II SA/Kr 143/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : WSA Barbara Pasternak AWSA Wojciech Jakimowicz (spr) Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi H. G., T. G. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2004r., Nr [...] w części obejmującej § 61 w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 61 Na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 kwietnia 1998 r., Nr CXIV/1025/98 przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 14 czerwca 2002 r. do dnia 12 lipca 2002 r. W ustawowym terminie w pismach z dnia [...] lipca 2002 r. i z dnia [...] lipca 2002 r. zarzut do w/w projektu wnieśli H. i T. G. - współwłaściciele działki nr [...] obręb [...] w K., wskazując na zagrożenia deformacją nieciągłą podłoża i budynku składających zarzut przez ustalenia przyjęte w przedmiotowym projekcie planu, dotyczące wykonania tunelu metodą górniczą na odcinku między ul. [...], ul. [...] i ul. [...]. Podniesiono w piśmie z dnia [...] lipca 2002 r., że odcinek wskazanego wyżej terenu o długości około 150m stanowi kilkupiętrowe czoło stoku masywu [...] o przewyższeniu między poziomem ul. [...] "około 209m, a około 230m". Dla przedmiotowego terenu opracowano szereg opinii podlegających rygorom naukowym. Wszystkie opinie są zgodne, że teren ten narażony jest na zjawiska osuwiskowe i sufozyjne z uwagi na nachylenie stoku oraz charakter utworów geologicznych. Skomplikowana budowa geologiczna, zróżnicowane parametry fizyko-mechaniczne gruntów zbudowanych ze skalistych i trzeciorzędowych iłów pokrytych utworami lessowymi oraz morfologia, kwalifikują teren ten jako posiadający "skomplikowane warunki gruntowe". Ponadto pomiędzy ul. [...], a północnym stokiem [...] występuje strefa uskokowa o przebiegu wschód-zachód. We wszystkich opiniach położony jest również nacisk na możliwości zakłócenia w stanie wód gruntowych zabudową jednorodzinną. Teren północnego stoku [...] przylegający do ul. [...] w zgodnych opiniach zalicza się do niebudowlanych. Zgodnie z opinią prof. dr hab. A. Ś. "na tym terenie występuje zjawisko spełzywania gruntów na stoku i obecność płytkich poziomów wody gruntowej. Wykonywanie wcięć gruntu pod zabudowę i drogi dojazdowe może uruchomić nieodwracalne procesy osuwiskowe i zmienić w sposób niekorzystny warunki wodne". Składający zarzut podnoszą, że proces destabilizacji stosunków wodnych i najwyższego stopnia degradacja terenu uroczyska [...] została rozpoczęta w 1999 r. i obecnie trwa w dalszym ciągu. Na odcinku około 160m na terenie położonym po południowej stronie ul. [...] w trakcie budowy domów mieszkalnych na działce nr [...], [...], [...] dokonano zdecydowanej zmiany w rzeźbie i układzie .przestrzennym terenu. Wgłębne ingerencje w podłożu przedmiotowego terenu polegające na zdejmowaniu warstwy nakładu o miąższości około 3m i dokonywanie obniżeń znacznych połaci na głębokości około 6m powodują zaburzenia stosunków wodnych, zmieniające poziom wód gruntowych wpływają na podłoże obiektów budowlanych jeszcze bez wpływu ewentualnego procesu górniczego. Sygnalizowane dla tego terenu zjawiska sufozji mechanicznej może grozić ewentualnie dużym promieniem zasięgu wpływów na podłoża obiektów budowlanych i powierzchni terenu. Każdy przepływ wód gruntowych oddziałuje mechanicznie na szkielet gruntowy i wywiera wpływ na zachowanie się gruntu w procesie obciążenia. W ocenie składających zarzut każdy proces górniczy, a szczególnie projektowany w opisanym terenie winien być poprzedzony opracowaniem prognozy deformacji powierzchni terenu ewentualnie wywołanej tym procesem. Zjawisko sufozji mechanicznej i zaburzenia poziomu wód gruntowych są przesłankami do przewidywania w tym obszarze możliwości wystąpienia deformacji nie ciągłych. Cechy deformacji nie ciągłych w znacznym stopniu ograniczają możliwości ochrony obiektów posadowionych na terenach zagrożonych ich powstaniem. Stąd opracowanie prognozy deformacji powierzchni przedmiotowego terenu wywołanej projektowanym wykonaniem tunelu w określonych warunkach jest nieodzowne. Nie do przyjęcia jest gołosłowne twierdzenie, że wykonanie przedmiotowego tunelu nie wywrze żadnego wpływu na powierzchnię nad i w sąsiedztwie trasy. Podniesiono, że relaksacja naprężeń wywołanych ciśnieniem statycznym i eksploatacyjnym w trakcie drążenia tunelu o złożonej tarczy, oraz dyssypacja części energii manifestują się odkształceniami, które są funkcją czasu i to często bardzo długiego ujawnionego na powierzchni. Pod dnem [...] tunel ma przebiegać na głębokości około 10m, a pod ul. [...] na głębokości zaledwie kilkunastu metrów, w terenie sufozyjnym i w zmieniających się poziomach wód gruntowych. Lekceważenie przez projektantów bezpośredniego wpływu planowanego zamierzenia górniczego na powierzchnię nie może również być odniesione do wpływów pośrednich, do jakich właśnie należą deformacje nieciągłe. Składający zarzut podkreślają, że sufozja może wywoływać wtórne zjawiska hydrogeologiczne. Rozeznać należy zarówno hydrauliczne jak geometryczne kryteria możliwości rozwinięcia się sufozji. W trakcie drążenia tunelu może nastąpić zmiana warunków hydrogeologicznych w górotworze powodując zmianę wartości spadku hydraulicznego, a tym samym zmianę mocy filtracji i uruchomienie procesu sufozyjnego. Intensywność sufozji zależy od mocy filtracji. Zdewastowanie rzeźby i układu przestrzennego przedmiotowych terenów wywołało zaburzenia stosunków wodnych, a planowane wykonanie tunelu w tych warunkach zmieni poziom wód gruntowych co będzie miało wpływ na właściwości podłoża i obiekty budowlane nawet w znacznej odległości od trasy wyrobiska. Szkodliwymi dla obiektów budowlanych są zmiany poziomu wód gruntowych na właściwości podłoża i obiektów budowlanych szczególnie położonych po północnej stronie sięgacza ul. [...] i ul. [...]. W tym stanie rzeczy, bez przeprowadzenia konkretnych badań w zakresie przedmiotowych prognoz, realizacja projektowanego tą trasą zamierzenia górniczego jest nie do zaakceptowania. W piśmie z dnia [...] lipca 2002 r. wskazano, że według informacji uzyskanych w trakcie publicznego wglądu w przedmiotowy projekt, linie ciągłe (cienkie) "wokół obrysu" ul. [...] na całej jej długości od ul. [...] do południowej granicy dz. nr [...], zarys drogi przy południowej granicy dz. Nr: [...], [...], [...], [...] oraz "wokół" "przewiązki" ul. [...] mają być "tylko liniami rozgraniczającymi". Wskazano, że zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu określa "linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali". Podniesiono, że przedmiotowe linie rozgraniczające wyznaczone na mapie w skali 1:1000 nie respektując prywatnych własności nieruchomości sugerują zamiar wykonania w ul. [...] na południe do "nikąd" ośmiometrowej szerokości drogi podobnie jak równoległy do "przewiązki" ul. [...] "ciąg" przy południowej granicy dz. nr [...] ,[...], [...], [...]. Ponadto projektant przewidując poszerzenie "przewiązki" ul. [...] nie liczy się z istniejącym stanem prawnym, a także wyrokami Sądu Rejonowego, , zarządzeniem tymczasowym z dnia [...] czerwca 2002 r. Sądu Rejonowego oraz z szeregiem opinii podlegających rygorom naukowym. Wskazano, że natężenie ruchu pojazdów i pieszych w ul. [...] limituje jej dolny odcinek od ul. [...]. Ul. [...] jest "ślepym" ciągiem pieszo-jezdnym w jej dolnym odcinku o spadku powyżej 16%, miejscami o szerokości 2,5 m. Nieodpowiednie pobocze drogi (skarpa), brak wydzielonego ciągu dla pieszych, zła widoczność na zasłoniętym ostrym zakręcie stwarza niebezpieczeństwo dla jej użytkowników. Wydanie pozwoleń na budowy po południowej stronie "przewiązki" zwiększyło niebezpieczeństwo dla wszystkich jej użytkowników przez dopuszczenie do ruchu na dolnym odcinku ul. [...] zwiększonej liczby samochodów. Naruszono tym ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. nr 10 poz. 46), ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. nr 89 poz. 414). W ocenie składających zarzut wszelkie próby poprawy opisanej sytuacji przez kombinacje z poszerzeniem dróg w górnych odcinkach lub co gorzej zwiększanie natężenia ruchu jest bezsensowne. Ruch samochodów nie może być zwiększany na przedmiotowym odcinku. Z dolnego odcinka ul. [...] korzysta permanentnie kilkudziesięciu pieszych z zachodniej części ul. [...], z "przewiązki" ul. [...] i z samej ul. [...] nie licząc spacerowiczów z uwagi na dojście do przystanków 4 linii autobusowych w obu kierunkach ul. [...]. Pomijając interes prawny mieszkańców wynikający z tytułu własności nieruchomości czy posiadania, nie można naruszać ich uprawnień do korzystania z przedmiotowego odcinka drogi w sposób względnie bezpieczny stwarzając zwiększenie zagrożenia wszystkich użytkowników poprzez zwiększenie natężenia ruchu. Ponadto pozostawienie terenu na zachód od "sięgacza" ul. [...] jako 1R/M4 w świetle będących w obiegu urzędowym opinii w tym z dnia [...] kwietnia 2002 r. UM Krakowa, Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska jest nieporozumieniem. W opinii tej jednoznacznymi są cytaty: "absolutnie nie wyrażamy zgody na jego zabudowę" ([...]), "teren północnego stoku [...] przylegający do ul. [...] zaliczyć należy do niebudowlanych". W ocenie składających zarzut prace projektowe nad przedmiotowym planem zagospodarowania przestrzennego winny uwzględniać opinie: Dyrekcji Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych, Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, Fundacji Miejski Park i Ogród Zoologiczny oraz liczyć się z opiniami: prof. J. B., prof. A. Ś., Ośrodka Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Głównego Geologa Wojewódzkiego, Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego. Rada Miasta Krakowa w § 61 uchwały z dnia 7 października 2004 r, Nr [...] odrzuciła powyższy zarzut. Uzasadnienie tej uchwały zostało podzielone na "faktyczne" i "prawne". W części obejmującej uzasadnienie faktyczne w pierwszej kolejności wskazano, że zarzut wniesiony przez H. i T. G. został szczegółowo zbadany przez Zarząd Miasta w oparciu o materiał dowodowy, który stanowiły: dokumenty formalno-prawne obrazujące przebieg procesu planistycznego (Uchwała Rady Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania planu, komunikaty, obwieszczenia i zawiadomienia, wnioski zgłoszone do planu, opinie i uzgodnienia dotyczące projektu planu, zgłoszone zarzuty i protesty, informacja o zbadaniu spójności rozwiązań projektu z polityką przestrzenną Miasta określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa), dowodowe materiały merytoryczne (materiały analityczne stanu istniejącego i występujących uwarunkowań, koncepcja planu, projekt planu oraz prognoza wpływu ustaleń planu na środowisko, ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa zatwierdzonego Uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r., obowiązującego do dnia 1 stycznia 2003 r.) oraz obowiązujące przepisy szczególne mające wpływ na przyjęte rozwiązania. Wskazano również, że Miasto Kraków przystąpiło do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w oparciu o Uchwałę Nr CXIV/1025/98 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 kwietnia 1998 r. określającą zasięg opracowania planu oraz ogólną problematykę opracowania. Sporządzony projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony z właściwymi organami, a następnie wyłożony do publicznego wglądu. Wniesione zarzuty zostały rozpatrzone przez Zarząd Miasta a wśród nich zarzut H. i T. G. dotyczący ustaleń przyjętych w planie naruszających interes prawny - drogi dojazdowej (ul. [...]), jej szerokości oraz terenu w rejonie ul. [...] oznaczonego symbolem 1R/M4, a także ustaleń przyjętych w planie powodujących zakłócenia w stanie wód gruntowych, dewastację rzeźby i układu przestrzennego oraz wykonania tunelu metodą górniczą co zagraża deformacją podłoża (wniosek o przeprowadzenie badań). W/w zarzuty zostały złożone w dwóch pismach. Zarząd Miasta działając w ramach kompetencji przyznanej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym rozpatrzył zarzut i postanowił o jego nieuwzględnieniu, i stosownie do ustawowych wymogów skierował go do ostatecznego rozstrzygnięcia przez Radę Miasta Krakowa. Rada Miasta Krakowa rozpatrując treść nieuwzględnionej części zarzutu wzięła pod uwagę kilka okoliczności. Wskazano, że: - projekt planu określa lokalizację działki nr [...] obr. [...] w obszarze przeznaczonym na budownictwo mieszkaniowe oznaczone symbolem 19 M4, - w obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa zatwierdzonym Uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994r., przedmiotowy teren położony był w obszarze mieszkaniowym o intensywności zabudowy do 0,4 (M4), - problem niekwestionowanej konieczności realizacji powiązań międzydzielnicowych po zachodniej stronie miasta dla odciążenia z ruchów tranzytowych Alei 3 Wieszczy stanowi przedmiot dyskusji od 1977 r. tj. tworzenia planu ogólnego Krakowskiego Zespołu Miejskiego. Dyskusjom tym towarzyszy rozpoznanie uwarunkowań oraz wypowiedzi ekspertów, w tym z zakresu geologiczno-inżynierskiego i szeroko pojętej problematyki ekologicznej. Pojawienie się w planie z roku 1994 wariantu B dla przebiegu tzw. tunelu długiego (w stosunku do rozwiązań w poprzednich planach) stanowiło efekt szerokiej dyskusji specjalistów, w którym przeważyły, argumentacje ekologiczne, poparte wystąpieniami pisemnymi mieszkańców rejonu Woli Justowskiej (pozostawienie dwóch wariantów w planie z 1994 r. było spowodowane niedokończeniem dyskusji na etapie uchwalania planu i obligacji dokonania tych rozstrzygnięć przez Radę Miasta następnej kadencji). W wyniku przeprowadzonych ponownych szerokich dyskusji z udziałem specjalistów i społeczeństwa w roku 1998 Rada Miasta Krakowa podjęła dwie uchwały w przedmiotowej sprawie. Pierwsza dotyczyła wyboru wariantu dla przebiegu Trasy (przyjęto wariant "B" jako rozwiązanie optymalne z uwagi na konieczność minimalizacji kolizji z istniejącym magistralnym uzbrojeniem podziemnym), druga przystąpienia do opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej dla uporządkowania sytuacji prawnej. Kwestionowanie rozstrzygnięć Rady Miasta w przedmiotowej sprawie (w tym wybranego wariantu Trasy) nie może skutkować uwzględnieniem zarzutów składanych do planu. Konsekwencją prawną ich uwzględnienia byłaby bowiem konieczność zmiany uchwały Rady Miasta Krakowa Nr CXIV/1024/98 z dnia 22 kwietnia 1998 r. w sprawie wyboru wariantu przebiegu Trasy Zwierzynieckiej, - przytoczone w zarzucie argumentacje nie są poparte szczegółowymi badaniami. Stwierdzenie skali zagrożeń oraz stosowania odpowiednich zabezpieczeń przed spalinami i hałasem dla terenów położonych w bezpośrednim otoczeniu jest zagadnieniem technicznym do rozwiązania na etapie projektowania i realizacji inwestycji. Zagadnienia te zgodnie z przepisami będą ujęte m.in. w "raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko", - nie znajduje również potwierdzenia w stanie faktycznym zastrzeżenie dotyczące ul. [...]. W projekcie wydzielono liniami rozgraniczającymi tylko ulice projektowane oraz ważniejsze ulice dojazdowe stanowiące z innymi ulicami układ sieciowy rozprowadzający. Natomiast zaznaczenie nieobligatoryjnymi liniami istniejących i projektowanych ulic, podziałów wtórnych działek i proponowanych lokalizacji budynków, stanowi spełnienie problematyki w zakresie kompozycji przestrzennej, potwierdza możliwości zapewnienia dostępności poszczególnych działek oraz pośrednio uzyskanie proponowanych wskaźników intensywności określonych w planie, - rozpatrując zarzut w nawiązaniu do całości rozstrzygnięć planistycznych w przedmiotowym obszarze oraz możliwości wprowadzenia korekty satysfakcjonującej składających zarzut uznano, że powyższe rozstrzygnięcie jest rozwiązaniem prawidłowym służącym zasadniczemu celowi, jakim jest zachowanie ładu przestrzennego i jest zgodne z polityką przestrzenną utrzymywaną dla tego terenu w kolejnych dokumentach planistycznych oraz w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, - złożony zarzut został również rozpatrzony w kontekście relacji interesu prawnego właścicieli, wynikającego z prawa własności terenu i interesu publicznego, jakim jest rozwój sieci drogowej w mieście. W świetle złożonego zarzutu konflikt interesu właściciela z interesem publicznym jest w pierwszym rzędzie konfliktem z powszechnie obowiązującym prawem, które jest nadrzędne w stosunku do tworzonego prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, - w odniesieniu do części zarzutu dotyczącego terenu oznaczonego symbolem 1R/M4 ze względu na jego położenie poza obszarem planu ustosunkowanie nastąpi na etapie rozpatrywania zarzutów i protestów dotyczących planu obszaru "Strzelnica". Wymienione wyżej okoliczności wpływają w ocenie organu planistycznego na brak podstaw do uwzględnienia przez Radę Miasta Krakowa zarzutu. W uzasadnieniu prawnym uchwały o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez H. i T. G. wskazano, że generalną podstawą prawną odrzucenia złożonego zarzutu (w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717) jest przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) stanowiący, że "o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne". Przepis ten zobowiązuje radę gminy do rozpatrzenia zarzutu, nie obliguje natomiast rady do jego uwzględnienia. Rada gminy ma więc prawo do odrzucenia zarzutu, a tym samym naruszenia w przypadkach uznanych za konieczne interesu prawnego zainteresowanej osoby, jeżeli takim rozstrzygnięciem nie narusza prawa. Z uwagi na opisany wcześniej stan faktyczny Rada uznała, że w rozważanym przypadku istnieją przesłanki merytoryczne przemawiające za odrzuceniem zarzutu, co wprawdzie powoduje naruszenie interesu prawnego właściciela, ale nie stwarza stanu naruszenia prawa taką decyzją. W omawianym przypadku naruszenie interesu prawnego można określić jako brak możliwości zagospodarowania nieruchomości w sposób oczekiwany przez właściciela. Projekt planu nie tworzy dodatkowych nowych ograniczeń w zakresie sposobu wykonywania prawa własności. Podkreślono także, iż plan miejscowy kształtuje wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) - może więc wprowadzać ograniczenia w tym zakresie, jeżeli tak jak w rozpatrywanym przypadku zachodzi niesprzeczność takich rozstrzygnięć z Konstytucją RP, kodeksem cywilnym oraz innymi ustawami. Poprzez opis stanu faktycznego i prawnego oraz związków między nimi wykazano, że ograniczenia dla sposobu zagospodarowania działek wynikające z odrzucenia przedmiotowego zarzutu, chociaż naruszają interes prawny właściciela, nie powodują stanu naruszenia prawa, mogą zatem być skutecznie wprowadzone do ustaleń planu. Rada Miasta Krakowa odrzucając zarzut nie działała zatem w sposób dowolny ani nie nadużyła przysługującego jej na mocy przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "władztwa planistycznego". Organ planistyczny zaznaczył ponadto, że rozważana była również ewentualność uwzględnienia przedmiotowego zarzutu. Uznano jednak, że skutki uwzględnienia zarzutu wiązałyby się z przekreśleniem celu, dla którego postanowiono o potrzebie sporządzenia planu, w związku z czym zarzutu nie można uwzględnić. Podniesiono wreszcie, że sposób rozstrzygnięcia zarzutu znajduje także uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), które wśród wielu zadań własnych gminy wyliczają sprawy ładu przestrzennego (art. 7 ust. 1 pkt 1), a sprawy ładu przestrzennego oraz sprawy terenów rekreacyjnych (art. 7 ust. 1 pkt 1 i 10), zaś jednym z podstawowych sposobów realizacji tego zadania jest sporządzanie i uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 nakazującego uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego, urbanistyki, walorów krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi. Zaznaczono, że Rada Miasta Krakowa rozważała sposób rozstrzygnięcia zarzutu także i w aspekcie wymogów wynikających z pkt 5 cyt. przepisu, który mówi o walorach ekonomicznych przestrzeni i prawie własności oraz art. 3 ustawy stanowiącego, że "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny". W ustawowym terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2004 r., Nr [...] w części odrzucającej wskazane wyżej zarzuty (§ 61) złożyli H. i T. G. wnioskując o uchylenie uchwały do czasu opracowania "pozytywnej" prognozy deformacji powierzchni terenu i podłoża obiektów budowlanych ewentualnie wywołanych projektowanym wykonaniem tunelu. Skarżący zarzucają uchwale błąd w ustaleniach faktycznych i prawnych poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia enigmatyczny, fikcyjny materiał dowodowy oraz ogólnikowość sformułowań użytych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wskazują na naruszanie norm prawnych zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr 58 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r. Zdaniem skarżących plan ten utracił moc z dniem 1 stycznia 2004 r., a wynika to z treści art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym oraz znajduje potwierdzenie w stanowisku WSA w Warszawie przedstawionym w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2004 r., sygn. akt IV SA 1076/03. Wyrok ten z mocy art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wobec nierespektowania tego wyroku przez organy administracji skarżący wnieśli o dokonanie przez sąd wykładni tego wyroku. Skarżący podnoszą, iż nie znajduje żadnego uzasadnienia przeznaczenie obszaru 1R/M4 jako terenów budowlanych powołując się przy tym na stanowisko prezentowane w pismach Komitetu Ochrony [...], których to pism jednak nie dołączają do skargi. Wskazują przy tym, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego teren powyższy określany jest jako zieleń leśna, co powinno skutkować wprowadzeniem do planu miejscowego przeznaczenia tego terenu pod zieleń leśną lub parkową bez możliwości zabudowy. Skarżący nie zgadzają się ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, że projekt planu nie narusza prawa własności i jest zgodny z przepisami prawa, w tym z Konstytucją. W ocenie skarżących naruszono art. 21 i 64 Konstytucji RP, art. 23 i 24 § 1 k.c. dotyczący dóbr osobistych człowieka, w tym prawa do spokojnego korzystania z mieszkania. Dobra te naruszy projektowana realizacja tunelu w sposób który skarżący opisywali w zarzucie do projektu planu. Powołano się przy tym na szereg wskazanych w skardze opinii, na które również powoływano się już na etapie składania zarzutów do projektu planu. W odpowiedzi na skargę organ planistyczny odniósł się do stanowiska skarżącego, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Podniesiono m.in., że po uchwaleniu studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwałą z dnia 16 kwietnia 2003 r., zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie z polityką przestrzenną Miasta określoną w Studium. W odniesieniu do zarzutów skargi wskazano, że nie do końca zrozumiałym wydaje się być określenie "pozytywnej prognozy deformacji" wywołanych projektowanym wykonaniem terenu. Sugeruje to bowiem żądanie wykonania takiej prognozy, która byłaby "po myśli" strony skarżącej niezależnie od jej faktycznych wyników. Wskazano, że zgodnie z procedurą planistyczną prognoza oddziaływania na środowisko do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej była wykonana i była też przedmiotem wyłożenia do publicznego wglądu. Szczegółowe badania, właściwe do wykonania na etapie przygotowania projektowania inwestycyjnego zostaną objęte raportem zaś rozstrzygnięcie w tym zakresie nastąpi w ramach postępowania w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Poddane zostaną wówczas analizie ewentualne zagrożenia a także zaproponowane zostaną rozwiązania przeciwdziałania im. Dopiero na etapie projektu realizacyjnego określić można rzeczywiste niebezpieczeństwo oraz ustalić sposoby zapobiegania mu środkami technicznymi. W odniesieniu do zarzutu przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia w uchwale o rozpatrzeniu zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej enigmatycznego i fikcyjnego materiału dowodowego podniesiono, że żaden z dowodów wymienionych w załączniku do uchwały o rozpatrzeniu zarzutów nie jest fikcyjny. Dokumenty formalno-prawne wynikające z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym są włączone do dokumentacji planistycznej. Natomiast dowodowe materiały merytoryczne, przygotowane w poszczególnych fazach projektu planu i będące ważnym elementem procedury planistycznej są zgromadzone jako materiał uzupełniający. Kompletna i pełna dokumentacja, a także materiały dowodowe nie dają podstaw do uznawania ich za enigmatyczne. Przygotowane zostały zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym przez osoby do tego uprawnione, posiadające wiedzę i doświadczenie w tym zakresie. Cytowane przez stronę skarżącą fragmenty uzasadnienia odrzucenia zarzutu ("efekt szerokiej dyskusji specjalistów", zaznaczenie "nieobligatoryjnymi liniami", "stanowi spełnienie problematyki") są wyjęte z kontekstu i nie stanowią materiałów dowodowych. Są to, jak zapisano w punkcie 3 załącznika Nr 61 do Uchwały, okoliczności wpływające na rozpatrzenie zarzutu. Przy rozpatrywaniu zarzutów (w tym i zarzutów strony skarżącej) Rada Miasta Krakowa zbadała należycie okoliczności faktyczne. A zatem podczas rozpatrywania zarzutów przez organy planistyczne nie było miejsca na dowolność rozstrzygnięć, a samo rozstrzyganie było poprzedzone starannym zbadaniem okoliczności faktycznych. Tym samym przyczyny odrzucenia zarzutu ze względów merytorycznych zostały w pełni uzasadnione i udokumentowane w zaskarżonej uchwale. Przywołano w niej również przepisy prawa, które stanowiły podstawę rozstrzygnięć merytorycznych. Organ planistyczny podzielił pogląd strony skarżącej, że orzeczenia prawomocne zgodnie z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Orzeczenia takie wiążą jednak tylko w zakresie przedmiotowej dla tego orzeczenia sprawy i nie oznacza to, że rozstrzygnięcie sądu jako precedens staje się prawem powszechnie obowiązującym. Strona Skarżąca powołuje się w swojej skardze na wyrok Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2004 r., w którym to stwierdza się, że MPOZP miasta Krakowa zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr N/ll/5/94 utracił moc z dniem 1 stycznia 2004 r. Równocześnie skarżący piszą: "niezrozumiałym może wydawać się fakt nieprzejednanego forsowania przez władze UMK poglądu istnienia w Krakowie od dnia 1 stycznia 2003 r. swoistego interregnum". W odniesieniu do tego stanowiska organ planistyczny stwierdza, że powszechnie uważa się, iż wyżej wymieniony miejscowy plan zagospodarowania wygasł w dniu 1 stycznia 2003 r. Przytoczona wyżej opinia sądu zawarta w jego rozstrzygnięciu wydaje się odosobniona. Niezależnie jednak od tego ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie zobowiązuje do uwzględniania w planowaniu przestrzennym zapisów nieobowiązujących już planów. Są one brane oczywiście pod uwagę, gdy analizuje się rozwiązania proponowane w planie w wymiarze ich skutków finansowych i ekonomicznych, ale nie są w żaden sposób wiążące. Sprawy dotyczące uchwały Nr 586/04, a także obszaru oznaczonego symbolem 1R/M4 nie są związane z projektem planu Trasa Zwierzyniecka. Wzmianka o terenach 1R/M4 zawarta w zarzutach uzyskała w uzasadnieniu do uchwały odpowiedź, iż ze względu na ich położenie w granicach planu "Strzelnica" będzie tematem rozpatrywania wraz z tym projektem planu. Natomiast w zakresie wyznaczonego w projekcie planu zasięgu terenów budowlanych wyjaśnić należy, że zasięg ten nie uległ poszerzeniu w stosunku do planu ogólnego z 1994 r., a także nie jest większy niż zasięg wyznaczony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 23 kodeksu cywilnego, a dokładnie prawa do nietykalności mieszkania podniesiono, że skarżący nie wskazują sposobu, w jaki organy gminy dopuściły się tegoż naruszenia. Nietykalność mieszkania jest realizowana m.in. poprzez ochronę miru domowego. Jego naruszenie jest czynem karalnym ujętym w art. 193 kodeksu karnego. Przepis ten "chroni wolność jednostki od naruszeń jej prawa do decydowania o tym, kto może przebywać w miejscach, w których jednostka ta jest gospodarzem. Decyzja jednostki może być w tym wypadku podejmowana w jej własnym imieniu (np. właściciel mieszkania) lub w imieniu innej osoby fizycznej, prawnej lub jednostki nie posiadającej osobowości prawnej (np. przedstawiciel firmy będącej właścicielem lokalu). Przestępstwo określone w art. 193 może być popełnione zarówno przez działanie, gdy sprawca "wdziera się" do miejsc wskazanych w tym przepisie, jak i przez zaniechanie, gdy sprawca miejsc tych nie opuszcza wbrew żądaniu osoby uprawnionej". Uchwała "w sprawie rozpatrzenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej" nie rodzi żadnych skutków prawnych w przedmiotowym terenie. Działanie Gminy nie wypełnia żadnego ze znamion naruszenia prawa do nietykalności mieszkania. Wskazano także, że załączone do skargi opinie dotyczące zabudowy [...] nie mogą mieć wpływu na budowę lub zaniechanie budowy projektowanego tunelu. Nie dotyczą one bowiem inwestycji związanej z realizacją Trasy Zwierzynieckiej. Wszystkie z załączonych opinii autorytetów naukowych dotyczą zagrożeń wynikających z posadawiania nowych budynków, tj. naruszania powierzchni gruntu. W żadnej opinii nie ma mowy o zagrożeniach wynikających z wykonania tunelu. Standard obecnie stosowanych technologii wykonania obiektów inżynieryjnych jest bardzo wysoki, realizacja ich musi spełniać rygorystyczne wymogi przepisów odrębnych (prawo budowlane, rozporządzenie ministra infrastruktury i gospodarki morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie) i zapewniać pełne bezpieczeństwo. Tylko na takich warunkach mogą być one dopuszczone do eksploatacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Wskazać przy tym należy, na treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu (projekt planu nie jest jeszcze aktem prawa powszechnie obowiązującego, stąd nie może ingerować w prawo własności skarżących). Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut. W art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrzenie protestów i zarzutów składanych do projektu planu może mieć miejsce dopiero po m.in. zbadaniu spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (obowiązek zbadania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ciąży na organie planistycznym od dnia 24 grudnia 1997 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 1997 r., nr 111, poz. 726) oraz po etapie uzgodnień z właściwymi organami. Oznacza to, że ustalenia projektu planu muszą uwzględniać rezultaty dotychczasowego postępowania i w ich kontekście można dopiero przystępować do udzielania odpowiedzi na zarzuty i protesty złożone do projektu planu. Nie chodzi w tym wypadku o ocenę prawidłowości trybu postępowania poprzedzającego uchwalenie planu, która ma miejsce dopiero na etapie kontroli uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ze skutkami przewidzianymi w art. 27 ust. 1 ustawy, lecz o ocenę prawidłowości odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty. Odpowiedź ta nie może być dowolna i musi nawiązywać do treści projektu planu, a tym samym również do elementów mających na tę treść wpływ. Niewątpliwie zatem musi odnosić się nie tylko do obowiązujących w zakresie procedury planistycznej przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz również do ustaleń w zakresie spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz wyników uzgodnień przeprowadzonych z właściwymi organami. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia, co oznacza, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne (zob. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., IV SA 1638/98, publ.: LEX nr 48261). Skoro ustawodawca zagwarantował obywatelom możliwość kwestionowania treści projektu planu dopiero w momencie, w którym musi ona obejmować rezultaty poszczególnych etapów procedury planistycznej, to konieczne jest przyjęcie, że odpowiedź na składane zarzuty lub protesty musi być nie tylko poprzedzona prawidłowo przeprowadzoną procedurą planistyczną, lecz jest również zdeterminowana dotychczasowymi rezultatami tej procedury. Oznacza to, że udzielenie odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty do projektu planu, którego treść została ustalona w następstwie uchybień organu planistycznego w toku prowadzonej procedury, nie może być odpowiedzią prawidłową, a uchwała zawierająca taką odpowiedź uznana za zgodną z prawem. W okresie od podjęcia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 kwietnia 1998 r, Nr CXIV/1025/98 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie, aż do wyłożenia projektu tego planu do publicznego wglądu w dniu 14 czerwca 2002 r. na obszarze Krakowa nie obowiązywało .studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało bowiem uchwalone dopiero uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XCVI/910/01 z dnia 28 grudnia 2001 r, a następnie Wojewoda Małopolski rozstrzygnięciem nadzorczym nr PR II 911/19/2002 z dnia 1 lutego 2002 r. stwierdził nieważność powyższej uchwały powodując tym samym wyeliminowanie jej z obrotu l prawnego ze skutkiem wstecznym. Kolejne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało uchwalone uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XI1/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 r. W zaistniałej sytuacji należy stwierdzić, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odpowiedź na złożony zarzut wykazująca prawidłowość i zasadność ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie nie może być uznana za odpowiedź opartą na należycie ustalonym stanie rzeczy i spełniającą swoją zasadniczą funkcję, jaką jest dążenie do przekonania adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia, a w konsekwencji również i uchwała o odrzuceniu zarzutu złożonego do projektu planu nie spełnia wymogu zgodności z prawem. Pomimo więc argumentacji zaprezentowanej w treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały i niezależnie od oceny trafności zarzutów podnoszonych w skardze należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała (§ 61) jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Fakt, iż zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie z polityką przestrzenną Miasta określoną w studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą z dnia 16 kwietnia 2003 r., nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, albowiem treść studium nie mogła determinować treści sporządzonego wcześniej projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. Fakt ten będzie natomiast podlegał ocenie poprawności zachowania trybu postępowania planistycznego na etapie kontroli uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do argumentów przedstawionych w skardze sąd podziela stanowisko i argumentację zaprezentowaną przez organ planistyczny w przytoczonej wyżej odpowiedzi na skargę. Należy zwłaszcza podkreślić, że zgodnie z art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.), miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy, czyli również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r., tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie (tj. od dnia 1 stycznia 1995 r. - zgodnie z art. 75 ustawy). Przepisu tego nie stosuje się do terenów objętych zmianami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dokonanymi na zasadach określonych w ustawie. Ponadto, jeżeli w terminie, o którym mowa wyżej, rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zachowuje ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy. W związku z faktem, że we wskazanym terminie Rada Miasta Krakowa nie uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i nie przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany zgodnie z art. 67 ust. 1 i 1a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa utracił moc z dniem 31 grudnia 2002 r. Stanowisko zaprezentowane w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2004 r., sygn. akt IV SA 1076/03 w zakresie terminu utraty mocy prawnej miejscowe plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzonego w 1994 r. -jak wynika z jego uzasadnienia - wydaje się nie uwzględniać okoliczności nieuchwalenia przez Radę Miasta Krakowa studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i konsekwencji z tym związanych. Stanowisko to nie jest jednak wiążące w niniejszej sprawie, albowiem nie kwestionując generalnej zasady wyrażonej w art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia w konkretnej sprawie. Tymczasem powoływany wyrok nie zapadł w sprawie dotyczącej uchwały w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów do projektu planu miejscowego lecz w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W kwestii wniosku skarżących dotyczącego wykładni wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2004 r., sygn. akt IV SA 1076/03, należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznania tego wniosku kompetentny jest sąd, który ten wyrok wydał. Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.