowania" błędnie wskazano, że "niniejsze opracowanie obejmuje projekt budowlany zmiany sposobu użytkowania istniejącej powierzchni pomieszczenia poddasza z nieużytkowej na cele mieszkalne, stanowiący etap całego zamierzenia inwestycyjnego polegający na nadbudowie i przebudowie kamienicy". Tak więc opis ten pozostaje w sprzeczności z treścią dopisku na rysunku mającym stanowić Projekt zagospodarowania terenu. Nadto, na stronie 14 projektu podano, że "inwestycja polega na nadbudowie bryły budynku przy ul. [...][...] polegająca na podniesieniu kalenicy, budowie lukarn, zmianie kątów nachylenia połaci dachowych oraz wyprowadzeniu dodatkowych kondygnacji mieszkalnych w poddaszu, a także dobudowa szybu windowego od strony podwórka oraz zmiana sposobu użytkowania części lokali mieszkalnych na lokale usługowe." Rys. nr 0a mający stanowić część rysunkową Projektu zagospodarowania działki lub terenu (k. 50 projektu) za takowy być uznany nie może. Zgodnie bowiem z art.33 Prawa budowlanego, jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Tylko wówczas organ może prawidłowo ocenić zgodność całego zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czy decyzją o warunkach zabudowy. Z projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego wynikają zasady rozmieszczenia wszystkich obiektów w terenie, a więc również obiektów realizowanych w następnych etapach inwestycji. Tymczasem, ponieważ na omawianym rysunku brak jest linii rozgraniczających teren inwestycji, wydaje się, że projektowana nadbudowa i winda zewnętrzna (bez względu na to co sformułowanie to ma oznaczać) położona jest poza terenem objętym projektem zagospodarowania terenu. Już ta okoliczność dyskwalifikuje zaskarżoną decyzję. Po czwarte, z naruszeniem § 11 ust.2 pkt 5) rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego opis techniczny projektu architektoniczno-budowlanego obiektu budowlanego, w przypadku budynku mieszkalnego wielorodzinnego, powinien określać sposób zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Przedłożony projekt budowlany warunku tego nie spełnia. Po piąte, projekt budowlany jest wewnętrznie sprzeczny. Na stronie 28 projektu mowa jest o tym, że w wyniku zrealizowania inwestycji budynek będzie miał 16 mieszkań i 1 lokal usługowy, a na stronie 30 – że 17 mieszkań i 1 lokal usługowy. Jak już wyżej podniesiono zachodzi sprzeczność między stroną 26 i 50 projektu. Zatwierdzono projekt budowalny na zamierzenie inwestycyjne pn.: "Zmiana sposobu użytkowania powierzchni poddasza na cele mieszkalne wraz z rozbudową wewnętrznych instalacji wody, kanalizacji, gazu, c.o., elektrycznej (bez zmiany wysokości kalenicy, okapu, elewacji frontowej, elewacji tylnej). Tymczasem na stronie 36 projektu podano, że "wysokość kalenicy bocznej oficyny graniczącej z działką nr [...] wyznaczono do poziomu kalenicy tylnej oficyny położonej na działce nr [...]", co sugeruje, że w wyniku projektowanych robót wysokość kalenicy będzie inna, tym bardziej, że przy opisie kalenicy frontowej podano, że pozostaje bez zmian. Po szóste, w przedłożonych aktach znajdują się różniące się w treści pozwolenia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót budowlanych z dnia 26 marca 2019 r. nr [...]. Na karcie 35 akt organu I instancji znajduje się, według oświadczenia pełnomocnika inwestora (k.36) oryginał tej decyzji. W zdaniu sporządzonym drukiem "pozwala się wnioskodawcy na zmianę sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne z doświetleniem w postaci lukarn i budową balkonów od strony elewacji tylnej" słowo "balkonów" zostało pismem ręcznym skreślone i dopisano nad nim słowo "loggi", a fragment ten opatrzony został pieczęcią (bez podpisu), z której odczytać można jedynie słowa "Wojewódzki Urząd". Z kolei w projekcie budowlanym zamieszczono kserokopię tej decyzji, poświadczoną za zgodność z oryginałem w dniu 28.03.2019 r. przez J. P., nie zawierającą skreśleń i dopisków (k.23 projektu). Sprzeczność ta nie pozwala na ustalenie, czy pozwolenie dotyczy budowy balkonów, czy też loggi. Decyzja nie odnosi się do projektowanych okien połaciowych. Po siódme, zamierzenia inwestycyjne wskazane w decyzji sprzeczne jest z wnioskiem, w którym podano, że wnioskowane roboty to: zmiana sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne (powstanie 7 lokali mieszkalnych), doświetlenie powierzchni poddasza lukarnami i oknami połaciowymi, nadbudowa istniejących trzonów kominowych. Wobec powyższego, koniecznym było wyeliminowanie wadliwej decyzji z zatwierdzonego nią nieprawidłowego projektu budowlanego z obrotu prawnego. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej, uznać je należy za niezasadne. Nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuzyskanie kompleksowych informacji dotyczących możliwości wystąpienia zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości wykonania planowanych prac w ponad stuletnim budynku. Zadaniem organu, stosownie do art.35 ust.1 pkt 3) prawa budowanego (Dz.U.2019.1186 t.j. z dnia 2019.06.26) było sprawdzenie kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stwierdzić zatem należy, że projekt budowlany zawiera część konstrukcyjną, w której odniesiono się do tych zagadnień. Tak więc akurat z tego powodu nie można zarzucić organowi uchybień. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. poprzez brak ustalenia, czy zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę są zgodne z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 31 sierpnia 2009 r., bowiem w pierwotnym założeniu na poddaszu miały powstać cztery lokale mieszkalne, których rozkład pomieszczeń miał być kontynuacją pomieszczeń zlokalizowanych na drugiej kondygnacji nieruchomości. W decyzji o warunkach zabudowy z dnia 31 sierpnia 2009 r. ustalono warunki dla m.in. dla "wprowadzenia dodatkowych kondygnacji mieszkalnych w poddaszu" – bez wskazania ilości powstałych mieszkań. Decyzja ta nie określa warunku, aby rozkład pomieszczeń mieszkalnych miał być kontynuacją pomieszczeń zlokalizowanych na drugiej kondygnacji nieruchomości. Nie mógł zostać uwzględniony zarzut, że organ drugiej instancji nie zbadał, czy możliwe jest zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenie pozwolenia na budowę w oparciu o ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 31 sierpnia 2009 r., z uwagi na upływ 10 lat od jej wydania i 14 lat od dnia złożenia wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Rzeczywiście, zgodnie z art.32 ust.4 pkt 1) prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważyć jednakże należy, że na podstawie art.42 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określała m.in. okres ważności decyzji. W nowej ustawie z dnia 27 marca 2003 r. zrezygnowano z tego wymogu. Oznacza to, że decyzja o warunkach zabudowy nie traci już ważności na skutek upływu czasu. Dlatego też warunek "ważności decyzji o warunkach zabudowy" z art.32 ust.4 pkt 1) prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że w obrocie prawnym istnieje ostateczna i skuteczna decyzja o warunkach zabudowy, przy czym nie wydana została decyzja z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani też nie wstrzymana została wykonalność decyzji o warunkach zabudowy. Materiał dowodowy sprawy nie potwierdził również zarzutu naruszenia § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wobec zaniechania przeprowadzenia wymaganej przepisem ekspertyzy. Stosownie do przepisu § 206 ust.2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana sposobu użytkowania budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Stwierdzić zatem należy, że projekt budowlany na stronie 62 zawiera ekspertyzę konstrukcyjną, a na stronie 102 – opracowanie określające geotechniczne warunki posadowienia, co spełnia wymogi z § 206 rozporządzenia. Ponieważ sąd nie jest związany zarzutami skargi, mimo ich bezzasadności, kontrolując legalność zaskarżonych decyzji z urzędu, stwierdził, że wydane zostały z naruszeniem, art.33 ust.1, art.34 ust.3 pkt 1) oraz art.35 ust.1 pkt 2) i pkt 3) oraz 35 ust.3 prawa budowanego. Dlatego też , na podstawie art.145 § 1 ust.1 lit a) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.