II SA/Kr 1416/15

Kraków, dnia 25 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 września 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 7 października 2015 r. M. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 września 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 25 marca 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (kategoria obiektu I) wraz z urządzeniami budowlanymi (studnia wraz z instalacją wodociągową, zbiornik szczelny wraz z kanalizacją, miejsca postojowe, miejsce gromadzenia odpadków stałych) na działce nr ewid. [...] położonej w K. oraz zjazdu z drogi gminnej – działka nr [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. Podniesiono, że obecnie inwestor przystąpić może do kontynuowania robót budowlanych. Jeśli nie zostanie wstrzymana wykonalność zaskarżonej decyzji i inwestor przeprowadzi rozbiórkę fragmentu fundamentów oraz będzie kontynuował budowę w oparciu o wydane mu pozwolenie na budowę dojdzie do sytuacji w której zrealizowany zostanie budynek wbrew bezwzględnie obowiązującym przepisom ustawy Prawo budowlane. Ponadto realizacja projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] doprowadzi do sytuacji w której wybudowany zostanie w całości lub w części budynek niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wstrzymania wykonania aktu administracyjnego nie mogą uzasadniać zarzuty, dotyczące jego prawidłowości i zgodności z prawem. Jak słusznie wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 listopada 2012r., sygn. akt II OSK 590/12). Odwołanie się do zarzutów stawianych decyzji na wstępnym etapie sprawy sądowoadministracyjnej jest niecelowe, przedwczesne, bowiem zasadność zarzutów skargi może zostać poddana ocenie wyłącznie przy merytorycznym rozpoznaniu samej skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2012r., sygn. akt I GZ 106/12). Nie mogły zatem odnieść skutku argumenty, dotyczące tego, iż organy prowadziły postępowanie w złym trybie, ani też zarzuty dotyczące wydania zaskarżonej decyzji wbrew przepisom Prawa budowlanego czy niezgodności decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Te kwestie bowiem dotyczą istoty sprawy, tj. prawidłowości zaskarżonej decyzji i nie mogą podlegać badaniu na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Trzeba też zauważyć, że wstrzymanie wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz wydającej pozwolenie na budowę należy traktować w sposób wyjątkowy, a oceniając okoliczności powołane we wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji pamiętać należy o tym jakie konsekwencje takie wstrzymanie będzie miało dla inwestora (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 października 2014r., sygn. akt II OZ 1004/14). Dodatkowo to jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2015r., sygn. akt II FZ 542/15). W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, aby wykonanie decyzji mogło wyrządzić znaczną szkodę. Z powołanego we wniosku faktu konieczności rozbiórki fragmentu obiektu budowlanego skarżący nie wyprowadził żadnego wniosku, który miałby przekonać Sąd o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w żaden sposób nie rozbudował swojej argumentacji w tym zakresie, nie przedstawił ponadto żadnych dokumentów, mogących potwierdzać jego stanowisko. Odnosząc się do drugiej z przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a mianowicie zagrożenia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy uznać że również ona nie została zrealizowana. Wykonanie decyzji, polegające na realizacji obiektu budowlanego zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i udzielonym pozwoleniem na budowę nie stwarza skutków niemożliwych do odwrócenia. W orzecznictwie przyjmuje się, że wybudowanie obiektu budowlanego nie wywołuje skutku o charakterze nieodwracalnym w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2012r., sygn. akt II OSK 1992/12). Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 P.p.s.a.