II SA/Kr 1482/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 marca 2014r., sygn. akt II SA/KR1482/13 w sprawie ze skargi E.L. i A.L. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 września 2013r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia : odmówić przywrócenia terminu. W dniu 19 lutego 2015r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek E.L. (zwanej dalej skarżącą) o przywrócenie terminu do "złożenie odwołania" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2014r. sygn. akt II SA/Kr 1482/13 w przedmiocie nakazu rozbiórki. Pomimo faktu, iż skarżąca wnosi o przywrócenie terminu do "złożenia odwołania", nie ma żadnych wątpliwości, iż chodzi jej o możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, iż pełnomocnik, który został dla niej ustanowiony z urzędu nie podjął wymaganych działań w celu ochrony jej interesu prawnego w postaci sporządzenia skargi kasacyjnej w odpowiednim terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 86 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Takie pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym miała być dokonana czynność w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art.87 cyt. ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu wniosku E.L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stwierdził, iż nie spełnia on przesłanek do przywrócenia terminu. Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 87 p.p.s.a, wniosek o przywrócenie terminu powinien obejmować także dokonanie czynności procesowej, której zaniedbał wnioskodawca. Pismo skarżącej datowane na dzień 12 lutego 2015r. nie spełnia tej przesłanki zarówno w kwestii materialnej, bowiem nie czynni on zadość wymogom określonym w art. 176 p.p.s.a tj. nie zawiera oznaczenia zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, a przede wszystkim formalnej – nie jest sporządzone z zachowaniem przymusu adwokackiego przez profesjonalnego pełnomocnika, czyli radcę prawnego lub adwokata zgodnie z art. 175 p.p.s.a. Nadto do wniosku tego nie została dołączona skarga kasacyjna prawidłowo sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Odnosząc się zaś do treści argumentów dotyczących reprezentacji skarżącej przez pełnomocnika z urzędu, należy dodać, iż zgodnie zarządzeniem o jego wyborze przez Dziekana Okręgowej Izby Adwokackiej z dnia 30 grudnia 2013r. znak: [...] zostało mu udzielone pełnomocnictwo ogólne do prowadzenia spraw skarżącej przed sądami administracyjnymi, które zgodnie z art. 39 ust. 1 p.p.s.a. przyznaje umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem (a więc także do wniesienia skargi kasacyjnej). Od momentu ustanowienia, zadaniem pełnomocnika było reprezentowanie interesu skarżącej, co zresztą robił co najmniej do dnia 22 kwietnia 2014r., kiedy to odebrał przesyłkę sądową zawierającą odpis wyroku z dnia 6 marca 2014r. sygn. akt II SA/Kr 1482/13 wraz z uzasadnieniem. Pomimo braku podjęcia dalszych działań w sprawie nadal pozostawał on pełnomocnikiem skarżącej i był umocowany do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednak w prawem przewidzianym terminie pełnomocnik z urzędu skargi kasacyjnej od w/w wyroku WSA w Krakowie nie wniósł, wskutek czego orzeczenie to stało się prawomocne. Co było tego przyczyną nie sposób stwierdzić, czy też domyślać się. Mogło to bowiem wynikać zarówno z uznania zasadności rozstrzygnięcia WSA w Krakowie z 6.03.2014r., jak i np. z choroby pełnomocnika uniemożliwiającej mu wniesienie skargi w terminie. W kontekście przywołanego wyżej art.86 p.p.s.a. wskazać należy, że wniosek o przywrócenie terminu złożyła skarżąca osobiście podnosząc w jego uzasadnieniu okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności. Tymczasem, jak wskazano to wyżej, skarżąca była w niniejszej sprawie reprezentowana z urzędu przez adw. G.C. . Zatem to on mógłby jedynie wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania czynności (złożenia skargi kasacyjnej) w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu oraz dokonując prawem przewidzianej czynności. Braki i ewentualne błędy pełnomocnika obciążają stronę, niezależnie od tego czy w jakikolwiek sposób przyczyniła się ona do tego. Nie można odrębnie weryfikować przesłanek przywrócenia terminu w odniesieniu do strony (uczestnika) i do jej pełnomocnika. Ocena braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej jest dokonywana w odniesieniu do strony (uczestnika) w ujęciu procesowym jako całości (np. skarżący) a nie w stosunku do poszczególnych podmiotów (osobno w stosunku do pełnomocnika i do jego mocodawcy). "W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie już wyjaśniano, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. wyrok NSA z dnia 12.04.2000r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99, POP 2002, Nr 12, poz. 148). Także samo subiektywne przekonanie skarżącego, że jego jedyną winą jest to, iż zaufał osobie, która tego zaufania nadużyła, a wręcz świadomie wprowadzała go w błąd, nie świadczy o zaistnieniu sytuacji wyjątkowej, umożliwiającej złożenie takiego wniosku . – postanowienie NSA z 15.10.2014r., sygn. akt I FZ 394/14. "W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, który dopuszczając się negatywnych zaniedbań oraz uchybień swoim działaniem działa bezpośrednio na szkodę mocodawcy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, sąd musi mieć na uwadze działania pełnomocnika. Dodatkowo, gdy jest to pełnomocnik profesjonalny, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu (również przy ocenie formalnych aspektów wniosku) należy uwzględniać wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika." – postanowienie NSA z 23.09.2014r., sygn. akt II GZ 523/14 Wreszcie nadmienić tylko należy, że skarżąca nie wykazał, iż wniosek o przywrócenie terminu złożyła w ciągu 7 dni od ustania okoliczności uniemożliwiających dokonanie czynności. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak na wstępie.