II SA/Kr 1417/18

Dnia 15 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2012 r., Nr LXIII/898/2012 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tyniec-Osiedle" postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu M. W. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kwoty uiszczonego wpisu. Skarżący M. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2012 r., Nr LXIII/898/2012 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tyniec-Osiedle". W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pomimo braku aktualnie takiego obowiązku wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Zaznaczono jednak, że organ nie odniósł się do wezwania skarżącego, ani też nie usunął naruszenia, w związku z czym – zdaniem skarżącego – skarga stała się konieczna i może być wniesiona w każdym czasie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, w tym m.in. czy dochowano terminu oraz czy spełnione zostały przewidziane prawem wymogi formalne do jej wniesienia. W tym zakresie podstawowe znaczenie ma zatem prawidłowe określenie podstawy prawnej wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz przedmiotu sprawowanej przez ten sąd kontroli, którym w rozpoznawanej sprawie jest podjęta w dniu 19 grudnia 2012 r. uchwała Rady Miasta Krakowa Nr LXIII/898/2012 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tyniec-Osiedle". Podstawą prawną do wniesienia przedmiotowej skargi na ww. uchwałę stanowiącą akt prawa miejscowego jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 994 z późn. zm. – dalej jako: u.s.g.). Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że z dniem 1 czerwca 2017 r. na podstawie art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935 – dalej jako: ustawa nowelizująca), ustawodawca dokonał zmiany brzmienia przywołanego powyżej przepisu, znosząc tym samym obowiązek uprzedniego bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Niemniej jednak zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą oraz przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy nowelizującej). Oznacza to zatem, że w przypadku uchwał podjętych przed dniem 1 czerwca 2017 r. zastosowanie znajdują przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Tym samym, w kontekście zastosowania przepisów intertemporalnych znaczenie ma data podjęcia zaskarżonej uchwały przez organ stanowiący gminy, a nie data jej wejścia w życie, czy też data wniesienia skargi do sądu, gdyż to właśnie od daty wydania określonego aktu ustawodawca uzależnił zastosowanie nowych regulacji prawnych we wskazanym powyżej zakresie. Wobec powyższego stwierdzić należy, że jeżeli zaskarżona uchwała Rady Miasta Krakowa została podjęta w dniu 19 grudnia 2012 r., to w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą art. 53 p.p.s.a. i art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu dotychczasowym (sprzed nowelizacji). Zgodnie z treścią ostatniego z przywołanych przepisów każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jej poprzedzenie wezwaniem organu gminy, który wydał kwestionowaną uchwałę, do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Dopiero bowiem bezskuteczność takiego wezwania umożliwia zaskarżenie uchwały podjętej przed dniem 1 czerwca 2017 r. do sądu administracyjnego. Tym samym za niezasadne należało uznać stanowisko skarżącego, iż w aktualnym stanie prawnym nie istniała konieczność uprzedniego wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Podobnie też za nieznajdujące oparcia w przepisach prawa mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie należało uznać twierdzenie skarżącego, jakoby skarga ta mogła zostać wniesiona w każdym czasie. Wymaga bowiem podkreślenia, że zgodnie z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji – mającego zastosowanie w przedmiotowej sprawie na podstawie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, LEX nr 260435) – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Tym samym bieg terminu do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę został uzależniony od uprzedniego wystąpienia do Rady Miasta Krakowa z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Mając zatem na uwadze powyższe wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 12 lipca 2018 r. (data prezentaty na dokumencie – k. 29 akt sądowych) złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W terminie 60 dni od tej daty, tj. do dnia 10 września 2018 r. nie uzyskał on odpowiedzi organu na powyższe wezwanie. Tym samym wobec treści art. 53 § 2 in fine p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji, przyjąć należy, iż termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę do sądu administracyjnego upłynął z dniem 10 września 2018 r. Tymczasem jak wynika z pierwszej strony nadesłanej skargi, została ona opatrzona datą 10 września 2018 r., natomiast do organu wpłynęła w dniu 21 września 2018 r. (data prezentaty). Zaznaczyć w tym miejscu należy, że pomimo wezwania, organ nie nadesłał koperty, w której została nadana skarga, jak również nie przesądził, czy została ona wniesiona osobiście. Okoliczność ta nie uniemożliwiała jednak dokonania oceny terminowości wniesionej skargi, gdyż już z treści dołączonych do skargi załączników wynika, iż została ona wniesiona z uchybieniem terminu, tj. po dniu 10 września 2018 r. W tym zakresie wskazać m.in. należy, że na potwierdzeniu uiszczenia wpisu sądowego (k. 15 akt sądowych) widnieje adnotacja pełnomocnika skarżącego z dnia 18 września 2018 r., natomiast wydruk z elektronicznej księgi wieczystej uwidacznia stan z dnia 20 września 2018 r. (k. 16-20 akt sądowych). Skoro zatem – jak zostało to wyżej wskazane – dokumenty te zostały załączone do przedmiotowej skargi, to tym samym skarga ta musiała zostać wniesiona co najmniej w dniu 20 września 2018 r., a więc po upływie terminu, tj. po dniu 10 września 2018 r. Dlatego też należało uznać, że przedmiotowa skarga – jako wniesiona po upływie terminu – podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. W przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 in principio i § 2 p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji postanowienia.