II SA/Kr 1417/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Renata Czeluśniak Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2011 r. sprawy ze skargi A.T. , K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 października 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji I. oddala skargę A.T. II. umarza postępowanie wywołane skargą K.P. , III. zwraca skarżącej K.P. kwotę 10 zł (słownie dziesięciu złotych) tytułem wpisu od skargi. Decyzją dnia [...] listopada 1994 r. Wójt Gminy K.- L. działając na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 30 póz. 127 z 1991 r. tekst jednolity) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku H.K. zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej nr 1, objętej księgą wieczystą nr KW [...] o powierzchni 0.29 ha na działki nr 2, 3 , 4 . W uzasadnieniu decyzji podano, że projekt podziału wymienionej nieruchomości został sporządzony zgodnie z informacją o terenie wydaną przez inspektora do spraw budownictwa w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. –L. zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy K. nr [...] z dnia 28 kwietnia 1994 r. Wobec niezaskarżenia tej decyzji z dniem 28 grudnia 1994 r. stała się ona ostateczna. Pismami z dnia 3 marca 2003 r. oraz 19 marca 2003 r. A.T. oraz K.P. , wystąpiły do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. nr [...] z dnia [...] listopada 1994r. r. zatwierdzającej projekt podziału działki nr 1 położonej w K. . Jako przesłankę stwierdzenia nieważności tej decyzji wskazano na fakt nieuczestniczenia w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu. Wnioskujące zarzuciły, że nie zostały powiadomione o terminie wytyczania działek. Taki podział, dokonany poza wiedzą sąsiadów miał na celu wymuszenie przejazdu przez działki sąsiednie do wydzielonych nieruchomości. Sąsiedzi nie zgadzają się, by obecnie po ich prywatnej drodze, utworzonej z ich gruntów, dojazd mieli także właściciele działek nowoutworzonych. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 157 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji Wójta Gminy K. . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało. że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenia nieważności decyzji może nastąpić w postępowaniu wszczętym na żądanie strony lub z urzędu, jeżeli organ sam poweźmie wiadomość o wadliwości decyzji lub też zostanie wniesiony sprzeciw prokuratora bądź też, gdy uzasadnione żądanie wniosła działająca na prawach strony organizacja społeczna (art. 157 §2 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. –L. z dnia [...].11.1994 r. w sprawie zatwierdzenia projektu podziału działki nr 1 położonej w K. nie jest oparty na żadnej spośród przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Powołana we wnioskach okoliczność niebrania udziału w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu, może stanowić - w myśl postanowień art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - wyłącznie przesłankę wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Kolejną kwestią powodującą niemożność wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie na żądanie obu wnioskujących, jest okoliczność, że wniosek o stwierdzenie nieważności opisywanej decyzji może złożyć strona. Stroną posiadającą uprawnienia do złożenia przedmiotowego wniosku - zgodnie z art. 28 k.p.a. - jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Dla potraktowania podmiotu jako strony postępowania, musi zostać wykazany interes prawny tego podmiotu w rozstrzygnięciu określonej sprawy. Interes prawny występuje wtedy, gdy prawa i obowiązki dla konkretnej osoby, wynikają z obowiązującego prawa materialnego. W niniejszej sprawie, taka sytuacja nie występuje w odniesieniu do A.T. i K.P. Posiadały one w sprawie podziału działki H.K. , co najwyżej interes faktyczny, jednak występowanie tylko tego jednego elementu, nie jest wystarczającym dla uznania konkretnego podmiotu jako strony postępowania. We wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawczynie podały, że przesłanką stwierdzenia nieważności jest rażące naruszenie prawa materialnego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. oraz art. 39 ust. 5 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne). Podniosły nadto, że posiadają interes prawny, albowiem wydanie przez Urząd Gminy decyzji z dnia [...] listopada 1994 r. o podziale gruntu na działki budowlane bez dostępu do drogi publicznej, a zakładające dojazd przez nieruchomości, stanowiące własność innych osób doprowadziło do naruszenia podstawowych praw właścicielskich. Interes prawny ma tym samym oparcie w przepisach prawa materialnego a to w art. 140 k.c. oraz w przywołanych wyżej przepisach prawa geodezyjnego i kartograficznego. Gdyby wskazane przepisy zostały prawidłowo zastosowane wnioskujące mogłyby w sposób pełny i niezakłócony korzystać ze swej własności. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] października 2003 r., znak: [...] utrzymało swą poprzednią decyzję w mocy. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. następuje z powodu niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. W rozpatrywanej sprawie zaistniała niedopuszczalność wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych, tj. żądanie zostało wniesione przez osoby nie będące stroną w sprawie. Treścią pojęcia interesu prawnego na gruncie prawa administracyjnego jest wyłącznie publiczne prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa materialnego jednostce konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym, z uwagi na fakt, iż orzeka się o nich przez wydanie decyzji administracyjnej. Cechami tego interesu jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego Treść wniosku złożonego w niniejszej sprawie uzasadnia twierdzenie, że wnioskodawczynie nie posiadają takiego indywidualnego, konkretnego, aktualnego i sprawdzalnego obiektywnie interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy K. . Treść wniosku, w zakresie wskazania charakteru interesu w stwierdzeniu nieważności opisanej powyżej decyzji, uzasadnia odmowę przyznania wnioskodawczyniom przymiotu strony w postępowaniu z uwagi na fakt, iż z samej już treści tego wniosku wynika wprost oczywisty brak po ich stronie interesu prawnego. Zgodnie z orzecznictwem dotyczącym nieobowiązującej w chwili orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. - o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (t. jedn. Dz. U. z 1991 r., Nr 30, póz. 127 z późn. zm. zwanej dalej "u.g.g."), w oparciu o której regulacje wydana została decyzja Wójta Gminy K. , o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości mógł wystąpić jej właściciel lub użytkownik wieczysty, gdyż tylko te podmioty są władne dysponować swą nieruchomością w ramach przysługującego im prawa, mają więc interes prawny, aby żądać czynności organu. Te tylko podmioty również - jako strony postępowania podziałowego - mogą żądać stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej i uczestniczyć w postępowaniu nadzorczym w tym przedmiocie. Właściciele nieruchomości przylegającej bezpośrednio do innej nieruchomości w odniesieniu, do której na wniosek jej właściciela wszczęte zostało postępowanie administracyjne o podział na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, póz. 127 z późn. zm.) nie są stronami tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Tak więc art. 10 u.g.g. ani też art. 140 k.c. nie stanowią przepisów prawa materialnego, z których wnioskujące mogłyby wywodzić istnienie po swojej stronie interesu prawnego do żądania wszczęcia postępowania nadzwyczajnego. Skoro A.T. i K.P. nie przysługuje przymiot stron w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej wydanej w postępowaniu, w którym wnioskodawczynie nie były stronami, to wszczęcie tego nadzwyczajnego postępowania było niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych. Tym samym Kolegium nie miało podstaw, by merytorycznie rozpatrywać zarzuty żądających stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż z powołanych wyżej względów merytoryczne postępowanie w tym zakresie nie mogło się toczyć. Nadto z faktu podziału nieruchomości należącej do osób trzecich nie wynika jakakolwiek możliwość ingerowania (przez strony postępowania podziałowego) w przysługujące wnioskodawczyniom prawo własności. Ta ingerencja może bowiem ewentualnie mieć miejsce na gruncie odrębnych postępowań. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożyły A.T. i K.P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2003 r. W uzasadnieniu podano, że zaskarżona decyzja jest błędna, albowiem organ niewłaściwie zinterpretował pojęcie strony postępowania administracyjnego. Nie można się bowiem zgodzić z wnioskiem, że skarżące posiadają w rozpoznawanej sprawie jedynie interes faktyczny. Wydanie decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji spowodowało daleko idącą ingerencję w prawo własności skarżących poprzez narażenie na uciążliwości związane z ustanowieniem drogi koniecznej z wniosku obecnego właściciela działki nr 4 . Gdyby przepis prawa materialnego został prawidłowo zastosowany przez organ wydający decyzję z dnia [...] listopada 1994 r. to aktualnie strona skarżąca w sposób pełny i niezakłócony mogłaby korzystać ze swojej własności zgodnie z art. 140 k.c. Zdaniem skarżących spełniają one wszystkie warunki wskazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w zaskarżonej decyzji, które warunkują posiadanie interesu prawnego. Przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz art. 140 k c. stanowią przepisy prawa materialnego, z których skarżące mogą wywodzić istnienie po swej stronie interesu prawnego. Przytoczone przez organ administracji orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego został wydane w odmiennym stanie faktycznym, a odmienność ta polega na tym, że w rozpoznanej sprawie został złożony wniosek o ustanowienie drogi koniecznej po gruncie skarżących. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze K. wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko zawarte w decyzji i wskazało, że w prowadzonym postępowaniu podziałowym, organy administracji nie miały podstaw by uwzględnić regulację przepisu art. 140 k.c. Sam tylko fakt, że na skutek dokonanego podziału prowadzone są odrębne postępowania, których przedmiotem jest ustanowienie drogi koniecznej przebiegającej przez nieruchomość skarżących nie może skutkować przyznaniem im przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej nieruchomości, do której skarżące nie miały żadnego tytułu prawnego. Kolegium wskazało, że dopiero w tekście pierwotnym ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wprowadzono przepis art. 99 w myśl którego jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej, o którym mowa w art. 93 ust. 3 wymaga ustanowienia służebności. drogowej, podziału dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostanie ona ustanowiona. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na śmierć uczestniczki H.K. . Wobec ustalenia następców prawnych zmarłej uczestniczki postanowieniem z dnia 5 września 2011 r., sygn. akt: II SA/Kr 3079/03 podjęto zawieszone postępowanie. Pismem z dnia 10 maja 2008 r. skarżąca K.P. cofnęła skargę z uwagi na bezprzedmiotowość sprawy (k. [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, póz. 1270 późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy był zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działający w oparciu o przepisy ostatnio powołanej ustawy. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi, co do zasady wiąże sąd. W rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uznania, że cofnięcie skargi przez K.P. zmierza do obejścia prawa lub też, że spowodowałoby utrzymane w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W tym stanie rzeczy sąd umorzył postępowanie sądowe orzekając, jak w punkcie drugim wyroku. Skarga A.T. nie jest zasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 157 § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (tekst jednolity z 2000 r., Nr 98, póz. 1071, dalej jako: "k.p.a.") postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu zaś odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Jak przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (A. Matan, Komentarz do ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, wyd. Lex, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. akt: II SA/ 2164/92). Stwierdzenie przez organ, że wnioskodawca nie posiada takiego kwalifikowanego interesu prawnego do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności (art. 28 k.p.a.) uprawnia do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności z przyczyn podmiotowych. Przedmiotem rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji była właśnie kwestia istnienia interesu pranego po stronie wnioskujących A.T. i K.P. do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] listopada 1994 r. w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oznaczonej nr 1 , objętej księgą wieczystą nr KW [...] o powierzchni 0.29 ha na działki nr 2 , 3, 4 . Zgodnie z art. 10 ust. 1 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w brzmieniu obowiązującym w dniu 21 listopada 1994 r. (tekst jednolity z 1991 r., Nr 30, póz. 127 z późn. zm.) podział nieruchomości może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a następuje na podstawie decyzji rejonowego organu rządowej administracji ogólnej, zatwierdzającej projekt podziału. W przepisach powołanej ustawy brak było regulacji szczególnej, określającej krąg osób legitymowanych do udziału w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego w charakterze jego stron. Ustalenie stron tego postępowania odbywało się zatem w oparciu o przepisy ogólne, tj. art. 28 k.p.a. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istota postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości w zestawieniu z przytoczoną wyżej regulacją art. 28 k.p.a. powodowała, że za stronę takiego postępowania mógł być uznany jedynie właściciel (użytkownik wieczysty) podlegającej podziałowi nieruchomości. Skoro bowiem podział nieruchomości był przejawem wykonywania praw związanych z własnością a jednocześnie w żaden sposób nie oddziaływał na podlegające ochronie z mocy przepisów prawa materialnego interesy i prawa osób trzecich powszechnie przyjmowano, że jedynie właściciel nieruchomości dzielonej był stroną postępowania działowego. Interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie można natomiast wyprowadzić z tytułu prawa własności, użytkowania wieczystego czy też innego rodzaju praw do działek sąsiednich. Taki też pogląd utrwalił się w orzecznictwie sądowo - administracyjnym (por. w szczególności: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 1999 r., sygn. akt: l SA 1608/98, wyrok NSA z dnia 3 września 1999 r., sygn. akt: II SA/Wr 933/98, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 1997 r., sygn. akt: SA/Gd 3467/95). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżące nie są właścicielkami nieruchomości, która podlegała podziałowi. W świetle powołanych wyżej poglądów ten już tylko fakt uniemożliwia przyznanie skarżącej statusu strony w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział. Dodać należy, że w stanie prawnym obowiązującym w chwili orzekania przez organy w sprawie podziału w niniejszej sprawie - brak było podstaw, by już w postępowaniu działowym przesądzać kwestią dostępu wszystkich wydzielanych działek do drogi publicznej. Organy administracji orzekające w sprawie podziału działki H.K. nie czyniły zatem przedmiotem swych rozważań żadnych innych kwestii i zagadnień poza zatwierdzeniem podziału należącej do ostatnio wymienionej działki. Z tego powodu o istnieniu interesu prawnego skarżącej nie przesądza akcentowana przez nią konieczność zapewnienia nowowydzielonym działkom dostępu do drogi. Zagadnienie to nie było przedmiotem orzekania przez organy w sprawie administracyjnej rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] listopada 1994 r. Słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że modyfikacja stanu prawnego, polegająca na nakazie uwzględniania dostępu nowopowstałych działek do drogi publicznej już w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału działek nastąpiła dopiero ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Status A.T. jako strony omawianego postępowania nie mógł być także wywodzony z tego, że to miedzy innymi przez jej działkę przebiegać miała służebność drogi koniecznej zapewniająca nowo powstałej działce nr 4 dostęp do drogi publicznej. Naniesiony na dołączonej do akt sprawy mapie uzupełniającej projekt służebności przejazdu jest jedynie propozycją. Taki jej przebieg nie był przedmiotem konkretyzacji praw i obowiązków stron postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu podziału. Proponowany przebieg odzwierciedlał zatem hipotetyczne jedynie umiejscowienie szlaku służebnego. Nie miał bezpośredniego wpływu na rzeczywiste jego położenie. Zaznaczona na wspomnianej mapie linia nie oznaczała zatem naruszenia, czy nawet zagrożenia praw właścicielskich właścicieli poszczególnych działek sąsiadujących z nieruchomością dzieloną. O trasie rzeczywistego przebiegu drogi miałby dopiero ewentualnie w nieokreślonej bliżej przyszłości rozstrzygnąć sąd powszechny w sprawie o ustanowienie służebności. Zainicjowanie postępowania w tym przedmiocie zależne było od woli właściciela nowopowstałych działek. Przy tym nie w każdym przypadku żądanie ustanowienia służebności gruntowej musi zostać uwzględnione, jak również służebny szlak może zostać wytyczony odmiennie od zgłoszonego w tym zakresie żądania. Możliwe byłoby bowiem przeprowadzenie takiego szlaku z pominięciem działki skarżącej, na co wskazuje usytuowanie jej nieruchomości względem nowoutworzonej działki nr 4 . Z tych powodów prawidłowe jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zawarte w zaskarżonej decyzji, że A.T. nie miała statusu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu mającym za swój przedmiot podział działki nr,1 . Skargę A.T. j należało zatem oddalić, o czym orzeczono w punkcie l sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania sąd orzekł na zasadzie art. 232 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od cofniętego pisma. Na sumę kosztów w rozpoznawanej sprawie złożyła się kwota 10 zł uiszczona przez skarżącą tytułem wpisu od skargi (k. [...]), zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej (Dz. U. z 1995 r., Nr 117, Póz. 563).