II SA/Kr 1483/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wyższej Szkoły [...] w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wyższej Szkoły [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 września 2015 r., znak: [...] w przedmiocie pozostawienia częściowej należności za usunięcie drzew postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wyższa Szkoła [...] w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 września 2015r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 18 sierpnia 2014 r. orzekającą o pozostawieniu inwestorowi Wyższej Szkole [...] w K. częściowej należności w wysokości 27.637,96zł za usunięcie 7 sztuk drzew. Skarżąca nie zgadza się z wydaną decyzją, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a jej wykonanie wyrządzi skarżącej znaczną szkodę majątkową. Jej uiszczenie stanowi znaczny wydatek, na który skarżąca nie może sobie pozwolić bez uszczerbku dla prowadzonej przez skarżącą działalności edukacyjnej, a także dobra jej pracowników. Źródłem dochodu skarżącej, jako uczelni niepublicznej, są opłaty za świadczone przez nią usługi edukacyjne. Niż demograficzny i niewielka ilość studentów sprawia, że skarżąca nie posiada środków, które mogłaby swobodnie przeznaczyć na uiszczenie przedmiotowej należności. Aby ją uiścić, musiałaby zrezygnować z przewidzianych w jej budżecie wydatków koniecznych, np. poprzez rezygnację z części zajęć edukacyjnych, co oznaczałoby utratę przez skarżącą zainteresowania ze strony niektórych studentów, a w konsekwencji stanowiłoby niepowetowaną szkodę. Zdaniem skarżącej została zatem spełniona przesłanka wstrzymania wykonania decyzji, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., w postaci istniejącego niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Podkreślono także, iż nie zachodzą negatywne przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a wstrzymanie jej wykonania nie uchybi interesowi publicznemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Wniosek skarżącej o wstrzymanie zmierza więc do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z 24 czerwca 2008 r., l FSK 983/08, postanowienie NSA z 2 kwietnia 2008 r., l OZ 210/08). Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11 (Lex Omega nr 948885), iż "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Skarżący powinien wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego wniosku należy stwierdzić, że wprawdzie skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podała na czym, w jej ocenie, miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże twierdzenia te są ogólnikowe, gołosłowne i w żaden sposób nie zostały uprawdopodobnione. Skarżąca podała, że uiszczenie kwoty 27.637,96 zł stanowi znaczny wydatek, na który skarżąca nie może sobie pozwolić bez uszczerbku dla prowadzonej przez skarżącą działalności edukacyjnej, a także dobra jej pracowników. Wskazała, że źródłem dochodu skarżącej, jako uczelni niepublicznej, są opłaty za świadczone przez nią usługi edukacyjne. Niż demograficzny i niewielka ilość studentów sprawia, że skarżąca nie posiada środków, które mogłaby swobodnie przeznaczyć na uiszczenie przedmiotowej należności. Aby ją uiścić, musiałaby zrezygnować z przewidzianych w jej budżecie wydatków koniecznych, np. poprzez rezygnację z części zajęć edukacyjnych, co oznaczałoby utratę przez skarżącą zainteresowania ze strony niektórych studentów, a w konsekwencji stanowiłoby niepowetowaną szkodę. Należy podkreślić, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek danych obrazujących jej obecną sytuację majątkową. Nie wskazała, z jakich wydatków koniecznych przewidzianych w jej budżecie musiałaby zrezygnować i jaką szkodą by to groziło. Nie podała też z prowadzenia jakich konkretnie zajęć musiałaby zrezygnować i jak wynikająca z tego faktu ewentualna utrata przez skarżącą zainteresowania ze strony niektórych studentów przełożyłaby się na kondycję finansową skarżącej. Skarżąca nie uzasadniła też w jakikolwiek sposób, jaki wpływ na dobro jej pracowników miałoby wykonanie decyzji. Ponadto Sąd wskazuje, że ustawodawca w żaden sposób nie wiąże wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki wstrzymania jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził więc, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, aby wykonanie zaskarżonej decyzji groziło jej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Zawarte w uzasadnieniu wniosku, niepoparte żadnymi danymi i dowodami, ogólnikowe twierdzenia dotyczące skutków faktycznych wykonania decyzji, uniemożliwiają Sądowi zweryfikowanie twierdzeń skarżącej w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.. Skoro więc skarżąca, na której spoczywał ciężar uprawdopodobnienia przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie przedstawiła jakichkolwiek danych potwierdzających, że takie podstawy zachodzą – Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia - na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a..