II SA/Kr 149/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na niewykonanie przez Wojewodę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 21 lipca 1994 r., sygn. II SA/Kr 1262/93 postanawia: odrzucić skargę. A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na niewykonanie przez Wojewodę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 21 lipca 1994 r., sygn. II SA/Kr 1262/93. Skarżący wskazał, że "w związku z bezczynnością organu – Wojewody – w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. oraz niewykonaniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 21 lipca 1994 r., sygn. II SA/Kr 1262/93 (...) wnoszę o zobowiązanie Wojewody do I. wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 21 lipca 1994 roku, sygn. akt SA/Kr 1262/93 II. wskazania, że Sąd nie może rozpatrywać sprawy gdzie nie istnieje przedmiot sporu bowiem jak wynika z opinii do zlecenia I C [...] dla Sądu Rejonowego w Z. geodety inż. M. M. z dnia 15.04.2015 r. - nigdy nie doszło do wydzielenia działki ewid. nr [...] obr. [...]. III. złożenia wniosku do Sądu Rejonowego w Z. Wydział V Ksiąg Wieczystych o wykreślenie bezpodstawnie umieszczonych tam wpisów jako dokonanych przez osobę nieuprawnioną". Tak sformułowana skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych określonej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – dalej powoływanej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Również i ten przepis nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem wyrok z 21 lipca 1994 r., sygn. II SA/Kr 1262/93 nie dotyczył skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W tym miejscu trzeba zauważyć, że według poprzedniego brzmienia art. 154 § 1, obowiązującego do dnia 15 sierpnia 2015 r. przepis ten dopuszczał możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Obecnie taka możliwość istnieje na podstawie ogólnego przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sądowi z urzędu wiadomo, że A. F. wniósł już do WSA w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody w zakresie niewykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Oddział Zamiejscowy w K. sygn. SA/Kr 1262/93 z dnia 21 lipca 1994 roku, która to skarga została odrzucona postanowieniem z 1 marca 2019 r., sygn. II SAB/Kr 3/19. Uwzględniając powyższy fakt (zakładając, że niniejsza skarga różni się od wskazanej w poprzednim akapicie) oraz dokonując analizy treści skargi Sąd doszedł do wniosku, że skarga inicjująca niniejsze postępowanie nie może być zakwalifikowana jako skarga na bezczynność. Skarżący domaga się bowiem zobowiązania Wojewody do wystąpienia do Wydziału V Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Z. w zakresie dokonanych w księgach wieczystych wpisów dotyczących działki nr [...] obr. [...] w Z.. Nie jest to czynność z zakresu administracji publicznej, która podlegałaby jakiejkolwiek kontroli sądu administracyjnego. Na marginesie należy przypomnieć, że – jak wynika z odpowiedzi na skargę - po wyroku z dnia 21 lipca 1994 r., sygn. II SA/Kr 1262/93, uchylającym zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w wyniku ponownie prowadzonego postępowania Kierownik Urzędu Rejonowego w N. wydał decyzję z 20 listopada 1995 r. Nr [...] Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z 30 stycznia 1996 r. Nr [...] Wyrokiem z 27 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA/Kr 276/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w K. oddalił skargę A. F. na decyzję Wojewody [...] z 30 stycznia 1996 r. Nr [...] Sprawa wykonania wyroku jest więc zakończona od niemal 18 lat i nie ma mowy o bezczynności Wojewody w tym zakresie. Reasumując wniesiona przez A. F. skarga - określona jako skarga na niewykonanie przez Wojewodę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 21 lipca 1994 r., sygn. II SA/Kr 1262/93 – zmierza w istocie do zobligowania Wojewody do wystąpienia z wnioskiem do Wydziału Ksiąg Wieczystych, co nie mieści się w żadnym z przepisów określających kognicję sądów administracyjnych Wobec powyższego skarga ta jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.