II SA/Kr 1487/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "C" M. B., W. L. Spółka Jawna z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 15 lipca 2014 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 15 lipca 2014 r., znak [...] Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Wbrew twierdzeniom wniosku zaskarżona decyzja nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. W myśl art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Stanowi tylko jeden z etapów procesu budowlanego, ale samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Ocena taka jest podkreślana w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 1153/12, oraz z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt II OZ 747/12). Niezależnie od powyższego wskazać należy, że sama treść uzasadnienia wniosku nie wskazuje, jakie to trudne do odwrócenia skutki czy też niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody może wywołać zaskarżona decyzja dla skarżącego w stopniu wypełniającym przesłanki ustawy do wstrzymania a argumenty przedstawione są jedynie ogólnie. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.