II SA/Kr 1468/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Beata Łomnicka (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi D.L. na decyzję Wojewody [....] z dnia 1 sierpnia 2014 r. nr [....] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości skargę oddala. Decyzją nr 3 z dnia 5 września 2013 r. nr [....] Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 2 pkt. 11, art. 4 pkt. 9b, art. 136 ust. 3, art. 142 ust. l ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm., powoływanej dalej jako "u.g.n."), art. 30 § 4, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 2a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007, Nr 19, poz. 115, powoływanej dalej jako "u.d.p.") orzekł: - w pkt 1 o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [....] o pow. 0,0732 ha obr. [....] jedn. ewid. [....] m. K. (w granicach b. parceli l. kat. [....] o pow. 0,2801 ha b. gm. kat. B. ) na rzecz T.,Z. , Z.Z. , i inni.... - w pkt 2 o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [....] o pow. 1,2095 ha obr. [....] jedn. ewid. [....] (w granicach b. parceli l. kat. [....] o pow. 0,0357 ha b. gm. kat. B. ) oraz działki nr [....] o pow. 0,0098 ha obr. [....] jedn. ewid. [....] m. K. (w granicach b. parceli l. kat. [....] o pow. 0,0124 ha b. gm. kat. B. ) na rzecz T.Z. , i innych..... Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Organ wskazał, że w dniu 19 maja 1992 r. W.Z. wystąpił do byłego Urzędu Rejonowego w K. z wnioskiem o zwrot wywłaszczonych parcel l. kat.: [....] i [....] , b. gm. kat. B. Wobec śmierci wnioskodawcy w toku postępowania przyłączyli się jego spadkobiercy i ostatecznie oświadczenia o przyłączeniu się do powyższego wniosku złożyli: E.N. , G.W. , i inni..... którzy podtrzymali dotychczasowy wniosek o zwrot nieruchomości, rozszerzając go jednocześnie o b. parcelę katastralną l. kat. [....] b. gm. kat. B. stanowiącą obecnie działkę ewidencyjną nr [....] , obr. [....] jedn. ewid. [....] m. K. Następnie organ I instancji ustalił, że: - orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 26 marca 1954 roku, [....] wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa parcelę gruntową l. kat. [....] o pow. 2801 m2, położoną w K. , obj. [....] , b. gm. kat. B. stanowiącą własność W.Z . i J.Z. po połowie na cele realizacji narodowych planów gospodarczych; - orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej m. K. sygn. [....] z dnia 30 grudnia 1957 r. wywłaszczona została pod budowę drogi do [....] część o pow. 0,0357 ha z b. parceli katastralnej l. kat. [....] b. gm. kat. [....] , stanowiąca parcelę 1. kat. [....] b. gm. kat. [....] . Jako właściciel w powyższym orzeczeniu została wskazana K.C. ; - parcela l. kat. [....] b. gm. kat.B. , będąca częścią parceli l. kat. [....] o pow. 0,0540 ha, stanowiąca współwłasność B.S. w 111/192 cz., W.Z. w 51/192 cz., K.W. w 15/192 cz. i T.W. w 15/192 cz. została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 22.12.1967 r., nr [....] na cele budowy osiedla mieszkaniowego [....]. Wobec śmierci byłych współwłaścicieli wyżej wskazanych nieruchomości w toku postępowania organ ustalił: - na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [....] w K. z dnia 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt I Ns 867/01/N , że spadek po zmarłej W.Z. nabyli na podstawie ustawy: W.Z.. i inni ..... po 1/4 części; - na podstawie uchwały Sądu Grodzkiego w K. z dnia 2 czerwca 1945 r., [....], że spadek po J.Z. nabyli na podstawie ustawy: W.Z. w 36/96 cz., B.Z. , i inni... po 15/96 części.; - na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [....] z dnia 1 października 1993 r., sygn. akt I Ns 1219/93/S, że spadek po zmarłej K.N. nabyli na podstawie ustawy: W.N. oraz K.Z. i D.L. po 1/3 części; - na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [....] z dnia 28 kwietnia 1999 r., sygn. akt I Ns 291/99/N, że spadek po zmarłym W.N. nabyła na podstawie ustawy E.N. w całości; - na podstawie postanowienia [....] z dnia 22 grudnia 1999 r., sygn. akt I Ns 2058/98/S, że spadek po zmarłej K.Z. nabyli na podstawie ustawy: Z.Z. i A.Z. po 1/2 części; - na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego [....] Wydział I Cywilny sygn. akt I Ns 1999/11/N z dnia 15 grudnia 2011 r., że spadek po zmarłej B.S. zd. Z. na podstawie ustawy nabyli: syn J.S. , syn S.S. , córka J.N. , córka G.W. po ¼ części.; - zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia z dnia 26 czerwca 2012 r., Rep [....] , spadek po W.Z. nabyła wprost w całości S.Z. Pismem z dnia 30 czerwca 2012 r. (data wpływu do Urzędu: 4 lipca 2012 r.) S.Z. Następnie biorąc pod uwagę podziały geodezyjne organ I ustalił, iż przedmiotem postępowania są: - część działki nr [....] , obr. [....] jedn. ewid. [....] m. K. (w granicach części parceli l. kat. [....] ), - część działki nr [....] , obr. [....] jedn. ewid. [....] m. K. (w granicach parceli l. kat. [....] ), - część działki nr [....] , obr. [....] jedn. ewid. [....] (w granicach parceli l. kat. [....] powstałej z podziału parceli l. kat. [....] ), - działka nr [....] , obr. [....] jedn. ewid. [....] (w granicach parceli 1. kat. [....] ). Działki nr: [....] i [....] , obr. [....] jedn. ewid. [....] m. K. objęte są w całości decyzją nr 3/09 Wojewody [....] nr [....] z dnia 7 kwietnia 2009 r. o ustaleniu lokalizacji odcinka drogi krajowej i stanowią z mocy prawa własność Skarbu Państwa, utrzymaną w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 13 października 2009 r. nr [....] na podstawie przepisów zawartych w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zważywszy zatem , że zgodnie z art. 11d ust. 9 i 10 tej ustawy z dniem zawiadomienia, o którym mowa w ust. 5 ustawy, nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego, objęte wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie mogą być przedmiotem obrotu w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Ponadto mając na uwadze, że w orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nieruchomości zajęte pod drogi publiczne nie mogą być zwrócone byłym właścicielom lub ich następcom prawnym (art. 136 ust. 3 u.g.n.), zaś art. 2a ust. 2 u.d.p. wprost stanowi, że drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, to w przypadku nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot stanowiącej drogę publiczną, w ocenie organu I instancji zwrot nie jest możliwy. W konsekwencji organ doszedł do przekonania o konieczności odmowy zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [....] , obr [....] jed. ewid. [....] m. K. (w granicach części parceli l. kat. [....] ). Wypowiadając się natomiast odnośnie nieruchomości stanowiącej część działki nr [....] . obr. [....] jed. ewid. [....] m. K. (w granicach parceli l. kat. [....] ) wskazano, iż w orzeczeniu Prezydium Rady Narodowej m. K. sygn. [....] z dnia 30 grudnia 1957 r., którym to wywłaszczona została część o pow. 0.0357 ha z b. parceli katastralnej l. kat. [....] b. gm. kat. [....] obj. Iwh [....] . stanowiąca parcelę 1. kat. [....] b. gm. kat. [....] , jako właściciela wskazano K.C.. W toku postępowania organ I instancji ustalił jednak, że parcela [....] objęta była częściowo zniszczonym lwh [....] byłej gm. Kat. B. , i jako współwłaściciele ujawnieni byli W. z Z. i J.Z. po ½ części. Powyższe ustalenie doprowadziło organ I instancji do konkluzji, iż prawdopodobnym jest , że w orzeczeniu wywłaszczeniowym z 1957 r. nastąpiło błędne wskazanie jako właściciela K.C. Z kolei mając na uwadze, że w postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości zgodnie z art. 136 i następne u.g.n. organ prowadzący postępowanie nie jest uprawniony do kontroli legalności aktu wywłaszczeniowego, który może nastąpić jedynie w odpowiednim nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji ostatecznej organ I instancji uznał, iż obowiązany jest brać pod uwagę jego treść i związany jest jego postanowieniami. Zważywszy zatem , że wniosek o zwrot został wniesiony i był popierany przez spadkobierców J.Z. i W.Z. , stwierdził, iż wniosek o zwrot nie pochodził od uprawnionych osób . Natomiast w przedmiocie działki nr 2 organ I instancji wskazał, że parcela stanowiła współwłasność W.Z. w 81/192 części i J.A. w 111/192 częściach. Wezwano więc wnioskodawców o przedłożenie oświadczenia o przyłączeniu się do wniosku J.A. , a w razie jego śmierci dostarczenie postanowienia spadkowego lub poświadczenia dziedziczenia wraz z oświadczeniem jego spadkobierców o przyłączeniu się do wniosku , co pozostało bez odpowiedzi. W trakcie dalszych czynności ustalono, iż J.A. zmarł oraz ustalono krąg jego spadkobierców. W związku z powyższymi ustaleniami odwołując się do treści przepisów art. 136 ust. 3 oraz art. 4 pkt. 4 u.g.n. organ zważył, że z wnioskiem o zwrot nieruchomości nie wystąpiły wszystkie uprawnione do tego osoby, co w świetle obowiązujących przepisów i ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którym w przypadku braku zgody wszystkich poprzednich współwłaścicieli lub ich spadkobierców zwrot nieruchomości nie przysługuje, brak jest podstaw prawnych do prowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie czy zawnioskowana do zwrotu nieruchomość, stała się zbędna w myśl art. 137 u.g.n. W odwołaniu od tej decyzji D.L. podniosła,że J.A. syn Z. z Z. A. nie był nigdy spadkobiercą po byłych właścicielach J.Z. i W.Z. . Z tego też powodu ani on ani jego spadkobiercy nie przyłączyli się do wniosku złożonego w 1992 r. przez W.Z. Nieprawdą jest więc stwierdzenie Prezydenta Miasta K. że nie zostały spełnione warunki zawarte w art. 136 ust. 3 u.g.n., bowiem wszyscy uprawnieni złożyli stosowne oświadczenia. Co istotne wszystkie dokumenty potwierdzające osoby spadkobierców po byłych właścicielach znajdują się w aktach sprawy, które są analizowane przez organ już przez 22 lata. Decyzją z dnia 1 sierpnia 2014r. nr [....] Wojewoda [....] uchylił pkt l zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta K. i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, natomiast utrzymał w mocy pkt 2 zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta K. W uzasadnieniu podkreślono, że zaskarżona decyzja w zakresie odnoszącym się do części działki nr [....] oraz działki nr [....] obr. [....] jedn. ewid. [....] m. K. , jest prawidłowa i winna zostać utrzymana w mocy. Z przepisu art. 136 ust. 3 u.g.n. wyraźnie wynika, iż w razie śmierci poprzedniego właściciela, jedynymi uprawnionymi do wystąpienia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości osobami są jego spadkobiercy, przy czym z wnioskiem wystąpić musza wszyscy uprawnieni. W opinii organu odwoławczego całość zgromadzonej dokumentacji faktycznie wydaje się potwierdzać błędne wskazanie K. z B. C jako właściciela b. parceli l. kat. [....] b. gm. kat. [....] w orzeczeniu Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 30 grudnia 1957 r. Jednakże przedmiotem postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości prowadzonego w trybie art. 136 ust. 3 u.g.n. nie jest i nie może być kontrola legalności aktu wywłaszczeniowego, która może nastąpić jedynie w odpowiednim, nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji ostatecznej, przewidzianym przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W chwili obecnej, do czasu zatem ewentualnej weryfikacji omawianej decyzji wywłaszczeniowej, organy administracji publicznej w ramach niniejszego postępowania nie mogą ignorować jednoznacznej treści orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 30 grudnia 1957 r. sygn. [....] i przyjmować wbrew niemu, że właścicielem części parceli 1. kat. [....] o pow. 0,0357 ha b. gm. kat. B. oznaczona jako parcela 1. kat. [....] , od którego nieruchomość ta została wywłaszczona, był kto inny niż wskazana tam K.C. z B. Tym samym, skoro na chwilę obecną orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 30 grudnia 1957 r. sygn. [....] pozostaje w obrocie prawnym, wiąże ono swą treścią organy rozpatrujące przedmiotową sprawę, a w efekcie, wobec faktu, iż wnioskodawcy nie wykazali by byli spadkobiercami K.C.z B. , słusznie organ pierwszej instancji orzekł o odmowie zwrotu na ich rzecz nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [....] o pow. 1,2095 ha obr. [....] jedn. ewid. [....] m. K. (w granicach b. parceli l. kat. [....] o pow. 0,0357 ha b. gm. kat. B. ). Jeśli chodzi o działkę nr [....] o pow. 0,0098 ha obr. [....] jedn. ewid. [....] m. K. (w granicach b. parceli l. kat. [....] o pow. 0,0124 ha b. gm. kat. B. ), to także w tym zakresie rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zasługiwało zdaniem organu odwoławczego na aprobatę. Jak wynika bowiem z akt sprawy, ostateczną decyzją Naczelnika Dzielnicy [....] z dnia 3 sierpnia 1987 r. nr [....] orzeczono o ustaleniu odszkodowania za b. parcelę 1. kat. [....] o pow. 0,0124 ha obj. Lwh [....] , który przejęty został na rzecz Skarbu Państwa pod budowę inwestycji - włączenie ulicy [....] do ul. [....] . Odszkodowanie ustalono na rzecz wskazanych jako współwłaściciele hipoteczni w/w nieruchomości: W.Z. (w 81/192 cz.) oraz J.A. (w 111/192 cz.). Co więcej identyczny stan własności parceli 1. kat. [....] wynika również jednoznacznie ze znajdującego się w aktach sprawy poświadczenia Państwowego Biura Notarialnego z dnia [....] 1986 r. nr [....] . Tym samym wbrew twierdzeniom odwołującej brak jest podstaw do kwestionowania, iż J.A. nie był współwłaścicielem tej nieruchomości w chwili jej wywłaszczenia. W efekcie, brak przyłączenia się do wniosku spadkobierców tej osoby, skutkował koniecznością orzeczenia o odmowie zwrotu na rzecz wnioskodawców także działki nr [....] o pow. 0,0098 ha obr. [....] jedn. ewid. [....] m. K. (w granicach b. parceli 1. kat. [....] o pow. 0,0124 ha b. gm. kat. B. ), co prawidłowo uczynił organ pierwszej instancji. Jednocześnie jednak, zdaniem organu odwoławczego, należało uchylić jako wadliwy pkt l zaskarżonej decyzji nr 3 Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2013 r. nr [....] , w którym orzeczono o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [....] o pow. 0,0732 ha obr. [....] jedn. ewid. [....] m. K. (w granicach b. parceli 1. kat. [....] o pow. 0,2801 ha b. gm. kat. [....] , której poprzednimi właścicielami byli spadkodawcy wnioskodawców tj. W.Z. i J.Z. ) tylko i wyłącznie ze względu na ustalenie, iż stanowi ona obecnie część drogi publicznej. Organ odwoławczy nie kwestionując faktu braku możliwości zwrotu nieruchomości wywłaszczonej, która stanowi obecnie część drogi publicznej, podkreślił, iż niezależnie od zaistnienia tego typu sytuacji (negatywnej przesłanki), organ prowadzący postępowanie winien w pierwszej kolejności ustalić, czy nieruchomość taka stała się zbędna na cel wywłaszczenia, zaś dopiero w dalszej kolejności poczynić ustalenia w zakresie tego, czy faktycznie dana nieruchomość stanowi część drogi publicznej, co odróżnia tego typu sytuację od okoliczności polegającej na wystąpieniu przesłanki o której mowa art. 229 u.g.n. (w tamtym bowiem akurat przypadku badań przesłanek zbędności nie jest konieczne). Skargę od powyższego aktu , w zakresie puntu II utrzymującego w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D.L. Skarżąca powtórzyła zarzuty sformułowane uprzednio w odwołaniu, a ponadto zwróciła uwagę, że wniosek inicjujący postępowanie w sprawie wpłynął o ponad dekadę wcześniej aniżeli weszły w życie przepisy prawa, na które powołują się w swych rozstrzygnięciach organy obu instancji. Świadczy to zatem nie tylko o oczywistej przewlekłości postępowania w sprawie, ale także o rażącym uwzględnieniu przepisów nieznajdujących zastosowania w sprawie. W tych okolicznościach skarżąca dopatrywała się w postępowaniu organu uchybienia zasadom z art. 8, art. 9, art. 12 oraz art. 35 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku poz. 270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organ drugiej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające prawu. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela bowiem w pełni pogląd organów obu instancji, iż jeżeli wywłaszczona nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot w trybie art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 roku, Nr 102, poz. 651 ze zm.) stanowiła współwłasność, to żądanie jej zwrotu powinno pochodzić od wszystkich współwłaścicieli bądź od wszystkich spadkobierców poprzednich właścicieli wywłaszczonej nieruchomości. Jest to podstawowa dyrektywa przy stosowaniu art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowisko to jest z resztą ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2009 roku, I OSK 1385/08, ONSAiWSA 2011/1/9, z dnia 5 stycznia 2001 roku, IV SA 2217/98, Lex nr 53398 oraz wyroki NSA wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 IV 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, z dnia 16 grudnia 1987 roku, IV SA 642/87, ONSA 1988/1/19 oraz z dnia 6 grudnia 1999 roku, IV SA 2153/97, Lex nr 48677). Podobnie stanowisko wskazujące, że wniosek o zwrot nieruchomości pochodzący od nie wszystkich osób uprawnionych do zwrotu nieruchomości, w tym współwłaścicieli nieruchomości (ich spadkobierców), stanowi negatywną przesłankę do orzeczenia o jej zwrocie, znajduje swoje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2009 roku, II SA/Bk 736/08, Lex nr 477382 oraz wyroki NSA z dnia 30 czerwca 1995 roku, IV SA 414/94, Wokanda 1995/9/33; z dnia 11 sierpnia 1995 roku, IV SA 1034/94, nie publ.; z dnia 18 grudnia 1995 roku, IV SA 1063/94, nie publ. oraz G. Bieniek (w:) G. Bieniek, S. Kalus, Z. Mamaj, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 440). Skład orzekający pogląd ten także podziela. Zatem niezłożenie wniosku przez wszystkich uprawnionych, którym łącznie przysługuje legitymacja procesowa prowadzi do wydania decyzji o odmownym załatwieniu wniosku (G. Bieniek (w:) G. Bieniek, S. Kalus, Z. Mamaj, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 440). Z okoliczności faktycznych, nie budzących wątpliwości Sądu wynika, iż działka nr 2 odpowiada parceli, która przed wywłaszczeniem stanowiła przedmiot współwłasności nieżyjących już W.Z. i J.A. Zgodnie zatem ze stanowiskiem wyżej zaprezentowanym legitymacja procesowa łącznie przysługiwała wszystkim ich następcom prawnym. Tymczasem wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości wnieśli i popierali tylko spadkobiercy W.Z. . W tym stanie rzeczy prawidłowym i znajdującym oparcie w przepisie art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami było rozstrzygnięcie organów odmawiające zwrotu przedmiotowej nieruchomości z tej przyczyny. Na marginesie można jedynie zauważyć, że wydanie decyzji o odmowie zwrotu nieruchomości z uwagi na niezłożenie wniosku przez wszystkie uprawnione osoby , nie zamyka w przyszłości tym osobom prawa skutecznego domagania się zwrotu, o ile wniosek zostanie złożony lub poparty przez wszystkich byłych współwłaścicieli lub ich spadkobierców. W dalszej kolejności podnieść należy, że także w kontekście wyżej zaprezentowanych wywodów, uzasadnionym w świetle ustaleń stanu faktycznego było rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy zwrotu części działki nr 265 albowiem w toku postępowania o zwrot wywłaszczonych nieruchomości organ nie bada legalności orzeczenia o wywłaszczeniu. Dopóki bowiem pozostaje w obrocie prawnym orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 30 grudnia 1957 r. sygn. [....] , to wiąże ono swą treścią organy rozpatrujące przedmiotową sprawę zgodnie z zasadą stabilności i trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 §1 kpa). Natomiast zarzuty skargi co do naruszenia przepisów postępowania, a zwłaszcza w zakresie naruszenia art. 35 k.p.a w związku z przekroczeniem terminów w jakich sprawa administracyjna winna być rozpoznana, pozostają bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Badanie bowiem ewentualnej przewlekłości postępowania pozostaje poza kognicją sądu w postępowaniu, w którym przedmiotem kontroli jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. Na marginesie zauważyć należy, że analiza akt postępowania [....] wskazuje, iż wnioskiem o zwrot wywłaszczonych nieruchomości objęta jest także parcela [....] pochodząca z podziału parceli [....] , co do której nie wynika by toczyło się odrębne postępowanie, a która winna być także przedmiotem rozpoznania organów z uwagi na związanie treścią wniosku. Mając na uwadze powyższe, nie stwierdzając naruszenia przepisów prawa, Sąd orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a